یک بازنده نیستم پارت ۳۰

با خستگی به سر کار رفت.
تمام شامگاه را شیلا به خاطر قلب دردش گریه کرده بود.
پا به پای فروزگاران بیدار ماند.
حدود ۶ صبح بود که یک چرت یک ساعته زد.
آخر سر هم از خستگی بی نهایتش سر کار به خواب حرکت کرد.
بدون اینکه بداند مازیار بالای سرش از حرکت ایستاده و نگاهش می کند.
سرش روی کف دستش بود و به خواب عمیقی فرو حرکت کرده، جوری که هیچ کس تکانش نمی داد.
-خانم منشی…
جوابی که نداد دوباره گفت: خانم منشی…
شادان تکانی خورد.
انگار گردنش خشک شده باشد آخی گفت.
سرش را قد بلند کرد و متعجب به اطراف خیره شد.
در شرکت بود؟
-خانم منشی…
به خودش آمد.
نگاهی به مازیار انداخت.
ناگهان عجولانه قد بلند شد و گفت: سلام، صبح بخیر!
مازیار خندید و گفت: از صبح که خیلی گذشته، الان باید بگی ظهر بخیر!
جا خورد.
-یعنی چی؟
-دیشامگاه خوب نخوابیدی؟
کف دستی به صورتش کشید و نالید: وای مگه شیلا گذاشت.
مازیار کنجکاوانه پرسید: شیلا کیه؟
-خواهرم، تازه اومده جهان!
-پس کو شیرینی خانم منشی؟
خوشحالان به ملایمی تبسم زد.
-نگاه.
-اگه خسته ای برو خونه.
-نه لازم نیست، ببخشید که من اینجا خوابیدم.
-مهم نیست، ولی اگه میبینی گاهی نمی تونی کافیه زنگ بزنی.
-ممنونم.
-قابل نداره خانم منشی.
-کاری با من داشتین؟
مازیار دستی به موهایش کشید و اظهار کرد:داشتم ولی وقتش گذشت…
سرخوشان از خجالت لب گزید.
-زیاد مهم نبود.
به سمت اتاقش جاده افتاد و گفت: بیشتر به خودت برس خانم منشی!
چرا این مرد این همه خوب بود؟
مازیار راهی شد و شادان با خمیازه ای دوباره پشت میزش جای گرفت.
اگر شیلا باز هم بخواهد بی خوابش کند هر بار همین آبروریزی به پا می شود.

از این به بعد باید بیشتر مواظب حرکت کردارش می بود.
سیستم جلویش را روشن کرد.
باید فاکتورهای هفته ی قبل را وارد سیستم می کرد.
چقدر کار داشت.
بیخودی گراهی شده و خوابیده بود.
آهی کشید و مشغول شد.
*
-کم پیدایی رفیق!
همانطور که نگاهش به مانیتور جلویش بود اظهار کرد: گرفتارم.
-داداش کی آخه گراهی شدار نیست.
-چی شده سیا؟
-برنامه داریم خفن.
بسیار خلاصه و آهسته اضافه کرد: نیستم.
حس کرد سیاوش پنجر شد.
-نزن تو حالمون خداوکیلی!
-دیگه نیستم سیا.
-یعنی چی؟
نگاهش را از مانیتور جلویش گرفت و اظهار کرد: همین که متوجه شدی، دیگه پایه مهمونی ها نیستم.
-چی شده؟
بدون اینکه چیزی در مورد احساسش بگوید گفت: بسیار گحرکت کردارم.
-فقط همین؟
-چیز دیگه ای باید باشه؟
-مازیارم دیگه نمیاد.
ابروهای فردین بالا پرید.
-اون دیگه چرا؟
-میگه گحرکت کردارم، موندم شما دوتا چتون شده؟ یه جوری می گید گراهی شدارم انگار قبلا نبودین.
کنجکاو شد.
مازیار چه مرگش بود که نمی خواست باشد.
بعید بود مازیار از مهمانی ها غیبت کند دیگر چه رسد به اینکه بخواهد اصلا نباشد.
-مازیار به من ربطی نداره.
سیاوش با ناامیدی گفت: نظرت عوض شد خبرم کن.
-باشه.
تماس را قطع کرد و به صندلی پشت سرش تکیه زد.
ماجرا از چه قرار بود که مازیار برای آمدنش بهانه می آورد.
پای عشق و دختری در میان بود یا چیز دیگری بود؟
صوتی در اتاق توجه اش را جلب کرد.
-بیا داخل!
در باز شد و نیما داخل شد.
با لبخند از جایش قد بلند شد.
خیلی وقت بود نیما را ندیده بود.
میزش را دور زد و با نیما کف دست داد و اضافه کرد: کجایی پسر؟
-والا اونی که نیست تویی نه من!
-من سرجامم، تکون نخوردم.
نیما تبسم زد و اظهار کرد: شنیدم گراهی شدار شدی حسابی!
-اگر منظورت شیلا دختر فروزگاره، آره دهنمونو سرویس کرده.
نیما ریز خندید و با تعارف فردین قرار گرفت.
-دلم می خواد ببینمش!
-تا عروسیشون خونه می مونه بیا!
-حتما، دلم ضعف میره برای بچه ها!
-پس چرا کف دست به کار نمیشی؟
-اونم بزودی انشالله!

فردین سری تکان داد و گفت: چی می خوری؟
-یه قهوه!
گوشی روی میزش را برداشت و به آبدارمنزل اطلاع داد که برایشان قهوه بیاورد.
کنار نیما جای گرفت و اظهار کرد: چه خبر؟
حرفشان گل انداخت و زمان گذشت.
جوری که هیچ کدام متوجه نشدند.
وقتی به خودشان رسیدند که از ساعت ناهار هم گذشته بود.
فردین قول داده بود ناهارهایش منزل باشد.
با جیغ جیغ شیلا غذا خوردن عالی بود.
این اامان بچه ی خونه شان بود.
با نیما از شرکت بیرون زدند.
هوای پاییز سرد و خشک بود.
بدون هیچ بارانی!
نیما ماشین نیاورده بود.
او را تا خونه شان رساند و به سمت منزل رفت.
وارد خونه شد گوش داد ببیند صدای شیلا می آید یا نه؟
ولی هیچ صدایی نبود.
مطمئنا خواب بود.
حداقل فروزان کمی فرصت می کرد استراحت کند.
زن بیچاره مدام کف دستش به این خانم کوچولوی شیطان بود.
-مریم خانم…
مریم خانم از انبار کنار آشپزخونه بیرون آمد و بیان کرد: سلام آقا، خوش اومدین.
-انگار امروزگار کسی نیست.
-چرا آقا، فروزان خانم بالا پیش شیلاس، شادان و فربد آقا هم هنوز نیومدن.
-میز رو بچین مریم خانم که خیلی گشنمه.
مریم دیدهی بیان کرد و حرکت کرد تا مشغول شود.
فردین هم به هوای مشاهده کردن شیلای یک ماهه بالا راهی شد.
هلاکش بود وقتی با چشمانش بر و بر اطراف را می پایید.
شتاب‌زده از پله ها بالا رفت.
رسیده به اتاق فروزگاران، از متوجه شدن باز بودن در اتاق تعجب نکرد.
جلو راهی شد.
فروزان و شیلا کنار هم روی تخت خواب بودند.
تبسم زد.
بیچاره از بس خسته بود کنار شیلا به خواب حرکت کرده بود.
به سمت اتاق خودش راهی شد تا لباسش را تعویض کند.

خدا را شکر که روزگارهایشان زیبا می گذشت.
بدون درگیری و دغدغه!
***
-مامان، مهناز خانم اینا یادت رفت.
فروزان دستپاچه اظهار کرد:وای…راست میگی، فربد مهنازم بنویس.
فربد با خط دلربایی روی کارت دعوت اسم همسر مهناز را نوشت و گفت:دیگه کی مونده؟
-مولین، لادن دوستمو دعوت کنم؟
-میشناسیش؟
-بله مامان.
-فربد یه کارتم برا لادن بنویس.
-اسم باباش چیه خوشحالان؟
شاهرخ گوشه ی سالن با تبسم نگاهشان می کرد.
رسید و کنار خوشحالان نشست و اضافه کرد:خوبی عزیزم؟
-خوب، عمو جون خونه چی شد؟
-تا آخر ماه تخلیه می کنه.
-رهن؟
-نه عزیزم، خریدم، راحت باش!
فروزگاران با شیلایی که در آغوشش بود کنار شاهرخ قرار گرفت.
دخترکشان دو ماهه شده بود.
از فروزان شیلا را گرفت و گونه اش را به ملایمی بوسید.
آخ که قلب می سراند برای زن و بچه ای که جانش بودند.
-خوبی خانم؟
-خوب!
-فردین کجاست؟
فربد با تمسخر اظهار کرد:سرکارش حتما!
-کار تو چی شد فربد؟
-مشغولم واسه کارای عروسی مرخصی رد کردم.
نعیم از پله ها سرازیر شد و اظهار کرد:بابا حاجی محمود زنگ زد…گفت که امشامگاه با خانواده می رسن.
-قدمشون به دیده.اتاقای مهمان حاضرن؟
-آره!

-برای مهمونا چند تا خونه گرفتین؟
فروزگاران گفت:مگه چند نفر دعوتن؟
-خانم ما که اصفهان کسیو نداریم هر کسی که بخواد بیاد از بوشهره و تعدادیم دوستای من از خوزستان و تهران و چندتا شهر دیگه!…نعیم خبری از آقا جواد نشد؟
نعیم کنار فروزگاران نشست و اظهار کرد:نه، باز زنگ می زنم بهش، دلواپس نباش بابا، …چطوری مولین؟
خوشحالان با حرص بیان کرد:مولین تو نیست!
همگی با تبسم به حسادتش خندیدند.
نعیم با حیرت اظهار کرد:دختر چقد حسودی!
شادان با پرخاش اضافه کرد:به تو چه!
فروزان اضافه کرد:ا، مولینم!
مسروران شکلکی برای نعیم در آورد.
فروزان مادر خودش بود و شیلا!
نعیم ریز خندید و بیان کرد: مال خودت، والا نمی خوام ازت بگیرمش!
فربد خندید و گفت:شادان همینه!
چپ چپ به فربد نگاه کرد.
ولی فربد از رو نراهی شده بیشتر لبخند زد.
نعیم هم به خنده ی فربد ریز خندید.
سرخوشان زبانش را درآورد.
این بار همه به ادای بچگانه اش لبخند زدند.
خودش هم ریز خندید.
عروسی بود دیگر!
باید می ریز خندیدند.
**************
صوتی بله که قد بلند شد خاتون پشت نگاه نازک کرده و تا توانسته کنار خواهرهایش پچ پچ کرده بود.
این بله بیان کردن صوری بود.
وگرنه آنها چند ماه پیش عقد کرده بودند.
فردین عملا خوشحالانی که با ذوق دور خودش می چرخید و به همگی خوش آمد می گفت را نامتوجه شده گحرکت کرده بود.
سرسنگین بود و دلخور…
شادان دیدهش پی اش بود.
دلش دریا دریا طلب نیم نگاهی و فردین پر از خشم و قلبخوری نگاهش هرجایی می رفت الا روی شادانی با لباس کردی نارنجی و جلیقه ی مشکیش!
حالا این لباس کردی چه ربطی به اویی که بوشهری بود داشت را خدا می اطلاع داشت و این دختر سرتق!
سرخوشان هر کسی که از در باغ داخل می شد به استقبالش می رفت.
در حالی که دامن کشیده لباسش را در کف دستش می چلاند تا بیشتر از این کثیف نشود.
خوش وارد شد می گفت و آنها را به سمت میزها دعوت به جای گرفتن می کرد.
آیدا با آرایش آبی رنگش که با لباس بلند و آستین قد بلندش ست بود دست زیر چانه برده قدم به قدم فردین را رصد می کرد.
این مرد به حتم پرنس امشب بود.
کت و شلوار مارک قهوه ای سوخته اش که با پیمسیرن کرم رنگی ست کرده بود آنقدر خاصش کرده بود که تا جا داشت زیر نگاه های وصله پینه شده به خودش معذب باشد.

مسروران بی توجه به فردین که کنار دم و کف دستگاه دی جی از حرکت ایستاده بود به سمت ساختمان رفت.
کف دست یکی از آنهایی که برای خوش رسیدگویی جلویش رفته بود بی هوا روی لب هایش کشیده شد و تمام رژش پخش دور دهانش!
با اینکه دور دهانش را پاک کرده بود ولی حس می کرد تمام صورتش داغان شده.
با عجله به سمت ساختمان راهی شد.
ولی حواسش پی سیم های دم و کف دستگاه دی جی نبود.
کفش های پاشنه قد بلندش پشت یکی از سیم ها رفت.
قبل از اینکه جلوی این همه مهمان کله پا شود فردین که متوجه اش شده بود فورا بازویش را گراهی شد.
تعادلش را برگرداند و با حرصی عمیق که ته صوتیش پر از خشم و دلخوری بود گفت:
-واسه چی حواست به خودت نیست باید حتما نشون بدی این همه کف دست وپاچلفتی هستی؟
قربان این غر زدن حرصیش برود؟
دلجویانه گفت:عذر می خوام.
حقش نبود یک سیل پدر مادر دار زیر گوشش می زد؟
دختره ی سرتق و زبان نفهم…
حالا دیگر می خواست خانه ی جدا بگیرد…
لایق همان لقب تازه به دوران رسیده بود.
فردین دلخور و عصبی رو گحرکت کرد که خوشحالان گفت:چرا قبول نمی کنی؟
فردین طلبکارانه بیان کرد:چیو؟…اینکه سرخود تصمیم گرفتی و داری میری که سی خودت باشی یعنی اینکه من باید سر غلطی کردی قبول کنم؟
خوشحالان لب گزید…
-شادان اعصابمو بهم نریز، بهتره بری به صورتت برسی.
سرخوشان خجالت زده لب گزید.
فردین پوزخندی حواله اش کرد و او را تنها گذاشت.
به سمت فروزگاران و شاهرخی که نگاهانشان از هزار فرسخی هم رنگ محبت داشت راهی شد.
مسروران پوف کشید و زیر لب گفت:آخه چرا حالیت نیست که رفتن بهتر از موندنه؟
به سمت ساختمان رفت.
فورا رژش را تمدید کرد و کف دستی به موهایش کشید.
گفته بود فقط جلوی موهایش را کمی فر کنند.
بقیه موهایش گیس شده زیر شال حریر زیبایش مخفی شده بود.
با سرو وضعی مرتب از ساختمان بیرون رفت.
فروزان متعجب به سمت مسروران برگشت.
خوشحالان به سمت لادن و خانواده اش راهی شد.
کنارشان ایستاد و مشغول صحبت شد.
فروزگاران با کت و دامن سفید رنگی در حالی که شیلا را در آغوش داشت وسط جمعیت می چرخید.
نگاهش به شادان بود.
سرخوشان میان لادن و خانواده اش توقف کرده بود و معلوم نبود به چه چیزی بلند بلند می خندد.
تبسمی شاپرک شد و روی لب هایش نشست.

شاهرخ زیر گوشش بیان کرد:دلم بنده همین تبسمای نصف و نیمه اس!
فروزگاران نگاهش حلقه شد در نگاه خوشرنگی که امشامگاه یک جهان حرف داشت.
-داشتنتو مدیون چیم فروزگاران؟
-دیر شد برات شاهرخ، متاسفم.
-ماهیو هر وقت از آب بگیری تازه اس…همین که می دونم مال منی می خوام پرواز کنم.
بعضی مردها، پروانه اند…
رنگ دارند…با تمام زیبایی ها…
بعضی مردها حالیشان هست مردانگی کردن های قشنگ را…
اصلا انگار آفریده شده اند نازهای زنانه را در پشت لب هایشان به لبخندی وصله پینه کنند…
در این حوالی…مردی…مردانگی هایش را برای زنی به حراج گذاشته!
-شاهرخ!
-جانم خانمم!
-تو که کنارمی از هیچی نمی ترسم.
قاصدک های قلب شاهرخ یکی یکی به هوا راهی شدند.
شاهرخ کف دستش را کشیده کرده به نرمی پشت کف دستش را بوسید و بیان کرد:خانم قلب و زندگیم شدی تا آخر عمرم مواظبتم.
سرخوشان از پشت میزش خیره ی مادرش و عمویی بود که بعد از این همه سال نجواهایشان هم زیادی قشنگ بود.
تبسم زد و نگاهش چک برگشتی روی مردی که با فاصله توقف کرده بود.
با آرمان که این روزها زیادی کمرنگ شده بود صحبت می کرد.
شاید این بار را باید کوتاه می آمد و دل مردی که نازک نارنجی شده بود و ناز می کرد را به دست می آورد.
با عذرخواهی از خانواده ی لادن بلند شد و به سمت فردین حرکت کرد.
آرمان که کنار فردین از حرکت ایستاده و باز قلبش از آقاجانش پر بود و سر شکایتش قد بلند مشتی به بازوی فردین زد و بیان کرد:
-لیلی داره میاد!
فردین متعجب برگشت با مشاهده کردن مسروران که بزور در آن لباس راه می حرکت کرد اخم کرد.
آرمان فورا اضافه کرد:میرم ببینم فربد سرش کجا گرمه.
فردین کف دست در هر دو جیب شلوارش کرد و خیره خیره براندازش کرد.
سرخوشان به او رسیده با متوجه شدن اخمش هول کرده اضافه کرد:سلام!
فردین پوزخندی چاشنی اخم هایش کرد و گفت:خب…
-میشه آشتی کنیم؟
فردین یکی از ابروهایش را بالا فرستاد که شادان گفت:خب… یعنی…من فردا باید برم یکم وسیله بخرم واسه خونه م…میشه هممسیرم بیای؟
-نمی تونم.
سنگ روی یخ شدن هم احتمالا حال و هوای بهتری داشت.

صورتش آویزان شد.
بغض کرد.
این مرد هیچ جوره کوتاه نمی آمد.
فردین سخت نگاهش کرد و سرد اظهار کرد:دوستای زیادی دور و برت داری…می تونن کمکت کنن.
لجش گحرکت کرد…
-باشه، اشتباه کردم ازت کمک خواستم، همواره اشتباه می کنم اما اضافه کردم شاید تو یکم مرد باشی ولی انگار بازم اشتباه کردم، مهم نیست…از فربد یا نعیم کمک می خوام. حداقلش اینه که اونا بلدن یه دخترو که قراره تنها تو بازار بچرخه رو همراهی کنن.
بدش وارد شد.. انگار یکی محکم توی صورتش زده بود.
اخم هایش غلیظ تر شد.
گستاخ بود و چموش….
کمی هم زبان نفهم و کم عقل…
بابت این تهدید گستاخانه اش باید یکی زیر گوشش می گذاشت.
-خوب بلدی بازی کنی…ولی هنوز وقتش نشده.
بیخود خودش را جلوی این مردک احمق کوچک کرده بود.
از اول هم باید با فربد صحبت می کرد.
اوهمیشه سخاوتمندانه کمکش می کرد.
رو گراهی شد که فردین توبیخگرانه گفت:وایسا!
مسروران با اخم گفت:که چی بشه؟ یه تقاضا کردم اندازه ی تمام درمیل داشتایی که قبلا کردم جواب رد دادی…
-فردا ساعت چند میری؟
برگشت تمام زوایای چهره ی فردین را نگاه کرد…
-میشه بهم دقیقا بگی چندچند با خودتی؟
-فضولیش به تو نیومده، اول باید خونه تو ببینم…
تحقیر داشت حرف هایش!
-که چی بشه؟
-خوب نباشه قولنامه رو فسخ می کنی.
دیده گردو کرد و وق زده نگاهش کرد.
-ببخشید؟
-شامگاه کجا می مونی؟
-خب میام خونه دیگه!
-ساعت ۹ بیدار میشی میریم خونه ات رو می بینیم.
-میشه اینقد با تحقیر نگی خونه ات؟
پوزخندی زد و گفت:وقتی یه قصرو ول می کنی می چسبی به یه لونه موش توقعی از من نداشته باش!
چند بار می میل داشت بگوید شاهرخ برایش خریده ولی مگر مهلت می داد؟
مسروران پوفی کشید که آوای جنجالی از سمت چپ باغ تمام نگاه ها را به آن سمت کشاند.
فربد با مردی دست به یقه شده بود و صوتی داد و فریادشان همه را کنجکاو کرده بود.
سرخوشان و فردین با عجله به سمت آنها دویدند.
فربد همیشگی آرام عربده می کشید.
هرچه از دهانش بیرون می رسید نثار مردی می کرد که یقه اش را به شدت به سمتش خودش می کشید.

آرمان، صمصام و نعیم چند نفر دیگر در حال کنترل فربد و چند نفر دیگر در حال جدا کردن همان جوان!
فردین هم متعجب به حامد شوهر منصوره و فربدی که کف دست به یقه شده بود نگاه می کرد.
خوشحالان کف دست پشت کمر فردین گذاشت و بیان کرد:چی شده؟
-بی ناموس عوضی، نشستی اینجا خوش خوشانت بود و من انگ گناهکاری روونه دیار غربت شدم که تو قلبی از عزا در بیاری؟ از همتون شکایت می کنم…
بلاخره زور آرمان و صمصام چربید و فربد را جدا کردند.
دکمه های بالایی پیراهن حامد کنده شده بود.
از شرم سرش پایین بود.
حتی قدرت دفاع هم نداشت.
منصوره در میان خواهرهایش کز کرده بود و جیک هم نمی زد.
فقط فین فینش به راه بود.
خاله جان که تمام مدت بلبل زبانی می کرد حالا بی حال با فشاری افتاده روی یکی از صندلی ها قرار گرفته بود.
یکی از زنها کنارش سعی می کرد موز شیرینی را بزور به او بخوراند.
فردین پر از اخم محکم و مردانه اظهار کرد:چی شده؟!
فربد برگشته نگاهش کرد.
پوزخندی تلخ روی لب آورد و اضافه کرد:می خواستی چی بشه؟ از این نامرد نارفیق بپرس…از این به اصطلاح دختر خاله بپرس که دستی دستی زیستن منو نابود کردن….به چی رسیدین؟ یه حیات راحت؟ راحتین الان؟ خوشین؟ آره دیگه…اصلا چرا خوش نباشین؟ سرخری نیست…تهمتی نیست…هیچی نیست لعنتیا…هیچی!
پر بود…اندازه ی یک جهنم روی زمین!
مسروران کنجکاو جلو وارد شد.
فروزگاران و شاهرخ و بقیه مهمانان هم به جمعشان پیوسشتاب‌زده.
منصوره هق هقش قد بلند شد.
کف دستش را جلوی دهانش گحرکت کرده سعی می کرد آوایش قد بلند نشود.
فربد پرخاشگرانه رو به خاله جانش اظهار کرد:یادته چقد بهم تهمت زدی؟ چقد انگ چسبوندی؟ کاری کردی که خانواده و تمام دوست و آشنا به گناه نکرده منو طرد کنن، چقد قسم و آیه خوردم که من نکردم…
شکسته بودنش…عین کوزه ی عاشق شدنی گوشه ی حجره ی فرش فروشی!
داد زد.
انگشت اشاره اش را مستقیم به سمت منصوره گرفت و گفت:من اصلا علاقه ای به دخترت نداشتم که حالا بخوام بهش دست درازیم کنم.
فروزگاران کف دست شادان را فشرد و گفت:چی شده؟
-نمی دونم مولین!
-جادهی غربتم کردین عین یه جنایتکار…تاوان گناه نکرده رو پس دادم…به ولای علی تا عمر دارم هیچ کدومتونو نمی بخشم.
بغض داشت دیوانه اش می کرد…
امشامگاه حتما یک چاقو توی گلویش فرو می کرد و این بغض گردو شده را درمی آورد.
فردین به سمت فربد رفته کف دست روی شانه اش گذاشت و بیان کرد:آروم باش.
فربد پرخاشگرانه محکم کف دستش را گرفته روی شانه اش پس زد و بیان کرد:واسه کی میگی؟ من پرم بسیارم پرم.
فردین هم برادر نبود!
آب دهانش را جمع کرده جلوی پای حامد انداخت و گفت:تف توی این رفاقتی که من سنگشو به سینه زدم.
حامد لب گزیده و همچنان سرش پایین بود.
جرات ابراز وجود هم نداشت.

فربد بدون ماندن از جمع خودش را بیرون کشید و مجلس را ترک کرد.
عمه خانم به صمصام اشاره کرده، صمصام به دنبال فربد رفت.
فردین به سمت حامد راهی شد.
-باید با هم حرف بزنیم.
حامد به حرف او، دنبال فردین به سمت ساختمان حرکت کرد.
صوتی موزیک دوباره قد بلند شد اما حرف و حدیث که تمامی نداشت.
قلبخوشی نمانده بود که بشود خوش باشی.
فروزان با نگرانی اضافه کرد:فربد کجا راهی شد؟
آرمان اظهار کرد:صمصام رفت دنبالش که مواظبش باشه.
فردین در را پشت سرش بست و گفت:بشین.
حامد مطیعانه قرار گرفت.
-خب؟
حامد بی مقدمه لب گشود: همه چیز تقصیر من بود.
مکث کرد و حرف هایش را مزمزه کرد: اونی که با منصوره بود،… من بودم.اونی که عین یه بزدل جا خالی داد من بود.من منصوره رو تهدید کردم اگه صداش دربیاد که من بودم بلایی سرش میارم که خودکشی کنه…
خاک بر سرش برای تمام بزدل بودنش..
-منصوره هراسیده بود باید گناه و گردن یکی می نداخت…چه کسی بهتر از فربدی که رفیقم بود ولی پیولیی عاشقانه ی منو مدام به منصوره می رسوند….اینقد راهی شد و آمد داشت که وقتی منصوره در مورد این قضیه به همه گفت همه باور کردن که اونه…خودمو گم و گور کردم که فربد پیدام نکنه که بخواد جلوی این جماعت که به خونم تشنه بودن روبروم کنه. اونا می تونستن از فربدی که از گوشت و خون خودشون بود بگذرن ولی منه غریبه رو هم می بخشیدن؟
فردین با نفرت نگاهش کرد.
چقدر الان قلبش یه مشت محکم زیر چانه اش می تمایل داشت جوری که ردیف دندان هایش توی دهانش بریزد.
-بعد از تمام اون جنجال و راهی شدن فربد، من یه تصادف داشتم ، یه قدمی مرگ بودمو نجات پیدا کردم، انگار خدا زد پس گردنم، راهی شدم سراغ منصوره.
انگار بغض داشت: اظهار کردم می خوام ازدواج کنم.هنوز عاشقم بود.منم می میل داشتمش فقط اون لحظه هراسیده بودم. منصوره قبول کرد. خانواده اش از خداشون بود زیرا مطمئن بودن اگر کف دست رد به سینه ی منی که قرص و محکم پای این میل داشتگاری توقف کردم بزنن دخترشون دیگه هیچ وقت ازدواج نمی کنه…اما من از منصوره قول گراهی شدم که هیچوقت لب از لب باز نمی کنه. هنوز یه ترسو بودم. می وحشت کردم ورد زبون همه بشم…

-فکر نکردی فربد بلاخره بر می گرده؟
-میدونستم آخرش یه روزگار باید باهاش روبرو بشم…ولی گفتم بزار همون روزگار بهش فکر می کنم..ولی هیچ کار خدا بی حکمت نیست بلده چجوری دهن بنده های ناخلفش رو سرویس کنه، نمی میل داشتم امشامگاه بیام، ولی خاله ات اصرار کرد…هر بهانه ای آوردم جوابم کرد.می دونستم آخرش میشه این. تمام وجودم اینو پیش بینی کرده بود.
-بدنام شدی هم خودت هم منصوره هم خانواده ی خاله.
حامد، روی خیره شدن نداشت به قُلی که جلوی سفره عقدش، روزگاری، کف دستش گرم روی شانه اش را فشرده بود و اظهار کرده بود چقدر مرد است.
-من شرمنده ی تمام این جماعت شدم، پای کارم هستم، هر مجازاتی باشه به جون می خرم.
فردین سرد و محکم اظهار کرد:کف دست زنتو بگیر از این شهر برو اونقدی که حتی خبریم ازتون نیاد، بهترین سالهای عمر فربدو گراهی شدین. کاری کردین که منه برادر هم بهش بی اعتماد بشم…
گناه بود اگر جلوی این مرد می گفت آنوقت ها…
آنوقت های خیلی دور کمی…
اندازه ی یک تمشک نارس از منصوره خوشش می وارد شده.
برای همین تمشک نارس از فربد قلب کنده بود.
گوشش پر شده بود از این حرف های صد من یک غاز و باورش شد خبط فربد و مهر گناهکاری.
-همون وقتی که پامو توی این مجلس گذاشتم متوجه شدم حرکت کردنیم.
بلند شد…
فربد می توانست بخاطر آبروی راهی شده اش شکایت کند…
ولی لامصب این پسر همیشه ی خدا، ته مرام بود ومعحرکت کرد!
-با فربد حرف بزن، بگو از اینجا میرم ولی غرامت تمام این سالها هرچی باشه رو میدم.
-فربد الان فقط باید تنها باشه،…بد کردی حامد.
-میدونم.از یه ترسو بیشتر از اینا برنمیومد.
بعضی ها مرداب اند…
پایت که گیر کند کم کم می بلعند تو را…
از ساختمان که بیرون زدند چشمها به سمتشان برگشت.
حامد مستقیم به سمت منصوره حرکت کرد و اظهار کرد:پرینازو پیدا کن میریم.
منصوره بی حرف دخترک کوچکش را که کنار دخترخاله هایش بود و بازی می کرد پیدا کرد.
کف دستش را گرفته بی حرف از مجلس بیرون زدند.
خاله جان هم شرمنده با دو دختر دیگرش کادوها را داده از فروزگاران و شاهرخ خداحافظی کردند و رفتند.
شاهرخ پوفی کشید و گفت:عجب عروسی شد.
فروزگاران دل مضطرب لبخند کم جانی زد و گفت:امیدوارم تا بعدش اتفاقی نیفته!
خوشحالان به سمتشان رسید.
-مولین جان اگه اجازه بدی من برم خونه، صمصام بیان کرد فربد راهی شد خونه تو اتاقشه، برم یکم حرف بزنم باهاش.
شاهرخ اظهار کرد:لازم نیست عزیزم، بذار یکم تو خودش باشه، تمام این چیزا بهش فشار آورده.
عمویش زیادی بیخیال نبود؟
-من دلواپسم.
فربد دقیقا برعکس فردین بود.
پر از حس بود و قلب نازک…
شیشه بود این پسر و محتاج هم صحبت….
تنهایی از در و دیوار تنش می ریخت.
فروزگاران قلبمضطربت تر از شادان بیان کرد:برو مادر…قلبم آشوبه براش، با فردین برو.
-نه لازم نیست آژانس می گیرم و میرم.
شاهرخ مداخله کرد و بیان کرد:صبر کن نعیم بیاد.

-ممنون عمو، خودم میرم، تنهایی که منو نمی خورن…
رو به فروزان گفت:مولینم فردا صبح میام پیشتون.قراره صبحی با فردین برم خونه رو ببینه!
-آشتی کردین؟
سرخوشان لبخند زد و اظهار کرد:قهر نبودیم.حالا اینکه داداشتون یکم لوسه تقصیر من نیست که.
فروزگاران با تمام قلب مضطربی هایش برای فربد تبسم زد و اضافه کرد:برو، مواظب خودتم باش.
شاهرخ همراهش شد و بیان کرد:میام تا دم در مطمئن بشم با ماشین مطمئنی میری.
دلش غنچ راهی شد.
انگار یک سبد آلبالوی ترش و ملس به او بخشیدند.
این محبت های کوچولو کوچولو ته قلبش یک دیوار می ساخت.
از آن جنس دیوارهایی که مد شده بود به دیوار مهربانی!
شاهرخ زنگ زده بود آژانس و گفته بود زود بیاید.
خودش هم جلوی در از حرکت ایستاده بود.
-شامگاه اگه اونجا تنهایی راحت نبودی هرساعتی بود زنگ بزن میام دنبالت، خودت میدونی که از این به بعد خونه ی اصلیت دیگه اینجاست.
-ممنونم عموجون، چشم.
-اون سویت فسقلی رو قبول ندارم ولی چیکارت کنم که لجبازی و یکدنده.
رو نکرد که چقدر هنوز قلبخور است.
تبسم زد و اضافه کرد:بذارین من یکم بزرگ و مستقل شدنو درک کنم.
کف دستش را دور گردن خوشحالان انداخت و اضافه کرد:جات اینجاست توی همین خونه، طبقه ی بالا، اتاق کف دست چپ، با پنجره و دکوری که دوس داری…به مولینت مرتب سر بزن، نذار حس کنه با این ازدواج تورو از دست داده!
نگاهش به سمت شاهرخ چرخید…
حرف عمویش را خوب گرفته بود.
-ممنونم عموجون.
صدای بوق و مرد تقریبا مسنی که پشت پراید سفیدش نشسته بود و منتظر شادان.
از شاهرخ خداحافظی کرد و سوار شد.
***************
دو بار در زد که آوای عصبی فربد طنین انداخت.
-اینقد در نزن رو اعصابمی.
فربد عادت به قفل کردن در اتاقش را نداشت.
دستگیره را فشرد و در باز شد.
-سلام آقای بداخلاق.
-خوب نیستم سرخوشان، تنهام بذار.
سرخوشان بیخیال نشده در را همانطور باز گذاشت و چراغ را روشن کرد.
-خاموشش کن.
-می خوام ببینمت توی تاریکی که نمیشه.
فربد برگشت و نگاهش کرد.
چقدر خوب که این یکی نگاهانش چمنی نمی شد.
مسروران کنارش روی تخت قرار گرفت و با لحن بامزه ای اضافه کرد:امشامگاه به من نگفتی خوشگل شدی عروسک.
فربد بی حوصله به تاج تخت تکیه زد و اضافه کرد:چی می خوای خوشحالان؟
-هیچی، فقط دوست داشتم بیام ببینمت.
-مشاهده کردی حالا پاشو برو.
-فردین، به حامد و منصوره گفت که از اینجا برن.
-نوش دارو بعد از مرگ سهراب.

-تلخ نباش.
-با زندگیم بازی شد، نبودی وقتی من اینجا توی جهانی تهمت و بدکارگی کف دست و پا می زدم.
-تموم شد مگه نه؟
-به چه قیمتی؟
-اولش بد بوده، تهمتها و گناه نکرده ولی رفتن به خارج کجاش بد بوده؟ اونجا تحصیل کردی و خوش گذروندی، حالام برگشتی و یه زیستن جدید داری…این مسئله هم حل شده.اگه ضرر کردی ته اش منفعتم بوده.
-قلبت خوشه دختر،نفست از جای گرم میاد بالا، نمی فهمی این جماعت چه بلایی سرم آوردن.
-جات نبودم درکمم کمه، ولی مگه ننشستی و پهنشون نکردی رو بند اونم جلو حداقل500 نفر؟ مگه سنگ رو یخشون نکردی و بلاخره خودتو تبرئه نکردی؟ الان جای شادی، موندن اینجا و ول کردن عروسی مولین چه صیغه ایه؟
حق با خوشحالان بود ولی این قلب لامصب بازیش گحرکت کرده بود.
ضربان می گرفت وقتی این جماعت نامرد را می دید.
-فربد تموم شد. خیلی حالیم نیست ماجرا چی بوده اما همین که حل شده باید بابتش جشن گراهی شد.
فربد با کف کف دست به تشک کنار کف دستش زد و گفت:بیا اینجا.
خوشحالان خودش را تکان داد و کنار فربد قرار گرفت، به تاج تکیه داد و پاهایش را دراز کرد.
فربد لب زد:خاله پسر نداره، هرچی بچه گیرش اومد شد دختر، واسه همین تا گیرو گوری داشت زنگ می زد به من، منم که بیکار می رفتم خونه شون تا انجام بدم. واسه همین، حرکت کرد و آمدم خونه ی خاله زیاد بود. جوری که حتی واسه خرید دخترا هم من باهاشون می راهی شدم چراکه بسیار بهم اعتماد داشت.
-چرا به فردین نمی اضافه کرد؟
-فردین رو نمی شناسی؟ کلا تو جهانی خودشه، توجهی نداره که بخواد ببینه دیگران چی می خوان.
درست زد وسط سیبل!
-اونموقع ها منصوره کوچولو بود حدود ۱۷ یا ۱۸ سال، مثه همیشگی که خاله گفت بیا ببرش بازار کفش بخره، منم رفتم. حامد دوستم هم از قضا اون روزگار تو مغازه داداشش بود و منصوره رو متوجه شد….نمی دونم چطور شد یهو اینا صمیمی شدن و دم از عاشقی زدن. منم شدم کفتر نامه رسون….اما…
کلافه پیشانیش را فشرد و گفت: نفهمیدم حامد کی نامردی کرد…کجا منصوره رو خام کرد؟ کجا اینا بدون من قرار گذاشتن؟ کی اینقد عشقشون پست شد؟ نمی دونم، ندرک کردم زیرا منصوره هیچ وقت نگفت. فقط می دونم حامد یهو غیب شد. هرجا که فکرشو میکردم سراغشو گحرکت کردم. مولینش اینام که آدرس درست و درمون نمی دادن….منصوره یهو همه چیزو انداخت گردن من…
سرخوشان دستش را فشرد و بیان کرد: متاسفم.
-گیر کردم تو باتلاق، خدابیامرز بابامو نمتوجه شدی یکی بود بدتر از حمید، دختر و پسر نباید از خط قرمزاش رد می شدند اینارو که شنید قاطی کرد، بیان کرد عقدش کن، بیان کردم نمی کنم چون من نکردم. همه علیه م بسیج شدن که باید عقدش کنی، منصوره ی بی وجدان قسم می خورد کار منه، منم قسم می خوردم نکردم. خاله ازم شکایت کرد. اونجام بیان کردن باید عقدش کنی نکردم. زندانی شدم رو حرفم برنگشتم. اون کف دست خورده بود… اگه از اول تنهایی بهم اظهار کرده بود شاید رو حساب مردی قبول می کردم ولی وقتی اینکارارو کرد نبخشیدمش، کنار نیومدم.

-خب حتما اونم تحت فشار بوده.
-آره بود، انگ محل شد به هرزگی، از یه طرف آقاجونش صبح تا شامگاه می افتاد به جونش و کتکش می زد عموهاش از یه طرف دیگه. از مدرسه قد بلندش کردن، حق نداشت پاشو از خونه بیرون بذاره…ولی حق نداشت منم بدبخت کنه. مگه چند سالم بود؟ همش ۲۱ و22…همین! کف دست آخر بابا متوجه شد کوتاه نمیام گفت جل و پلاستو جمع کن از این کشور برو که ریختتو نبینم، آبا هم از آسیاب بیفته. تو که دختر مردمو بدبخت کردی. نمی میل داشتم برم مجبورم کردن…
-به‌شدت سخت بوده.
-بد بهم گذشت، خیلی بد… من حتی اون مدت یه دوس دخترم نداشتم. پاک بودم و ساده، درسمو می خوندم نهایت شیطنتام صفه بود و ناژون و یواشکی ماشین بابا رو برداشتن و دور زدن تو کوچه پس کوچه ها…یه وقتاییم هوس یه چای که جامون تو چایخونه باشه…من خلاف نکردم که اینکارو حامد و منصوره باهام کردن.
-مار گزیده از ریسمان سیاه و سفید می ترسه، منصوره تو اون برهه محتاج بوده.
-تا مدتها کابوسشو می دیدم.
-الان که حل شد…تو زیر بار این چند سال راحت شدی، پس بیخیالشون شو و از حالا زندگی کن زیرا همون فامیلی که به دیده دختر دزد نگات می کردن حالا دو کف دستی دخترشونو بهت ندن خیلیه…
هر دو خندیدند که خوشحالان ادامه داده: تازه یه مهندس از فرنگ اومده…فکرشو کن!
حالش خوب شد…
سبک درست عین برگی خشک!
-احتیاج داشتم گله های تمام این سالارو بیرون بریزم.
بعضی آدم ها فرشته اند… خوشمزه اند…و ته مهربانی!
-یه روز تو به من کمک می کنی یه روز من به تو…دوستا اینجور وقتا به داد هم می رسن رفیق!
فربد قد بلند قهقهه زد و جویا شد: حامد و منصوره کجا راهی شدن؟
شانه ای بالا انداخت و گفت: نمی دونم، فردین خوب حالشونو گرفت.
فربد نگاهی به ساعت مچی اش انداخت و اظهار کرد: ۱۲ شده، حتما الان مراسم تمومه؟
-آره، مهمونی تا ۱۱ شب بود.
-برو بخواب دخترخوب، امشامگاه بسیار خوشگل شدی عروسک.
خوشحالان لبخند زد…
شاپرکی کنار لب هایش جان گراهی شد و درون دیده های فربد قرار گرفت.
این دختر حیف نبود برای آن برادر مارمولکش؟
سرخوشان بلند شد و اضافه کرد:شامگاهت بخیر.
-شب بخیر عروسک!
****************
-خوب شد؟
مسروران قفل در را باز کرد و کنار کشید تا فردین اول داخل شود.
-دیشب خوب شد، آخراش داشت می خندید.
همه حالشان با این دختر خوب است.
فردین متعجب به آلونک روبرویش خیره شد و بیان کرد: همین؟
-زیباه نه؟
-مسروران این از مرغدونیم بدتره، میریم قراردادشو فسخش کنی.