یک بازنده نیستم پارت ۳۱

-چی؟
به سمتش برگشت و گفت:گیریم یه نفری، دوستات نمی خوان بیان پیشت؟ مهمون نمی خواد بیاد؟ جا دو نفرم نیست اینجا بخوابه، حداقل یه خونه ی بهتر می گحرکت کردی!
-فردین!
-همین که اظهار کردم، ناراحتی خب هرکاری قلبت می خواد بکن واسه چی منو میاری؟
پوفی کشید و زیر لب گفت:می دونستم آخرش میشه این!
فردین متوجه شده نگوش داده هممسیرش شده بود.
به بنگاه رسیده با هزار داد و دعوا قرارداد فسخ شد.
خود شاهرخ هم آمد.
مجبور شدند همگی به ساز فردین برقصند.
فردین خانه ای نزدیک به خانه ی شاهرخ پیدا کرد و یک هفته ای قولنامه شد.
این خانه به‌شدت بهتر بود. یک خواب داشت و بالکنی بزرگتر از قبلی.
حمام و کف دستشویی اش شیک و تر و تمیز بود و هالش هم بزرگ.
طرح سیبی شکل جلوی اپن هم زیادی تمایل داشتنی بود.
فردین یک هفته کارش را تعطیل کرد و تمام وسایلی که شادان می خواست را به همراهیش خرید.
حالا خانه ای که داخلش توقف کرده بودند زیادی دلچسب و دوست داشتنی بود.
تمام وسایل را به کمک فربد و فردین چید.
آیدا و لادن هم به کمکش آمدند.
آیدا ساعات اول زیاد با لادن کنار نیامد.
ولی دم آخری شماره دادند و گراهی شدند.
شادان از صمیمیتشان مسرور بود.
هرچند که آیدا مدام فردین را زیر نظر داشت و او حرص می خورد.
فربد که بود.
مانده بود چرا توجه اش به فردین است.
برعکس فردین کاری به دخترها نداشت.
سرگرم چیدمان خودش بود.
با سلیقه هم بود.
ولی برای چیزهای ظریف تر دخترها واردتر بودند.
فربد برای خانه ی جدیدش یک گلدان گل ارکیده ی سفید آورد.
گلدان را کنار میز تلویزیون گذاشسریع.
ناهار را فردین گحرکت کرد و کنار هم خوردند.
از اول تا آخر هم شادان از اداهای آیدا حرص خورد.
آنقدر با ناز می خورد انگار چه خبر است!
خوب بود فردین محلش نمی داد.
بالکن رو به خیابانش هم باصفا بود.
احتیاج به یک صندلی و میز کوچک داشت.
آنوقت می شد برای مطالعه کردن هایش وقت بگذارد و چای های داغش را آنجا بخورد.
هرچند که میانترم ها شروع شده بود و وقت کم!
حدود غروب بود که دخترها با فربد رفتند.
فردین ولی ماند.
احساس ناامنی می کرد.
کاش مسروران پیش فروزگاران مانده بود به جای خانه گحرکت کردن!

فردین با خستگی تنش را به مبل کوباند.
-چای برات بیارم؟
-بیا بشین!
کنار فردین روی مبل جای گرفت و پایش را روی میز جلویش بالا گذاشت.
-هنوز ناراضی هستی؟
-کنار فروز بودی بهتر بود.
-می دونم.
فردین برگشت و نگاهش کرد.
-پس دردت چی بود دختر؟
با تبسم شانه بالا انداخت.
-بسیار سرتقی!
-نه، درستش اینه مزاحم حیاتشون نشدم، می دونم فروزگاران مادرمه اما یه عمر دختر زنی رو بزرگ کرده که مال خودش نبوده، با مردی زندگی کرده که دوستش نداشته، حالا که با عمو شاهرخ به منتهای آرزوهاش رسیده، دلم می خواد خوش باشه، نمی خوام عین یه مزاحم باشم، شاید برات درکش سخت باشه ولی وجدان من اینطوری راحتره…
مکثی کرد و با ناز گفت: تازه من مستقل شدن رو دوس دارم.
-نمی فهممت شادان!
-کم کم همدیگه رو درک می کنیم.
به روسری گل آبی اش چشم دوخت.
به صورتش می وارد شد.
خصوصا که رژ قهوه ای روشنی زده بود و پشت دیدهش یک خط نگاه باریک!
کمی به خودش می رسید خواستنی تر از حد معمول می شد.
-نمی خوام تو دردسر بیفتی دختر!
-نمی افتم، مضطرب نباش!
کف دستش را قد بلند کرد و غافلگیرانه دور شانه ی سرخوشان انداخت.
سرخوشان را به خودش نزدیک کرد و بیان کرد: می دونی که حواسم بهت هست؟
شادان با تنی که مور مور شده بود بیخ نگاهش کرد.
از نزدیک چقدر نگاهانش جذابتر بود.
سبز بسیار خاصی که هیچ وقت دلش نمی تمایل داشت چمنی شود.
بدون اینکه بخواهد از زبانش در راهی شد: امشب اینجا بمون!
فردین موزیانه لبخند زد.
مسروران به خودش رسیده بیان کرد: نه، یعنی منظورم اینه که…
فردین مهلت نداد حرفی بزند.
لب روی لبش گذاشت و به آرامی بوسید.
بوسه ای نرم و مهربان!
انگار رودخانه ای روی لب هایش در حال حرکت کرد.
لذت تمام تنش را در نوردید.
این مرد و خواستنش او را می کشت.

به حتم روز مرگش همین امروزگار در آغوش این مرد بود.
فردین عقب که کشید اظهار کرد: مواظب خودت باش!
از جایش بلند شد.
باید برمی گشت خونه!
شادان باید اامان تجربه ی تنهاییش را سپری می کرد.
این تنهایی کم کم جز عاداتش می شد.
خوشحالان از خجالتش حتی تا دم در هم بدرقه اش نکرد.
فردین رفت تا سرش را بالا گرفت.
با دو خودش را به بالکن رساند.
منتظر شد فردین از ساختمان بیرون بزند.
رفت و او از بالا رصدش کرد.
امشب را با خستگی هایش خوب می خوابید.
به‌شدت خوب!
********
فصل بیست و سوم
صدای زنگ باعث شد آبپاش را در بالکن رها کند و به سمت آیفون برود.
-بله!
باید آیفونش را عوض می کرد.
آیفون های تصویری بهتر بودند.
فروزان و شاهرخ پشت در بودند.
دکمه را زد و فورا آب درون کتری برقی ریخت.
این اولین بارشان بعد از یک هفته ساکن بودنش بود.
همه ی کتاب و دفترهایش را از روی میز و کف منزل جمع کرد.
نزدیک به میانترم ها بود باید درس می خواند.
شاهرخ و فروزگاران که بالا آمدند در را باز کرد.
شیلا را از مادرش گرفت و محکم بوسید.
جوری که جیغ بچه دروارد شد.
تعارف کرد تا داخل بیایند.
فروزگاران خریدارانه به اطرافش چشم دوخت.
-بد نیست.
-مولین، فقط بد نیست؟
فروزگاران لبخند زد و شاهرخ سرش را بوسید.
در را پشت سرشان بست و با شیلا به آشپزخانه حرکت کرد.
شیلا بیدار بود و با نگاهان براقش به اطراف نگاه می کرد.
-راحتی اینجا سرخوشان؟
-مامان خیلی خوبه، اینقده ساکته
-سرکار میری غذارو چیکار می کنی؟
-شامگاه درست می کنم.
آبش هنوز جوش نیامده بود.
برگشت و کنارشان جای گرفت.

شاهرخ گفت: این خونه از قبلی به‌شدت بهتره.
-فردین هم همینو می اضافه کرد.
کمی با شیلا بازی کرد و او را به دست فروزان داد تا به او شیر بدهد.
دوباره کشیده شد.
چایش را درست کرد و با ظرف میوه آمد.
خدا را شکر فربد دیروزگار برایش کمی خرید کرد.
چای و میوه را گذاشت و اضافه کرد:شام بمونین ها…
فروزان با خنده بیان کرد: چه خونه دار شده!
خوشحالان ریز خندید و گفت: دیگه دیگه!
شاهرخ پا روی پا انداخت و اظهار کرد: جات خیلی خوبه، خیالم راحت شد!
-نگران نباشید عمو، اینجا همه چیزش برام اوکیه!
شاهرخ سر تکان داد و دخترش را از فروزان گحرکت کرد.
فروزگاران نگاهی به دفتر و کف دستکش روی میز انداخت و گفت: امتحاناتت نزدیکه درسته؟
-آره، تا وقت میارم شروع می کنم به خوندن.
-آفرین عزیزم، ترم اول رو خوب بگذرونی انگیزه ی بعدت میشه.
مادرش دیپلمه بود و راضی!
همیشه مشوق اصلیش در درس خواندن فروزان بود نه حمید!
برای همین بود این همه عاشق مادرش بود.
زیستنش بود این زن!
شام نگهشان داشت.
فروزگاران گفت ماکارونی درست کند.
میزش کوچک اما رنگی رنگی بود.
آخرشامگاه که برمیگششتاب‌زده باز فروزگاران با مضطربی های خاص خودش نصیحتش کرد.
وقتی رفتند خوشحالان هنوز تبسم می زد.
مستقل بودن عجیب زیر زبانش مزه کرده بود!
همین که تمایل داشت در را پشت سر شاهرخ و فروزان ببندد در واحد روبرویی باز شد و پسرکی سبزه و قدبلند روبرویش قرار گراهی شد.
معذب لب گزید و داخل شد.
اولین بار بود که در این یک هفته او را می دید و امیدوار بود که همسایه اش نباشد.
ابدا حوصله ی تعصب خرکی فردین را نداشت.
ولی طاما نکشید که صدای تق تق در باعث شد روسریش را بپوشد و چادر سفید با گل های نارنجی رنگش را سر بزند.
در را باز کرد با متوجه شدن همان پسر متعجب نگاهش کرد.
-سلام.
-سلام، بفرمایید.
-همسایه جدید هستین؟
-بله.
-فمسیرانی هستم همسایه ی روبروتون، من با مادرم اینجا زندگی می کنیم، بر حسب وظیفه اگر یه وقت مشکلی داشتین رودربایستی نکنید!
مسروران با تواضع اضافه کرد:حتما، متشکرم.
-خواهش می کنم خانم…
-ابدالی هستم.

-بله خانم ابدالی…مزاحمتون نمیشم با اجازه.
شادان گره زیر گلویش را شل تر کرد و بیان کرد:خدانگهدارتون.
در را بست و لبخند زد.
بعضی آدمها کلا خوب آفریده شده اند.
درست عین سیبی که از همان اول می دانی بزرگترین سیب درخت می شود.
چادرش را به چوب لباسی دم در آویزان کرد و به سمت بالکن حرکت کرد.
هنوز چند تا از گلدان هایش را آب نداده بود.
باید دورتا دور بالکن را برای زمستان پلاستیک می زد تا گل هایش خراب نشود.
****************
“می خواهمت اما، دوری؛ به‌شدت دور، نه کف دستم به دستانت می رسد؛ نه نگاهانم به نگاهت*” …
به اندازه ی یک شهر دور بود…
چند خیابان و بلوار …
چند کوچه…
چند آپارتمان…
چند طبقه و بالکنی پر از گل!
همینقدر فاصله بود و دور…
و دلش امشب ناکوکِ ناکوک.
نه خبری از موهای شلاقیِ وحشی اش بود نه نگاه های همیشگی طلبکارش!
گوشهایش هم کر شده بود از صوتی خنده هایی که خنکیش احتمالا چندسال جوانترش می کرد.
بلند شد…
باید می راهی شد خودش را سرزده مهمان می کرد.
یک شام خوشمزه کف دستپخت مسروران!
تمام تنش پر از حباب شد…
از آن حباب هایی که گازش ترکیب کمی از اکسیژن بود و بقیه اش همه دلدادگی!
به سمت کمدش رفت.
چرا حس می کرد سرخوشان از جین آبی خوشش می آید؟
جین پوشید با تی شرتی سفید!
گوشیش را در جیب شلوارش هل داد و سوییچ را برداشت!
فربد پای تلویزیون لم داده با گوشیش ور می راهی شد.
-جایی میری؟
کمی برادرانه هایشان خودمانی تر شده بود.
-میرم مهمون بشم.
فربد موزیانه سؤال کرد:کجا؟
فردین تبسم زد و اضافه کرد:سرت به کار خودت باشه.
صوتی قهقه ی فربد بلند شد.
بوی سرخوشان تمام خانه را پر کرده بود.
فربد کشیده داد زد:من که نفهمیدم کجا میری.
فردین ریز خندید…
این برادرانه های عاشق شدنی مزه می داد.
**************

ساعت از ۹ گذشته بود باید آشغالها را پایین می گذاشت.
مانتوی سیاهش را تن زد و کیسه ی زباله را برداشت.
در را که پشت سرش بست، جوانک سبزه روی همسایه با سوییچی که دور انگشتش می چرخاند در را باز کرد.
با متوجه شدنش با خوشرویی بیان کرد:شامگاه بخیر خانم ابدالی.
-شامگاه شمام بخیر.
-بدین من می برم، نمی خواد شما تا پایین بیاین.
-نه بابا، خودم می برم.
رامتین به سمتش رفت و کیسه را گحرکت کرد و اظهار کرد:من دارم میرم پایین اینم می برم.
-زحمت میشه؟!
-تعارف که نداریم، زحمتیم نیست.
همین که تبسم لپش را بالا فرستاد، در آسانسور باز شد و قامت شیک پوش فردین چشمک زد.
لب گزید و خود را کنار کشید.
تعصب این مرد، داغانش می کرد.
-ممنونم آقای فمسیرانی.
-خواهش می کنم.
رامتین بیخیال مردی که ابروهایش فرم صورتش را حسابی بهم ریخته بود به سمت آسانسور رفت.
فردین زور زد کاما بازی در نیاورد.
با تن بم شده ی صدایش گفت:برو تو خونه!
رامتین حرکت کرد و شادان در را باز کرد و فردین کف دستی به صورتش کشید و زیر لب اضافه کرد:الان وقتش نیست.
-خوبی؟
کفش هایش را درون جاکفشی چوبی گذاشت و اضافه کرد:کی بود؟
سرخوشان به سمت اتاق خواب رفت و بیان کرد:همسایه!
-چیکار داشت؟
-هیچی، مشاهده کرد من دارم آشغالا رو می برم پایین، چون داشت می حرکت کرد پایین گفت خودش می بره.
فردین با طعنه بیان کرد:چه قلبسوز!
-شام خوردی؟
فردین روی مبل نشست و اظهار کرد:نه، بوی کیک میاد.
مسروران لباسهایش را عوض کرده گفت:کیک پختم.
سرخوشان به سمت آشپزخونه رفت که همه جا تاریک شد.
فردین فورا کشیده شده اظهار کرد:نترس.
-نمی ترسم ولی دیدهم جایی رو نمی بینه.
-وایسا میام پیشت.
شادان همانجا از حرکت ایستاد که کف دست های گرمی دور کمرش پیچید…
-کنتور مشکل نداره؟
-نمی دونم.

اصلا می میل داشت بفهمد که چه شود وقتی این بغل دلبسته شدنی حس خوبی به او می داد؟
-برم چک کنم.
-وایسا، از بالکن ببین انگار کل این منطقه برق نداره.
دلش ضربان گرفته تن عقب داد و گفت:شمع دارم.
-گشنمه.
شادان لبخند زد و گفت:اگه شمع بگیری برام کتلت درست می کنم.
-خودت شام خوردی؟
-نه، گوشت چرخ کرده گذاشته بودم کتلت درست کنم.
-شمع هات کجاست؟
-بالا یخچاله!
فردین کف دستش را گحرکت کرد و او را به سمت آشپزخونه برد.
از بالای یخچال بسته ای شمع را پیدا کرده اضافه کرد:کبریت بده بهم.
-صبر کن.
دست فردین را رها کرد و با احتیاط از یکی از کابینت ها کبریتی در آورد.
یکی از شمع ها را روشن کردند.
فردین چند بشقاب درآورد و اطراف آشپزخونه گذاشت.
یکی یکی شمع ها را روشن کرد و درون بشقاب ها گذاشت.
مسروران از کیک تازه پخته اش تکه ای به همراه چای روی میز گذاشت و گفت:تا بخوری من شامو آماده کردم.
-کشمشم داره؟
شادان با خنده اضافه کرد:گردو هم داره.
فردین پشت میز نشست و شادان سریع شتاب‌زده مشغول شد.
-راحتی؟
-هوم.
-اذیت نشدی اینجا؟
-نه!
-خرسندی؟
-ناراحت نیستم.
-جات خالیِ تو خونه!
احتمالا جانش دررسید تا همین تکه را گفت.
شادان بی حرف تکه ای از گوشت را با کف دستش فرم داد و درون روغن داغ گذاشت.
فردین کشیده شد و پشت سرش ایستاد.
-می بینی؟
-آره.
جلیز و اماز روغن تمام سکوت را می شکست.
دستش به ملایمی روی کف دست خوشحالان قرار گرفت.

-کم شدی.
“تمام جهان را گشته ام…کنار تو جهانی دیگریست…”*
و چه حس محشری بود بوی سیبی که از تنش بلند می شد.
این دختر دنیای دیگری بود.
-زیاد بودم؟
-برای من آره!
دلش سونامی جاده انداخت.
قلب هم این همه بی جنبه؟
-نحیف شدی.
-رژیمم.
خنده اش گحرکت کرد.
-زنای گوشتالود رو بیشتر دوس دارم.
شادان تبسم زد.
زور زد بیخیال حرکت پروانه ای انگشت های فردین روی پوست دستش که به سمت بازو و گردنش می راهی شد بشود.
-کیک خوشمزه بود؟
-زیاد نخوردم.
-چرا؟
-تو نیستی!
نفسش حبس شد.
دلش را قلقلک دادند.
“تو که باشی بس است …مگر من جز “نفس” چه میخواهم ؟…”*
آمپول هوا تزریق کردند در رگ و پی اش…
کف دستش روی شکم سرخوشان جای گرفت.
نفس کشیدن یادش حرکت کرد.
چقدر گرم بود و خاص؟!
فردین با کمی فشار به شکمش او را به سمت خودش چرخاند.
شادان کف دستپاچه سرش را پایین انداخت.
خدارا شکر که این شمع های کوچک آنقدر نور نداشت که سیب شدن صورتش تابلواش کند.
فردین کف دستش را روی صورت شادان گذاشت و اظهار کرد:چرا اینقد معصومی؟
لبش یک سانت هم باز نشد.
باید یکی حالی قلبش می کرد که الان وقت این بزن و بکوب نیست.
فردین صورتش را نوازش کرد.
انگشت شصتش نرم روی صورتش می جای گرفت…
“خاک بر سرِ تمامِ این کلمات ، اگر تو از میانِ تمامشان …نفهمی من بی‌قرارم . . .!”*
لب زد:قلبم برات تنگ شده دختر!
بی هوا از جا پرید و محکم به ماهیتابه ی داغ خورد و گفت:اخ!

فردین جنتلمنانه تمام حجم تنش را در آغوش کشید و اظهار کرد:خوبی؟
-کمرم.
فردین زیر ماهیتابه را خاموش کرد و با تبسم اضافه کرد:احتمالا باید کیک بخوریم با خجالت، اینم شام نشد.
پشت کمرش را نوازش کرد و اضافه کرد: بیا بشین مموش شیطون.
تبسمی به جذابیی ستاره ی سهیل روی لبش منجوق شد.
فردین با جدیت گفت:باید از این خونه بری.
مسروران به دفعتاً سرش را بلند کرد و اضافه کرد:چی؟ چرا؟!
-بیای خونه ی من!
میل داشتگاریش کمی مزخرف و چرت نبود؟
-یعنی چی؟
کف دست کثیفش که هنوز غرق در ماده شامی بود را گراهی شد.
به سمت مبلمان برد.
او را روی کاناپه نشاند و خودش کنارش چمباتمه زده اظهار کرد:از اولم می دونستم اینجا دووم نمیاری.
شادان فورا جبهه گحرکت کرده اضافه کرد:کی قراره مجبورم کنه از خونه ام برم؟
حرص که می خورد کنار چشمش چین می افتاد.
چقدر قلبش یک بوسه درست و حسابی می تمایل داشت برای این چشمها!
-من!
با حرص عمیقی بیان کرد:فردین!
-دوستت دارم.
گیج گفت:ها؟!
-دوستت دارم.
خود را عقب کشید ناباور به صورت نامشخص در تاریکی فردین نگاه کرد…
احتمالا آتشفشان دلش هنوز حالیش نشده جمله ای که دوبار تکرار شده در لغت نامه ی سلول های خاکستری مغزش چه معنی دارد؟
-مسروران!
-بله؟
-با من حیات می کنی؟
-این یه خواستگاریه؟
با خنده اظهار کرد: اینطوری میگن!
-تو منو دوس داری؟
-انگار الان بیان کردم.
هین قد بلندی بیان کرد و خود را به مبل چسباند.
-خوبی؟
-نه!
فردین دستش را به سمتش دراز کرد و گفت:ذوق زده شدی.
لبخند زد…
مسروران محو لبخند زد.
آدرنالین لعنتی کولاک کرده بود.
-پاشو بیا بغل عمو.

-نوچ!
-مگه کف دست خودته؟
دست شادان را گرفت و محکم بغلش کرد.
-چند مدته قلبم می میل داشت اینجوری بغلت کنم و فشارت بدم.
مسروران خندید…بی صوت…نرم…
کنار گوشش گفت:قلبم خیلی می خوادت.تمام قلبم شدی دختر.
فردین روسریش را کشید و کف دستش را درون موهای سرخوشان فرو برد و بیان کرد:اینا شدن آرزوم.
شادان زیر گوشش گفت:مال تو!
فردین محکمتر فشارش داد و گفت:این یعنی بله؟
-گشنمه!
فردین قد بلند خندید و بیان کرد:خفه شدم از این همه احساس!
خوشحالان را روی پایش نشاند و اضافه کرد:به شکم شما هم می رسیم به شرطی که اول به دل من برسی.
-چرا من؟
-با آرمان شرط بستیم عاشقم میشی…خدا بد مچ آدمو می گیره برعکس شد.
مسروران زل زل نگاهش کرد و اظهار کرد:شرط بستی؟!
-آرمان خیلی کله خره، تحریکم کرد منم قبول کردم.
-موفق شدی؟
فردین نگاهش کرد و اظهار کرد:نمی دونم، تو بگو بهم.
مسروران لب گزید و گفت:قلبهره دارم.
توی دلش طبل می کوفسریع.
-من کنارتم.
-همیشه بودی، بعدش چی؟ تا کی؟
-تا همیشه!
شادان با خجالت اضافه کرد:باید منو از مولین و عمو میل داشتگاری کنی.
فردین با شوق اضافه کرد:این یعنی بله؟
-نه، این یعنی دوستت دارم.
-آخ… چقدر تو بدجنسی دختر!
مسروران خندید و بیان کرد:سر چی شرط بستین؟
-مهم نیست…
اخطارگرایانه گفت:فقط یه هفته فرصت داری تو این خونه باشی.
-چرا؟
-چون زن من میشی.
خوشحالان کف دست فردین را گرفته، فشرد و اظهار کرد: کی شدی این؟
-به‌شدت وقته دختر سرتق!
-بهتر از توام با اون اخلاقت.
فردین لبخند زد…بلند و رسا…
انگار اولین بارش بود این لبخند زدن.
-دیوونتم دختر!
قد بلند شد، شادان را بغل کرد و محکم صورتش را بوسید و بیان کرد:بپوش بریم بیرون شام بخوریم.
-مهمون تو؟
-نه پس مهمون تو!
خوشحالان خندید و به سمت کف دستشویی رفت.
باید دستهایش را می شست.
*******************

فروزگاران بالش را عقب زد…
شاهرخ متعجب نگاهش کرد…
فروزگاران گرم تبسم زد.
سرش را روی سینه ی شاهرخ گذاشت و اضافه کرد:اینجوری راحت ترم.
شاهرخ پررنگ تبسم زد.
-پکری خانم!
-قلب نگران مسرورانم.
-دیگه بچه نیست.
-بزرگم نیست.
شاهرخ دستش را میان انبوه موهای فروزگاران کرد.
این زن هنوز هم عین ۲۰ سالگیش بود…
بدون یک تار موی سفید.
-وقتی مصمم شد مستقل بشه یعنی این دختر بزرگ شده.
-می ترسم.
-از چی؟
-اگه نتونه؟
-می تونه خانم، نتونه هم من هستم، دخترمه، دخترته، هواشو دارم، اینجا خونشه.
سرش را روی سینه ی شاهرخ جابه جا کرد.
صوتی دل شاهرخ منظم و خوش آهنگ می نواخت.
احتمالا “باخ” هم به این قشنگی نمی نواخت که این قلب ریتم انداخته به نوازش گوشش!
نگاهی به شیلای خواب انداخت.
نوبت واکسنش بود.
-میخوام برم بهداشت.
شاهرخ کمرش را فشرد و اظهار کرد:چرا؟
نوازشگرانه لبخند زد…
انگشت کشید روی سینه اش و انگشتش بند شد به دسته مویی و اظهار کرد:برای واکسن شیلا!
-فروزگار!
-جانم.
چه مزه ای داد…
دقیقا انگار توی چله ی تابستان یک کاسه فالوده با سس آلبالو بخوری.
به طرفش برگشت و دیده به چشمش شد…
عادت سرمه کشیدن به چشم هایش را هیچ وقت از کف دست نمی داد.
شاهرخ با کف کف دستش صورتش را نوازش کرد.
“یا با هم رفت و رسید نکنیم ! یا مثلا وقتی می آیی نرو”* …
نحرکت کردنش حتمی بود و این عشق…
جایی میان خوب و بد حیاتش گیرش انداخته بود…
میان آشوب بی تقصیری که تلاطمش عجیب پاچه گیر شده و سرش داد می زد.
-ته دلت رنگش پشیمونی نشده؟ از اینکه اینجایی…با من…
-ته دل من خیلی خبراس غیر از پشیمونی.
-برای داشتنت زخم خوردم فروز…
-نمی خوام هیچ وقت یادش کنم که چقد جوونی کردم.

-شاید همه مون جاده رو اشتباه حرکت کردیم.
فروزگاران سرش را نزدیک کرد و چانه اش را بوسید و گفت:داره بارون می زنه، بی خوابم امشامگاه.
-فردا جمعه است و بقدر لنگ ظهر وقت داری بخوابی.
فروزگاران کمی سرش را بلند کرد و گفت:پس حال داری برم املت درست کنم و بخوریم؟
شاهرخ ریز خندید نگاهش بخیه خورد به ساعت دیواری.
۱ شب بود.
-شکمم پره اما خب…از بی خوابی آدم گشنه میشه.
فروزان ذوق کرده کشیده شد…
گونه ی شاهرخ را بوسید.
کش مویش را از روی عسلی چنگ زد و موهایش را بست.
شاهرخ به زنی که انگار چندسال جوانتر شده بود خیره شد.
بهار هم به این دلنشینی نبود که این زن شکوفه می ریخت از تنش!
فروزگاران از روی تخت بلند شد و به سمت آشپزخونه پرواز کرد.
او هم راهی شد و گفت:شتاب‌زدهش کن.
فروزگاران سریع سریع گوجه ها را پوست گراهی شد و بیان کرد:دیده، میریزم.
-از فربد و فردین خبری داری؟
-امروز با فربد حرف زدم، انگار نگاهش یه دخترخانم رو گحرکت کرده، از همکاراشه، فردین مثله همیشه، این پسر کلا تنهایی خاص خودشو داره.
-بهتر نیست براشون آستین بالا زد؟
-باید خودشون بخوان.فعلا که فربد داره یه کارایی می کنه.
شاهرخ سر تکان داد و بیان کرد: فردین رو به حال خودش بذاری هیچ کاری نمیکنه.
-آره والا، بیشتر از سی سالشونه.
-باید کم کم برای حیاتشون تصمیم بگیرن.
فروزگاران تخم مرغ ها را درون املت حل کرد.
املت را همراه سنگک های باقی مانده ی سرشبی روی میز گذاشت.
سبزی خوردن و نوشابه را هم اضافه کرد و بیان کرد:نمی دونم چقد شتاب‌زده شده سس تندو بیارم؟
-لطف می کنی خانم.
فروزگاران سس تند را هم روی میز گذاشت و با شیطنت بیان کرد:فکر کنم خوشمزه شده.
شاهرخ با اشتیاق بیان کرد:حتما همینطوره.
فروزگاران لقمه ای گراهی شد و به کف دست شاهرخ داد و اظهار کرد:نوش!
**********************
حضور کله ی صبح شادان با کف دسته گل بزرگی که بزور در بغلش جا داده بود فروزان خواب مانده را متعجب به جلوی در رسانده بود.
مسروران گل را به خدمتکاری که تازگی شاهرخ استخدام کرده بود داد و گفت:
-بذارش تو چندتا گلدون، رزهای صورتیمم ببر اتاق مولینم.
-خوبی شادان؟
-بهتر از این نمیشه مامانم.
صورت فروزگاران را با ولع بوسید و اضافه کرد:عمو کجاست؟
-خوابه، دیشامگاه دیروقت خوابیدیم.
خوشحالان قد بلند لبخند زد و گفت:خبری بوده؟
فروزگاران نیم بند تبسم زد و بیان کرد:حرف درنیار دختر، صبحانه خوردی؟

-بوی کله پاچه میاد.
-عموت هوس کرده مهری خانم بار گذاشته. بشین بگم برات یه چای بریزه برم عموتو بیدار کنم باهم صبحانه بخوریم.
-دیده مولین، نعیم خونه اس؟
-نه، خونه ی خودشه.
-پس فعلا راحتم.
روسری و مانتویش را درآورد به کف دست فروزان داد و اضافه کرد:ببرین اتاقم.
چرا حس می کرد تار و پود دخترکش لرز یک خوشی زیر پوستی است؟
مادر بود و می متوجه شد…
همه چیز را که سر نداده بودند به سمت خون!
بدون خون مادری هم مادر بود…
” مادرها اگه منطق داشتند مادر نمیشدند ، نمیشود با منطق انقدر عاشق بود !”*
عاشق این دخترک سرخوش بود که ته دلش به حتم بهاری در حال زنده شدن بود.
-سرخوشان…
با تردید جویا شده بود.
مسروران دیدهکی زد و اضافه کرد:جانم مامان؟
-خوبی واقعا؟
-بهتر از این نمیشه.
فروزگاران بالا حرکت کرد و لباس های شادان را درون اتاقش گذاشت و به اتاق مشترک خودشان رفت.
شاهرخ عین پسر بچه ی ملوسی که ۴۶ ساله بود روی شکم خوابیده بود و سرش زیر بالش بود.
شیلا هم درون گهواره اش خواب بود.
فروزگاران کنارش نشست بالش را از روی سرش برداشت و اضافه کرد:شاهرخ تو که از من خوشخواب تری.
شاهرخ سرش را چرخاند و بیان کرد:صبح شده؟
-یکم از صبح اونورتر.
شاهرخ خمیازه ای کشید و نیم خیز شد.
-امروز جمعه اس چرا نمی خوابی؟
-مسروران پایینه، پاشو باهم صبحانه بخوریم.
-به این زودی؟
-شاده، چهره اش پر از خنده است…حس می کنم خبریه.
شاهرخ روی تخت جای گرفت و بیان کرد:بهش فشار نیار که چیزی بگه…بخواد بدونیم خودش میگه.
از تخت پایین رسید.
لباسش را عوض کرده، آبی به دست و صورتش زد و با فروزگاران هممسیر شد.
فروزگاران موهاش را باز گذاشته روی شانه اش رها کرده بود.
-بلوندش کن.
فروزگاران متعجب نگاهش کرد و اضافه کرد:چیو؟
-موهاتو.
فروزگاران متعجب ابرویی بالا انداخت.
لبخندی وصله پینه ی لب هایش کرد و گفت:نوبت می گیرم.
-هیچ وقت تو رو جور دیگه ای نمتوجه شدم.
تنوع های این مرد را دلبسته شد…

دلخواه های حیاتش عجیب به سلیقه ی رویایی فروزان شبیه بود.
فروزان دستش را گحرکت کرد و فشرد و گفت:هرچیزی که دوس داری بگو انجام میدم.
شاهرخ پرو اظهار کرد: ابروهاتم بلوند کن.
فروزان با آوا خندید.
شادان سرش را از آشپزخونه بیرون آورد و با مشاهده کردنشان گفت: اتفاقی افتاده؟
شاهرخ سرمست از خنده های نازدارش اضافه کرد: خوش اومدی دخترم. خیر باشه؟
-شر نیست، خیالت راحت عمو.
-انشاالله.
مهری میز را چیده بود و حیف که هوای پاییز دزد بود و سرما شامگاهیخون می زد.
وگرنه خوردن کله پاچه درون حیاط زیر درخت ها حسابی مزه می داد.
شاهرخ نشست که سرخوشان بی مقدمه اضافه کرد: پسرها رو دعوت کردم برا شام.
فروزگاران حیرت کرده نگاهش کرد.
شاهرخ خونسرد اضافه کرد: خوب کردی.
فروزگاران اضافه کرد:میان؟ چون قرار بود منم دعوتشون کنم.
-بله مامانم. می خوام یه مهمونی خوب باشه…
فروزگاران پریشان و با عجله بیان کرد: چیزی شده؟
شاهرخ بازوی فروزان را گرفت و گفت: بشین خانم. بذار دخترت حرف بزنه.
آخ که چقدر اظهار کردن دخترت حس خوبی داشت.
مسروران مال خودش بود.
-مامانم…
-شادان چت شده؟ داری چیکار می کنی؟
-مولین من نمی خوام جایی برم که!
-پس چی؟
شاهرخ با تاکید بیشتری اظهار کرد: خانم!
-یه مهمونی ساده اس، ترسش برای چیه آخه؟
فروزگاران شانه بالا انداخت.
-می خوام چندروزگاری بیام پیش شما، دلتنگتونم، تازه شیلا رو هم بسیار وقته نمتوجه شدم، مزاحم نیستم؟
شاهرخ اخم درهم کشید و اضافه کرد:مسروران!
-ببخشید عمو.
فروزگاران لبخند زد.
-قدمت به چشم، این حرفا چیه؟
خوشحالان تبسم زد.
چایش را سر کشید و اظهار کرد: عصر میرم ساکمو میارم.
شاهرخ اظهار کرد: خودم باهات میام.
-ممنونم عموجون، به نعیم هم بگید بیاد، دور هم باشیم
فروزگاران با ساکتش بیان کرد: خودم بهش زنگ می زنم.
حالا هم فروزان هم شاهرخ می اطلاع داشتند که جواب خوشحالان به نعیم منفی است.
خصوصا که خود نعیم هم هرگز حرفی به سرخوشان نزده بود.
البته خب با دیدن فردینی که کنارش بود حدس اینکه خاطرش را می خواهد ابدا سخت نبود.
شاید برای همین بود که خودش را کنار کشید.
شاهرخ هم پاپی اش را نگحرکت کرد.
ترجیح داد به حال خودشان بگذاردشان.
بلاخره بخواهند ازدواج کنند جاده خودشان را پیدا می کنند.
*******************

نعیم بود و دوقلوها…
عمه و صمصام و همسرش هم بودند.
فروزگاران خبر کرده بود تا دور هم باشند.
عمه خانم اینبار در کمال تعجب از کف دستپخت بی نظیر فروزان تعریف کرده بود.
صمصام عاشق مرغ های فروزان بود که با رب انار می پخت.
فردین زیر چشمی خوشحالانی را برانداز می کرد که هی نگاه می دزمتوجه شد و لب می چلاند و سرخ می شد.
میز شام که جمع شد.
فردین گلویش را صاف کرد که سرخوشان ترسیده نگاهش کرد.
-می میل داشتم در مورد چیزی باهاتون صحبت کنم.
نگاه ها زوم شد به فردین!
سرخوشان کف دستپاچه بلند شد و بیان کرد:کی چای می خواد بیارم؟
شاهرخ اضافه کرد:بشین مهری میاره دخترم.
-من راحتم عمو.
فروزگاران اضافه کرد:بشین عزیزم.
قرار گرفت و با کف دست هایش کشتی گراهی شد.
فردین موزیانه تبسم زد و رک اظهار کرد:می خوام از خوشحالان میل داشتگاری کنم.
جمع دفعتاً در سکوت غرق شد.
یک سطل آب روی سر خوشحالان ریختند.
شاهرخ لبخندی زد و گفت:بسیار بی مقدمه بود.
فروزگاران خیره ی مسروران شد که لپ اناری کرده بود و یاقوت های نشسته ی روی گونه اش هر لحظه پررنگتر می شد.
فردین گفت:من فکرامو کردم، با خوشحالان هم صحبت کردم، اجازه اش با شماست.
فروزان کف دست روی پای شادان گذاشت و آهسته لب زد:پس این همه خوشحالیه امروزگار واسه این بود؟
سرخوشان سرش را در یقه‌اش فرو برد.
خدا لعنت کند این مرد را برای تمام دل آشوبه هایی که به جانش ریخت!
فربد با خنده اضافه کرد: سرخوشان بچه اس!
فروزگاران با ملایمت گفت: ۲۳ سال تو ایران بچگی نیست.
شاهرخ گفت: عمه جان!
عمه خانم به آهستهی گفت: صلاح مملکت خویش خسروان دانند.
شاهرخ رو به فردین اظهار کرد: فردا با دسته گل و شیرینی بیا.
فربد با تبسم اظهار کرد: من هم پدرشم هم مادر.
فروزگاران غمباد کرد.
آخ که برادرهایش نه مادر داششتاب‌زده نه پدر!
نعیم با خنده اظهار کرد: پس پاشین برین خونه؛ فردا شامگاه بیاین.
فردین تیز نگاهش کرد.
فروزگاران اضافه کرد: پس چرا من هیچی نمیدونم؟
-خواهر من، الان من اعلام کردم قراره چیو بدونی؟
فروزگاران قلبخور رو برگرداند.