انگشت اشارهام را بهسمت آن مرد که بهشدت خشمگین بود، نشانه رفتم و با جدیترین حالت و لحنی که از خودم سراغ داشتم، اضافه کردم:
– این اولین و آخرین هشداری هست که به تو داده میشه، اگه یه بار دیگه… یه بار دیگه نزدیک من و خواهرام بشید…
هر چه در ذهنم گشتم و به آن فشار آوردم، تهمتوجه شد مناسب و کارسازی به فکرم نرسید. منِ ساده تا همین وقت حتی خطری برای مورچهای هم نداشتم، آدم و تهمشاهده کرد کردن به جای خود. چشمم که به دیدهان کشیده و آتیشیاش افتاد، دستم را پایین آوردم و با ترسی که سعی در پنهان کردنش داشتم، اظهار کردم:
– بهتره به اون روز فکر نکنیم.
رهبر نگاهانش را با خشم بست و من که کلاً در فاز شخصیت اصلی زنِ فیلمهای اکشن خارجی فرو رفتهبودم، دستهایم را به کمرم زدم و با سری بالا گراهی شده و اعتماد به نفسی وسیع، بدون نگاه کردن به دخترها بلند اضافه کردم:
– بریم!
آوایم بسیار کشیده بود، طوری که چهرهی مرد روبهرویم را در هم فرو برد و پوزخندی روی لبان من نشاند. با غرور بهسمت در برگشتم، تارا و فاطمه هم به دنبالم وارد شدند. دانشجوهایی که دورمان حلقه زدهبودند، آرامساکت پراکنده شدند و مسیری برایمان باز کردند. این مسیر تا در خروجی ادامه داشت و من که انگار مارگو رابی بودم، با غرور روی فرش قرمز فرضی قدم برمیداشتم. متوجه شدین که میگویند آدم نباید مغرور باشد؟ شاید آن لحظه من زیادی و بیش از حد مغرور شدهبودم که پاهایم پیچ خورد و انگار همه چیز روی دور کند افتاد. فاطمه و تارا ساکت سرشان را بالا آوردند و با مشاهده کردن من نگاههایشان گرد شد. دو پسری که به من نزدیکتر بودند، کف دستهایشان آهستهملایم بالا رسید تا من را بگیرند؛ اما با نگاه غرهی رهبر کف دستهایشان در هوا ماند. نگاههای گربهای ساناز برق زد و دهان کله قرمز باز شد و من… کمتر از چند ثانیه شپلق، نقش بر زمین شدم و باز هم سکوت در کلاس بزرگ حاکم شد. تا اینکه زدم زیر خنده، تارا و فاطمه هم با مشاهده کردن این صحنه جای گرفتند روی زمین و شروع به لبخند زدن کردند. همه با تعجب خیرهی ما بودند، پسری مو قهوهای و قد کوتاه که کنارمان بود رو به تارا بیان کرد:
– بگیر کشیدهش کن؛ ببین چیزیش نشده.
تارا وقتی حرفش را شنید با شدت بیشتری زد زیر خنده. فاطمه با همان دهان باز و شانههای لرزان، خودش را به من رساند، کف دستم را گرفت و بلندم کرد و کشید سمت در کلاس. تارا هم بیخیال دنبالمان وارد شد. از کلاس که بیرون وارد شدیم، چشممان به استاد خورد که بهسمتمان میوارد شد. با دیدههایی که برق میزد و دهانی که از خندهی زیاد درد میکرد، سلام زیر لبی دادیم و پشت سرش بار دیگر وارد کلاس شدیم که در کمال تعجب، همهی دانشجوها را قرار گرفته و آماده در جایشان متوجه شدیم. دیگر خبری از آن معرکهشان نبود، پس کسی از کادر دانشگاه از این قضیهی رهبری خبری نداشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن