یک بازنده نیستم پارت ۴

نشانش می داد یک من ماست چقدر کره داره.
از حالا به بعد مقاومت کند.
از حالا به بعد سعی کند آزارش دهد.
به نقشه ای که در سرش جولان می داد لبخندی زد.

-فردین…
صوتی کشیده و با عشوه بود.
فردین به صنقلبی چرخ دارش تکیه داد و لبخند زد.
-چی شده سارا؟
-قلبم برات تنگ شده؟
با خنده اظهار کرد: حتما کسی خونه نیست؟
با عشوه اظهار کرد: اینجوری نباش فردین، امشامگاه میای؟
چانه اش را خاراند و بیان کرد: چرا تو نمیای؟
انگار منتظر پیشنهاد فردین باشد فورا بیان کرد:حتما، کجا بیام جونم؟
بعد از مهمانی سیاوش تنها نشده بود.
نیما هم که مدام غر می زد.
سیاوش احمق هم که چیزی در بساط نداشت.
سارا فعلا بهترین گزینه بود.
-خودم میام دنبالت.
در یکی از مهمانی های سیاوش با او آشنا شده بود.
آن اوایل زیاد ردیف نبود.
نمی آمد یا نمی تمایل داشت.
نپرسید، سارا هم هیچ وقت نگفت.
ولی کم کم خودش وارد شد.
تن داد و قلب!
اما فردین قلبی نداشت که بدهد.
همان اول هم سنگ هایش را وا کنده بود.
خط قرمزهایش را هم مو به مو گفته بود.
سارا هم کنار رسید.
یعنی دستش آمده بود فردین از آن قماش های همیشگی که با آنها می چرخید نیست.
سارا ذوق زده بیان کرد: منتظرتم.
تماس را قطع کرد.
در این چند روزه بسکه از هر طرف خوشحالان عصبیش کرده بود،
احساس می کرد باید ذهنش کمی هوا بخورد.
به درک که تفریحش ناسالم است.
او راضی بود.
گور بابای همه ی آدم هایی که ناراضی بودند.
مهم خودش بود و بس!
نگاهی به ساعت دیواری اتاق کارش انداخت.
باید زنگ می زد نیما!
به خونه اش برای امشب احتیاج داشت.
نمی توانست عین قبل سارا را به خانه ی خودش ببرد.
اصلا حوصله جنگ اعصاب با فروزان را نداشت.
گوشی را بدون اینکه روی میز بگذارد، شماره ی نیما را گراهی شد.

تماس که برقرار شد سلامی داد و اضافه کرد: کجایی؟
-حرکت کردم دنبال الهه، چطور؟
-خونه تو برای امشامگاه می خوام.
نیما مکث کرد و بیان کرد: میام کلیدشو بهت میدم.
لب هایش کش وارد شد.
-ممنون داداش!
نیما با بدجنسی اظهار کرد: حساب می کنیم.
حرفش را گراهی شد.
-هستم.
-حله!
-خوش بگذره.
تماس را قطع کرد و با خیال راحت به صندیش تکیه زد.
شب هیجان انگیزی در پیش داشت.

دعوت غیرمنتظره ی شاهرخ عجیب بود.
به این زودی خانه خریده بود؟
با تیپی خانمانه و رسمی جلوی در از حرکت ایستاد و زنگ را فشرد.
کمی منتظر شد تا بلاخره کارگری در را به رویش باز کرد.
متعجب به کارگر که سرو صورتش کثیف بود نگاه کرد.
کارگر که پسر جوانی بود از جلوی در کنار رفت.
-بفرمایید داخل!
داخل شد.
با شاضافه کردی به اطرافش نگاه می کرد.
همه چیز بهم ریخته بود.
چندین نفر در حال کار کردن بودند.
جلوتر رفت.
شاهرخ از ساختمان بیرون وارد شد.
با متوجه شدنش با قدم های درشت به استقبالش وارد شد.
رسیده به شاهرخ سلامی داد و سؤال کرد: اینجا چه خبره؟!
شاهرخ نگاهی به اطرافش انداخت و گفت: ساخت و ساز!
برگشت و نگاهش کرد.
هنوز همان مرد جدی و سخت کوش قبل بود.
همانی که وقتی برایش می مرد.
همانی که در کمال نامردی حمید از دست دادش!
همه ی آرزوهایش با کار حمید از بین حرکت کرد.
با ملایمت پرسید: خوبی؟
شاهرخ حواسش را از اطرافش گرفت و به فروزگاران زل زد.
انگار تمام سال ها منتظر بود که فروزان همین را بپرسد.
-دیر پرسیدی.
فروزگاران لب گزید.
حس کرد گر گرفت.
چقدر بعضی حرف ها پر درد است.
-بیا داخل، هوای بیرون گرمه.
شانه به شانه ی شاهرخ به سمت ساختمان حرکت کردند.

-خوشحالان خوبه؟
-مشغول درس خوندنه.
داخل ساختمان که شدند فروزگاران رک سؤال کرد: چرا اینجایی؟ تو که برای حمید تره هم خورد نمی کردی، می دونم مرگشم باعث نشده ککت بگزه، پس بودنت اینجا…
شاهرخ لحظه ای مکث کرد.
تمام دکور خونه پایین وارد شده بود.
آوای چکش و اره برقی و گاهی هم افتادن چیزهایی عصبی اش می کرد.
مقابل شاهرخ ایستاد.
شاهرخ دستی دور دهانش کشید و اضافه کرد:برای تو!
فروزان جا خورد.
برو بر نگاهش کرد.
-چیزی که چندسال پیش از دست دادم رو باز پس می گیرم.
-می خوای خودتو بدبخت کنی؟
شاهرخ کف دست انداخت و انگشتان فروزان را در کف دستش گراهی شد.
او را به سمت طبقه ی بالا کشاند.
آنجا کسی نبود و راحت می توانسسریع صحبت کنند.
فروزان بی حرف همراهیش می کرد.
نمی خواست جلوی این همه چشمی که یواشکی زیر نظر داشتنشان، لجبازی کند.
هرچند سنش برای لجبازی هم گذشته بود.
رسیده به طبقه ی بالا به آرامی دستش را کشید و اظهار کرد: بین فامیل و دوست و آشنا می خوای چی بگی؟ نمی گن چشمش دنبال زن داداشش بوده؟
شاهرخ با خشم گفت: وقتی حمید با وجود زن داشتن دست گذاشت روت و مجبورت کرد زنش بشی فک و فامیل نبیان کردن دلدادگی داداششو دزمشاهده کرد؟ نگفتن زیر سرش بلند شده داره دو دوتا می گیره؟
حق داشت.
نمی توانست ناحق جوابش را بدهد.
-خواهرات…
-برن به درک، اونا تا آخر عمر پشت حمید بودن، مهم خودتی فروزان، باید قلبت خودت بخواد.
-من عزادارم.
شاهرخ کلافه بیان کرد: زنده بودنش شر بود مردنش مصیبت.
-یک ذره دوسش داشتی؟
شاهرخ رک و راست گفت: نه، بچه بودیم آره، برادر بزرگ بود، احترامش واجب، حالیمون نبود یه جاهایی پشتم در میومد اما بزرگ شدیم سوا شدیم، شد آدم خودش بدون داداش، منفعتشو به هرچیزی ترجیح داد.
فروزان با دلسوزی نگاهش کرد.
نمی میل داشت بگوید تب شتاب‌زده چندسال پیش هنوز پابرجاست.
ولی هنوز این مرد را دلبسته شد.
-چیزهای مهمتر از منو حمید بخشید به حمیرا.
شاهرخ سینه به سینه اش توقف کرد.
با صورتش فروزگاران را پر عشق نوازش کرد.
-مهم تویی که اینجایی و دارمت، برای الباقیش، حمیرا زیر سنگم باشه پیداش می کنم، تمام حق و حقوقی که حمید سرخود به نامش کرد و پس می گیرم.
فروزان با خجالت قدمی عقب گذاشت.
-زن های کف دست خورده…
شاهرخ آشفته شد.
غرید: دیگه حق نداری این حرفو بزنی. می فهمی چی میگم؟ اگه یه ذره زودتر رسیده بودم اون بیشرف از این غلطا نمی کرد، باید همون جا می کشتمش.
فروزگاران بازویش را گراهی شد و اظهار کرد: هیش، آروم باش.

شاهرخ هر دو دست را بالا آورد.
قرص صورت فروزگاران را درون کف دستش گرفت.
-حالیت بشه که من 20سال سوختم از نبودنت، دیگه بسه، برای من بسه.
فروزگاران با دلواپسی نگاهش کرد.
حق داشت.
شاید بیشترین حقی که باید را هم داشت.
-متاسفم.
شاهرخ رهایش کرد.
-تاسف خوردن تو به درد من نمی خوره، من بودنتو لازم دارم.
بعضی ها پشت عبوس شدن هایشان، یک اتفاق قشنگ خوابیده.
لازم است کف دستشان را بگیری.
میان جنگل افکارت جادهشان بدهی.
شعر خواندن را یادشان بدهی…
تازه به سرآغاز دلدادگی می رسی….
آن وقت این عبوس بودن ها به دلت می نشیند.
تازه می فهمی چقدر عاشقی به این عبوس بودن ها می آید.
کافی است دست این بعضی ها را بگیری.
کف دست شاهرخ را در دست گراهی شد.
-کمی صبر کن.
-بیشتر از 20سالی که گذشت؟
-یکم بیشتر!
شاهرخ کف دستش را فشرد.
-شاید ی مدت نباشم.
فروزان با مضطربی نگاهش کرد.
-کجا؟
-میرم دنبال حمیرا!
ابرو بالا پراند.
-اون رفته، دنبالش رفتن چه سودی برات داره؟
-اموالمو پس می گیرم، حمید ناحق کرده، تو اون قبر راحت نمی خوابه.
-حلالش کن.
-هرگز، هیچ وقت حلالش نمی کنم، اگه از غریبه زخم می خوردم، کمر راست می کردم می اظهار کردم غریبه اس، خونی تو تنش نیست که برای من بجوشه، ولی برادری که از خونمه زخم می زنه، زمین می زنه، هیچ‌گاه آدمی عین منو سرپا نمی کنه.
-ولی تو سرپا شدی.
-از یه نظر آره، اما از روی احساسم هیچ‌گاه سر پا نشدم.
کارگری از پایین آوا زد:
-آقای شاهرخ کارتون دارن.
فروزگاران درمانده نگاهش کرد.
شاهرخ مجدداً به پوسته ی سختش برگشت.
-نظرتو برای دکور اینجا می خوام.
فروزان نفس عمیقی کشید.
-باشه.
شاهرخ جلوتر مسیر افتاد.
فروزان کنجکاوانه پشت سرش از پله ها پایین آمد.
شاهرخ در همان حین برایش توضیح داد.
فروزان به پایین که رسید، نگاه دقیقی به همه ی سالن انداخت.

شاهرخ را تنها گذاشت و خودش درون سالن گوشه به گوشه اش قدم زد.
کامل که دور زد به سمت شاهرخ که مشغول صحبت با کارگری بود قدم برداشت.
خبری از نعیم نبود.
رسیده به شاهرخ، کارگر هم سری تکان داد و اضافه کرد: به روی دیده.
رفت و آن دو تنها شدند.
-نعیم نیست؟
-دنبال کارهای مطبشه.
فروزگاران ابرو بالا انداخت.
شاهرخ با افتخار گفت: پزشکه، متخصص اطفال.
-به‌شدت عالیه، تبریک میگم.
-ممنون.
-سالن به‌شدت بزرگیه، دکورشو با وسایل خونه باید عوض کنی. البته چراکه گچ بری های ساختمون قدیمیه، باید مجدداً سفید کنید.
شاهرخ مشتاقانه گفت: و دیگه؟
-برای کابینت های آشپزخونه از رنگ زرد یا نارنجی استفاده کنید…
حدس اینکه کاملا داشت به سلیقه ی خودش حرف می زد اصلا سخت نبود.
نه برای شاهرخی که ۲۰ سال پیش این زن را مو به مو از بر بود.
هرچند به نظر می رسید از ۲۰ سال پیش به اینور سلیقه ی این زن اصلا عوض نشده است.
شاهرخ میان حرفش پرید: کابینت زرد براق درسته؟
فروزگاران با تبسم بیان کرد: خودشه.
-وسایل چطور؟
-پرده های آبی روشن، مبلمان قرمز تیره، ست چوب عسلی و…
شاهرخ فورا سواستفاده کرد و اضافه کرد: پس برای خریدشون همجادهیم می کنی؟
فروزان برو بر نگاهش کرد.
-خب…
شاهرخ فورا گفت: میام دنبالت، اینجا چندتا دوست و آشنا دارم، میگم بهترین ها رو معرفی کنن.
حرفی برایش نیامد.
فقط تبسم کوچکی زد.
با این به‌شدت چیزها را طی کرده بود.
انگار که دوباره به چندین سال پیش برگشته باشد.
این همه یادگار و حس خوب اسیرش می کرد.
خاطراتی که بار دیگر داشت جان می گراهی شد.

کتاب هایش را بست.
توانسته بود سه تا از کتاب هایش را تمام کند.
خسته بود. انگار ذهنش کشش نداشت.
ولی برای امروزگار کافی بود.
قلبش بیرون راهی شدن می تمایل داشت.کمی قدم زدن!
بلند شد.
لباس هایش را عوض کرد.
روسری مشکیش را روی موهایش کشید و از اتاق بیرون زد.
خدا را شکر که فردین نبود.
اصلا حوصله اش را نداشت.
مردک از خود راضی!
مادرش هم برای دیدن مهناز خانم حرکت کرده بود.

کیف پولش را در جیب گسرخوش مانتویش هل داد و از خانه بیرون زد.
نزدیک غروب بود و هوای خنک مهرماه سرحالش می آورد.
جلوی در نگاهی به کوچه انداخت.
چند بچه کوچک مشغول فوتبال بازی کردن بودند.
تبسم زد.
هیجان این جوجه ها را عاشق شد!
پیاده به سمت سر کوچه راهی شد.
باید کمی این اطراف را کشف می کرد.
رسیده به سر کوچه یکباره پارس سفید رنگی جلویش پیچید.
هراسیده هین بلندی کشید و خود را به دیوار چسباند.
ماشین چند قدم جلوتر توقف کرد.
مرد جوانی از ماشین پیاده شد.
نگاه مشکی رنگش را به سرخوشان هراسیده دوخت.
با لحن آهستهی اضافه کرد:ترسوندمتون؟
سرخوشان نفسش را فوت کرد و گفت:اشکالی نداره.منم بی حواس بودم.
جوان نگاهی به قیافه ی ساده و معصوم شادان انداخت.
با ترمتوجه شد سؤال کرد:ساکن همین کوچه هستین؟
باید جواب می داد؟
خب…زیادی متشخص بود…اشکالی نداشت که!
با آرام ترین تن صدایی که از خودش سراغ داشت لب زد: بله!
جوان تبسم زد.
– پس خوشبختم.انگار همسایه هستیم. آرمان مهرپرور هستم. خونه ی ما ته کوچه اس، اون خونه با در آبی!
انگشت اشاره اش را به سمت در گرفت.
سرخوشان رد انگشتش را دنبال کرد.
به خونه رسیده، یادش وارد شد…
پریروزگار دختر جوانی از همان خانه برایشان آش رشته آورده بود.
اضافه کرده بود نذری است که مشکل برادرش حل شده.
این برادرش بود؟
-منم همینطور آقای مهرپرور…از فامیل های آقای ابدالی هستم.
آرمان متعجب اظهار کرد:فردین؟!
-بله!
آرمان با همان مهربانی اضافه کرد:پس چه سعادتی!
یادش بود که چند ماه است که فردین از یک دخترک دهاتی برایش حرف می زند که با تمام خنگ بازی و پوشش نافرمش زیادی روی اعصابش است…
اما این دختر فقط زیادی ساده و معصوم بود.
هرچند ته نگاهش چیز عجیبی داشت.
عین یک آهن ربای دلپذیر!
سرخوشان تبسم زد و گفت:وقتتون رو نمی گیرم.خیلی خوشحال شدم، بااجازه!
-خانم ابدالی اگه جایی می رید می رسونمتون.
-متشکرم.قدم زدن رو ترجیح می دم.
آرمان با خودش اندیشید فردین در مورد این دختر کمی تند نراهی شده بود؟
شادان سر تکان داد و از کوچه و آرمان دور شد.
چه مرد خوبی!
از آنهایی که عجیب و غریب ممکن است ته نگاهت بهشان بچسبد.

هوا تاریک بود و او گم!
ترس چلانده بودش ولی امیدوار بود…
گوشیش را از جیبش در آورد تا شماره مادرش را بگیرد.
هین قد بلندی از گوشی خاموش شده اش کشید.
مگر چقدر پیاده رفته بود؟
به ساعت مچی اش نگاه کرد…ساعت ۱۰ شب بود.
خدایا مادرش؟
فورا خود را به یک سوپری رساند…
پر از تمنا گفت:آقا اینجا کجاست؟
فروشنده نگاهی به قیافه اش کرد.
معلوم بود دخترک مال این اطراف نیست.
-چهار باغ بالاست…
آب دهانش را قورت داد و گفت:چطوری میشه راهی شد آپادانا؟
مرد بی تفاوت بیان کرد:با تاکسی!
در قلب پوزخندی زد و با خودش اظهار کرد:نمی گفتی اصلا نمی فهمیدم.
سر به زیر تشکر کرد و از سوپری بیرون زد.
تنها بود و می ترسید…
حتی از تاکسی های زرد رنگ.
لبه ی خیابان از حرکت ایستاد…
نمی خبر داشت چه خاکی در سرش بریزد.
فروزگاران…اوف…
بدتر از آن فردین!
اصلا اعصاب یکی به دو کردن با او را نداشت.
می دانست بفهمد قیامت می کند.
کلا که منتظر آتو گحرکت کردن است.
با غم لبه ی بلوار نشست.

سارا را تنگ در آغوشش گراهی شد.
با دست پشت کمر لختش را نوازش کرد.
-فردین.
-هان؟
-به‌شدت قلب تنگت بودم.
فردین ساکت فقط کمر لختش را نوازش کرد.
سارا زیر گلویش را بوسید.
فردین کمی خودش را جابه جا کرد.
سارا را روی پایش نشاند.
موهای دم اسبی دخترک را باز کرد.
-با موی باز برای من خواستنی تری.
سارا ذوق زده نگاهش کرد.
با عشق لب های فردین را محکم بوسید.
-می دونی که عاشقتم؟
فردین لبخند زد.
نگاهی به یقه اش انداخت و اضافه کرد: ست قرمز پوشیدی؟
-همونی که می تمایل داشتی.

فردین را در این مدت خوب شناخته بود.
بنده ی محبت نبود.
ولی کف دست سراندن روی تن یک زن را خوب بلد بود.
برای همین به زن ها نزدیک می شد.
وگرنه پای عاشقی به میان می آمد خودش را کنار می کشید.
ولی بلاخره از پای درش می آورد.
باید عاشقش می کرد.
همانطور که خودش عاشق فردین شده بود.
از آغوش فردین بیرون رسید.
قری به سر و گردنش داد.
مشغول باز کردن دکمه های لباسش شد.
فردین مشتاقانه نگاهش کرد که گوشیش زنگ خورد.
اخم هایش درهم فرو راهی شد.
گوشی را از روی میز برداشت.
سارا با تبسم نگاهش می کرد.
با مشاهده کردن شماره فروزان، دکمه ی تماس را وصل کرد.
-جانم فروز؟
صدایش آشفته و مضطرب بود.
-کجایی فردین؟
روی مبل صاف جای گرفت.
-چی شده فروزگار؟
-مسروران نیستش…
دفعتاً از روی مبل کشیده شد.
سارا متعجب نگاهش کرد.
-یعنی چی نیستش؟
-نمی دونم، رفته بیرون برای قدم زدن اما هنوز برنگشته.
دستش را روی بلندگوی گوشی گذاشت و اظهار کرد: بپوش میریم.
سارا دهانش را باز کرد اعتراض کند که فردین با خشم کف دستش را بالا آورد.
کف دستش را از روی بلندگو کنار زد.
-ناظهار کرده کدوم سمت میره؟
سارا با نارضایتی بار دیگر دکمه هایش را بست.
فردین کتش را از روی مبل چنگ زد.
-نه ناضافه کرده، گوشیشم خاموشه.
عصبی کف دستی به صورتش کشید.
سارا مانتویش را روی شانه اش انداخت.
شالش را روی موهایش مرتب کرد و با فردین از خونه بیرون زد.
-اطراف خونه دنبالش می گردم.
-زنگ می زنم کلانتری ها و بیمارستان ها…
فردین با بی رحمی اضافه کرد: و سردخونه ها…
بغضی اندازه ی یک سیب ته گلویش جای گرفت.
فردین از پله ها سرازیر شد.
پشت فرمانش که جای گرفت گفت: نگران نباش.
فروزگاران با غصه و ناراحتی گفت: پیداش کن.
-سعیمو می کنم.

فروزان جیغ کشید: پیداش کن، جایی رو بلد نیست.
فردین از در بیرون زد.
سارا هم به دنبالش.
سوار ماشین شد و اظهار کرد: فروزگاران وقتی گوشی کوفتیش خاموشه کدوم قبرستونی پیداش کنم؟ شهر کوچیکیه؟ توقعاتت منو روانی کرده…
سارا کنارش جای گرفت و کمربندش را زد.
فروزان با گریه اضافه کرد: نمیدونم، هیچی نمی دونم، فقط سالم برش گردون.
فردین دندان روی دندان سابید.
پیدایش می کرد حتما می کشتش.
-باشه آروم باش، میارمش.
تماس را قطع کرد و با عصبیت گوشی را روی داشبورد پرت کرد.
-می رسونمت خونه.
سارا با درک اوضاع و خشمگینت فردین فقط سر تکان داد.
فردین ماشین را روشن کرد و به سمت منزل ی سارا راهی شد.
اما مدام زیر لب خودخوری می کرد.
مطمئنا شادان را می کشت.
آنقدر می زدش که نفس آخر را بکشد.
دختر هم این همه خیره سر؟
این همه سربه هوا و زبان نفهم؟
هر چه تحمل می کرد انگار فایده ای نداشت.
-آرومی؟
جواب سارا را نداد.
پایش را روی گاز فشرد.
سارا سری تکان داد و حرفی نزد.
تمام عیش امشامگاه خراب شد.
رسیده به خانه ی سارا او را پیاده کرد و بدون خداحافظی دنده عقب گحرکت کرد.
سارا ناامید وارد خانه شد.
فردین از کوچه بیرون زد.
حالا کجا دنبال این نیم وجب بچه می گشت؟
عصبی موهای جلوی سرش را کشید.
چندبار پیاپی مشت روی فرمان کوبید.
انگار بچه آورده بودند نگه داری کنند نه دختری که بیست و چندسال داشت.
به سمت آپادانا رفت.
باید از آنجا دنبالش می گشت.

ترس به جانش قرار گرفته بود.
چندباری وارد یک مغازه شد و شماره فروزگاران را گراهی شد.
ولی هر بار اشغال بود.
نمی دانست با چه کسی حرف می زند که قطع نمی شود.
چندین بار ماشین های مختلف جلوی پایش ترمز زدند.
از ترسش حتی سرش را هم بالا نیاورد.
شهر هر لحظه ترسناک تر می شد.
وارد مهرماه شده بودند و هوا هم کم کم سرد.
در خودش جمع شده بی هدف خیابان ها را بالا و پایین می کرد.
کاش حداقل فروزان جواب می داد.

اگر زشت بود همان جا وسط پیاده رو زیر گریه می زد.
آنقدر که یکی قلبش برایش بسوزد.
کف دستش را بگیرد و با خودش تا دم در خانه اش ببرد.
چرا در این مدت آدرس خانه را حفظ نکرده بود؟
فقط می اطلاع داشت آپاداناست.
همین و بس!
دیگر هیچ چیز نمی دانست.
خنگ نبود.
ولی در آدرس پیدا کردن مشکل داشت.
باید بیست بار از جایی رد می شد تا شاید یادش بگیرد.
با استرس و نگاهی غبار گرفته به اطراف نگاه می کرد.
از آشفتگی نمی اطلاع داشت باید چه کاری کند.
صوتی بوق های گوش خراش و همهمه ی مردم عصبی ترش می کرد.
دوباره وارد مغازه ای شد.
شاید این بار فروزگاران جواب داد.
با متانت از فروشنده تقاضای تلفن زدن کرد.
گوشی را برداشت و تند شماره ی فروزان را گرفت.
بعد از دو بوق صدای بغض زده ی فروزگاران در گوشش پیچید.
-مولین!
-شادان،شادان، مادر کجایی؟
-قربونت برم ضجه زدی؟
-کجایی دختر؟ من مردم و زنده شده؟
-نمی دونم کجام، گوشیم شارژ تموم کرد،…
-هیچی نگو، فقط بپرس الان کجایی تا فردین بیاد دنبالت.
اسم فردین ترس روی تنش انداخت.
آب دهانش را قورت داد.
رو به فروشنده گفت: ببخشید آقا، اینجا کجاست؟
-بزرگمهر!
گوشی را به لب هایش نزدیک کرد و اظهار کرد: بزرگمهرم مامان، سمت چپش، کنار یه روسری فروشی.
-همون جا بمون، تکون نخور. الان میاد.
-باشه.
فروزان قطع کرد و شادان با تشکر گوشی را تحویل داد و از مغازه بیرون رسید.
استرس گم شدنش از بین رفته بود.
اما استرس جمشاهده کردی جایگزینش شده بود.
فردین شاه بیت ترس هایش شده بود.
درست عین یک عذاب الهی.
باید خودش را برای هر نوع برخوردی آماده می کرد.
آنقدر بی اعصاب بود که ممکن بود جلوی مردم زیر مشت و لگد بگیردش.
دستانش به جان همدیگر افتادند.
مدام این پا و آن پا می کرد.
بیشتر از نیم ساعت سرپا از حرکت ایستاده بود.
تا بلاخره ماشینی آشنا کنار پیاده رو توقف کرد.
مردی پیاده شد که باعث وحشتش شد.
فردین با چهره ای گرفته و عصبی به سمتش رسید.

هینی کشید و با ترس نگاهش کرد.
فردین با دستان مشت به سمتش رسید.
بی حرف و با شدت مچ دستش شادان را گرفت و به سمت ماشین کشاندش.
سرخوشان از ترسش جیک هم نزد.
در جلو را باز کرد و مسروران را به داخل پرت کرد.
آنقدر عصبی بود که حرف می زد می کشتش.
در را پشت سرش محکم بهم کوبید.
ماشین را دور زد.
سوار شد و سوییچ را چرخاند.
سرخوشان دهان باز کرد و گفت: من…
پشت دستی محکم فردین درون دهانش شوک زده اش کرد.
-حرف نزن، حرف نزن که مجبور بشم دهنتو پر خون کنم.
کف دستش را از جلوی دهانش برداشت.
خون بود.
ضربه آنقدر محکم بود که حس می کرد شاید دندانش هم شکسته باشد.
سیل اشک به نگاهانش هجوم آورد.
فردین روی گاز فشار آورد.
ماشین از جا کنده شد.
ریز ریز شروع به گریه کردن کرد.
-احمقی و بیشعور، هیچی حالیت نیست، به ساعت خیره شدی؟ ۱۱ شبه، این وقت شامگاه مال بیرون راهی شدنه؟
حرفی نزد فقط گریست.
-وقتی بهت پر و بال بدن نتیجه همین میشه، تو که چپ و راست خودتو بلد نیستی غلط می کنی پا میشی میای بیرون؟ حلوا خیرات می کردن؟ می تمایل داشتی ببری سر قبر آغات؟
-من…
پشت دهنی بعدی دردآورتر بود.
-اضافه کردم خفه شو، خفه شو.
ریز ریز گریه اش تبدیل به هق هق شد.
فردین عصبی مشت محکمی روی فرمان کوبید.
ماشین جلویش بازیش گرفته بود.
اجازه ی سبقت گراهی شدن نمی داد.
هر سمتی می حرکت کرد فرمان می تاباند و جلویش را می گرفت.
سرخوشان حواسش نبود.
فقط به بدبختی خودش و اوضاعی که داشت می گریست.
همین امشب از کف دست این مرد فرار می کرد.
ولی به کجا می حرکت کرد؟
مثلا وارد شده بود کمی قدم بزند گم شد.
اگر فرار می کرد که فاجعه ی بدتری پیش می رسید.
فردین عصبی دستش را روی بوق گذاشت بدون اینکه بردارد.
همین که توانست کمی جلو بزند از متوجه شدن راننده اش که زنی بود،
شیشه ی طرف مسروران را پایین کشید و داد زد: تو خر روندنم زیادیته چه برسه به ماشین یابو.
شیشه را بالا کشید.
هیچ وقت این بچه بازی ها را نداشت.
ولی امشامگاه عجیب عصبی بود.
ترس اینکه ممکن است بلایی سر ولینت خواهرش بیاید،
عیشی که خراب شد.
همه کف دست به کف دست هم داد تا اوضاع اعصاب و روانش شمشاهده کردا بهم بریزد.
تازه با گندی که الان زد جواب فروزگاران را با این دهان خونی چه می داد؟

لحظه به لحظه برای تخلیه ی برآشفتهتش سرعتش را بیشتر می کرد.
چندجایی دوربین های جادهنمایی رانندگی از ماشینش عکس گحرکت کردند.
می خبر داشت زیادی تخلف کرده.
ولی انگار هیچ چیزی آرامش نمی کرد.
صوتی گریه ی شادان هم روی اعصابش بود.
-اینقدر زر زر نکن روی اعصابمی.
سرخوشان کوتاه نیامد.
صدای هق هقش کشیدهتر شد.
فردین از کف دستمال کاغذی روی داشامگاهورد تند چند کف دستمال بیرون کشید.
جلوی شادان گراهی شد و گفت: پاک کن.
خوشحالان به دستش توجه نکرد و رو گرفت.
فردین با حرص کف دستمال را روی پایش انداخت.
-به درک!
خوشحالان با آستین های کف دستش صورتش را پاک کرد.
-ازت متنفرم.
فردین پوزخندی زد و فرمان را سفت چسبید.
سر آستینش خونی شده بود.
طعم خون درون دهانش داشت حالش را بهم می زد.
-از اینجا میرم.
فردین عین یک اژدها به سمتش برگشت.
-چه غلطی کردی؟
خوشحالان داد زد: میرم، از شر تو یکی میرم، بر می گردم بوشهر، نمی خوام جایی باشم که بهم عذاب بدن.
فردین سعی کرد خونسرد باشد و بار دیگر کف دستش بالا نرود.
-حرف تا عمل زمین تا آسمون با هم فاصله داره.
مسروران برگشت و با کینه نگاهش کرد.
تا آخر عمرش از این مرد متنفر بود.
-هیچ وقت نمی بخشمت.
-به بخشش تو احتیاجی ندارم بچه!
-من بچه ام احترام گذاشتن رو بلدم برعکس تو.
-خفه شو تا باز تو دهنت نخورده.
شادان صورتش را نزدیک کرد و داد زد: بزن لعنتی، بزن کف دست بزنت که به‌شدت خوبه.
فردین یک لحظه برگشت.
از این نزدیکی به خودش هول شد.
-برو عقب دختر! می خوام جربزه تو ببینم، بزن تا بعد که مامان می بینه جوابی داشته باشی…یالا.
فرمان درون کف دستش لغزید.
با آشفتگی ماشین را به سمت پیاده رو کشید.
جای پارک نبود.
می دانست زیاد بماند پلیس جریمه اش می کند.
همین که توقف کرد، با کف کف دست به سینه ی شادان زد.
او را عقب هل داد و گفت: چته؟
-تو چته؟ وحشی بودن لقب خوبیه برات که راه به جاده نشون میدی؟
-حرف دهنتو بفهم.
-نفهمم چی میشه؟
دستش را از جلوی دهانش برداشت.
-بدتر از این میشه؟
فردین با وحشت به صورتش چشم دوخت.
دهانش پر از خون بود.
لب هایش ورم کرده بود و از چند جا پارگی داشت.

چشمانش عین کاسه ی خون بود.
به طرز وحشتناکی ترحم برانگیز شده بود.
چه به روزش آورده بود؟
فورا از ماشین پیاده شد.
وارد اامان سوپری که به دیدهش رسید، شد.
شیشه آب معدنی بزرگی گرفت و به سمت در شادان آمد.
در را باز کرد و اضافه کرد: بیا جلو.
شادان با سرتقی فقط نگاهش کرد.
سر شیشه ی آب معدنی را باز کرد.
فردین با خشونت دست انداخت پشت گردنش.
سرش را جلو کشید.
روی صورتش آب ریخت و خودش صورتش را شست.
جای پارگی ها نمود بیشتری پیدا کرد.
ولی رنگ و رویش بهتر شد.
شیشه را به سمتش گحرکت کرد و اضافه کرد: بخور.
شادان با کینه شیشه را گرفت.
کمی آب درون دهانش چرخاند و بیرون ریخت.
طعم افتضاح دهانش بهتر شد.
از این مرد بدش می آمد. بدش…بدش…بدش می رسید.
کمی آب خورد و شیشه را تحویلش داد.
هیچ کدام از این کارها حالش را بهتر نمی کرد.
شیشه را درون سطل زبانه انداخت و بار دیگر سوار شد.
چند دستمال درآورد و به صورت سرخوشان هجوم آورد.
صورت خیسش را پاک کرد و اضافه کرد: جلوی فروزگاران چیزی نمی گی.
پوزخندی زد و رو گرفت.
-با توام.
با سرتقی نگاهش کرد.
فردین با تهدید بیان کرد: بلایی بدتر از این سرت میارم، زبون بفهم.
مسروران باز هم نگاهش می کرد.
فردین ماشین را روشن کرد و ماشین را وارد خیابان کرد.
خون بند رسیده بود.
ولی خونریزی عمیق قلبش سر جایش بود.
دردی که حس می کرد فراتر از این حرف ها بود.
فردین شخصیتش را لگدمال کرده بود.
انگار زیر پا له شده باشد.
هرگز نمی بخشیدش.
فردین انگار حرف نگاهش را متوجه شده باشد با پررویی بیان کرد:
-نیازی به بخششت ندارم، حقت بود بهشم رسیدی ولی…
تبسمی با بدجنسی روی لب آورد.
-از فردا طبق قانون من جلو میری.
دوباره ترس به سراغ خوشحالان رسید.
همین که یک ذره موفق می شد فردین را خلع سلاح کند چیز دیگری رو می کرد.
-از فردا بدون اجازه ی من پاتو از خونه بیرون نمی ذاری.
با چشمانی گرد نگاهش کرد.
-بله؟
-باید کم کم یاد بگیری چطور زندگی کنی.

این حرفش زیادی زور داشت.
پرخاشگرانه بیان کرد: زیستنم و اینکه چطور زندگی کنم به خودم ربط داره.
کف دست فردین بالا رفت.
شادان با ترس فورا کف دستش را حائل صورتش کرد.
فردین کف دستش را مشت کرد و پایین آورد.
باید روی اعصابش مسلط می شد.
-زبون به دهن بگیر دختر.
می میل داشت حرف نزند اما زورگویی های فردین مجبورش می کرد از خودش دفاع کند.
-کاری به من نداشته باش.
-کاری نداشتم که ساعت ۱۱ شامگاه تو خیابون پیدات کردم.
ناخان هایش را درون ران پایش فرو کرد.
مگر حرکت کرده بود هرزگی؟
می میل داشت فقط کمی قدم بزند.
قدم زدن سرکوفت داشت؟
-یعنی چی؟
-یعنی از این به بعد تا به من ناظهار کردی پاتم یک میلی متری خونه بیرون نمی ذاری.
-برای من هرچیزی حدی داره رد بشه…
فردین با تمسخر پوزخند زد.
-شیر شدی؟ این زبونو نداشتی می تمایل داشتی چه غلطی کنی دختر؟
-با تو زندگی نمی کردم.
فردین با آوای کشیدهی ریز خندید.
حاضرجوابی هایش غیر از اینکه عصبی اش می کرد، خنده دار هم بود.
ولی جوابش را نداد.
رسیده به خانه، جلوی خانه روی ترمز زد.
قبل از اینکه شادان پیاده شود فردین با تهمتوجه شد اظهار کرد:
-چیزی به فروزگاران نمی گی.
مسروران با کینه نگاهش کرد.
-درک کردی چی اظهار کردم؟
متوجه شد.
اما قلبش می تمایل داشت اطاعت نکند تا حرف حرف این مرد نباشد.
ولی می وحشت کرد که بعد تاوان نافرمانیش را بدهد.
در این مدت کم خوب این مرد را شناخته بود.
همین که چیزی عوض می شد.
حرفش دوتا می شد…
کسی برخلافش عمل می کرد،
مطمئنا باید تاوانش را به شیوه ی خودش پس بدهد.
ابدا دلش نمی تمایل داشت بار دیگر به سراغش بیاید.
از فردین رو گرفت.
فردین تاکید کرد: فهمیدی؟
با عصبیت بیان کرد: فهمیدم.
فردین با جدیت اظهار کرد:خوبه!
از ماشین پیاده شد.
درها را باز کرد و بار دیگر پشت فرمان جای گرفت.
ماشین را داخل برد.

فروزگاران با متوجه شدن صوتی ماشین عجولانه تا جلوی در رسیده بود.
شادان بدون توجه به فردین از ماشین پیاده شد.
به سمت فروزگاران پرواز کرد.
فردین از ماشین پیاده شد و به سمت در راهی شد تا آن را ببندد.
شادان محکم فروزان را بغل کرد.
فروزان او را به خود فشرد.
-نصفه جونم کردی.
-ببخشید..
صوتیش پر از ترس و دلخوری بود.
فروزان او را خود جدا کرد.
نگاهش به صورت خوشحالان که افتاد جیغ خفه ای کشید.
-چه بلایی سرت اومده؟
شادان لب دردناکش را زیر دندان فشار خفیفی داد.
فروزگاران خوشحالان را رها کرد و حق به جانب و عصبی به سمت فردین راهی شد.
فردین در را بسته بود و با قدم های قد بلند به سمت ساختمان می رسید.
فروزگاران با برآشفتهت گفت: این چه وضعیه شادان داره؟ کتکش زدی؟
فردین فقط نگاهش کرد.
شادان از پشت سر با بدجنسی نگاهش می کرد.
فروزان جیغ زد: با توام؟ چیکار کردی با دختر من؟ اینه امانت داریت؟
فردین نمی توانست حرفی بزند.
اصلا حرفی نداشت که بگوید.
خوشحالان برایش ابرو وارد شد.
با اینکه صورتش درد داشت ولی نتوانست تبسم نزند.
حقش بود.
بدتر از این ها هم حقش بود.
ولی ابدا حوصله ی تلافی کردن هایش را نداشت.
جلو آمد و گفت: مامان!
فروزگاران توجه نکرد.
منتظر جواب از فردینی بود که گنگ جلویش از حرکت ایستاده.
-مولین جان ایشون تقصیری ندارن.
فروزگاران کمی به سمتش تمایل شد.
-درگیری خیابونی بود. من دخالتی نداشتم اما کف دست یکیش وقتی داشتم رد می شدم تو صورتم خورد.
دیگر از این بچگانه تر دلیلی نداشت.
فروزگاران با حالتی عاقل اندر سفیه نگاهش کرد.
-من بچه ام؟
شادان با عجله به سمتش آمد.
-بله مولین، همون موقع فردینم رسید، خودش مشاهده کرد، اول دعوا کسی نبود، یهو شلوغ شد. حتی ایشونم درگیر شدن باهاشون که اینجوری شده.
فردین متعجب از دروغ هایش فقط نگاهش می کرد.
فروزان سرسختانه اظهار کرد: می خوای بگی فردین مسبب این بلایی که سرت اومده نیست؟
فردین دخالت کرد و بیان کرد: فروزگاران جان چه دلیلی داره که من اینکارو کرده باشم؟ خودش که توضیح داد.
شادان با حرص نگاهش کرد.
بعدا جبران این کتکهایش را می کرد.
فروزان بی توجه به فردین، دست مسروران را گرفت و به دنبال خودش به خانه کشاند.