پسران دانشگاه را رهبری می‌کنند پارت ۱۶

«مرضیه»

وقت ما انیمیشنی ساخته‌بودند که شخصیت اصلی آن همیشه خشمگین بود. مدتی‌ که خشمگین می‌شد، از نوک پا تا نوک سر قرمز می‌شد. قرمز گوجه‌ای! آن موقع که بچه بودم فکر می‌کردم واقعاً همچنین چیزهایی امکان پذیرست، برای همین یک روز تا توانستم فاطمه را خشمگین کردم. تا جایی که زد زیر گریه و حرکت کرد پیش خاله زیتون و تا ربع ساعت بعد آن با من قهر بود، اما بعد از یک دنیا نازکشی آشتی کردیم. آن موقع بود که متوجه شدم این چیزها فقط در کارتون‌ها و انیمیشن‌هاست؛ اما امروزگار این نظریه‌ام نقص شد. می‌دانید چرا؟ چراکه فردی که رهبر خوانده شد، با صورتی قرمز، قرمز گوجه‌ای! مقابل من از حرکت ایستاده بود‌. او خشمگین بود و من محو صورت او، خوشتیپ بود، اصلاً به‌به! چه صورتی داشت، کشیده و زاویه دار. صوتی فاطمه آمد که می‌بیان کرد:
– مرضی الکی‌الکی ما رو گراهی شدن که شما باعث شمشاهده کرد کله قرمز و زردنبو و دوست نحیفشون از کلاس اخراج بشن، مگه ما کاری کردیم؟ نه”
بدون برگشتن هم می‌توانستم چشمای گرد همه‌ی اهالی را ببینم، مثلاً می‌خواست حالی‌ام کند که ما کاری نکردیم و لو ندم کارمان را. رهبر هر دقیقه سرخ‌تر می‌شد و من برای جمع کردن گند فاطمه، خودم گند جمتوجه شدی زدم:
– چی اندیشیدی؟ می‌تونی من و دوستام رو اذیت کنی؟ آخه دیوانه تو کی هستی که بهت میگن رهبر؟ حیف اسم رهبر که برای تو به‌کار بره. چیکاره‌ای تو؟ … به کی وصلی؟ کی پشتته؟ بگو مرد، لو بده هم‌دستتاتو.
می‌تمایل داشتم بامزه بازی در بیاورم و جو بینمان را شاد و فان بکنم؛ اما هر چی بیشتر حرف می‌زدم، خشمگین‌تر می‌شدم و دمای بدنم بیشتر بالا می‌راهی شد. آخرش از حرص زیاد جیغ کوتاهی کشیدم و یک لنگ کفشم را در آوردم و پرتاب کردم سمت آن پسر جوان؛ اما با نشانه‌گیری قشنگم، روی نگاه پسرِ بوری که کنار رهبر بود، خورد. چنان ضربه‌ی بدی به نگاه آن بنده‌ی خدا زدم که دو کف دستش را روی نگاهش گذاشت و معصومانه و با بغض «آخ»ای گفت. با حرص چشم گرد کردم و «ای بابایی» نثار نشانه‌ی گیریم کردم و به فاطمه اشاره کردم که بیاید. فاطمه که دست‌هایش را دو دختر گرفته بودند، از جایش کشیده شد و کف دست‌هایش را به‌شدت راحت از بند آن‌ها در آورد. کنارم ایستاد و من لنگ دیگر کفشم را دستش دادم. فاطمه هم با بستن یک دیده نشانه‌گیری کرد و زد به قلب رهبر و خون قل‌قل زد و مثل آبشاری روی ما ریخت. فکر کنم بیشتر از آن‌ها غرق نقشم توی فیلم تاریخی شدم، چراکه با کفش زدیم، با کفش! خون کجا بود. فاطمه در اتمام کارش بار دیگر برگشت سر جایش و دست‌هایش را بند دست‌های آن دخترها که متعجب خیره‌ی ما بودند، کرد و روی زمین زانو زد. سپس با عجز خودش را تکان داد و نالید:
– مرضی نجات‌مان بده کف دستانمان درد می‌کنند.
تارا که کلاً نقش نخودی را داشت، انگار هنوز در شک بود و باور نداشت و فکر می‌کرد در صحنه‌ی فیلم برداری حضور داریم.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بهار رسوایی

مشاهده و دانلود ←