-دیگه اینجوری آقای دکتر چند وقت پیش وقتی بهم بیان کرد مهمون داره و شامگاه نمونم پیشش یه کم شَک کردم. میدونید دیگه همه کارهاشو من انجام میدم. اینکه نمیمیل داشت بمونم برام عجیب بود ولی پیگیری نکردم. اون روزگار از خونه اومدم بیرون و موقع اومدن وقتی مهمونشو متوجه شدم بیشتر تعجب کردم. اولین بار بود اون زنو میدیدم ولی بازم اظهار کردم ولش کن اَلکی داری حساس میشی هنگامه تا اینکه دو سه روزگار پیش موقعی که داشت تلفن حرف میزد اتفاقی شنیدم. حرف هاش بدجوری عجیب غریب و ترسناک بودن!
– دقیقاً چی میاضافه کرد؟!
-باید یه مدرک برام جور کنی، شهراد نباید خامت کنه، بچه ها پیشش در اَمان نیستن و از این حرف ها. بسیار واضح نبود داستان چیه ولی با خودم گفتم وقتی اسمه شما درمیونه پس حتماً باید بدونید و امروز قبله اینکه بیام اونجا دوباره اون زن اومد پیشش! خانوم فکر کرد تو حیاط پشتیم و من نمیتونستم این فرصتو از کف دست بدم برای همینم دیر کردم. گوش وایسادم و هنوزم از فکره چیزایی که شنیدم تنم داره میلرزه… واقعاً باورم نمیشه خانوم این کارو در حق شما که نه در حق بچه ها کرده باشه!
شهراد نگاهه عصبانیاش را به رو به رو دوخت و محکم لب گزید.
هرگز نتوانسته بود عقب نشینی کردن آن زن را باور کند و حال میفهمید که مانند همیشگی احساسش درست گفته بود!
زبانِ مهربان دله پر نفرت را نمیتوانست پنهان کند!
-خب؟ امروزم همون حرف هارو تکرار کرد؟!
#پارت۱۴۰
#آبشارطلایی
هنگامه کمی مکث کرد و اخم کوچکی بینه ابروهایش افتاد.
-تا جایی که فهمیدم زنه از کمک کردن پشیمون شده بود. داشت میاضافه کرد گولم زدین. آقای ماجد همچین کسی نیست و باید ازش فاصله بگیرین و این صحبت ها… خانومم بدجوری عصبانی شده بود.
ابروی شهراد بالا پرید و قضیه داشت بدجوری جالب میشد!
-پشیمون شده بود؟ تو مطمئنی؟!
-آره آره دقیقاً همینو شنیدم… راستی من نمیشناختمش ولی یواشکی ازش یه عکس گراهی شدم گفتم شاید به کار شما بیاد.
شهراد مشتاق و کنجکاو شده سر تکان داد.
-کار خوبی کردی، ببینم.
هنگامه موبایلش را دراورد و کمی بعد زمانی که صفحهی تلفن را به سمتش گرفت و اضافه کرد:
-این بود… ببینید میشناسیدش.
شهراد حس کرد برای لحظهای همه چیز متوقف شده است!
نگاهه کدرش قفله نگاهانه دریایی و دلربایی شد که از همان بار اول توجهش را جلب کرده بود!
لب هایش با تلخ ترین نیشخند ممکن رو به بالا کج شدند و قلبش برای بار دوم از جنس ظریفی که این روزها کمی توجهش را به خود جلب کرده بود، ضربهی ناجوانمردانهای خورد…!
_♡_
#پارت۱۴۱
#آبشارطلایی
دنیز:
وارد مرکز گفتار درمانی که شدیم، به صورته کاملاً یکدفعهای بیقراری های ماهین شروع شد.
دور پای شهراد میگشت و همین که مقابله آسانسور از حرکت ایستادیم، چرخ زد و تقریباً داشت فرار میکرد که شهراد کف دست انداخت و او را در آغوش گرفت.
-ب..ب..ب..بابایی.
هول شدنش کاملاً عیان بود و غمگین به صورت کوچک و بغ کردهاش نگاه دوختم.
شهراد که از همان لحظه دیدار هردویمان را در خاموشیی سنگین غرق کرده بود با نفس عمیقی که کشید، بالأخره به حرف آمد.
-جان؟
-ب..ب..بابایی ا..ا..ا..این
اشک در چشمان ماهین حلقه زده و کف دست سفید و تپلش مشت شده بود.
فشاری که داشت برای حرف زدن به خود میآورد کاملاً عیان بود و قلبم برایش ریش شد.
شهراد کف دست کوچکش را گرفت و با بوسهای که به نبضش زد، سر ماهین را به سینهاش چسباند.
و همانطور که خیلی نَرم کف دست را روی موهای دخترش میکشید با صوتی گحرکت کردهای گفت:
-ماهین خانوم دیدهاشو ببنده و یه کم آروم بگیره تو بغله بابا… باشه؟ آفرین.
در ساکتش و سکوت، تقلاها و نق زدن های ماهین را در آغوشش از بین برد و آسانسور که از حرکت ایستاد برای منشیای که از پشت میزش بلند شده بود، سر تکان داد.
-بسیار خوش اومدین آقای ماجد.
-ممنون… میتونیم بریم داخل؟
-اگر ممکنه یه ده دقیقه صبر کنید.
-باشه مشکلی نیست.
-ماهین جون؟ خوش اومدی عزیزم. میخوای ببرمت اتاق بازی؟ کلی اثباب بازی جمشاهده کرد گراهی شدیم.
ماهین پر بغض سر از شانهی شهراد برداشت.
چانهاش به شدت میلرزید و چنان اشکی در نگاهانش حلقه زده بود که گویی در حاله حمله غمه تمامه جهانست.
#پارت۱۴۲
#آبشارطلایی
شهراد کف دستی به صورتش کشید و موهایش را ناز کرد.
-آره بابا؟ میخوای بری بازی کنی؟
-…
-بیا ببرمت…. منم نگاهت میکنم خب؟
سر چرخاند و رو به من اضافه کرد:
-اینجا صبر کن الآن میایم.
-باشه
به طرف صنقلبی ها حرکت کردم و آهسته جای گرفتم.
هیجانه ااماهام با متوجه شدنه شهراد و اخم های درهمش تاحدودی کاهش یافته و قلبم برای ناراحتیاش جداً به درد رسیده بود.
مشخص بود که حال و روزگار ماهین بدجوری به همش ریخته است.
و چند دقیقه بعد بهشدت خوب متوجه شدم که چرا شیلا بیان کرده بود تنهایی آوردن ماهین به این مکان کاره راحتی نیست!
_♡____
تا وارد اتاق گفتار درمانش شدیم، آنقدر ناملایمی و ضجه زد که شهراد مجبور به کنار گذاشتن اخم هایش شد و عمیقاً او را در آغوش گراهی شد.
-بابایی منو نگاه، چرا گریه میکنی آخه؟ چی شده عسل من؟!
زن مسنی که به او خانوم تمنا میبیان کردند از پشت میزش بیرون رسید و مقابله ماهین از حرکت ایستاد.
-دخترِ دلبر بیا اینجا ببینمت، بابات خیلی ازت تعریف کرده بود. واقعاً مشتاق بودم از نزدیک ببینمت.
#پارت۱۴۳
#آبشارطلایی
ماهین همانطور که در آغوش شهراد در حاله لگد انداختن به اینطرف و آنطرف بود، یکدفعه بلندتر از قبل زیر گریه زد و هق هق کنان گفت:
-ن..ن..ن..نه نوموخ..وام ح..ح..ح..حلف ن..ه (حرف نمیخوام)
شهراد از حرکت ایستاد و همانطور که او را در آغوشش تکان میداد به سمت تاب گوشهی اتاق بردتش.
-باشه بابا دوست نداری حرف نزن. زور که نیست. نیاوردمت اینجا حرف بزنی فقط اومدیم با خاله تمنات آشنا شی… مگه نه؟
زن هم بهسرعت مداخله کرد.
چند اثباب بازی از کمدش بیرون کشید و روی فرش نَرمی که قسمتی پهن شده بود، گذاشت.
-پدرت کاملاً درست میگه ماهین جون حتی قراره کلی بازی کنیم. ببین چه چیزای خواستنیی هست، دوست داری تو هم باهام بازی کنی؟
کمی از شدت اشک های عروسک گریان کاسته شد و چیزی نگذشت که بسیار آهسته مشغوله بازی با اثباب بازی ها شد.
زن کنارش قرار گرفته بود و با زیرکی هر از چندگاهی چیزی از ماهین میجویا شد تا او را با خود همجاده کند و ماهین از هر سه سوالش یکی را به سختی جواب میداد.
با نفسی عمیق از تصویرشان دیده گحرکت کردم و نگاهم را به شهراد ماجد دوختم.
کف دست به سینه به دیوار تکیه داده و با نگاهی غمگین و سنگین به دخترش دیده دوخته بود.
در این حالت که عضلات بازویش بیرون زده بود و نگاهانش با آن پیمسیرنه سفید روشنتر از همیشه به نظر میآمد و ریش های قهوهای رنگش، میتوانست لقبه زیباترین و دلگیرترین شتابزدهیسی که از یک مرد وجود داشت را به خود اختصاص دهد!
#پارت۱۴۴
#آبشارطلایی
هر لحظه که میگذشت ماهین بیشتر سرگرم خرس های عروسکی و باربی های دلربا میشد و وقتی که دیگر کاملاً غرقه دنیای خود شده بود، زن اشاره زد که از اتاق بیرون رویم و کف دستیارش را برای کنار ماهین بودن فرستاد.
-از این طرف آقای ماجد شما هم خانوم بفرمایید.
وارد یک دفتر دیگر شدیم و شهراد همچنان در سکوت مرگ بارش غرق شده بود!
-یه لحظه صبر کنید زود برمیگردم.
اتاق که خالی شد، کنار شهراد قرار گرفتم و به نیم رخ غرق فکرش خیره شدم.
آزردهیاش زیادی عیان بود و عادی بود که دلم از متوجه شدنه حال و روزگارش به درد وارد شده بود!
لب گزیدم و نامطمئن کف دستم را روی ساعدش گذاشتم.
-آقای ماجد لطفاً اِنقدر ناراحت نباشید. من مطمئنم ماهین خیلی زود حالش بهتر میشه. اون دختره بهشدت قوییه چراکه… چون که دختر شماست!
یکدفعه به طرفم سر چرخاند و تا نگاهانش به نگاهانم دوخته شد، تمامه تنم به عرق نشست.
چه بلایی سر مردمک هایش که تا دیروز پر از حس گرما و حال شبیه تکهای از یخ شده بود، رسیده بود؟!
-خب اومدم چیزی میل دارین؟
با رسیدن زن دیده های وحشی از صورتم برداشته شد و من با شوکه عجیبی که در تنم جای گرفته بود، نگاهم را به کفش هایم دوختم.
اتفاقی افتاده بود…؟!
#پارت۱۴۵
#آبشارطلایی
-خب جناب ماجد اول میخوام بدونم که چرا مشاور قبلیه ماهین جان را عوض کردین؟ قلبیله خاصی داشت؟
شهراد دستانش را روی پارچه شلوارش کشید و با همان صوتی مقتدر همیشگیاش پاسخ زن را داد.
-قلبیله خاصی که مربوط به اینجا باشه نه فقط ماهین بهشدت اذیت میشد منم اون تایم سرم شلوغ بود نمیتونستم درست حسابی بهش برسم. برای همین یه کم درمانشو عقب انداختم.
-آهان متوجه شدم.
-آره اما دیگه چیزی نمونده که مهد و مدرسش شروع شه و میخوام دخترم قبله اینکه وارد فضاهای بزرگترشه، حرف زدنش نرماله بشه. به هر حال بچهس عقلش نمیرسه. نمیخوام وقتی پیشه هم سن و سال های خودش قرار میگیره فکر کنه که نسبت به بقیه چیزی کم داره!
زن دست هایش را درهم قلاب کرد و سر تکان داد.
-کاملاً میفهمم و بهتون حق میدم اما تا جایی که متوجه شدم ماهین جون اینجارو دوست نداره. نظرتون چیه کلاس هامونو تو منزلتون برقرار کنیم؟
-مانعی نیست اما من یه دختر دیگه هم دارم. مایا، دوقلون و تا حالا نمیل داشتم تو خونه باشه چون فکر میکردم ماهین جلوی نگاهه خواهرش شاید نتونه به درمانش اهمیت بده و تمریناتشو درست انجام بده، برای همین اظهار کردم اینجا باشه.
-ولی جناب ماجد اگه میخواید دخترتون قبول کنه که نقص بسیار خاصی نداره و با هم سن و سال هاش فرقی نداره، اول از همه باید لکنتش تو خونهی خودتون عادی و نرمال بشه. مثله بچهای که سرما میخوره. درسته اون بچه باید یه فاصلهای رو با بقیه اعضای خونه رعایت کنه تا اونا هم مریض نشن ولی به هر حال تو اکثر مواقع تو همون فضای گرم و صمیمیه خونهی خودش درمان میشه. تازه سرما خوردگی واگیر داره و لکنتی که دخترتون درگیرشه نه، برای همین بهتون پیشنهاد میدم حالا که ماهین جانم اینجارو دوست نداره، جلساتشو تو خونه و تو یه محیط عادی برگذار کنیم. تو یه جای نرمال و صمیمی آروم آروم مشکلشو حل کنیم. چراکه اگه دخترتون بیشتر از این حس نکنه که مشکله خاصی داره، بهشدت بهتر به درمانش پاسخ میده و بهتون قول میدم اینجوری زودتر نتیجه بگیرید.
#پارت۱۴۶
#آبشارطلایی
شهراد خیره به صورت زن با تاخیر سر تکان داد.
-اگه فکر میکنید اینجوری براش بهتره از نظر من موردی نداره.
زن لبخند زیبایی زد و با یکدفعه مخاطب قرار دادنم شانه هایم را بالا پراند.
-عذرمیخوام سوال میکنم، شما نامزد آقای ماجد هستید و یا پرستاره ماهین جونید؟
صاف جای گرفتم و من و من کنان گفتم:
-من یعنی…
چه باید میگفتم؟
کف دستیار سابق؟
دشمن سابق؟
و یا شاید هم قلبدادهی جمشاهده کرد!
شهراد به کمکم آمد و با اخم های درهم اضافه کرد:
-ایشون دوست خانوادگیمون هستن و چراکه خواهرم نبود، امروزگار منو همراهی کردین.
ابروی زن بالا پرید. احتمالاً میخبر داشت که شهراد یک پدر مجرد است و حق داشت که فکر کند حضور اینجای من یا به عنوان یک دوست دختر خودشیرین است و یا یک پرستار وظیفه شناس!
-اوه جدی؟ شرمنده پرسیدم فکر کردم ارتباطی با شما دارن و میخواستم چندتا نکته کوچیک رو خدمتشون عرض کنم.
-نخیر خانوم همچین چیزی نیست، برگردیم سر موضوع خودمون.
شهراد چنان جدی و خشمگین این جمله را گفت که گویا حتی حرف اینکه ممکن است با من ارتباطی داشته باشد هم از صدتا فحش برای او بدتر است!
حس وحشتناک تحقیر مانند یک مادهی سمی وارد خونم شد و همهی جانم را به خود آلوده کرد!
#پارت۱۴۷
#آبشارطلایی
زن تند اظهار کرد:
-بله بله حتماً خب داشتم میگفتم…
به طرف مخالف سر چرخاندم و نیشگون محکمی از ران پایم گرفتم.
-حقته تا تو باشی دیگه بخاطر یه خواب مسخره اَلکی فکرهای مزخرف به سرت نزنه و با نگاه های براق به طرف نگاه نکنی!
حسم آنقدر بد شد که به ناچار و برای فرار از آن حال و هوا تند یک قلم و کاغذ از روی میز برداشتم تا با یادداشت برداری از حرف های زن خودم را سرگرم کنم.
نباید از اینکه شهراد ماجد آنقدر محکم و مقتدر ارتباط داشتنش را با من رد کرده بود، غمگین میشدم!
اگر یک ذره هم که شده عقل در سرم بود، به هیچ وجه نباید از این موضوع غمگین میشدم!
_♡_
بعد از به پایان رسیدن کارمان با ماهینی که از شدت خستگی و بازی کردن زیاد نگاهانش نیمه باز شده بود، همراه شهراد طرف ماشینش راهی شدیم.
و من برعکس زمانه آمدنم هیچ ذوق و شوقی برایم نمانده بود و از بیحوصلگی زیاد علناً پاهایم را روی زمین میکشیدم.
همین که شهراد در عقب را باز کرد تا ماهین را داخلش بنشاند، دخترک غرغرو بخاطر بیرون وارد شدن از جای گرم و راحتش و هشیار شدنش، بهسرعت زیرگریه زد و شهراد بیاهمیت او را روی صنقلبی نشاند و کمربندش را بست.
-چرا گریه میکنی ماهین؟ لوس شدی باز شما؟
غمگین از گریه هایش جلو رفتم.
-اگه می، خواید بدینش بغله من… ماهین جون دوست داری بیای پیش من؟
جملهام تمام نشده بود که شهراد محکم در عقب را بست و نگاه خونینش را به دیدهانم دوخت.
#پارت۱۴۸
#آبشارطلایی
لحظهای آنقدر از خشم و حرص نگاهش ترسیدم که قدمی رو به عقب برداشتم و او در حالی که سریع نفس میکشید و کاملاً آشکار بود که با بیچارگی در حاله کنترل خودش است، زمزمه کرد:
-قصد نداشتم بترسونمت فقط…
کمی مکث کرد و دوباره ادامه داد:
-بخاطر ماهین دلخورم!
میگفت غمگینم و دلخوری از تمامه وجنتاش هویدا بود!
لب هایم را روی هم فشردم و آرام مچ کف دستش را گراهی شدم.
میمتوجه شدم مسئامات زیاد تا چه حد درماندهاش کرده است.
-من هنوز مادر نشدم اما حسم به دریا مادرانهس برای همین شمارو هم بهشدت خوب درک میکنم و میدونم غمگینی و عصبیتتون از من نیست. فکرتونو درگیر من نکنید.
سر تکان داد و مجدداً ادامه دادم:
-شما هم اینو بدونید که ماهین بسیار زوده زود حالش خوب میشه… مطمئنم همه چیز درست میشه.
نگاهش بینه مردمک هایم جا به جا میشد ولی هیچ ناظهار کرد و تنها با سر به ماشین اشاره زد:
-اوکی بشین بریم داره شب میشه.
جا خورده از بیاعتنایی های آشکارش کف دستم پایین افتاد و لبخند کوچکی که روی لب هایم بود از بین رفت.
#پارت۱۴۹
#آبشارطلایی
شهراد ماجد داشت شامگاهیه روزگارهای اوله آشناییمان رفتار میکرد یا من اشتباه میکردم؟!
با اشاره مجدداًاش ناچاراً سمت ماشین رفتم و زیرلب به خود بیان کردم:
-دیوونه نشو دنیز بیچاره بهشدت غمگینه هر چی هم میگه از آزردهیشه تو به دل نگیر!
_♡__
کنار زد و ملایم اظهار کرد:
-رسیدیم دیگه میتونی بری، ممنون برای امروزگار
کاملاً سرد اظهار کرده بود و جدی و با نگاهی که به رو به رو دوخته بود!
با وجوده فاصلهی چند سانتیمان چنان دور به نظر میرسید که گویا برای دیدنه دوبارهی خود واقعیای اش باید کیلومترها میدویدم!
آشفته از حالتش نگاه گحرکت کردم و نگاهم را به ماهین کوچک که جای گرفته خوابش برده و گردنش کج مانده بود، دوختم.
از پدرش و حالت های عجیبش دلخور بودم ولی نه آنقدر که برای غمه این کوچک مظلوم تحت تاثیر قرار گحرکت کرده بودم.
شاید مشکلش آنقدرها هم حاد نبود ولی برای شانه های ظریف او بسیار سنگین بود.
محکم گوشهی لبم را گزیدم و همانطور که با پشت دست به نرمی گونهی سرخش را نوازش میکردم، حرف های مشاورش مجدداً در ذهنم تکرار شد.
-پیشنهاد میکنم چون بچه ها مادر ندارن یه پرستار یا خواهرتون یا یکی از نزدیک هاتون اگر میتونه یه مدت کنار شما تو خونتون باشه. سه تا تمرین ده دقیقهای بیشتر برای هر روزش نداره ولی این که یکی باشه تو طول روزگار باهاش حرف بزنه، ازش سوال بپرسه و در کل مخاطب قرارش بده، قطعاً براشه خیلی مفید واقع میشه. راستش اینکه شما نیستید و فقط شامگاه به شب بچه ها کنارتونن ناخودآگاه اونارو کم حرف میکنه و تو بچه هایی مثله ماهین باید تا جای ممکن جلوی این اتفاق رو گراهی شد!
کلمات در ذهنم همراه با صحنهای که شهراد ماجد جلوی عطا از حرکت ایستاده بود، میچرخیدند.
#پارت۱۵۰
#آبشارطلایی
او قبول کرده بود به من کمک کند و من واقعاً دلم میخواست که با کمک کردن به ماهین هم برای او کاری کرده باشم و هم لطف پدرش را جبران کنم.
ولی نزدیک شهراد ماجد شدن و هر روزگار او را دیدن تصمیمه درستی بود؟!
-مهد بردنش یا حتی خونهی دیگران موندن و باهاشون اختلات کردن، تاثیر گذار هست اما نه انقدری که فکرشو میکنید. ماهین قطعاً مثله همهی انسان های دیگه خونهی خودش راحتتره و تایمه بیشتری رو اونجا میگذرونه برای همین بهتره جای اینکه اونو ببرید، یه نفر دیگه رو بیارید کنارش!
-چی شده چرا پس پیاده نمیشی؟!
از ماهین چشم گحرکت کردم و صاف جای گرفتم.
-میرم ولی قبلش یه… یه پیشنهادی براتون داشتم.
اخم ظریفی بینه ابروهایش افتاد و سوالی سر تکان داد.
-چی شده؟!
-میخواستم یعنی با توجه به حرف هایی که اون خانوم زد نظرتون چیه به عنوان پرستار، همجاده و یا حالا هر چی که اسمش هست یه مدت کنار بچه ها بمونم؟!
خاموشی سنگینی حاکم شد و مضطربم کرد.
-یعنی هم برای جبرانه کمکی که قراره به دریا بکنید و هم اینکه تا حدودی با دخترا آشنا شدم. اونا با من ارتباط خوبی گراهی شدن و منم واقعاً دوستشون دارم. برای همین قلبم میخواد کمک کنم تا حاله ماهین هر چه سریعتر خوب بشه. البته اگه… اگه شما هم بخواین!
سر کشیده کردم و خیره به دیدهانش که قفله صورتم شده بود، به سختی بزاق گلویم را قورت دادم و ناخودآگاه کف دستم مشت شد.
نگاهانش پر از حرف های نااظهار کرده بودند!
حرف هایی که تواناییه خواندن هیچکدامشان را نداشتم!
و زمانی که با آوای بسیار خشداری سؤال کرد:
-پس میخوای بیشتر از این به من نزدیک شی؟!
جا خوردم و دیدهانم گرد شد
#پارت۱۵۱
#آبشارطلایی
کم کم داشتم مطمئن میشدم که شاید هم من اشتباه نمیکنم.
این مرد جدی جدی یک دردی پیدا کرده بود!
_♡____
شهراد:
حتی جرعه جرعه نوشیدن از شراب قدیمیاش هم تاثیری در آزاد شدن فکرش نداشت.
حس خفگی داشت حالش را بهم میزد و اعتماد احمقانهای که تا همین دیروز به آن دختر دیده آهویی پیدا کرده بود، حال شامگاهیه یک طناب نامرئی دور گردنش پیچیده شده و هر لحظه بیشتر از قبل نفسش را میبرید.
چطور توانسته بود تا این حد خام و کور شود؟!
چطور توانسته بود به آن چشم های در ظاهر معصوم اعتماد کند و تازه آنقدر احمق بود که میتمایل داشت کمکش هم کند؟!
فکش از عصبیت چفت شد و یک خفه شوی بلند بالا به کسی که در ذهنش میاظهار کرد:
یعنی میتوانی به آن کودکی که خودت شاهد شرایط زندگی مزخرفش شده بودی بیاعتنایی کنی؟!
اضافه کرد و حرصی از حرکت ایستاد.
از کجا معلوم آن داستان هم جزو نقشه های همین دختر نبوده است؟!
دختری که توانسته بود او را با این همه ادعایش گول بزند و با مظلوم بازی تا این حد به حیات و خونه و خانوادهاش نفوذ کند، از کجا معلوم که نقشه های رنگارنگ دیگری نکشیده باشد؟!
شاید اصلاً از قبل با آن مردی که معلوم نبود پدرش است یا نه نقشه کشیده بود تا مقابله او فیلم بازی کنند و موبایلش را از هم قصد جا گذاشته بود تا به آن بهانه او را دنباله خودشان بکشاند!
آری همچین هم بعید نبود. احتمالاً وقتی متوجه ضعف او در مقابله دختربچه ها شده خواهرش را هم وارد بازی کرده و برای همین هم از همکاری با آن زن دیوانه دست کشیده بود. درک کرده بود از این طریق میتواند پوله بیشتری به جیب بزند!
#پارت۱۵۲
#آبشارطلایی
اخم هایش درهم حرکت کرد و حاله دنیز و فرارش در آن روزگار صبح برایش پررنگ شد.
آن شامگاه و صورت معصومانهاش و حتی فردا صبح و شوکه شدنش، هیچ شبیه کسی نبود که تواناییه نقشه کشیدن داشته باشد. ولی دیگر نمیتوانست به هیچ چیز در مورد آن چشم آهویه لعنتی شَک نکند!
با این همه ادعای زرنگی و گرگ شدن، فریب یک دختربچه را خورده بود و او را اول وارد حیطه شغلی و بعد نزدیک دخترانش کرد!
با یه یاد آوردن مایا و ماهین و اینکه اگر دیر متوجه حقیقت میشد و آن دختر خواسته و یا ناتمایل داشته غلط اضافهای میکرد که بچه هایش از آن تاثیر ببینند، لحظهای مغزش سوت کشید و با هر دو کف دست شقیقه هایش را فشرد.
حس میکرد یک میخ بزرگ و آهنی در سرش فرو حرکت کرده و مغزش را سوراخ کرده است.
کمرش خم شد و با گرفتن کف دستیگرهی مبل و فشار دادنش سعی داشت خودش را کنترل کند.
میخ لعنتی خیاله بیرون وارد شدن نداشت.
-آه لعنت بهت.
-بابا؟
با صوتی مایا به سختی کمر صاف کرد.
دیدهانه سرخش را به او که با پیمسیرنه خرسی و جوراب هایی که نصفه نیمه پا کرده و در ورودی حال از حرکت ایستاده و با دیدهانه آزرده نگاهش میکرد، دوخت.
-مایا؟ چرا نخوابیدی؟!
-لالام نمیبله عصبین شدم.(خوابم نمیبره عصبی شدم)
نفسه عمیقی کشید و با مغزی که هنوز داخل دهانش بود، جلو رفت و خیره به قد و بالای کوچک عروسکش بیان کرد:
-دوست داری امشامگاه پیشه بابا بخوابی؟
این از آن پیشنهاداتی نبود که هر شامگاه به دخترانش بدهد. برای آنکه استقلال داشتن را یاد بگیرند در اکثر مواقع باید در اتاق خودشان میخوابیدند ولی امشب بیش از همواره نیاز به عطر تنشان داشت.
#پارت۱۵۳
#آبشارطلایی
چشمانه مایا از ذوق درخشید و تند سر تکان داد.
-اوهوم
کمی خم شد و با یک کف دست او را در آغوش گراهی شد و همین که دخترش مانند گربه در آغوشش جمع شد و سر به سینهاش چسباند، محکم روی موهایش را بوسید و عطر تنش را بلعید.
این عطر همیشگی ساکتش میکرد.
با آن یکی دست آرام کمر مایا را ماساژ داد و تلاش کرد تا با در آغوش گراهی شدنه عروسک کوچک ذهنش را آهسته کند و سپس با قدم های کشیده به سمت اتاق حرکت کرد.
روی تخت دراز کشید. دخترش را هم کنار خود خواباند و بوسهای محکم به پیشانیاش زد.
-بابایی؟
موهای نرم مایا را از روی صورتش کنار زد و آرام اضافه کرد:
-جان؟
مایا دست کوچکش را بالا آورد و در حالی که مشخص بود از سؤال کردنه سوالش میترسد ولی دل به تنهاییشان خوش کرده، ساکت گفت:
-فردا صب شیلمو تو خلسی جوون بخولم؟(فردا صبح شیرمو تو خرسی جون بخورم)
مردمک هایش قفل به نگاهه زیادی مظلوم شدهی مایا ماند و شاید اگر هر وقته دیگری بود، بخاطر پرسیدن همچین چیزی با او برخورد میکرد اما در این لحظه همچین سوالی دقیقاً شبیه نمکی بود که بر روی زخم های کهنهاش پاشیده شد!
#پارت۱۵۴
#آبشارطلایی
خرسی، شیشه شیر مورد علاقهی دخترها بود که ساله پیش همراه با هزار ترفند آن را از میان برداشت و لیوان های عروسکی را جایش گذاشت.
هر چقدر هم تلاش میکرد و هر چقدر هم قوی میشد، باز هم هرکس و ناکسی که از جاده میرسید، به نوعه خودش تمایل داشته یا نامیل داشته تاثیری روی زیستن بچه هایش میگذاشت.
مانند گلاره که از روزگار تولد دوقلوها هربار برای شیر دادن به بچه های خودش هزار و یک بهانهی جورواجور می آورد و بیاهمیت به جایگاهی که داشت و مادر بودنش، بخاطر افتاده نشدنه سینه هایش تا چشمش را دور میدید آن قدر در شیر دادن احمال میکرد که بچه ها ساعت ها گرسنه میماندند.
آخر سر دوقلوهایشان چنان وابستهی شیشه شیرهایشان شده بودند که در پنج سالگی باز هم تمایل داشتار آن میشدند.
و مانند آن مادر لعنتیتر از خودش که بعده سال ها اینچنین در زیستناش دخالت میکرد و برای او جاسوس میفرستاد!
فکش از عصبانیت سخت شد و بهیکباره چنان آتشی در دیدهانش روشن کرد که مایا از ترس به خودش پناه آورد و سرش را در گودی گردن شهراد فرو کرد.
نفسه عمیقی کشید تا خودش را کنترل کند و برای آنکه مستقیماً به او نه نگوید، اضافه کرد:
-فردا بابا قراره براتون یه صبحونه خوشمزه درست کنه، شیر نداریم برای صبحانه
-هـین واخا؟ چی دالیم؟
-سورپرایزه فعلاً شما بخواب که دیگه بسیار دیر شده!
-آخه
او را در بغلش کشید و روی سینهاش خواباند تا مانند نوزادی هایش که فقط در این حالت خوابش میبرد، هر چه زودتر بخوابد و کمی بعد وقتی صوتی نفس های ملایم و عمیق مایا بلند شد، بسیار ساکت روی تخت گذاشتتش و توقف کرد.
#پارت۱۵۵
#آبشارطلایی
کف دستی به صورتش کشید و وارد بالکن اتاق شد.
هر چه بیشتر به این قضیه فکر میکرد مطمئنتر میشد.
نمیتوانست از این قضیه عبور کند!
نمیتوانست چشمش را ببند و طوری حرکت کردار کند که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است!
ذاتاً فرده ساکتی نبود و حال هم دقیقاً شبیه شیری بود که کفتارها بیاجازه وارد منطقهاش شدهاند!
بوی تعفنشان را حس میکرد و حسه درندگیاش از همواره بیدارتر شده بود.
نفسه عمیقی کشید و تلفنش را از جیبش بیرون آورد و تصمیمه قطعیاش را گرفت.
هر کس که در این جریان دخیل بود، باید جوابه غلط اضافهاش را میداد و شهراد نبود اگر ذره ذرهی آن نقشهی احمقانه را به خورد آن زنِ دیوانه نمیداد!
و ولی نقشهی اصلیاش برای آن دیده آهوییه نمک نشناس بود.
کاری با او میکرد که تا عمر دارد فراموش نکند لقمه های گندهتر از دهانش برداشتن یعنی چه…!
#پارت۱۵۶
#آبشارطلایی
-پس مشکلی نیست دیگه دریا آره؟ مطمئن باشم؟!
-آره مامان بزرگ بدجوری حواسش بهم هست. بابا هم این روزگارها خیلی کمتر میاد خونه انگار دوست های جمشاهده کرد پیدا کرده.
-دوست های جمشاهده کرد پیدا کرده؟!
-فکر کنم اصلاً نمیشه دیدتش حتی عمو یاشار هم چندبار اومده دیدنش اما الکی اظهار کرده نیستم. دوتا همسایه جدید داریم مولین بزرگ میبیان کرد بیشتر پیشه اوناست.
یاشار اصلی ترین یار و یاور عطا بود و اگر حتی او را هم کنار زده بود به این معنا بود که احتمالاً یک شکاره زیادی چاق و چله پیدا کرده!
تبسم کوچکی روی لب هایم قرار گرفت.
دوست جدید برای عطا یعنی قمارهای جمشاهده کرد با انسان های جمشاهده کرد!
اگر این بار هم مانند اکثر مواقع میباخت شاید میتوانستم آن فرصتی که شهراد دربارهاش اضافه کرده بود را به دست بیاورم!
-باشه پس ولی تو بازم مواظب خودت باش. دقت کن و تا جای ممکن اصلاً با بابا رو به رو نشو… باشه؟
-باشه آبجی خیالت راحت.
-عزیزم من دیگه رسیدم باید قطع کنم.
-مراقب خودت باش.
-تو هم همینطور نفسم.
تلفن را قطع کردم و با هیجانی که هر کار میکردم رفع نمیشد رو به روی خونهی دکتر زیباییه معروفمان از حرکت ایستادم.
شهراد میل داشته بود برای چند ماه کمکش کنم.
کنار بچه ها اللخصوص ماهین بمانم تا دخترش بتواند با درست و کامل انجام دادنه تمرین هایش نرمالتر صحبت کند و من با وجوده تنفر اولیهام نسبت به او بدونه هیچ فکر کردنی پیشنهادش را قبول کرده بودم.
نمیمیل داشتم خودم را گول بزنم. هنوز هم تا حدودی از او میوحشت کردم ولی دخترکی در درونم وجود داشت که بیش از حد قلبش کشف کردن این مرد را میمیل داشت!
_♡_♡_♡
اگه میدونست شهراد چه خوابایی براش متوجه شده دیگه قلبش کشف مشف نمیخواست🥲💔
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن