پارت ۶۳ رمان نیستی ۱

عمرا درو باز میکردم با چه رویی تو نگاه های بابا نگاه میکردم

مهم نبود کیومرث و تیرداد چطور بابا رو اروم میکردن فقط میدونستم دیگه نمیتونم تو چشم های بابا نگاه کنم

بابا: مگه نمیگم باز کن درو

از جام بلند شدم و رو به روی در ایستادم بغض توی گلوم خفه کردم و به نرده های پنجره ی اتاقم نگاه کردم

بچه که بودم کار همیشگیم بود از نرده ها بالا میرفتم و از روی پشت بوم خیابون و نگاه میکردم

با انگشت اشکی که گوشه ی دیدهم بود و پاک کردم
شاید این قسمت من بود شاید قسمت من مرگ بود

تا الان هر اتفاقی افتاد اضافه کردم حکمته پس مرگم هم گناه نیست خودکشی هم قسمتمه

یه نفس عمیق کشیدم و خودم و به نرده ها رسوندم دو دستم و به نرده ها گراهی شدم میمیل داشتم خودم و بالا بکشم که صدای هرمس تو اتاق طنین انداخت

هرمس: به‌شدت خسته ای؟

اب دهنم و با آوا قورت دادم و بیان کردم: خیلی خستم یعنی یه چی از اون بسیارا

هرمس: به من نگاه کن

صورتم و به سمتش گحرکت کردم کنار در ایستاده بود و دستش روی کف دستگیره ی در بود تبسمی زد و دستگیره و به پایین کشید

در کاملا باز شد بابا و کیومرث و تیرداد پشت در ایستاده بودن

تند از روی نرده ها پایین پریدم و خودم و بغل کردم
اشک هام گوله گوله سرازیر شد

زیر لب فقط زمزمه میکردم:
{لعنت بهت هرمس، لعنت بهت….}

آوای قدم های شخصی و که نزدیکم میشد و متوجه شدم
بیشتر تو خودم مچاله شدم شخص کنارم زانو زد و منو تو گرمای اغوشش کشید

بابا بود بوی تن بابا رو خوب میشناختم

سرم و محکم به سینه ی بابا چسبوندم و از ته دل زار زدم

بابا: گریه نکن دخترم، گریه نکن

…..