یک بازنده نیستم پارت ۵۵

-خوبه، لزومی نداره کسی بدونه.
-بی سروصدا همه ی کارهارو می کنم.
-شادان می گفت حمیرا رو متوجه شده.
شاهرخ اخم کرد.
-دارن نفوذ می کنن به سرخوشان.
-کاش بهش هشدار می دادی.
-اون دختر بزرگ و عاقلیه.
-آره اما یه زنه، فردین رو بخشید، پس بقیه رو هم می تونه.
حق با فروزگاران بود.
باید در لفافه چیزهایی را به او می اضافه کرد.
-با فردین حرف می زنم، هیشکی عین فردین نمی تونه با سرخوشان جاده بیاد.
فروزگاران از استرس کف دستانش می لرزید.
-اینو نبیان کردم که دست و پاتو گم کنی، فردا باید بری دادخواست طلاق بدی، ولی قبلش با وکیلمون مشورت می کنیم.
-حمید رو دیدی؟
-نه، خودشو قایم کرده.
-چطوری با حمیرا برگشته؟
-پیشش بوده.
-یعنی چی؟
-هیچ وقت حمیرا رو طلاق نداده بود.
فروزگاران با دیدهانی گرد نگاهش کرد.
بعد از اینکه با آن خفت حمیرا رهایش کرد و حرکت کرد توقع این برگشت را نداشت.
واقعا که حمید عاشق حمیرا بود.
همان طور که شاهرخ عاشق فروزان بود.
-بچه ها بدونن مضطرب میشن.
-هیشکی خبردار نمیشه، بی سروآوا همه ی کارهامونو می کنیم، به محض اینکه حمید رو ببینن کف دستگیر میشه.
-خدا ازش نگذره.
شاهرخ پیشانیش را بوسید.
-من بی خیالت نمیشم فروز.
ته قلبش ساکتشی عمیق جای گرفت.
چقدر خوب که شاهرخ را داشت.
-هروقت اینجوری حرف می زنیاز چیزی نمیترسم.
-نباید هم بترسی، من نمی ذارم کسی بهت آسیب بزنه.
دست شاهرخ را کشیده کرد و بوسید.
-شیلا کجاست؟
-پیش خوشحالان، امروزگار می خواستن دوتایی باهم باشن.
-شام بریم بیرون؟ آخرشامگاه هم میریم دنبال شیلا.
-بذاریم یه شب دیگه؟
شاهرخ متعجب گفت: فروزگار می ترسی؟
-نه، ولی…
-امشامگاه میریم.
کف دست فروزان را گحرکت کرد.
-این رنگ مو بهت میاد.

همیشه باید مردی باشد که تعریفت را بدهد.
زیبایی یعنی همین!
-مرسی عزیزم.
هیچ کدام این احساس را نداششتاب‌زده که با زنده بودن حمید حالا ازدواجشان باطل است.
اصلا نمی تمایل داشتند بپذیرند.
۵ سال زن و شوهر بودن کم چیزی نبود.
شاید رابطه داشتنشان محدود می شد.
اما هیچ چیزی دیگر کف دستخوش تغییر نمی شد.
حمید باید از جایی که وارد شده برمی گشت.
****
دم در که داشتند خداحافظی می کردند، شاهرخ به ملایمی کنار گوش فردین اضافه کرد:
-فردا میام دفتر می بینمت.
-چیزی شده؟
-مفصل صحبت می کنیم.
فردین سر تکان داد.
اگر شاهرخ در لفافه حرف می زد.
مطمئن قضیه جدی است.
و البته تمایلی هم ندارد خانم ها بدانند.
شیلا درون آغوش شاهرخ خواب بود.
فروزان جای گرفت و شاهرخ شیلا را درون آغوشش گذاشت.
سرخوشان از پنجره خم شد.
دوباره مادرش را بوسید.
-شبتون بخیر.
قرار بود شام را بیرون بخورند.
اما شادان به اصرار میل داشته بود که به اینجا بیایند.
آخر هم زور شادان چربید.
شام را در کنار همدیگر خوردند.
با رفتن شاهرخ و فروزان، آن هم داخل شدند.
-کاش زود بهار بشه.
-چیزی نمونده.
-عمو چیکارت داشت؟
-هیچی.
-اما یه چیزی کنار گوشت اظهار کرد.
فردین خندید.
عجب زن تیزی نبود.
-گفت فردا میام متوجه شدنت.
-پس مساله ی مهمیه.
-خبر ندارم عزیزم.
با آسانسور بالا حرکت کردند.
-بهم بگو هرچی شده.
-دیده.
داخل که شدند هوای خنک تنشان را جلا داد.

****
-چی شده؟
شاهرخ کمی برای اظهار کردن کف دست کف دست می کرد.
فردین از پشت میزش کشیده شد.
روبروی شاهرخ جای گرفت.
-قضیه به‌شدت جدیه؟
-فعلا آره.
-متوجه نمیشم.
شاهرخ سرش را بلند کرد.
-نمی خوام سرخوشان بفهمه، حداقل نمی خوام الان بفهمه.
فردین سر تکان داد.
لازم نبود برای فردین مقدمه چینی کند.
رک اضافه کرد:حمید زنده اس.
فردین به وضوح جا خورد.
گیج و گنگ به شاهرخ چشم دوخت.
حالت هایش شبیه عکس العمل فروزگاران بود.
فروزگاران هم همین گونه نگاهش کرد.
-یعنی چی؟
-حمیرا همراه با حمید برگشته.
هرچه را برای فروزان اضافه کرده بود برای فردین هم گفت.
-می خوام خوشحالان رابطه ای با حمیرا نداشته باشه.
-مشکلی پیش اومده؟
-حس می کنم سلام گرگ بی طمع نیست.
-چطور؟
-حمید همه چیزو تو قمار از دست داده، برای اینکه رو بیان یا از فروزگاران استفاده می کنن یا سرخوشان.
فردین عصبی به مبل تکیه داد.
-پست فطرت.
-ذات حمید هیچ وقت خوب نبود.
-هیچ وقت.
-چیکار می کنی؟
-حواسم به خوشحالان هست.
-عین یه مار هفت خطن، زن و شوهر شبیه هم.
-حمیرا تو بار اولی که شادان رو مشاهده کرده بود بسیار خودشو به موش مردگی زده.
خنده ای تصنعی کرد.
-جالبه که جوری وانمود کرده انگار اصلا نمی دونسته همه ارث و میراث به نامش خورده.
شاهرخ هم خنده اش گحرکت کرد.
چقدر جلب بودند.
-پی این قضیه رو می گیرم.
فردین با یادآوری موضوعی فورا بیان کرد: ازدواج شما و فروز…
-حمید رو گیر میارم، باید طلاقش بده.
عجب مصیبتی پیش رو داششتاب‌زده.
-من همه جور پشتتون هستم.

شاهرخ با قدردانی نگاهش کرد.
-ممنونم فردین جان.
-خواهش می کنم، نمی خوام کسی ضربه ای ببینه.
-جلوی هر ضرری رو می گیرم.
مصمم بود که حمید را زمین بزند.
هر بار که سروکله اش پیدا می شد به‌شدت از زیستن ها را مختل می کرد.
قرار نبود حالا باز گند بزند به زیستنشان.
این بار تا پای زندان رفتنش پیش می راهی شد.
ولی خودش هم زن کلاهبردارش!
صحبت ها که ته کشید از جایش قد بلند شد.
-بمون یه چیزی برای ناهار سفارش بدم.
-فروزگاران منتظرمه.
-فروز می دونه؟
-آره، باید می دونست.
حق با شاهرخ بود.
بلاخره پای طلاق وسط بود.
-باشه.
کف دست شاهرخ را به گرمی فشرد.
-ممنون که بهم اعتماد کردی.
شاهرخ فقط تبسم زد.
مسیرش را گرفت و حرکت کرد.
فردین تا دم در بدرقه اش کرد.
بعد از رفتنش تمام اعصابش متشنج شد.
یک تسویه حساب شخصی با حمید داشت.
چند سال پیش با مازیار دست به یکی کرد.
همان سال ایی که مثلا زنده بود.
شرکت او را زمین زد.
تلافیش را می کرد.
با شاهرخ هم نوا می شد.
با حمید حسابی کار داشت.
پشت میزش نشست.
از امروزگار جنگ شروع می شد.
***
وارد شرکت شد.
جلوی میز منشی از حرکت ایستاد.
-داخله؟
-بله خانم.
-خبر نده، سرزده میرم.
منشی تبسم زد.
خوشحالان داخل شد.
فربد سرش روی یک پوشه بود.
عینکی با فرام دایره ای به چشم داشت.

-خوبه ولا، مردم غریبه شدن.
فربد سرش را کشیده کرد.
با متوجه شدن سرخوشان گل از گلش شکفت.
عینک را از روی دیدهش درآورد.
چهره اش پر از خنده شد.
-به به شادان خانم.
شادان در را پشت سرش بست.
-به به به شما آقا، تحویل نمی گیری.
فربد از پشت میزش قد بلند شد.
به سمتش راهی شد.
-اصلا طرف من نیا که قهرم.
-پس چرا اومدی؟
-به تو چه؟
بدون توجه به فربد و کف دست های بازش که قصد داشت در آغوشش بکشد روی صندلی نشست.
فربد به حرکتش خندید.
روبرویش قرار گرفت.
-چی شد یادی از من کردی؟
-تو که بی عرضه ای، نمیای من میام.
-نداشتیم دیگه.
-اتفاقا خوب داریم، البته بگم این آخرین باریه که میام مشاهده کردنت، باز واسه من کلاس بذاری پشت گوشتو متوجه شدی منم متوجه شدم.
فربد با خنده نگاهش کرد.
-اوه، اوه چه عصبانی!
مسروران خودش هم خنده اش گراهی شد.
-اگه که خندیدی بیا آشتی کنیم.
-خداوکیلی چیکار می کنی که زورت میاد یه سر بزنی بهم؟
-به جون خودت به‌شدت مشغولم، آخر ساله باید همه چیزو مرتب کرد.
-نه اینقد که نتونی یه شامگاه بیای سر بزنی.
-حق با توئه.
شادان کف دستانش را بالا گحرکت کرد و اظهار کرد: خداروشکر که موافقی حق با منه.
-بر منکرش لعنت.
-امشامگاه با نگین بیاین، یا باز جنابعالی وقت نداری؟
-اینقد تیکه نداز دختر.
-چون ناراحتم، نه سراغی می گیری نه زنگی نه چیزی.
فربد با شرمندگی همه ی حق ها را به او داد.
راست می بیان کرد.
بی معرفت شده بود.
-چشم جبران می کنم.
-این شد حرف حساب.
-زنگ می زنم نگین امشامگاه میایم.
-پس پاشم برم از الان کارامو کنم.
فربد فورا بیان کرد: کجا؟ نیومده بری؟
-شامگاه میاین دیگه.

-حالا کو تا شامگاه؟!
-فربد؟!
-به‌شدت خب بابا.
-پس برم.
-خیرسرت اومدی منو ببینی.
شادان نیشخندی زد.
-همینم زیادیته، خجالت نمی کشه.
فربد متعجب نگاهش کرد.
سرخوشان کشیده شد.
-یه کم خرید دارم، زنگ بزنم با فردین برم.
فربد هم قد بلند شد.
-سلامشو برسون.
جلو رفت.
گونه ی زبر فربد را بوسید.
-شب دیر نکنین.
-باشه غرغرو.
مسروران با خنده نگاهک زد.
جادهش را گراهی شد و راهی شد.
فربد پشتش تبسم زد.
این دختر یک سره شور و عشق بود.
به سمت میزش رفت.
باید بقیه کارهایش را می کرد.
***
-این رنگ زرد بهت میاد.
نگاهی به روسری انداخت.
کشیده بود و خوش نقش و نگار.
راست می اظهار کرد.
پوستش سفید بود.
احتمالا به او می رسید.
-بریم داخل امتحانش کنیم؟
فردین کف دست پشت کمرش گذاشت.
-بفرمایید خانم.
مسروران با ذوق تبسم زد.
همجاده با فردین داخل رفتند.
با تقاضای سرخوشان روسری را آوردند.
همانطور روی موهایش انداخت.
جلوی آینه چشم دوخت.
واقعا به پوستش می رسید.
-با چی ستش کنم؟
فردین ریز خندید و شانه بالا انداخت.
این یکی را نمی خبر داشت.
-می خوامش.

فردین هزینه اش را حساب کرد و روسری را برداشته بیرون رسیدند.
-میگم عمو چیکارت داشت؟
فردین فورا بیان کرد: کاری بود.
-واقعا؟
-سرخوشان جان….
درون پاساژ بالا و پایین کردند.
جلوی یک مانتو فروشی ایستادند.
چنگی به قلب نمی زد.
-از طرح هاش خوشم نمیاد.
واقعا هم جذاب نبودند.
-بریم عزیزم.
به سمت چپ حرکت کردند.
شادان با تزببنی به اطراف نگاه می کرد.
یک لحظه انگار چیزی مشاهده کرد.
دلش به ضربان افتاد.
-فردین؟
فردین متعجب نگاهش کرد.
رد نگاهش را گحرکت کرد.
چیزی نبودکه.
-چی شد؟
خوشحالان برگشت و نگاهش کرد.
فورا کف دستش را دراز کرد.
-اونجا رو ببین.
-کجا؟
مسروران برگشت و چشم دوخت.
کجا حرکت کرد؟
-یکی شبیه بابام بود، انگار خودِ خودش!
فردین جا خورد.
فورا لبخندی تصنعی زدو
-خیالاتی شدی؟ آدم مرده زنده میشه؟
حق با فردین بود.
اما نمی دانست چرا حالش یک جوری بود.
مگر چند نفر در جهان وجود دارد که شبیه ات باشند؟
-سرخوشان جان؟
-بریم، بریم.
-خوبی؟
-آره، چرا بد باشم؟
حمید داشت بازی می کرد یا اینجا بودنش کاملا اتفاقی بود؟
باید به شاهرخ می گفت.
-اگه چیزی به قلبت نقرار گرفته بریم یه روزگار دیگه.
-آره بریم، خسته ام.
همین هم شد.

فردین خیلی زود او را از آنجا دور کرد.
حمید واقعا زنده بود و می توانست شر به پا کند.
فعلا شادان نفهمد بهتر است.
شاهرخ خودش همه چیز را درست می کند.
خصوصا که پای فروزگاران به میان بود.
مگر می مرد که فروزگاران را رها کند.
از پاساژ بیرون حرکت کردند.
-امشامگاه شام چی درست می کنی؟
-فکری ندارم.
-بریم فروشگاه یکم خرید کنیم.فست فود چطوره؟
سرخوشان فورا اخم کرد.
-نه دوس ندارم، یه چیز خونگی که نگین هم عاشق شده باشه.
-باشه عزیزم، هرچی که خودت میگی.
-یکم قلیه میگو درست کنم هوس کردم با ماهی سرخ کرده ها؟
-فکر خوبیه.
سرخوشان عاشق چیزهای ترش بود.
برعکس اینکه از غذاهای شیرین بدش می وارد شد.
جالب اینکه سرسام آور شیرینی می خورد.
اما به قول خودش بدش می وارد شد مثلا در حال خوردن غذاهای ترش و شوهر یکهو یک چیز شیرین زیر دندان برود.
برای فردین فرقی نمی کرد.
همه چیز می خورد.
اصلا هم سختگیر نبود.
بیرون از پاساژ ماشین کمی دور پارک شده بود.
کمی قدم زدند تا به ماشین رسیدند.
شادان پشت فرمان جای گرفت
گاهی دوست داشت خودش رانندگی کند.
-یکم گل بخریم، گلمون خراب شده.
-دیده خانم.
کمربندها را زدند و ماشین حرکت کرد.
اامان فروشگاه زنجیره ای داخل شدند.
کمی آجیل و تنقلات و میگوهای بسته بندی خریدند.
ماهی پر از فریزر بود.
تمر هندی هم از بوشهر آورده بودند.
مسروران دستپخت خوبی داشت.
بسیار هم حوصله خرج می کرد.
به قول فروزان زیادی فس فس می کرد.
اما او کار عجله ای را دوست نداشت.
همه ی خریدها را صندوق عقب گذاششتاب‌زده.
این بار فردین پشت فرمان نشست.
سر جاده کمی گل مریم و میخک سرخ خریدند.
خوشحالان عاشق گل بود.
هوای سرد که بگذرد بالکن را پر از گل می کرد.

گل ها عطر و رنگ به منزل می دادند.
خصوصا شادان که احساس سرزیستن می کرد.
دختری که تمام عمرش درون روستا باشد.
با مرغ وخروس و گل و گیاه بزرگ شده باشد…
باید هم اینطور بی تاب سرسبزی و نفس تازه ی اطرافش شود.
وقتی به منزل برگشسریع شادان فورا کف دست به کار شد.
بوی قلیه ماهی درون فضا پیچید.
با این حال میگو سوخاری به هممسیر ماهی هم درست کرد.
فردین هم کمکش کرد.
میوه ها را شست و درون ظرف گذاشت.
تنقلات را درون ظرف های چبی مخصوصی که خوشحالان داده بود ریخت.
گل ها را درون دوتا گلدان کریستال چید.
کمی خونه را مرتب کرد.
دست آخر پشت سر مسروران ایستاد.
از پشت بغلش کرد.
چانه اش را روی شانه ی شادان گذاشت.
-چی شده؟
-هیچی!
سرخوشان تبسم زد.
زیر برنجش را کم کرد.
باید زعفرانش را دم می کرد.
-دلت برام تنگ شده؟
-من که همیشه دلتنگتم.
-می خوای بیا خونه نشین شو.
فردین با خنده بیان کرد: پس کی کار کنه؟ اصلا چی بخوریم؟
شادان هم خندید.
به سمت فردین چرخید.
عاشقانه های دلبر حیاتش را دوست داشت.
و این مرد ته میل داشتن بود.
درست جایی کنار یک ریل قطار…
وقتی به سمت جاده ی پر از شکوفه ای می رود.
کف دست دور گردن فردین انداخت.
-خوبه که هستی.
-مگه قراره نباشم؟
-نه، فقط قلبم می خواد برای بودنت تشکر کنم.
فردین نرم گونه اش را بوسید.
-و من از تو.
آوای زنگ مانع عاشقانه ی دیگری شد.
شادان را رها کرد و به سمت آیفون رفت.
زنگ در پایین را فشرد تا باز شود.
فربد و نگین پشت در بودند.
در بالا را باز کرد.

شادان لباسش را مرتب کرد.
جلوی در آمد.
امروز آسانسور خراب بود.
باز هم خوب بود که یک اتصالی کوچک بود و زود هم حل شد.
در آسانسور باز شد.
فربد و نگین بیرون رسیدند.
شادان زود نگین را بغل کرد.
گونه اش را بوسید.
فربد هم گونه اش را جلو آورد تا بوسیده شود.
شادان چپ چپ نگاهش کرد.
-بسیار احوالمو می پرسی که توقع داری بوستم کنم؟
دست نگین را گحرکت کرد و با خودش داخل برد.
فربد با قیافه ای آویزان نگاهشان کرد.
فردین با خنده اضافه کرد: بیا داخل.
فربد داخل شد.
فردین در را پشت سرش بست و به داخل مسیرنمایش کرد.
نگین با ذوق نفس کشید.
-ای جانم قلیه گذاشتی؟
-متوجه شدم همه دوس داریم خودمم هوس کرده بودم، درست کردم.
سرخوشان راهی شد تا چای بیاورد.
نگین روی مبل روبروی تلویزیون قرار گرفت.
فضای خونه گرم بود.
فردین کف دسته گلی که فربد آورده بود را روی اپن گذاشت.
شادان قبل از چای گل ها رو درون گلدان گذاشت.
چای ریخت و برگشت.
نگین شکمش حسابی بالا رسیده بود.
همین روزگارها باید منتظر بچه ی فربد می بودند.
چای را تعارف کرد و کنار فردین جای گرفت.
نگین حسابی ورم کرده بود.
هرچند قبلا هم دختر تپلی بود.
روی گونه هایش هم لک های ریزی زده بود.
-کی منتظر باشیم نی نی شما بیاد؟
-هنوز زوده که!
نگین با ناله بیان کرد: کاش بیاد، اینقد پاهام درد می کنه!
فربد با خنده اضافه کرد: هرشب در حال مالیدن پاهای خانمم.
نگین چپ چپ نگاهش کرد.
-دلتم بخواد.
-من مخلص اون فنچولم هستم.
-چایتونو بخورین سرد نشه.
-کار و بار چطوره؟
سوال تکراری هر مردی وقتی مرد دیگری را می ببیند.
فربد شانه بالا انداخت.

سرخوشان هم کشیده شد و کنار نگین جای گرفت.
پچ پچ های زنانه شان شروع شد.
مردها هم بحث خودشان را داشتند.
تلویزیون هم که بی خودی روشن بود.
کسی به آن توجهی نداشت.
حدود ۹ شب بود که سرخوشان میز شامش را چید.
همه چیز بود.
یک میز رنگین و دلربا.
نگین با اشتها می خورد.
مسروران راضی بود.
همه چیز همانطوری پیش حرکت کرد که برنامه ریزی کرده بود.
میز را خودش جمع کرد.
ظرف ها را هم خودش شست.
کف دست آخر با تنقلات و پاسوربازی تا نیمه شامگاه سرگرم شدند.
نیمه شب فربد و نگین حرکت کردند.
خوشحالان هم خسته درون آغوش فردین از حال حرکت کرد.
****
-میشه همو ببینیم؟
-فعلا نه!
حمیرا فورا بیان کرد: چرا؟
-کار دارم.
-تا کی؟
-خبر میدم.
حمیرا ناامیدانه سر تکان داد.
-خیلی خب!
تماس را قطع کرد.
به فردین که کنار دستش بود چشم دوخت.
-آخه چرا؟
فردین با جدیت گفت: دوست ندارم دیگه ببینیش.
حتما چیزی شده.
وگرنه فردین کاری به این کارها نداشت.
-چیزی شده؟
-عزیزم حتما باید چیزی بشه؟ این زن عصبیت می کنه، چرا باید کسیو رو ببینی که روی روانت تاثیر داره؟
حق با فردین بود.
با این حال حس می کرد یک چیزهایی با هم جور در نمی آید.
-باشه.
کشیده شد تا به حمام برود.
این روزگارها حس می کرد کمی ناخوش احوال است.
از کمد حوله اش را برداشت و وارد حمام شد.
آب گرم را باز کرد.
لبه ی وان قرار گرفت.
دلش بهم می خورد.

بلند شد.
بدون لباس از حمام بیرون وارد شد.
-فردین!
فردین پای تلویزیون بود.
با گوش دادن اسمش برگشت و به خوشحالان خیره شد.
متعجب از جایش بلند شد.
-چی شده؟
-حالم خوب نیست.
فردین فورا به سمتش رسید.
کف دستانش را دورش کرد.
-چته؟
-نمی دونم سرم گیج میره، قلبمم بهم می خوره.
-برو لباس بپوش بریم دکتر.
-نه یکم می خوابم حالم خوب میشه.
-اگه نشد چی؟
خوشحالان را رها کرد.
وارد حمام شد.
شیرآب را بست.
خوشحالان هم به اتاق حرکت کرده بود تا لباس عوض کند.
بی حال شده بود.
شاید بخاطر بخار آب بود.
فردین هم وارد اتاق شد.
لباسش را عوض کرد.
-می تونی جاده بری؟ می خوای به من تکیه بدی؟
-اینقد دیگه بد نیستم.
لبخند کوچکی زد و شال را روی موهایش انداخت.
-غذایی خورده که بهت نساخته؟
-نه بابا هرچی که همواره می خورم.
-بریم دکتر ببینم چی شده؟
با هم از منزل بیرون زدند.
وارد آسانسور شدند.
شادان سرش گیج می رفت.
سرش را به آینه ی قدی درون آسانسور تکیه داد.
فردین نگران بود.
از قیافه ی اخمویش کاملا مشخص بود.
دکمه ی پارکینگ را زده بود.
خودش پشت فرمان قرار گرفت و شادان کنارش.
این وقت شامگاه معمولا متخصصین بیمار بدون نوبت نمی پذیراهی شدند.
پس باید یکی از این درمانگاه ها می حرکت کرد.
درمانگی نزدیکشان بود.
همان جا هم رفتند.
نوبت برای دکتر عمومی گحرکت کردند و روی صنقلبی منتظر شدند.

-فکر کن ببین چی خوردی؟
سرش را روی شانه ی فردین گذاشت.
-نمی دونم بخدا.
فردین نگران بود.
-حتما یه چیزی خوردی بهت نساخته، معده تو بهم ریخته.
-شاید، تهوع دارم.
-حالا میریم پیش دکتر ببینیم چته؟
شادان دیدهانش را روی هم گذاشت.
بعدد از ۲۰ دقیقه انتظار نوبتشان شد.
به سرخوشان کمک کرد و وارد اتاق دکتر شدند.
سرخوشان را روی صنقلبی نشاند.
-مشکل چیه؟
دکتر مرد کچلی بود با نگاهانی درشت.
صدای نرمی داشت.
به قیافه اش این صدا نمی وارد شد.
-حالم خوب نیست دکتر، سرم گیج میره تهوع دارم، قلبم مدام هم می خوره.
-آستینت رو بزن بالا فشارتو بگیرم.
کف دستگاه فشار را آورد و روی بازوی خوشحالان گذاشت.
-نرمال نیست.
نبضش را گرفت.
-حالت های دیگه ای هم داری؟ آوردی بالا؟
-نه دکتر.
-سوزش معده هم داری؟
-یکم.
-آخرین ماهیانه ات کی بوده؟
فردین متعجب نگاه می کرد.
-نمی دونم دکتر، اما بسیار وقته.
-برات آزمایش می نویسم.
فردین کمی هراسیده اظهار کرد: چیز حادیه؟
دکتر لبخند زد و اظهار کرد:نه، اما شاید بخوای بابا بشی.
هر دو با نگاهان گرد به دکتر نگاه کردند.
شادان با حیرت گفت: یعنی ممکنه باردار باشم؟
-اینطور به نظر می رسه، ولی یه آزمایش به که مطمئن بشی.
تبسم کم کم روی لب های هر دو جان گرفت.
-ممنونم دکتر.
-خواهش می کنم.
-برای حال الانم…
-باید تحمل کنین دیگه.
شادان کشیده شد.
جوری خوشحال بود که می میل داشت جیغ بزند.
با هم از اتاق دکتر بیرون آمدند.
شادان سفت کف دست فردین را چسبید.

-می خوام جیغ بزنم.
فردین خندید.
-حالت خوب شد انگار؟
-اینقد انرژی دارم که نگو.
-همین امشامگاه بریم آزمایش بدی یا بذاریم فردا؟
-نه همین امشب بریم.
-حالت خوب نیست.
-بهتر شدم.
فردین خنده اش گحرکت کرد.
نمی دانست خبر بارداری این همه سرحالش می آورد.
-دیوونه ای به خدا.
-خود این درمونگاه آزمایشگاه نداره؟
-بشین میرم بپرسم.
شادان ننشست.
هممسیر با فردین به بخش پذیرش راهی شد.
-ببخشید اینجا آزمایشگاه هم داره؟
-بله، از پله ها برین پایین.
-همین جا باید وزیت بدیم؟
-خیر، پایین پذیرش داره.
به سمت شادان پرخید.
-باید بریم پایین.
-بریم.
با هم از پله ها پایین راهی شدند.
پایین فقط آزمایشگاه بود.
از جلوی پذیریش آزمایش بارداری را درمیل داشت دادند.
فردین هزینه را حساب کرد.
شادان درون اتاقی رفت تا خون بدهد.
فردین هم روی صنقلبی منتظر شد.
به‌شدت طول نکشید که مسروران بیرون وارد شد.
سرگیجه اش بیشتر شده بود.
یک شکلات داده بودند که بخورد.
روی صنقلبی کنار فردین نشست و شکولات را خورد.
حالش که جا رسید فردین قد بلند شد و از خانمی که درون پذیرش بود جویا شد:
-ببخشید خانم جواب آزمایش کی آماده میشه؟
-فردا یه سر بزنین.
به سمت شادان برگشت.
-بریم؟
مسروران بلند شد.
-بریم.
کف دست در بازوی فردین از درمانگاه بیرون وارد شدند.
-فعلا به کسی چیزی نگیم خب؟
-چشم خانم.

-تا جواب آزمایش نیاد خیالم راحت نیست.
-مضطرب نیستم، ولی یه درصد رو می ذاریم برای خطا.
فردین لبخند زد.
هردو سرمست بودند.
مگر کم خبری بود.
یک بچه از پوست و گوشت خودشان قرار بود به زندگیشان اضافه شود.
داریم از این قشنگتر؟
-بریم رستوران؟
-امشب نه، هنوز سرم گیج میره.
-پس بریم بسنی بخوریم.
-بریم.
-خلاصه که باید بریم یه چیزی بخوریم نه؟
فردین قد بلند ریز خندید.
-دارم بابا میشم دختر.
-یعنی می خوای چاق بشی؟
دوست داشت سربه سرش بگذارد.
-بیا بریم دیوونه.
اولین بستنی فروشی پاتوقشان شد.
حال مسروران بسیار بهتر شد.
احتمالا بخاطر متوجه شدن این خبر بود.
سرحال تر بود.
سر گیجه اش هم بسیار کمتر شد.
تهوع نداشت.
هرچند فردا خیلی چیزها مشخص می شد.
بستنی شان راخوردند و از آنجا بیرون زدند.
یک ساعت با ماشین خیابان ها را دور زدند.
پیچ و تاب خوردند.
صدای آهنگ را بالا بردند.
فردین می رقصید.
اما مسروران فقط کف دست می زد.
توان این پیچ و تاب های قری فری را نداشت.
وقتی به منزل برگشسریع تازه ۱۱ شب بود.
فردین فیلمی گذاشت.
کف دستانش را باز کرد و اظهار کرد: بیا بغل عمو ببینم.
خوشحالان با خنده درون آغوشش جای گرفت.
-ممنونم عزیزم.
گونه ی سرخوشان را بوسید.
-منم ممنونم.
متقابلا گونه اش را بوسید.
فردین محکم درون آغوشش فشردش!
حواسشان را به تلویزیون دادند.
هرچند ته قلب هر دو خوشحالی بیداد می کرد.