یک بازنده نیستم پارت ۵۶

*********
کمی استرس داشت.
فردین هم عین او بود.
با این حال قلب و جراتش بیشتر بود.
با هم به آزمایشگاه درمانگاه وارد شده بودند.
ولی خوشحالان جرات گراهی شدن جواب آزمایش را نداشت.
فردین قلبداریش می داد.
بلاخره هم او را روی صندلی نشاند.
خودش راهی شد و جواب ها را گحرکت کرد.
چیزی که نوشته بود تبسم گنده ای روی صورتش نشاند.
به سمت شادان راهی شد.
بازویش را گراهی شد.
از جا قد بلندش کرد.
به ساکتی اظهار کرد: مبارکه مولین خانم.
خوشحالان برای جلوگیری از جیغ زدن کف دستش را جلوی دهانش گذاشت.
دست فردین را گراهی شد تا نیفتد.
چشمانش غبار گحرکت کرده شد.
حامله بود.
اتفاقی که واقعا دوست داشت بیفتد.
فردین می دانست به شدت احتیاج دارد که خودش را تخلیه کند.
از درمانگاه بیرونش برد.
سوار ماشینش کرد.
-می برمت یه جا جیغ بزن.
سرخوشان لبخند زد.
-باید زنگ بزنم مولین.
فردین حرفی نزد
-وای فردین به‌شدت شادم.
فردین تبسم زد.
همین که مسروران خودش برای این بچه اقدام کرده بود یعنی همه چیز عالی پیش می رود.
به اامان پل هوایی که رسید نگه داشت.
-پیاده شو.
با هم پیاده شدند.
با عجله دست در کف دست هم از پله ها بالا رفتند.
کنار نرده های پل هوایی رهایش کرد.
-حالا هر چی می خوای جیغ بزن.
شادان مهلت نداد.
آنقدر جیغ کشید که گلویش درد گحرکت کرد.
فردین فقط نگاهش می کرد.
تمام که شد کنارش توقف کرد.
-راحت شدی؟
-الان خیلی خوبم.
-خداروشکر، بریم؟
-بریم.

-بریم.
همجاده با فردین از پله ها از پایین آمد.
فردین گوشیش را به خوشحالان داد.
-حالا زنگ بزن فروزگار.
-مرسی که هستی.
فردین در ماشین را برایش باز کرد.
به محض قرار گرفتن، در را بست.
خودش پشت فرمان جای گرفت.
مسروران شماره ی فروزان را گحرکت کرد.
یکهو به ساعت ماشین چشم دوخت.
-۹ صبحه فردین، خوابن که!
-فروزگار زود بیدار میشه.
-الو…
-وای مامان بیدارت کردم؟
-نه عزیزم، یک ساعته بیدارم.
نفسش را شتاب‌زده بیرون داد.
-چیزی شده؟
-آره!
-بسم الله، باز اتفاقی افتاده؟
سرخوشان خندید.
-مامان، مولین ما نی نی داریم.
-ها؟
لبش را گاز گراهی شد.
فردین با خنده سر تکان داد.
-من حامله ام.
فروزان یک لحظه ساکت شد تا چیزی که شنیده را تحلیل کند.
یکهو منفجر شد.
-شوخی می کنی؟
-مامان الان من شوخی می کنم؟
فروزگاران شروع کرد قربان صدقه راهی شدنش.
-الهی قربونت برم، کی متوجه شدی؟
-همین الان جواب آزمایش رو گحرکت کردیم.
-زود بیا اینجا ببینم، صبحونه خوردی؟
-هنوز نه!
-بدو بیا که منتظرم.
-چشم مولین.
تماس را قطع کرد.
-بریم خونه مامان اینا.
فردین ماشین را روشن کرد و حرکت کرد.
-گلوم درد می کنه.
-منم اینقد جیغ جیغ می کردم گلوم درد می کرد.
شادان ندید.

-پشیمون نیستم.
-نباید هم پشیمون باشی.
قد بلند زیر خنده زد.
-عاشقتم به خدا دیوونه.
خوشحالان هم خندید.
فردین به سمت خونه ی فروزگاران حرکت کرد.
مسروران هم پخش را روشن کرد.
به شدت هر دو شاد بودند.
پر از انرژی و عاشقی!
اتفاق از این دلنشین تر؟
مادر و پدر یک بچه بودن اوج نعمت خداوند بود.
وقتی رسیدند به خانه ی شاهرخ، فروزگاران با بی تابی منتظرشان بود.
به محض اینکه صدای ماشین را شنید که درون حیاط آمد، شال بافتی دور شانه اش انداخت.
با عجله خودش را به آنها رساند.
سرخوشان می خندید.
در را باز کرد.
فروزان از مسروری داشت گریه می کرد.
محکم شادان را در آغوش کشید.
-باور نمی کنم دختر من اینقد بزرگ شد که بچه ی خودشو داشته باشه.
محکم گونه ی خوشحالان را بوسید.
خوشحالان هم با ملایمش مادرش را بغل کرد.
-خداروشکر که هستی مولین.
-خداروشکر که تو هم هستی عزیزقلب من!
از خوشحالان جدا شد.
-بریم داخل هوا سرده.
فردین ماشین را دور زد و اضافه کرد: یکی منو تحویل بگیره.
فروزگاران کف دستش را دراز کرد.
کف دست فردین را گرفت.
-یه جهان مسرورم کردین.
-به کسی خبر دادین؟
-هنوز نه!
با هم داخل خانه شدند.
-باید به شاهرخ خبر بدم.
شادان با خجالت گفت: وای مولین خجالت می کشم.
-خجالت داره؟ مولین شدن فقط شادی داره و بس.
آن دو را روی مبل نشاند.
-الان یه چیز خوشمزه میارم بخوریم.
فورا به آشپزخونه رفت.
خوشحالان پاهایش را دراز کرد.
-بسیار احساس خوبی دارم فردین، اما یکم سرم گیجه!
-بخاطر بارداریته.
-خدا کنه حالم زیاد بد نشه.

-من و بقیه کنارتیم.
-الهی این نگین و لادن رو مشاهده کردم که چقدر حالشون بد شد فکر می کنم منم حالم بد میشه.
-نمیشه انشاالله.
با رسیدن فروزان، شادان فورا لبخند زد.
قبل از اینکه چیزی برای خوردن بیاورد اسپند دود کرده بود.
با صلوات و فوت و چشم حسود کور جلو آمد.
دور سر هر دو چرخاند.
چندین بار به سمتشان فوت کرد.
کف دست آخر اظهار کرد: نوه ی عزیز من داره میاد.
صدای گوشی سرخوشان رسید.
از دیدن اسم حمیرا از جایش قد بلند شد.
از فردین و فروزگاران فاصله گحرکت کرد.
-بله؟
-شادان جان؟
-چیزی شده؟
-می خوام ببینمت.
-اتفاقی افتاده؟
-نه اما قول دادی باز هم همو ببینیم.
تن صوتیش می لرزید.
قلبش به حالش سوخت.
مظلومانه حرف می زد.
-باشه، کجا؟
-فردا می تونی؟
-بله.
-برات پیام می کنم.
-ممنونم عزیزقلبم.
فردین را پشت سرش حس کرد.
-با کی حرف می زنی؟
به سمتش برگشت.
به زور تبسم زد.
-خب من دیگه میرم.
تماس را قطع کرد.
-یکی از دوستام بود.
فردین مشکوکانه نگاهش کرد.
مطمئن بود دارد چیزی را پنهان می کند.
فروزگاران رفته بود چیزی برای خوردن بیاورد.
فردین هنوز مشکوک بود.
حس خوبی به این تلفن مسروران نداشت.
مسروران به سمت مبل راهی شد.
قرار گرفت و پا روی پا انداخت.
فردین هم کنارش نشست.
فروزگاران به‌شدت پر سروصدا در حالی که می رقصید با آب هویج آمد.

سر ظهری شاهرخ هم آمد.

طاما نکشید که همه جمع شدند.
فربد و نگین…هممسیر با نعیم و لادن با نی نی کوچکشان.
شیلای شیطان هم بود.
مسروران با لبخند و عشق در کنارش بود.
احساس خوشامگاهختی می کرد.
مرد مورد علاقه اش در کنارش بود.
بچه ای از دلدادگیش داشت.
خانواده ی دوست داشتنی اش همگی بودند.
چه چیز دیگری از خدا می خواست؟
واقعا هیچ!
اندازه ی تمام عمرش خوشامگاهخت بود.
****
فصل شانزدهم
آدرس خونه اش را داده بود.
نباید دلواپس باشد.
اما مضطرب بود.
فردین از صبح حواسش بود.
خوشحالان عین مرغ سرکنده بود.
مدام دور خودش می پیچید.
تازه حالش هم خوب نبود.
تهوع زیادی داشت.
اما وقتی با این حالش می تمایل داشت بیرون برود تعجب می کرد.
برای همین بی سروصوت دنبالش کرد.
مطمئن بود زیر سر حمیراست.
حتما قراری با او دارد.
حدسش درست بود.
شادان جلوی یک خونه ی معماما از ماشینش پیاده شد.
عصبی به نظر می رسید.
جلوی در ایستاد و زنگ زد.
طاما نکشید که در باز شد و شادان داخل رفت.
عصبی پنجه به موهایش کشید.
چطور داخل می راهی شد؟
نکند بلایی بر سر زنش بیاید؟
واقعا دلواپس بود.
شادان هم مضطرب بود.
اما وقتی حمیرا با لبخند گرمی به پیشوازش رسید خیالش راحت شد.
محکم درون آغوشش گحرکت کرد.
-چقدر دلتنگت بودم.
کف دست مسروران را گرفت و داخل بردش.
بوی غذا می رسید.
به این زن با این همه پرستیژ، زن درون آشپزخانه بودن نمی رسید.

-بشین برات چای بیارم.
-میل ندارم، یه لیوان آب باشه بهتره.
خوشحالان نشست.
منزل ی کوچک و جمع و جوری بود.
کمی نامرتب چیده شده بود.
اما تمیز بود.
بوی خوبی هم داشت.
هرچند بیشتر بوی غذا بود.
حمیرا برایش آب آورد.
-ممنونم که اومدی.
مسروران لیوان آب را گحرکت کرد.
جرعه ای نوشید.
-ممنونم.
لیوان را مقابلش روی میز گذاشت.
-چرا خواستین بیام؟
-دلم برای دخترم تنگ بود دلیل از این بزرگتر؟
یعنی احساسات منفی که داشت همه اش الکی بود؟
آوای زنگ مجدداً توجه هر دو را جلب کرد.
حمیرا کشیده شد.
-منتظر کسی بودین؟
-نه، حتما سیناست.
متعجب سؤال کرد: سینا کیه؟!
حمیرا هم با تعجب اظهار کرد: اضافه کردم یه برادر داری.
تازه فهمید چه خبر است؟
اصلا قصد آشنایی نداشت.
حمیرا در را باز کرد.
-ناضافه کردم خودشه.
ته قلبش خالی شد.
پر از حس بد!
کاش به فردین اظهار کرده بود حداقل همجادهیش کند.
حمیرا منتظرش بود.
در بازشد و پسری قد کشیده داخل شد.
دقیق نگاهش کرد.
یک سر سوزن هم شامگاهیه اش نبود.
به احترامش بلند شد.
سینا متعجب به مسروران نگاه می کرد.
-این خانم؟
حمیرا ذوق زده کف دستش را پشت کمرش گذاشت.
-بیا معرفیتون کنم.
او به داخل هول داد.
مسروران خشک و جدی بود.
-سینا جون، این دختر سرخوشانه، خواهرت.

مسروران به زور تبسم زد.
سینا تبسم کجی زد.
سرتا پای سرخوشان را برانداز کرد.
شیک پوش بود.
البته بیشتر گرانقیمت به نظر می رسید.
سرتا پایش مارک بود.
به شادان نزدیک شد.
غیر از شیک پوشی خیلی هم قشنگ بود.
جالب بود که نه شامگاهاهتی به مادرش داشت نه پدرش و حتی خودش!
کف دستش را به سمت سرخوشان دراز کرد.
-خوشبختم.
خوشحالان کف دست را گراهی شد.
ولی هیچ فشاری نداد.
-منم.
فورا هم کف دستش را عقب کشید.
ابدا احساس راحتی نمی کرد.
سینا دور خودش چرخید.
-خواهر، نمردیم خواهر دارم شدیم.
حمیرا اخم کرد و اضافه کرد: مگه بهت نگفته بودم…
-چرا مادر من.
به سمت اتاقش مسیر افتاد.
-میرم یه دوش بگیرم.
حمیرا تبسمی زوری زد.
-بشین شادان جان.
سرخوشان بار دیگر جای گرفت.
با دلخوری اضافه کرد: من آمادگیش رو نداشتم.
-می دونم.
حمیرا به آشپزخانه راهی شد تا میوه بیاورد.
-بلاخره باید آشنا می شدین.
مسروران با کنجکاوی سؤال کرد: چندسالشه؟
حمیرا با حواس پرتی بیان کرد:۲۷ سال.
شادان با تعجب به سمت حمیرا چرخید: همسن منه؟ چطور ممکنه؟
حمیرا از سوتی که داد رنگش پرید.
فورا خنده ای تصنعی کرد.
-وای حواس ندارم، ۲۶ سالشه.
شادان آهانی اظهار کرد و رو گرفت.
سرش رابه گیجی تکان داد.
حمیرا پوفی کشید.
نزدیک بود خرابکاری کند.
سبد میوه را آورد و جلوی شادان گذاشت.
سینا با حوله روی شانه ی لختش وارد حمام شد.
شادان ابدا نگاهش نکرد.

حس خوبی به این مثلا برادر نداشت.
حتی حس خوبی به حمیرا هم نداشت.
نوعی نگرانی و کف دستپاچگی دررفتارش بود.
درکش نمی کرد.
-برات میوه پوست بگیرم؟
خوشحالان پوزخند زد.
-می خواین نبودنتون تو بچگیم رو جبران کنین؟
حمیرا خجالت زده تبسم زد.
-نه اصلا.
-خودم می تونم، اما میل ندارم.
-می ترسی نمک گیر بشی؟
-نه.
-پس بخور.
-حالم بد میشه، تهوع دارم.
حمیرا متعجب پرسبد: چرا؟!
-باردارم.
حمیرا با تبسم گفت: تبریک میگم عزیزم.
از جایش کشیده شد.
گونه ی خوشحالان را بوسید.
-پس واسه همینه حالت یکم یه جوری بود از وقتی اومدی.
-شاید یکم.
دوباره آوای در رسید.
حمیرا اینبار اخم کرد.
-انگار شانس من اومد و راهی شدتون زیاد شده.
-منتظر کسی نبودم.
از جایش کشیده شد تا در را باز کند.
جلوی آیفون از حرکت ایستاد.
متعجب اظهار کرد: شوهرته.
مسروران با ترس از جایش قد بلند شد.
حمیرا دکمه را زد.
همانموقع سینا با بالاتنه برهنه از حمام بیرون رسید.
حوله ای دور پایین تنه اش بود.
با حوله ی کوچکی هم موهایش را خشک می کرد.
حمیرا جلوی در ایستاد.
فردین با قیافه ای برزخ جلو رسید.
با دیدن حمیرا همان موقع توپید: چرا کف دست از سر زن من بر نمی داری؟
سینا اخم هایش را درهم کشید.
حوله را روی زمین انداخت.
شادان هم به عجله جلوی در آمد.
-فردین جان؟
فردین با اخم اظهار کرد: اینجا چیکار می کنی؟
سینا جلو آمد: چته یارو؟

خشم فردین بیشتر شد.
این مردیکه نیمه برهنه دیگر که بود؟
خوشحالان فورا دستش را گراهی شد.
-جوش نیار الان توضیح میدم.
فردین با پرخاش گفت: اصلا نمی فهمم، تو این حالت اینجا چیکار می کنی/
حمیرا با تواضع اظهار کرد:بفرمایید داخل حرف می زنیم.
خوشحالان هم کف دستش را به گرمی فشرد.
با این حال فردین کوتاه نیامد.
-این کیه؟
اشاره ی مستقیم و کمی بی ادبانه اش به سینا، او را هم عصبی کرد.
شادان بیشتر به سمت فردین متمایل شد.
-فردین جان…
-میگم این کیه؟
سینا با خشمگینت اظهار کرد: حد خودتو بدون.
حمیرا مجبور شد توضیح بدهد.
-پسر من، برادر مسروران.
قیافه ی فردین متعجب شد.
توقع نداشت این یکی باشد.
یک برادر جدید؟
-بسیار خب، خوش اومدیم، راه بیفت مسروران.
حمیرا با اخم اظهار کرد: کجا؟
-دوست ندارم زنم اینجا باشه.
سینا پوزخند زد.
حوله را روی شانه اش انداخت.
-شوهر خواهر مارو…
به سمت اتاقش راه افتاد.
اگر نمی میل داشت مراعات کند می زد فک این بچه پررو را پایین می آورد.
راست راست لخت می گردد.
دوقورت و نیمش هم باقی بود.
-بریم شادان.
شادان لبخندی زوری زد.
-بذار کیفمو بیارم.
برگشت.
کیفش را برداشت و جلوی در توقف کرد.
کف دست حمیرا را گرفت.
-برای دعوتتون ممنونم.
-شادان زود…
حمیرا گونه اش را بوسید.
-بسلامت عزیزم.
همراه با مسروران از حیاط گذشتند.
فردین هنوز عصبی بود.
به محض اینکه سوار ماشین شدند به خوشحالان توپید.

-چرا به من نمیگی؟
-واسه همین حرکت کردارا.
-رفتار من چشه؟ سرخود با این حالت اومدی که چی؟
-عصبیم نکن فردین.
رویش را برگرداند.
واقعا نمی خواست با فردین جنجال جاده بیندازد.
فردین هم عصبی ماشین را روشن کرد.
دنده عقب گحرکت کرد تا دور بزند.
ماشین را از کوچه بیرون آورد و وارد خیابان شد.
-چی می تمایل داشت؟
-کی؟
-مولین جونت؟
-قلبش تنگ شده بود.
فردین پوزختد زد.
-سلام گرگ بی طمع نیست.
راست میاضافه کرد.
خودش هم حس کرده بود چیزی می خواهد.
-مسروران جان نرو، نرو، خواهش می کنم نرو.
-باشه.
-امیدوارم یه باشه واقعی باشه.
-منو ببر خونه فربد.
-اونجا چرا؟
-می خوام پیش نگین باشن، یه چندتا سوالم دارم.
-بسیار خب.
ماشین را به سمت خونه ی فربد برد.
باید به شاهرخ خبر می داد.
این ماجرا دیگر زیادی داشت کش پیدا می کرد.
حالا با حاملگی شادان اصلا قلبش نمی خواست اتفاقی بیفتد.
جلوی در خانه ی فربد توقف کرد.
دفعتاً شادان سؤال کرد: تو منو تعقیب کردی؟
-آره.
-چرا؟
-حواسم به زنمه.
شادان با حرص از ماشین پیاده شد.
بدون اینکه برگردد و فردین را نگاه کند زنگ در را فشرد.
فردین هنوز آرام نشده بود.
همین الان یکراست به سراغ شاهرخ می راهی شد.
حمید و زنش زیادی داششتاب‌زده پر و بال می گحرکت کردند.
ابدا خوشش نمی رسید.
در باز شد و سرخوشان داخل حرکت کرد.
فردین هم گازش را گحرکت کرد و راهی شد.
پشت فرمان به شاهرخ زنگ زد.

-الو…
-سلام، چطوری؟
-خوبم، هستی بیام؟
-تو شهرم.
-کجا؟
-اتفاقی افتاده؟
عصبی اظهار کرد: امروزگار مسروران حرکت کرده بود دیدن حمیرا.
شاهرخ سکوت کرد.
-برو سرکارت خودم حلش می کنم.
-کی؟
-حمید فعلا قایم شده.
فردین روی فرمان کوبید: تف تو ذاتش بیاد.
-آروم باش.
-نیستم.
-اتفاقی اونجا افتاد؟
-نمی دونم، می دونستی سرخوشان یه برادر دیگه هم داره؟
شاهرخ با خونسردی جواب داد:آره.
-برادر واقعی؟ منظورم اینه حمیرا با کس دیگه ای نبوده؟
-نه پسر حمیده.
-آخه چطور ممکنه؟
-منم موندم توش.
فردین کمی آرامتر شده بود.
-اصلا دنبال چین؟
-حمید همه چیزو تو قمار باخته…
-لعنتی حالا متوجه شدم دردشون چیه!
-برو پیش خوشحالان.
سرعت ماشین را کم کرد.
ماشین را به کنار خیابان کشاند.
-میرم.
-نگران چیزی نباش.
-امیدوارم حل بشه.
-حل میشه.
اصلا از تنش های ایجاد شده در زیستنش خوشش نمی آمد.
-روزگار خوش.
تماس را قطع کرد.
چند نفس عمیق کشید تا حالش جا بیاید.
مطمئنا شادان هم قهر کرده بود.
باید از قلب او هم در می آورد.
حق داشت.
به‌شدت سرش داد کشید.
با گوشیش شماره ی سرخوشان را گرفت.
تماسش را زود وصل کرد.
-بیام دنبالت؟
-مگه نمی خواستی بری سرکار؟

-یهو قلبم برات تنگ شد.
حس کرد دارد تبسم می زند.
-بیام؟
-نه!
-قهر نباش.
-هستم.
خودش هم تبسم زد.
-چیکار کنم آشتی کنی؟
-هیچی!
-یعنی کف دست خالی بیام بدزدمت و ببرمت؟
-لوس نباش.
خندید.
سرش را به صندلی ماشین تکیه داد.
-ببخشید.
-به‌شدت بد باهام راهی شدار کردی.
-می دونم.
-توقع بخشیدنم داری؟
-دلت میاد غمگین باشم؟
-به‌شدت رو داری فردین؟ جلوی اونا سرم داد زدی.
-سرخوشان من دوست ندارم بری و بیای اونجا، درکش سخت نیست.
-چرا؟
-حتما قلبایل خاص خودمو دارم.
-باشه.
با سماجت پرسید: باشه چی؟
-بیا دنبالم.
فردین قهقه زد.
-ناهار میگیرم با خودم میارم.
-برام کوبیده بگیر.
-دیده خانم.
تماس را قطع کرد.
ماشینش را روشن کرد و با احتیاط حرکت کرد.
برایش یک بسته شکلات و یک شاخه گل خرید.
ناهار هم گراهی شد.
به سمت منزل ی فربد حرکت کرد.
جلوی در خونه به محض اینکه زنگ زد خود شادان اضافه کرد: الان میام.
-باید نوبت دکتر هم بگیرند.
شادان از صفر تا صد باید زیر نظر دکتر باشد.
در باز شد و سرخوشان بیرون آمد.
کنار فردین نشست.
فردین شکلات و گل را روی پایش گذاشت.
-قابل نداره.
شادان لبخند زد.
-ممنونم عزیزم، کجا حرکت کردی؟
-راهی شدم شاهرخ رو ببینم که کار داشت.
-خیلی مشکوک می زنین تازگی ها.
فردین فقط لبخند زد.

-چی بین تو و عمو شاهرخه؟
-هیچی!
-منو نپیچون فردین.
-من گشنمه.
مسروران اخم کرد.
باشد، حالا که نمی اظهار کردند او خودش پیدا می کرد.
صددرصد چیزی بود.
فقط مطمئنا برای اینکه مضطربش نکند چیزی نمی اضافه کرد.
فردین زیر زیرکی نگاهش کرد.
واکنشی که نمتوجه شد فورا حرکت کرد.
همین که خودش را با سرخوشان درگیر نکند کافی بود.
***
-این مسخره بازیا چیه؟
سیب زمینی درشت برداشت و مشغول پوست کندن شد.
-با توام مولین.
حمیرا سر قد بلند کرد و نگاهش کرد.
-یعنی چی؟
-این خواهر یهو از کجا دراومد؟
-هزار بار غیرمستقیم اشاره کرده بود.
-پس من خنگم.
حمیرا اهمیتی نداد.
شتاب‌زده سریع سیب زمینی ها را خلالی کرد.
-بابام کو؟
-میاد.
-شده موش و گربه بازی، سرش کجا گرمه؟ ۵ ساله اومده پیشمون من هنوز درست ندیدمش.
-حوصله ندارم سینا.
سینا مشتی روی اپن کوباند.
-خسته شدم.
حمیرا سیب زمینی های خلال را زیر آب گرفت.
-چته؟
-باور نمی کنم خواهرمه.
حمیرا متعجب گفت: یعنی چی؟!
سیب زمینی ها را روی سینک رها کرد.
شیرآب را بست و به سمت سینا برگشت.
-اندازه ی یه سر سوزن شامگاهیه شما نیست.
-به مادربزرگ خدابیامرزش رفته.
سینا پوزخند زد.
-باشه، حق با شماست.
-سینا مشکلت چیه؟
-با این قضیه کنار نمیام.
-قضیه ای وجود نداره.
-یه دختر بعد از ۲۷ سال سنم بیاد تو زندگیم و بشه خواهرم.
حمیرا اخم کرد.
-خواهرت بود.
-پس چطوری به خودت اجازه دادی رهاش کنی؟

-این قضایا مال گذشته و مشکلاتم با پدرت بود.
-اما تو اینقد بی عاطفه نیستی.
حمیرا با عصبانیت اظهار کرد: تمومش کن.
سینا کف دستانش را بالا گرفت و بیان کرد: خیلی خب، تمومش می کنم.
حمیرا عصبی به اپن تکیه داد.
-میرم بیرون.
-کجا؟
-باید توضیح بدم؟
-آره.
-پیش دوستام.
حمیرا با پرخاش بیان کرد: کدوم دوست؟ مگه چند مدته ایرانی که دوستی داشته باشی؟ تازگیا با بوی گند میای خونه.
سینا پوزخند زد.
حمیرا اپن را دور زد.
پیراهن سینا را کشید.
-با توام، بوی سیگار میدی.
-می کشم حرفیه؟
حمیرا سیلی محکمی توی صورتش نهاد.
-شورشو در آوردی.
سینا جای سیلی را مالید و پوزخند زد.
-بعدا مشخص میشه کی شورشو در آورده.
بی اهمیت به حمیرا به سمت اتاقش حرکت کرد.
حمیرا دلش می تمایل داشت جیغ بزند.
ولی نمی توانست.
باید با حمید حرف می زد.
سینا زیادی پررو شده بود.
سینا لباس پوشیده از اتاقش بیرون آمد.
-سینا.
-کاری به کارم نداشته باش مامان.
نگاهش ناراحت بود.
حمیرا به سمتش راهی شد.
اما سینا کنارشزد.
رد شد و راهی شد.
حمیرا کف دست به کمر حرکت کردنش را خیره شد.
عملا کنترلش روی سینا کم شده بود.
کاش به ایران برنمی گشتند.
تقصیر حمید و قد بلند پروازی هایش بود.
همه چیز را او خراب کرد.
به سمت آشپزخانه راهی شد تا شامش را درست کند.
سینا هم خسته می شد برمی گشت.
فقط امیدوار بود حمید با او صحبت کند و از خر شیطان پایین بیاوردش.
هرچند که حمید به همه چیز بی اهمیت بود.
یک مرد معتاد به قمار.

******
مقابل وکیلش جای گرفته بود.
-چطور پیش میره؟
پا روی پا انداخته و لیوان چایش درون دستش بود.
وکیلش مرد مسنی بود.
با تجربه و کار بلد.
مو را از ماست بیرون می کشید.
عینکش را از دیدهانش درآورد و چپ چپش را با انگشت مالید.
خسته بود.
به نظر می رسید دیشب، شب خوبی نبوده.
-جناب ابدالی، تا الان همه چیز به نفع ماست، ولی مهم اینه این آقا پیدا بشه.
-حکم نبش قبر رو می تونی بگیری؟
وکیل بار دیگر عینکش را روی دیدهش زد.
کت خاکستری رنگی به تن داشت و پیراهن آبی.
شکم برامده اش جلو وارد شده بود.
اما به هیکل درشتش می رسید.
-آره می تونم بگیرمش، اقلبه ی زیادی داریم.
شاهرخ نفس راحتی کشید.
همین هم درست پیش برود خوب بود.
چند تا آدم گذاشته بود که راهی شد و رسید خونه ی حمیرا را مدام چک کنند.
حمید حرکت کرد و وارد شد داشت.
اما جوری که درست نمی درک کردند.
مجال پلیس خبر کردن نمی داد.
بنابراین نباید بی گدار به آب می زد.
همه چیز باید خوب پیش می رفت.
-طلاق خانمم چی؟
-پیداش کنین، اینم حل میشه.
خودش می دانست حل می شود.
اما انگار احتیاج داشت که این حرف درون ذهنش توسط وکیل تایید شود.
-فروزگاران مضطربه، حتما یه جلسه میارمش که باهاش حرف بزنید.
-حتما، نگرانی بیخوده، طلاق صددرصدیه.
شاهرخ تبسم زد.
-ارث و میراث؟
-باید ببینم با اموال چیکار کرده؟
-احتمال میدم فروخته باشه.
-اگه بتونه برگردونه، میره زندان.
-زندان حرکت کردن به درد من نمی خوره.
-این تنها کاریه که میشه کرد.
پوفی کشید.
پول پرست نبود.
آنقدر دارایی داشت که به فکر ارث رسیده نباشد.
اما قلبش می میل داشت انتقام دزدیدن محبتش را بگیرد.