موضوع اصلی رمان کوییک سیلور
اگر میجویا شد چطور شد که به این سرزمین یخ زده عجیب رسیدم؟ جرمی کوچک، حکمی بزرگ: اعدام به خاطر دزدی از ملکه. پس گریختم. در اینجا، میان مردمانی با گوشهایی تیز، با او آشنا شدم: کینگ فیشر. مردی که باد و آب را میشناخت. اولش فکر میکردم فقط یک جنگجوی خطرناک است، ولی کمک مهم چیز دیگری بین ما شکل گراهی شد؛ چیزی نرمتر. او اسرار زیادی داشت، رازهایی درباره گذشتهاش و این که چطور چنین قدرتی پیدا کرده. و من گمان میکنم این تازه آغاز راه بود …
مقداری از متن رمان کوییک سیلور:
الروی یهجوری بهم نگاه کرد انگار من یه مار چهارسر بودم و اون نمیدونست کدوم سرم اول بهش حمله میکنه. من این پیرمرد رو میلیونها بار، به میلیونها روش مختلف آزرده کرده بودم، ولی این نگاه ناراضی جمشاهده کرد بود. قیافهاش ترکیبی از ناامیدی و ترس بود، و برای یه لحظه بهشدت کوتاه، به تصمیمم برای آوردن طلا به کارگاه شک کردم. اما خب کجا میبردمش؟ اتاقک بالای میخانه که من و هیدن این شش هفته اخیر اونجا میخوابیدیم پر از سوسک بود و بدتر از لانه گورکن شنی بو میداد. ما از یه قسمت خراب سقف سنگی ترک خورده راهی به میراژ پیدا کرده بودیم. وقتی یواشکی میحرکت کردیم اونجا تا بین جعبههای پوسیده و فراموش شده و تودههای سنگین و تاخورده بومهای بیدخورده بخوابیم، ساکت بودیم و تا الان هم لو نراهی شده بودیم. ولی من و داداشم احمق نبودیم. فقط مسئله وقت بود که لو بریم، و صاحبای اون میخونه ما رو با نوک چاقو از اتاق زیر شیروونیشون بیرون کنن. وقتی برای جمع کردن وسایلمون نداشتیم. ما هیچ وسیلهای جز لباس
تنمون نداشتیم. قایم کردن کف دستکش اونجا حماقت بود. کارگاه الروی تنها جایی بود که میتونستم ببرمش. هر چی که بود، باید از کورهها استفاده میکردم. چارهای نداشتم. اگه فلز رو ذوب نمیکردم و یه چیز دیگه ازش نمیساختم (بهشدت سریع، لعنت به خدایان)، اون کف دستکش یه سنگ آسیاب دور گردنم بود که آخرش باعث میشد شکنجه بشم و کشته بشم. «همین که مجبور شدم یه ساعت پیش به جاریس وید بگم اینجا نیستی، به اندازه کافی بد بود. اون عصبی بود. گفت یه توافق تجاری رو باهاش شکستی. ولی بعد تو با اون چیز اینجا پیدات میشه. با خودت چی فکر میکردی؟» ناامیدی توی آوای الروی باعث شد از نشون دادنش بهش پشیمون بشم. «اصلا چرا برش داشتی؟ مارهای مادرا اینجا رو با شونه دندانه ریز میگردن تا پیداش کنن. وقتی پیدات کنن، پوستت رو تو میدون از استخونات جدا میکنن تا همه ببینن. هیدن هم درست کنارت خواهد بود. و من؟ من؟ حتی اگه باور کنن که من هیچ ربطی به این قضیه نداشتم، کف دستامو میگیرن
فقط به خاطر اینکه اجازه دادم اون چیز زیر سقف من بیاد. من چطور بدون کف دست حیات کنم، دختر احمق، احمق؟» کار الروی شیشه بود. با فراوانی شن در کف دسترسش، تمام عمرش رو وقف این کرده بود که بهترین شیشه ساز و شیشه بر در تمام زیلوارن بشه. البته فقط کسایی که تو هاب زیستن میکردن به اندازه کافی پولدار بودن که بتونن پنجره داشته باشن. و کسایی هم بودن که تو منطقه سوم زندگی میکردن و دنبال چیزای دیگهای بودن که میشد تو کوره ساخت. یه زمانی، الروی برای گروههای شورشی که برای سرنگونی مادرا میجنگیدن، سلاحهای غیرقانونی میساخت. شمشیرهای لبه تیز ساخته شده از تکههای آهن، اما بیشتر چاقو. تیغهها کوتاهتر بودن و فولاد کمتری نیاز داشتن. حتی اگه چدن از بدترین کیفیت هم بود، باز هم میشد اون رو به لبهای تیز کرد که یه مرد رو به دیار باقی بفرسته. اما با گذشت سالها، زیستن به عنوان یه شورشی در داخل غیرقابل تحمل شده بود. پیدا کردن غذای تازه محال بود. تو خیابونا، بچهها سر یه تیکه نون
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن