دو کوچه پایین تر از خانه ایستگاه اتوبوس بود.
با عجله رفت تا به موقع برسد و رسید.
سوار شد و کنار دختر جوانی که هندزفری در گوشش بود قرار گرفت.
به ساعتش چشم دوخت.
دیر نکرده بود.
تمام طول مسیر از پنجره به بیرون زل زده بود و خیابان را می شمرد.
آدرس ها را حفظ می کرد.
باید همه چیز را یاد می گحرکت کرد.
ایستگاه سوم آیدا هم سوار شد…..
حالا که بیشتر با آیدا آشنا شده بود، حس می کرد آنقدرها دختر بدی نیست.
شوخ طبع بود و سرخوش.
هرچند وراج بودنش به قوتش باقی بودن.
ولی همینکه مدام از هرچیزی حرف می زد و حرفی برای بیان کردن داشت،..
عالی بود.
شادش می کرد.
برای اویی که معمولا تنها بود،
کسی را کنارش نداشت، آیدا و دوستیش یک ایده آل بود.
کنار هم قرار گرفتند.
آیدا از روزهایی که گذارنده بود حرف زد و او فقط با لبخند گوش داد.
لاک جمشاهده کردش روی ناخون هایش آنقدر براق بود که هوس کرد امتحان کند.
دختر حمیدخان ابدالی، عاشق شد بهشدت چیزها را تجربه کند.
دختر شود.
بسکه شامگاهیه پسرها بود خسته شده بود.
درون آموزشگاه شلوغ بود.
وارد شدند و یکراست هم کلاس!
استادشان مرد تقریبا جوان و جدی بود.
شتابزده سریع درس می داد و جواب می گحرکت کرد.
باید همیشگی فول سرکلاس می بودی.
آیدا لول پایین تری بود.
ترجیح می داد فشرده کلاس زبانش را تمام کند.
برای ارشدش عالی بود.
کلاس زبان که تمام شد، آیدا فورا از کلاسش بیرون رسید.
-کمی قدم بزنیم؟
لبخند زد و بیان کرد:البته!
آفتاب تابستان حسابی تند بود.
چقدر یک نوشیدنی شیرین و خنک می چسبید.
-سرخوشان!
-هوم.
-ارشدتو چیکار می کنی؟
شانه بالا انداخت.
آیدا متعجب اضافه کرد:یعنی برنامه ای نداری؟!
-چرا، کتابامو جمع کردم که با برنامه ریزی برم جلو.
آیدا با حسرت اظهار کرد: تو خیلی از من جلوتری.
کف دستش را گراهی شد و او را به سمت یکی از دکه ها کشاند و بیان کرد: میرسی، مضطرب چی هستی؟
-چه رشته ای بودی شادان؟
-نرم افزار.
-عاشقی من، ولی …
انگشت به سرش زد و اضافه کرد: هیچی تو این نیست که انتخابش کنم.
-می خوای چیو کنکور بدی؟
شانه بالا انداخت و گفت: هرچی!
جلوی دکه دو آب میوه خرید.
یکی به کف دست آیدا داد و یکی هم خودش!
-همون زبان انگلیسی رو انتخاب کن، استعدادشو داری.
آیدا با لذت نی را درون آب میوه اش فرو کرد و گفت: بد نیست.
شادان تبسم زد.
دختر خوبی بود با تم خنگی و شیطنت.
به قلب می جای گرفت.!
آوای قد بلند خواندن آوازی توجه اش را جلب کرد.
گوش تیز کرد و با قدم های بلند به اتاق سرخوشان نزدیک شد.
در اتاقش بسته بود.
بدون اینکه در بزند یا اطلاعی بدهد، کف دستگیره را به آهستهی فشرد.
در را نیمه باز کرد و سرک کشید.
شادان در حالی که روی صندلی توقف کرده بود و آوای گوشیش را تا آخر بالا برده، مشغول کوبیدن میخ به دیوار بود.
ولی هر کاری می کرد موفق نمی شد.
قدش کوتاه بود.
تابلویی هم که انتخاب کرده بود بزرگ!
دختره ی خنگ!
همین کارها را می کرد که لجش می گرفت.
یک احمق به تمام معنا بود.
در را تا آخر باز کرد.
و به عمد محکم بهم کوباندش.
خوشحالان از ترس مردمک های چشمش گخوشحال شد.
با هول و ولا، نزدیک بود پایش بلغزد.
کف کف دستش را به دیوار کوباند و با اخم بیان کرد: می تونستین در بزنین.
-بیا پایین.
تن صدایش خشن بود و کلفت.
خدا رحم کند.
باز این مرد قاتی کرد.
از صنقلبی پایین رسید.
-کی گفت میخ بکوبی به دیوار؟
چقدر قلبش می میل داشت فکش را خورد کند.
باز دلیلی برای اذیت کردنش پیدا کرده بود.
-میشه خواهش کنم منو راحت بذارین.
با تحقیر نگاهش کرد.
نمی دانست چرا ابدا نمی توانست از این دختر با آن پدر کلاش خوشش بیاید.
-برو عقب.
خودش می دانست بهانه هایش مسخره و دم کف دستی است.
اما تمایل شمتوجه شدش به آزار و اذیت این دخترک دهاتی روی مخش بود.
حالش از تیپی که می زد بهم می خورد.
جوری حرکت کردار می کرد انگار همه گرگ هسسریع و او بره!
بیچاره بره کوچولو!
آخرش هم در همین شب ها با این تن و بدن روی فرم و بلوری تکه پاره اش می کرد.
آنوقت حمید از گور کشیده شود و بیاید حق دخترش را بگیرد.
شادان کمی عقب کشید.
خودش روی صندلی بالا حرکت کرد و میخ را کوباند.
مسروران از رفتارش متعجب بود.
نه به اولش که داد و هوار می کرد و تهمشاهده کرد!
نه به الان که کارش را به بهترین شکل ممکن انجام می داد.
این مرد با خودش چندچند بود را نمی خبر داشت؟
-تابلو رو بده.
تابلو را از کنار صنقلبی برداشت و به کف دستش داد.
فردین آن را به میخ زد و گفت:
– برو عقب ببین درسته؟
چند قدم عقب حرکت کرد و گفت: بله.
از روی صنقلبی پایین آمد.
نگاهی به تابلو انداخت.
سلیقه اش افتضاح بود.
یک خانه ی روستایی پر از گل!
این هم شد نقاشی؟
مشخص بود از مدرنیته هیچ چیزی حالیش نیست.
برگشت و به شادان که با لذت به تابلویش زل زده بود نگاه می کرد.
به دقت نگاهش کرد.
صورت ساده ای داشت.
بدون هیچ چیز نگاهگیری.
نگاهش براق بود.
ابروهای پت و پهن بدون اینکه اصلاحش کند.
لباس هایش که زیادی افتضاح و مزخرف بود.
یک دست سیاه و کشیده.
عین یک شامگاهح سرگردان.
هرچه سعی می کرد چیزی درونش پیدا کند که دندان گیر باشد باز به بن بست می رسید.
-دختر!
سرخوشان به سمتش چرخید و با عجله و تبسم دلربایی اظهار کرد: ممنونم.
-لباساتو عوض کن.
ابروهایش بالا پرید.
-ببخشید؟
-اضافه کردم لباساتو عوض کن، همین حالا.
آب دهانش را قورت داد و هراسیده نگاهش کرد.
وای که فروزان منزل نبود.
هر بلایی هم سرش بیاورد هیچ حرفی نمی توانست بزند.
-متوجه نشدم.
فردین اخم کرد و گفت:
– حرفو به بچه ی آدم یه بار حالی نمی کنن، حالیت نمیشه اشتیاق زیادی دارم حالیت کنم.
چشمانش از زور تعجب و ترس درشت شد.
قدمی به عقب برداشت.
-از اتاق من برین بیرون.
انگار منتظر بود همین را بگوید.
نیشخندی زد و براق اظهار کرد:
-کوچولوی ترسو، تو قلمروت شیر بودی، نترس بودی، حالا چی شد.
حس کرد نگاه فردین تجاوزگرانه است.
با حس غریبی دست هایش را حایل تنش کرد.
-خواهش می کنم برید بیرون.
فردین به عمد به سمتش قدم برداشت.
ترسی که در نی نی چشمانش بود، عین بارقه ی امید بود.
بگذار مرد بد قصه باشد.
اصلا طیف سیاه و خاکستری روی شخصیتش را دلبسته شد.
مردم هم هر زری می خواهند بزنند.
-من آزاری به شما نرسوندم، که شما مدام قصد دارین منو اذیت کنین.
حرف که می زد دلش می خواست کف دستش را بیخ گلویش بگذارد،
آنقدر فشار بدهد که بمیرد.
حرف زدنش هم روی اعصابش اسکی می کرد.
-حرف نزن.
شادان هراسیده نگاهش کرد.
فردین سینه به سینه اش شد.
دستش را روی شانه ی سرخوشان گذاشت و محکم فشرد.
-حالم از تو و اون بابای نامردت بهم می خوره، خداروشکر که تو گور خوابیده وگرنه صددرصد قاتلش من بودم، مطمئن باش.
شادان کمی خودش را جابه جا کرد تا فشار روی شانه اش را کم کند.
ولی فردین دست دیگرش را روی پهلویش گذاشت.
چنگ زد که خوشحالان با بغض و اشکی که درون نگاهش اسیر شده بود لب زد:
-ولم کن.
-آسه برو آسه بیا تا گرگه شکمتو پاره نکنه، گرگ این خونه وحشیه، حالیش نیست چقدر خوبی یا خوب موندی، هوس کرد تیکه پاره ای.
شادان کف دستش را روی قفسه ی سینه ی فردین گذاشت تا او را از خودش جدا کند.
-ولم کن، ولم کن.
-پس لباستو عوض کن.
شادان قطره اشکی روی گونه اش غلطید.
فردین بدون اینکه کوتاه بیاید.
شانه اش را رها کرد و چنگ زد به روسریش.
گره اش را با خشونت باز کرد.
شادان دست روی کف دستش گذاشت.
تا مانعش شود.
اما قدرت فردین خیلی بیشتر از این حرف ها بود.
جیغ کشید و با گریه بیان کرد: ولم کن، ولم کن.
خنده اش گرفت.
ضعیف تر از این ها بود.
چانه اش را محکم گرفت و اضافه کرد: باب میلم میشی.
موهایش دم اسبی بالا بسته شده بود.
اما آنقدر شلاقی و زیبا بود که روی شونه اش افتاده و دلبری می کرد.
شاید اگر هر روز دیگری بود…
یا این دختر را جای دیگری دیده بود، می شد فکر دیگری در موردش کرد.
ولی تا این دختر دهاتی بود و دختر حمید، حقش بود زنده به گورش کند.
چانه اش را رها کرد.
شادان زور زد خودش را عقب بکشد و روسریش را بردارد.
اما فردین همچنان پر قدرت بود.
-تا میرم بیرون و میام این لباسا رو عوض می کنی، رنگ سیاه ببینم تو تنت پاره اش می کنم.
به شدت شادان را عقب هل داد.
دختر بیچاره به شدت روی تخت افتاد.
فردین فقط پوزخندی حرامش کرد و از اتاق بیرون حرکت کرد.
مسروران با اینکه در شوک بود.
ولی با عجله بلند شد.
هجوم برد سمت در!
در را قفل کرد و کنارش روی زمین سر خورد.
شانه و پهلویش از در می سوخت.
پیمسیرنش را کمی بالا زد.
جای انگشت های فردین سرخ شده و مانده بود.
خدا لعنتش کند.
این مرد یک وحشی به تمام معنا بود.
بغضی اندازه ی یک گنجشک کوچک درون گلویش پر و بال گرفت.
چرا به جای خانه ی خودش باید اینجا باشد که راه به راه تحقیر شود و زور بشنود؟
چشمانش سوخت و ریخت.
صورتش خیس شد.
اصلا درد پهلویش مهم نبود.
ولی ترسی که فردین به جانش ریخته بود مهم بود.
و تهمتوجه شد واضحش…
باز هم پدرش با کارهایش مسبب بدبختی اش شد.
هرچه می کشید از پدرش بود.
احساس می کرد موجود نحس زیستنش بود که رفت.
همیشه ی خدا هم عاشق زنی مثلا مادر بود که سه ماهگی تنهایش گذاشت.
از تک به تکشان متنفر بود.
با کف کف دست روی صورتش دست کشید.
باید با فروزگاران صحبت می کرد.
تحمل این شرایط اعصاب فولادین می تمایل داشت.
تازه هیچ اعتمادی هم به فردین نداشت.
مردک از سرتا پایش شرارت می بارید.
هرکاری هم می کرد در این منزل ی بزرگ هیچ کسی نبود به دادش برسد.
نفسی عمیق کشید.
کشیده شد.
با سرتقی لباسش را عوض نکرد.
سیاه پوشیدن بخاطر حمید نبود.
اما می مرد هم برای فردین عوضش نمی کرد.
برود بمیرد مردیکه ی نسناس!
کوه به کوه نمی رسد ولی بلاخره که آدم به آدم می رسد.
آن وقت نشانش می داد یک من ماست چقدر کره دارد.
وارد منزل شد.
هیچ چیز دلچسبی نداشت.
آنقدر دکورش دور از سلیقه ی مردانه اش بود که باید می داد کامل عوض شود.
نعیم با تبسم گفت: چطوره؟
رک گفت: افتضاح!
تبسم نعیم ماسید.
-باید کامل عوض بشه.
کف دستانش را در جیب شلوارش فرو برد.
کتش کمی عقب حرکت کرد.
نعیم با حض نگاهش کرد.
واقعا شاهرخ در این سن و سال زیادی خوش پوش و شیک بود.
-هرجور شما بفرمایید پدرجان.
شاهرخ به سمتش چرخید و بیان کرد: حیاط؟
-براش فکری ندارم مگه اینکه یه باغبون بیاریم براش.
شاهرخ با جدیت بیان کرد: براش یه فکری کن، این وضع و بهم ریختگی مورد قبول نیست.
نعیم فورا نگاه اضافه کرد.
-نمی خواین طبقه ی بالا رو ببینین؟
-نه!
خشک و جدی اظهار کرد.
شاهرخ را خوب می شناخت.
مرد غد و جدی بود.
نه اضافه کردن به او ابدا کاری نبود که خوشایندش باشه.
از جوانی خودش را به زور به این جایگاه کشانده بود.
بدون کمک برادری که تمام ارث و میراثش را در کف دست داشت.
حالا در جایگاهی بود که قابل احترام باشد.
عین ریگ پول خرج کند و کنار خودش چندین نفر را بالا بکشاند.
همان طور که نعیم را که اسیر کف دست پدر معتادش بود،
خرید و به عنوان پسر خودش بزرگ کرد.
-همین فردا میرم دنبال باغبون.
-امروز، از امروزگار دنبالش باش.
-نگاه.
-دنبال یکیم باش که دکور این خونه رو کامل تغییر بده.
-طرح خاصی در نظر دارین؟
نمی خبر داشت چرا پای سلیقه و خانه که وسط می وارد شد، ذهنش فروزان را میان خاطراتش پررنگ می کرد.
-فعلا نه!
به سرش زده بود فروزگاران را بیاورد و همه چیز را به کف دستش بسپارد.
خوش سلیقه بود.
طناز بود.
تازه بزودی کدبانوی این خانه می شد.
-برای دکور بهت میگم.
ماری درون ذهنش نیش زد.
می دانست پدر جانش تمام منظورش فروزگاران است.
تا بکف دستش نمی آورد ملایم نمی شد.
تمام خاطراتش، دلش، جانش در این زن خلاصه می شد.
خبر داشت که حمید با نامردی به دستش آورد.
همان وقت هایی که به هوای برادر بزرگتر بودن زورش می چربید.
شاخ و شانه می کشید.
دبدبه کبکه داشت.
خط و نشان می کشید.
همان وقت ها کف دست و پایش بسته شد.
همان وقت ها زنی که می تمایل داشت اسیرش شد و نتوانست کاری کند.
یعنی اگر می خواست هم نمی شد.
فروزگاران هم آن موقع ها نتمایل داشت که بیاید.
حتی با تجاوزی که روی شانه اش سنگینی می کرد.
-نعیم!
به خودش رسید.
-جانم پدرجان؟
– یه قرار با نیکنام بذار، سر معامله ی جمتوجه شد باهاش کار دارم.
هر دو از ساختمان بیرون آمدند.
-نگاه.
-کارهای فارغ التحصیلیت چی شد؟
-تمومه.
-مدارکتو به بایگانی تحویل بده.
-نگاه.
شاهرخ بدون چشم دوختن به حیاط زشت خانه از آن عبور کرد.
باید فروزان را می متوجه شد.
شده با کلک هم به این منزل می کشاندش.
باید باب سلیقه اش این منزل چیده می شد.
زن این خانه می کردش.
شده به ۲۰ سال پیش برگردد.
فصل پنجم
با اینکه کلی گل و بوته در اتاقش گذاشته بود،
رنگ های مسرور را مهمان اتاقش کرده بود،
باز هم به نظر قلبگیر می رسید.
کتاب شعر سهرابش را از قفسه کوچکش بیرون کشید.
شعر خواندن با فنجانی چای و بیسکویت های خانگی مریم خانم کنار پنجره حسابی می چسبید.
چای خوش عطر مریم خانم را بو کشید و لب پنجره قرار گرفت.
کتاب را باز کرد و خواند…
ساکت و روان…
تن صوتیش برای شعر خواندن ملودی دلربایی داشت.
ناز و غم…
میان نواختن یک چنگ…
به که چه شاعرانه می شد.
بارها خوانده بود.
همان وقت هایی که حمید سه تارش را بر می داشت.
آتش کوچکی وسط حیاط درست می کرد و کف دست زن و دخترش را می گحرکت کرد.
کنار خود می نشاند.
می نواخت.
و خوشحالان همجادهیش می کرد با تک بیتی ها یا شعرهای کشیدهی که انگار هیچ وقت نمی میل داشت تمام شود.
حمید که جوگیر می شد پدری نمونه می شد.
شوهری خاص که گاهی به همسرش بگوید چقدر زیباست.
سه تار که می نواخت هیچ، بحث های طولانی مدت تاریخی هم جاده می انداخت.
اطلاعات عمومیش حرف نداشت.
البته همه ی این ها به وقت هایی بستگی داشت که کله اش گرم نباشد.
گالون گالون مشروب ننوشیده باشد.
هیچ کدام از آن زن های هرجایی مهمان خانه ی مجردیش نباشد.
اخمی از یادآوریش روی چهره اش قرار گرفت.
چای نوشید با بیسکویت های خانگی…
امروزگار کمی روزگار خوبی بود بدون حضور فردینی که انگار برای بستن قرارداد به یکی از شهرهای اطراف رفته و تا شب بر نمی گشت.
کتاب را بست و دامنش را جمع کرده از اتاقش بیرون زد.
هوس کرده بود کمی در حیاط قدم بزند.
فصل میوه بود انگورها هم همه رسیده.
به آشپزمنزل راهی شد.
سبد کوچک و چاقو را برداشت و به سمت درختچه ها راهی شد.
همواره دلبسته شد خودش میوه بچیند .
اصلا چیدن یک حرف دیگر بود.
کف دست بلند کرد خوشه ی یاقوتی انگور سیاه را در دست گرفت.
با چاقو آن را جدا کرده و درون سبد گذاشت.
فروزگاران از پنجره ی آشپزمنزل متوجه شده بودش.
سرش را از پنجره آشپزمنزل بیرون آورده با تبسم گفت:
-کمی بیشتر بچین برای امشب دور همی بخوریم.
-مهمان داریم مولین؟
-نه عزیزم.
-باشه مولین.
تبسمی به پهنای صورتش وارد شد.
فروزگاران سرش را داخل برد و انگار مشغول کارش شد.
شادان با عشق مشغول خواندن آوازی با صوتیی تقریبا کشیده شد.
تنها روشی که شاد می شد حداقل الان همین بود.
بدون اینکه توجهی به اطرافش داشته باشد…
انگورها را می چید و می خواند.
در حیاط باز شد.
فردینی که سعی داشت، درها را باز کند تا ماشینش را داخل بیاورد، آوایی توجه اش را جلب کرد.
در را رها کرد.
نگاهش به شادانی که سرش گرم بود دوخته شد.
هنوز سیاه تنش بود.
هنوز همان تیپ مسخره!
ولی… این تن آوای دیوانه کننده…
بدون اغراق می توانست بگوید محشر است.
خاص و یکه تاز.
آنقدر قلبنشین بود که می شد ساعت ها خیره نگاهش کرد تا بخوابد.
از این هنرها هم این دختر داشت؟
لامصب چرا هر کاری می کرد که آتویی بگیرد جوری ضرفه فنی می شد؟
مسروران چرخید.
تبسم داشت.
تن صوتیش گاهی شدت می گحرکت کرد،
گاهی هم با طنازی پایین می وارد شد.
شیطنت می کرد،
کمرش را گاهی تکانی می داد و تکخندی می زد.
شیطان می بیان کرد برود جوری با پشت کف دست درون دهانش بزند که هیچ وقت هوس این همه عشوه ریختن را نکند.
البته می میل داشت منصفانه قضاوت کند،
دختر بیچاره اصلا متوجه حضورش نبود.
تمام طنازی هایش، برای خلوت خودش بود.
ولی باز هم هورمون هایش را بالا و پایین می کرد.
هوس چشیدنش را به جانش می انداخت.
مدام تصور تن و بدن بلورینش جلوی چشمش می آمد.
حالا هم این صوتی بکر و طناز!
انگار همه چیز می تمایل داشت کف دست به کف دست هم بدهد تا اسیرش نکند.
نه از آن عاشقی ها و قربان صدقه ها…
اهلش نبود اصلا!
ولی اهل تن بازی بود.
سریدن روی تن یک زن،
مو حلقه کردن دور انگشتش و بوسه های گاه و بی گاه…
اصلا زن همین بود.
به نظرش غیر از این کاربردی هم نداشت.
بگذار هر کی قلبش می خواهد ملامتش کند.
ضدزن بخواندنش!
بدتر از آن هوس باز…
افکارش همین بود.
نه تغییر می کرد، نه قصد داشت تغییرش بدهد.
شادان دامن سیاه رنگش را بالا گرفت و کمی سرش را خم کرد و موهای بازش درون شاخ و برگ انگورها گیر نکند.
برای اامان بار این همه ساده می متوجه شدش.
بدون روسری.
روسریش شل شده دور گردنش بود.
برای نافرمانیش حتما تنبیه می شد.
تمام طنازیش در میان سیاه تنش نفرت انگیز به نظر می رسید.
احمق بود دیگر!
جان به جانش کنند دختر همان مرد بود.
تغییری هم نمی کرد.
بی صوت به سمتش قدم برداشت.
دقیقا پشت سرش از حرکت ایستاد.
هنوز می خواند.
هنوز سر به هوا بود و بی توجه به اطرافش!
دستش میان موهایش فرو رفت.
شلاقی و نرم و یک دست مشکی.
سرخوشان به حس فرو حرکت کردن چیزی درون موهایش، هراسیده به سمت فردین برگشت.
با دیدن فردین از هولش، سبد انگور و چاقو از دستش افتاد.
فورا روسریش را روی موهایش کشید و گره محکمی زیر گلویش زد.
اخم هایش بغل به بغل هم توقف کردند.
-نمیشه اعلام حضور کنید؟
فردین موزیانه اشاره ای به دستپاچگیش کرد و گفت: به روش خودم اعلام کردم.
اخمش غلیظ تر شد.
-کارتون بسیار زشته.
مگر مهم بود؟
با تمسخر بیان کرد: باید بدونی این خونه پسر نامحرم داره، نباید صوتتو تو سرت بندازی و قر بیای.
-درست حرف بزنید.
-نزنم؟
تهمشاهده کردهایش اصلا خوشایند نبود.
خم شد، سبد و چاقو را برداشت و اضافه کرد: من صحبتی با شما ندارم.
فردین فورا مچ کف دستش را کشید و گفت: من دارم.
نمی خواست بیخود شارلاتان بازی درآورد.
نه اهلش بود و نه آنقدر بی آبرو.
ولی گستاخی های فردین تمامی نداشت.
-ولم کنید قبل از اینکه جیغ بزنم.
مچ کف دستش را فشار داد.
-از این به بعد بیشتر مراقب رفتارات باش.
باز چه حرکت کرداری داشت؟
باز چه بهانه ای دستش داده بود؟
-و اگه این سیاه های کوفتی امروزگار عوض نشه، همه رو خودم آتیش می زنم.
از دخالت های بی جایش خسته شده بود.
-اگه از اینجا برم راضی کننده تر نیست؟
نگاهش کرد.
با رگه های از خشم و حرفی که حسابی به تریج قبایش برخورده بود.
کم مانده بود انگ بی ناموسی و بی غیرتی هم بخورد که این دختر می میل داشت در دامنش بگذارد.
-چه زری زدی؟
صوتیش کلفت تر از همیشگی شده بود.
مچ دستش را بیشتر فشار داد.
-حرفو تکرار کنم، می خوام بدونم تو اون سر بی مغزت چی می گذره.
هراسیده نگاهش کرد.
نمی توانست جلویش جاده برود نه عقبش!
هرچه می بیان کرد، هرچه می کرد باید توبیخ می شود.
لعنت به این مردیکه ی خودخواه!
-من فقط…
داد زد: تو غلط کردی، سرخود پاشدی اومدی اینجا که می خوای سرخودم بری؟ چته تو دختر؟ می خوای بگی فردین بیغیرت بود از ناموس خواهرش گذشت؟ ها؟
دریده بودنش کار دستش می داد.
فروزان که آوای داد فردین را گوش داده بود از پنجره به بیرون خیره شد.
-چه خبر شده؟
مچ کف دست شادان را با خشونت رها کرد.
با تهدید اضافه کرد: مواظب حرف زدنت باش بچه!
عقب کشید.
و به سمت در حرکت کرد تا ماشین را داخل بیاورد.
خوشحالان حتی جرات نکرد برگردد و نگاهش کند.
فروزگاران با ترمشاهده کرد نگاهشان می کرد.
فهمیده بود خبری شده!
ولی انگار ته ماجرای امروز سر رسیده بود.
-سرخوشان بیا داخل کارت دارم.
شادان خم شد سبد میوه و چاقو را برداشت و با عجله به سمت ساختمان حرکت کرد.
تنش هنوز لرزش خفیفی داشت.
جدا از این مرد می هراسید.
البته به عمد هم کاری می کرد که بترسد.
مدام تهمشاهده کردش می کرد.
توهین می کرد.
آزارش می داد.
وارد آشپزخونه شد.
فروزگاران سبد را از او گحرکت کرد.
سبد را روی میز گذاشت و با دقت نگاهش کرد.
چانه اش را به آرامی گراهی شد و صورتش بالا رسید.
-خوبی؟
جرات نداشت حرفی بزند.
در پس تهدیدهایش هشدار جدی گراهی شده بود.
انگار هر اتفاقی می افتد فقط بین خودش و فردین است.
ولی منطقش می گفت باید فروزگاران بفهمد که جلوی فردین را بگیرد.
-خوب نیستم مامان، نیستم.
-فردین چی بهت اضافه کرد؟
-من هیچی ناضافه کردم بهش، بخدا هیچی نبیان کردم، فقط بیان کردم آزردهه از این خونه میرم، عصبی شد.
فروزان دستش را کشید و گفت: بیا بشین.
پشت میز نشاندش و اظهار کرد: کف دست گذاشتی رو خط قرمزش!
مگر چقدر این مرد را می شناخت که بداند خط قرمزهایش کدام است؟
-یکم بگذره به اخلاقش عادت می کنی.
اصلا نمی خواست عادت کند.
هرروزگار جنگ اعصاب داشته باشد.
-مامان من نمی خوام اینجا باشم، از اینجا بودن آزردهم، مدام باید بترسم، خواهش می کنم بیا بریم.
پشت کف دستش را نوازش کرد.
-عزیزدلم…!
ملتمسانه نگاهش کرد.
کاش می توانست راضیش کند.
ولی می اطلاع داشت بعد از ۲۰ سالی که فروزگاران از خانواده اش دور بوده، که بابت همین ماجرا پدر و مادرش را از کف دست داد، حالا که تنها فردین و برادر دوقلویش مانده، ترجیح می دهد کنارش باشد.
نمی توانست جدایشان کند.
ولی می توانست برای خودش مستقل باشد.
دررسیدی نداشت.
ولی کار پیدا می کرد و سرکار می رفت.
آنقدر سوال کامپیوتری داشت که یک نگاهه اش را برای هر شرکتی رو کند جذبش کنند.
او فقط تئوری درس نخوانده بود.
همه را دانه به دانه عملی کار کرده بود.
آنقدر هم حرفه ای کار می کرد که هر خواسته ای را برآورده کند.
-بذارید من تنها حیات کنم…
فروزگاران فورا اخم کرد.
-دیگه ازت نشنوم.
همان وقت فردین داخل شد.
با توپ پر گفت: فروزان بیشتر با دخترت حرف بزن، دفعه دیگه قول نمیدم گردنشو نشکونم.
جری شد.
از پشت میز قد بلند شد و گفت: حد خودتونو بدونید، هرچی هیچی نمی گم باز راهی شدار شما بدتر و توهین آمیزتر میشه، چیکاره ی منی که هی برام خطو نشون می کشید.
فروزان از جایش قد بلند شد و بیان کرد: تمومش کنید.
فردین به سمت شادان خیز برداشت.
-آدمت می کنم، بدبخت نون خور این خونه ای، صداتم بالا می بری؟
فروزگاران بینشان قرار گراهی شد.
جیغ کشید: بس کنید.
دستان فردین در هوا مشت شد.
سرخوشان دریده نگاهش کرد.
از کف دست این مرد خسته شده بود.
هنوز یک ماه نشده این همه اذیت شده بود.
اگر بیشتر می شد چه؟
-چتونه عین سگ و گربه افتادین به جون همدیگه؟ چطوری قراره زندگی کنین یه جا؟ این راهی شدارا چه معنی میده؟ بزرگ شدین، عاقل شدین، ازتون بعیده، والا بعیده…
فردین تلخ و عصبی نگاهش کرد.
نگاهش پر از خط و نشان بود.
می اطلاع داشت تلافی حرف هایش را در می آورد.
ولی همین که جلوی فروزگاران حالیش کرده بود یک من ماست چقدر کره دارد،
کافی بود.
فردین بی حرف از آشپزخانه بیرون زد.
فروزان کلافه دستی به صورتش کشید.
با شماتت به سمت شادان برگشت.
-ازت توقع نداشتم.
لب به دندان گرفت.
سرش را پایین انداخت و بیان کرد: ببخشید.
-برو کمی استراحت کن، بهش احتیاج داری.
سر تکان داد و از آشپزخونه بیرون زد.
فورا از سمت راه پله حرکت کرد.
تند شتابزده از پله ها پالا رفت.
نرسیده به اتاقش، کف دستش محکم کشیده شد.
دفعتاً هولش داد به سمت دیوار.
کمرش محکم به دیوار برخورد.
شدت ضربه آنقدر بود که مهره های کمرش ضرب متوجه شد.
صدای آخش دلسوزانه بود.
فردین سینه به سینه اش از حرکت ایستاد.
-خوب بلبل زبون بودی!
با ترس نگاهش کرد.
انگشت اشاره اش را روی لب های برجسته ی مسروران کشید.
-دلبرن ولی وقتی زیادی حرف می زنی باید دوخته بشه.
-راحتم بذار.
تن آوایش مستاصل بود.
فردین با ساکتش لبخند زد.
-نوچ، زوده حالا، بسیار باهم کار داریم.
انگشت اشاره اش را از روی لب هایش به پایین کشید.
گره روسریش را شل کرد.
انگشتش را تا زیر گلویش کشید.
مسروران با ترس و چندش رو گرفت.
فردین با حرص چانه اش را محکم گحرکت کرد.
مستقیم در چشمانش زل زد.
-خانم کوچولو…
نیشخندی موزیانه روی لب آورد.
احساس می کرد ضربان دلش لحظه به لحظه کندتر می شود.
شاید داشت می مرد.
-زیادی پا رو دمم می ذاری.
ترس های مدام که فردین به جانش تزریق می کرد او را می کشت.
حس کرد زانوانش شل شد.
با بدبختی به پیمسیرن فردین چنگ زد.
فردین متعجب نگاهش کرد.
-راحتم بذار.
پلکش داشت روی هم می رفت.
-هی دختر…
-من بهشدت خسته ام، تو نمی فهمی…
پلکش افتاد.
زانوهایش تعاقلبش را از کف دست داد.
کف دستی که پیجادهن فردین را چنگ زده بود، با ضرب پایین وارد شد.
فردین وقتی به خودش وارد شد که دختر بیچاره بی حال روی تنش افتاده بود.
محکم بغلش کرد.
این همه ضعیف و شکننده بود؟
قد بلندش کرد و به سمت اتاقش بردش!
بزور در را باز کرد.
زیاد سنگین نبود.
ولی همان ۶۰ کیلو وزن هم زیادی بود.
او را روی تخت خواباند.
روسری را کامل از سرش درآورد.
دو دکمه ی بالای پیجادهنش را باز کرد.
دو بار به آهستهی به صورتش سیلی زد.
سرخوشان تکانی نخورد.
دستپاچه شد.
از پارچ کنار تخت، مقداری آب درون لیوان ریخت.
روی شادان خم شد.
نم نم به صورتش پاشید.
حس کرد پلکش تکان خورد.
این دختر همه چیزش شر بود.
-هی دختر، پاشو ببینم، چت شد؟
حوصله نداشت فروزان را صدا بزند که باز هم سرش غر بزند.
کم سر این دختربچه گوش داده بود که باز هم بشنود؟
کنارش لبه ی تخت نشست.
با کف دست خیسش، به ملایمی به گونه اش ضربه زد.
می دانست یک ضعف ساده است.
قلبش نسوخته بود.
اصلا این دختر لیاقت قلبسوزی نداشت.
ولی بکن نکن های بعدش که از فروزگاران می رسید درون سرش رژه می حرکت کرد.
سرخوشان کم کم پلک باز کرد.
خنکی و خیسی کف دست فردین به همجاده ضربه های مداومش به صورتش، کم کم هوشش را برگرداند.
با تعجب لحظه ای به فردین که رویش خم شده بود خیره شد.
انگار متوجه شد چه خبر است.
با اینکه کمی سرش گیج می راهی شد.
خیز برداشت.
فردین فورا شانه هایش را گرفت.
-کاریت ندارم.
این حرف آرامش که نمی کرد، بیشتر می ترساندش.
فردین شانه اش را محکم گرفت.
همین که حس کرد کمی ملایم شده، از جایش قد بلند شد.
خوشحالان فورا روی تختش نشست.
دیدهش که به دکمه های باز پیمسیرنش افتاد،
با عجله چنگ زد به یقه اش و برهنگی سینه اش را پوشاند.
فردین پوزخندی زد.
-جوجه ی ترسو.
در حالی که زیر لبی سوت می زد،
از اتاق سرخوشان بیرون زد.
سرخوشان با سرگیجه ای که رفته حرکت کرده کمتر می شد، به تاج تخت تکیه داد.
یقه اش را رها کرد ونگاهانش را بست.
در این منزل به حتم می مرد.
کف دستش بالا رسید و روی پیشانیش قرار گرفت.
داغ داغ بود.
انگار از تب ناخواسته ای نجات پیدا کرده بود.
نگاه باز کرد.
لب زد: خدایا خودت کمکم کن.
باید برای این وضعیتش فکری می کرد.!
فصل پنجم
جمع خشکشان را دوست نداشت.
بدتر از آن دیده در چشم شدن با فردین عذاب آور بود.
ترجیح می داد فردین و فروزگاران را کنار یکدیگر تنها بگذارد.
بلند شد تا برای کمک به مریم خانم به آشپزخانه برود.
مریم خانم طفلی کف دست تنها…
حداقل بهتر از زیر نگاه فردین اخمو بود.
راهی شد و مریم خانم با چای های بهارنارجش بار دیگر او را فرستاد.
خب حداقل همین کمک کوچکم هم راضیش می کرد.
اما…
صدای پچ پچ فردین کنار گوش فروزان، روی روحش خط انداخت.
-اگه نمی تونی به این مثلا دخترت حالی کنی من می تونم…بهش بگو خوب لباس بپوشه نه عین دهاتیا…ریختش منو یاد این دهاتیای پاپتی می ندازه….حالم بهم می خوره با این ریخت می بینمش…زحمت تربیتشو کشیدی اما زحمت یاد دادن بهش که خوب بپوشه رو نکشیدی…از فردا نبینم باز از این لباسا پوشیده…دامنش سه متر رو زمین می کشه…احتیاجی نداریم خونه مو جارو کنه… یا بگو جلو نگاهم آفتابی نشه که یاد گداها بیفتم یا بگو پوششو عوض کنه.
فروزگاران زنگ دار و عصبی بیان کرد: تموم شد فردین؟
همه را فردین در موردش بیان کرده بود؟
نگاهی به ظاهرش انداخت…بد بود؟
اینکه سعی می کرد پوشیده باشد بد بود؟
بغض کرد…
از آن بغض هایی که طعم زهر می داد.
سینی چای را روی پله ها گذاشت.
بیخیال مادرش و فردینی که گوشه سالن یواشکی پچ پچ می کردند، شد.
یکراست به سمت اتاقش راهی شد.
باز هم صوتی توبیخ کننده ی مادرش بود که داشت فردین را به ستوه می آورد.
ولی چه فایده…
فردین که بیان کرده بود…
خودش که متوجه شده بود.
در اتاقش را که بهم زد بغضش ترکید و اشک ریخت…
چرا رسیده بود که هی کلفت بشنود؟
مردک بیشعور و احمق…
خودش را روی تخت پرت کرد و اشک ریخت…
نمی بخشیدش.
تا آخر عمرش نمی بخشیدش.
فردین در این سه ماه بارها و بارها با حرف هایش آزارش داده بود.
کاش مادرش راضی می شد برگردند.کاش!
همه چیز به فروزان ختم می شد.
ولی فروزگاران سرسختانه تمایل داشت صلح را پیاده کند.
اما چه صلحی؟
چه پرچم سفیدی؟
عمرا اگر با این مرد کنار می آمد.
خاک بر سر دختری که روزی بخواهد با او زیر یک سقف برود.
ولی یک روزگار مانده به عمرش تلافی همه ی زخم هایش را می کرد.
قد بلند شد و روی تخت نشست.
با آستین لباسش اشک صورتش را پاک کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن