موضوع اصلی رمان جفت دریایی
شیل را باید بشناسی؛ دانشمندی شیفتهی دریا که هیچچیز برایش لذتبخشتر از کشف ناشناختهها نیست. ولی آن روز، تحقیقاش بهیکباره به فاجعه تبدیل شد: حادثهای او را به اعماق آب پرتاب کرد. در میان تاریکی و سرما، حس عجیبی وجودش را لرزاند… انگار کسی یا چیزی آن پایین، سالها در انتظارش بوده. شیل میتوانست به سطح برگردد، اما کنجکاوی لعنتیاش رهایش نمیکرد. پیش رفت. و هر قدم نزدیکتر، کششی مرموز میان او و آن موجود ناشناس پمتوجه شد میآورد. اینجا ته دریا نبود؛ اینجا جهانیی بود پر از رازهای نفسگیر و خطرهای هولناک. شیل حالا هم میخواهد همه چیز را کشف کند، هم میترسد که دیگر جاده بازگشتی نباشد. ماجرا از یک سقوط ساده شروع شد، ولی حالا به معمایی تبدیل شده که ذهن را به چالش میکشد. و در قلب این همه ابهام، رابطهای شکل میگیرد عجیب و اعتیادآور… چنان که نمیتوانی جلویش بایستی.
مقداری از متن رمان جفت دریایی:
اگه از سرمای لعنتی رو به موت نبودم، حتماً به این شوخیِ بیمزه و داغون خودم میخندیدم. یه موج محکم میکوبه به بدنه کشتی و من رو پرت میکنه اونسرِ عرشه ی فسقلی. یه مشت آبشور که تو دهنم راهی شده رو تف میکنم و به آسمون نگاه میندازم. وقتی قبل طلوع راه افتادم، آسمون مثل آهنِ صاف، خاکستری بود اما الان شده یه بنفشِ عصبی. کومولونیمبوس. این ابرها رو خوب میشناسم. طوفان های «توفینو» پر از ایناست. سنگین، تیره و خطرناک. چشمام رو ریز میکنم تا جایی که باید ساحل باشه رو ببینم، اما حتی اگه ابرها هم مشاهده کردم رو کور نکرده بودن، باز ساحل فرسخ ها ازم دور بود. اصلاً نمیشه درک کرد اقیانوس کجا تموم میشه و آسمون از کجا شروع. غرش باد داره آوای بارونی که مثل چکش روی قایق میکوبه رو تو خودش غرق میکنه. اگه فرز باشم، هنوز میتونم قبل برگشتن به ساحل، این لاین ها رو بکشم بالا.
اون پرده های خاکستری که اون دور مشاهده کرده میشن یعنی قدرتِ اصلیِ طوفان داره میرسه. خیلی سریع. «الان جا نزن.» انگشت های یخزدهام رو مجبور میکنم که دورِ وینچ قفل بشن. عضلاتِ کف دستم دارن آتیش میگیرن بس که اهرم رو چرخوندم. دقیقه ها میگذرن و وقتی پرچمِ علامتِ صد متری میاد روی آب، یه نفسِ راحت میکشم. چیزی نمونده. ممکنه خودش باشه. دلفین بار دیگر میاد روی آب، اینبار نزدیکتر، انگار میخواد بپره توی قایقم. اونقدر نزدیکه که میتونم زل بزنم توی نگاهاش. قلبفین ها عضلاتِ صورتشون جوری نیست که بتونن مثل آدما حسشون رو نشون بدن. ولی با این حال، به نظرم میآد داره بهم میخنده؛ درست همون لحظه که موج بعدی میکوبه به قایق و من رو پرت میکنه توی آب. آبِ یخِ اقیانوس آرام، همون ثانیه ی اول که میرم زیر، جلیقه ی نجات رو از تنم میکَنه. اصلاً ترس وقت نمیکنه خودش رو نشون بده، چون جریان آب جلیقه رو از دسترسم دور میکنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن