انگار عصبانی بود ولی با ساکتش گفت: آراد چرا دیشامگاه مشروب خورد؟
– چرا از من سوال می کنی؟! برو از خودش بپرس! من وقتی راهی شدم خونه، دیدم حالش بده. با هزار مکافات سوار ماشین کردمش. الانم کمرم درد می کنه.
– خب حالا… چرا عصبانی می شی؟!
– آخه یه جور سوال کردی، انگار بینمون اتفاقی افتاده، اونم مشروب خورده.
با تبسم اضافه کرد: معذرت می خوام… آخه آراد تا به این سن رسیده، نمی دونه مشروب چیه؟ چه برسه بخواد بخوره.
سرمو پایین انداختم و چیزی نگفتم. با ناخن دستام بازی می کردم که گفت:
– یه چیزی می خوام بدونم. پس هر سوالی کردم، جوابمو بده. باشه؟
جوابشو ندادم.
بیان کرد: خانمی؟ نگام کن!
نگاش کردم.
اضافه کرد: دیشب آراد چی بهت اظهار کرد؟
همینم مونده چرت و پرتای دیشب آرادو به امیر بگم!
اضافه کردم: هیچی!
– هیچی؟ آیناز خواهش می کنم… مگه می شه تو اون حالت چیزی بهت نبیان کرده باشه؟!
توی نگاهای سرد خاکستریش نگاه کردم و اظهار کردم: اگه بگم قول می دی دعواش نکنی؟
خندید و اضافه کرد: آره، قول می دم.
با شک نگاش کردم. بهش اعتماد نداشتم. ممکنه زیرش بزنه.
اضافه کرد: اصلا به جون آراد که عزیزترین کسمه، قسم کاریش ندارم …خوبه؟
حرفشو باور کردم. تمام حرفاشو به امیر اظهار کردم. وقتی تموم شد، خندید و اظهار کرد:
– خب … مثل اینکه ماموریتم تموم شده!
با تعجب اضافه کردم: چی؟ چی تموم شده؟!
– هیچی… دیگه نقش بازی کردنمون تموم شد. دیگه لازم نیست جلوی آراد غذا تو دهنم بذاری یا بغلم کنی! دیگه تموم شد!
– چی می گی امیر؟!
– شاید دیگه خیلی کمتر از گذشته همدیگه رو دیدیم، یا اصلا دیگه ندیدیم.
با گیجی اضافه کردم: چرا؟! نمی فهمم چی می گی؟
– مهم نیست؛ بعدا می فهمی… خب یه سوال دیگه مونده! منو دوست داری؟
با ابروی بالا نگاش کردم.
اضافه کرد: نمی تونی جواب بدی؟
– آخه چی بگم؟
– اون چیزی که قلبت می گه!
– نمی دونم!
– نمی دونم جواب من نیست! یه جواب قاطع؛ آره یا نه… یعنی تو از دلت خبر نداری که بتونی راحت جواب بدی؟
چی می اضافه کردم؟! به بودنش عادت کرده بودم، به حمایتاش. به پناهگاه امنش که هر وقت از کف دست آراد فرار می کردم، یه جای برای پنهان شدن داشتم. اگه بگم نه، این پناهگاه رو از دست می دم. اما قلبم نسبت به آراد نرم شده. دیگه به سختی و سفتی روزگارای اول نیست ولی من نمی تونم دوتاشونو با هم داشته باشم. باید یکیشو از کف دست بدم.
– چی شد؟
– راستش …نه!
– مطمئن؟! یعنی خیالم راحت باشه دوستم نداری؟
با تبسم اضافه کردم: آره!
– پس فعلا به آراد چیزی نگو! بذار هنوز فکر کنه ما همدیگه رو می خوایم، تا وقتش!
– وقتش؟! یعنی کی؟
– بهت می گم!
یه چیزایی دستم اومد اما مطمئن نبودم. همینه!
بخاطر همین پرسیدم: داری ازدواج می کنی؟!
با تعجب بیان کرد: از کجا فهمیدی؟
– فقط حدس زدم. حالا کی هست؟
– می شناسیش!
فقط نگاش کردم.
گفت: چیزی شده؟
با مسروری ساختگی گفتم: نه، مبارکه!
– ممنون!
– کاری نداری؟
– نه. خداحافظ.
پیاده شدم و درو بستم. ماشینو روشن کرد و حرکت کرد. نمی دونم کی دوباره می تونم ببینمش. یه چیزی تو گلوم داشت خفم می کرد. دیدهامو بستم؛ یه نفس عمیق کشیدم و مسیر افتادم. سرمو کشیده کردم. آراد کنار پنجره اتاقش داشت نگام می کرد؛ حرکت کرد کنار.
راهی شدم اتاقش، دیدم یه پرستار داره التماسش می کنه بمونه.
بیان کردم: چی شده؟!
پرستار: خانم خواهشا به آقای سعیدی بگید تا دکترشون تایید نکردن نباید برن.
به آراد که که داشت کتشو می پوشید، گفتم: نمی خوای بیشتر استراحت کنی؟
– نه خوبم… هر چی خوابیدم، بسمه.
– آقای سعیدی! خواهش می کنم! شما هنوز باید استراحت کنید.
– بیان کردم خوبم.
رو به من کرد و اضافه کرد: خوبی؟
– آره!
– پس چرا قیافت عین لشکر شکست خوردهاست؟
– چیزیم نیست. بریم.
با قدم های آهسته و بی حوصله راه می حرکت کردم.
آراد اضافه کرد: در مورد حرفایی که دیشب…
حرفشو قطع کردم و اضافه کردم: می دونم … تو وضعیتی نبودی که بدونی داری چی می گی.
– به علی که چیزی نگفتی؟
– چرا اظهار کردم. ولی یه سری حرفایی تحویلم داد که… بی خیال!
– سوئیچو بده.
– نمی خواد. خودم رانندگی می کنم.
– حالت خوب نیست.
بدون توجه به اون، دزدگیر بنزشو زدم و سوار شدم. خودشم کنارم قرار گرفت. ماشینو روشن کردم و مسیر افتادم. بخاطر درد کف دستم مجبور شدم فقط با دست چپم رانندگی کنم.
اضافه کرد: با دو دستت رانندگی کن. یه دست خطرناکه.
بدون اینکه نگاش کنم، بی حوصله گفتم: کف دستم درد می کنه.
– خب بذار من رانندگی کنم.
– نمی شه!
چیزی نبیان کرد. امیرو الکی از کف دست دادم. حماقت کردم. کارم عین خریت بود! دیوونه بودم! اگه حتی یه درصد، فقط یه درصد منو دوست داشت، بخاطر نه اظهار کردنم کشید عقب. لعنت به من! حس کردم صورتم خیس شده. سریع سریع پاکشون کردم. نگاهای آرادو حس می کردم ولی نگاش نکردم.
– چی شده؟
آب دهنمو قورت دادم و اظهار کردم: هیچی!
– ماشینو بزن کنار، خودم رانندگی می کنم.
– خوبم.
– ماشینو بزن کنار. خوب نیستی… حال خرابتو دارم می بینم.
ناخودآگاه داد زدم: آراد! خواهش…
نگاش کردم. یه لبخند رو لبش بود.
اظهار کردم: ببخشید… منظورم آقا بود.
– از این به بعد، بگی آقا جات تو انباریه! همش باید زور بالا سرت باشه تا یه کاری که می خوام انجام بدی؟
یه گوشه پارک کردم و بیان کردم: ببین! آوا زدن اسمت نمی تونه کمکی به علاقه مند کردن من به تو کنه.
– مهم نیست. فقط دیگه دلم نمی خواد بهم بگی آقا.
– باشه.
راه افتادم.
بیان کرد: امیر چیزی بهت گفته انقدر پکری؟!
– آره، ولی به من و اون مربوطه.
– غیر مستقیمش یعنی به تو ربطی نداره دیگه؟
با لبخند تلخی اضافه کردم: قصد بی ادبی نداشتم!
– اوه چه مودب! کی می ره این همه راهو؟!
خندیدم و اظهار کردم: بین من و تو فاصله ای نیست!
***
خونه رسیدیم. ماشینو تو پارکینگ پارک گذاشتم.
اظهار کرد: باید به فکر گواهی نامت باشم. می ترسم برات دردسر بشه. رانندگی که بلدی، جلسه اول قبولی، جلسه دومم گواهی نامه بهت می دن.
کمربندموباز کردم و گفتم: ممنون، فکر گواهی نامه ی من نباش. برو استراحت کن.
پیاده شدم. اونم پایین اومد و بیان کرد: نمی شه؛ باید برم شرکت.
– نمی شه، برو بخواب!
– اضافه کردم کار دارم.
– همش باید زور بالا سرت باشه تا یه کاری که می خوام انجام بدی؟
با خنده گفت: خوب بلدی حرفای خودمو کپی کنی، به خودم تحویل بدی!
– خب چیکار کنم؟ حرف گوش نمی کنی. حالا هم برو بخواب.
– من که خوابیدم، تو برو استراحت کن.
– نهارمو بخورم، می خوابم.
– نه، الان برو.
– ببین! اگه اندیشیدی سوئیچو بهت می دم، کور خوندی! اصلا الان می رم سوئیچاتو برمی دارم، ببینم با چی می خوای بری!
سریع از پارکینگ اومدم بیرون. دنبالم اومد و اظهار کرد: یه دونه الاغ دارم که چهار صد تا می ره! با اون میرم!
خندیدم و بیان کردم: اون الاغ بیچاره اگه تو ترافیک تهران گیر بیفته، درجا سکته می کنه، بعد باید وسط خیابون نعش کشی کنی!
راهی شدم اتاقش، دو تا از سوئیچ ماشیناشو برداشتم و بیان کردم: حالا بخواب!
– نهار نخوردم. ساعت یازدهه.
– تو که نهاری نمی خوری؟ همون دو لقمه رو هم خاتون برات میاره.
– آیناز! خوابم نمیاد. مگه زوره؟
– آره زوره… چون من می گم!
اومدم بیرون، درو بستم و حرکت کردم پایین. خاتون بعد اینکه حال آرادو پرسید، براش نهار برد. منم خوابیدم. ولی چه خوابیدنی؟ یک ساعت تمام به اتفاقاتی که بین من و امیر علی افتاد در ذهنش گذراندم. از اولین روزگار آشناییمون تو نمایشگاه نقاشی، تا شب مهمونی که خیلی راحت بهم اضافه کرد بگو امیرعلی؛ آقا به اسمم نچسبون. چقدر با هم راحت بودیم! چرا راحت از دستش دادم؟! فکر نمی کردم یه روز با هم غریبه بشیم.
– آیناز… آیناز… پاشو مادر!
دیدهمو باز کردم، دیدم خاتون کنارم جای گرفته.
اظهار کردم: چی شده؟ باز مهمونی گراهی شده بیام کمک؟
خندید و اظهار کرد: نه، اتفاقا خودت مهمون داری!
صاف قرار گرفتم و اضافه کردم: من مهمون دارم؟! کی؟ از کجا؟! … مطمئنی گفت من؟
– دیگه اونقدرام پیر نیستم که نشنوم اسم کیو صدا زده. پاشو کمکم کن!
– من که کسی رو اینجا ندارم؟ نگفت کیه؟
– نه! فقط اضافه کرد ساعت هشت قراره بیاد.
من تو شهر خودمونم بی کس کار بودم، چه برسه به تهران. چه خوبه آدم یه مهمون ناخونده ی ناشناس داشته باشه! به کمک خاتون شامو درست می کردم. به فکر مهمونم بودم. یعنی کیه؟! آرادم با این کاراش، می خواد منو سورپرایز کنه! نمی دونه که به سکتم می ده! صوتی بسته شدن در اومد. سریع از پله ها راهی شدم بالا، دیدم آراده.
بیان کردم: تو الان باید تو تختت باشی؛ اینجا چیکار می کنی؟!
– سلام! شرکت کار داشتم، باید حتما می رفتم.
سوئیچا که پیش من بود؟ با چی رفتی؟!
– خاتون برام آوردشون!
چند قدم سمت پله ها حرکت کرد.
بیان کردم: مهمونم کیه؟
با تبسم گفت: غریبه نیست؛ می شناسیش!
حرکت کرد بالا. رفتم اتاقم و کف دستی به صورت نازنینم کشیدم. به ساعت خیره شدم. چرا انقدر کند مسیر می ره؟ بدو دیگه! اَه! می خوام بدونم مهمونم کیه؟ انقدر به ساعت نگاه کردم تا شد هشت. ولی صدای زنگ آیفون نیومد.
خاتون پشت سرم وایساد و اظهار کرد: خودتو کشتی دختر! هر کی هست، بالاخره میاد!
– خب کو؟ ساعت هشت شد!
آراد شیک و پیک از پله ها می اومد پایین.
اضافه کردم: نمی خوای بگی مهمونم کیه؟
ابروشو برد بالا و گفت: نچ!
زنگ آیفون به صدا دراومد. دویدم سمت آشپزخونه.
آراد داد زد: مواظب باش نیفتی!
جلو آیفون وایسادم و به صفحه خیره شدم، دیدم مختاره. دکمه رو فشار دادم.
با حرص رفتم بالا و با عصبانیت اضافه کردم: مهمونم مختاره؟!
– آخه دیدم رابطتون خیلی خوبه، بیان کردم یه شامگاه دعوتش کنم!
– خیلی بی مزه ای!
میل داشتم برم که در عمارت باز شد. یه دختر قد قد بلند شیک پوش اومد تو، نگاهاش از دیدن عمارت از حدقه زده بود بیرون.
با خرسندی و جیغ دویدم سمتش و گفتم: لیلا؟!
اونم با تعجب به من نگاه می کرد که چطور سمتش می دوم.
پریدم بغلش و گفتم: لیلا!
اون بدبختم که انگار ترسیده بود، هیچ عکس العملی نشون نمی داد!
ازش جدا شدم و بیان کردم: خوبی؟!
– نه زیاد…
آروم اظهار کرد: تو اینجا زندگی می کنی؟!
– آره… چطور؟
– خیلی گندست… اندازه ی یه شهره!
خندیدم و گفتم: پشت عمارتو ندیدی!
پشت سرم چشم دوخت و بیان کرد: اون پسره آراد نیست؟!
– چرا خودشه!
– چه ترسناکه!
برگشتم، دیدم همون اخم مادرزادی رو صورتشه.
بیان کردم: ولش کن! این همین جوری زائیده شده! اخمش کلاسشه!
– نسبت به آخرین باری که دیدمش، خیلی نحیف تر شده. نکنه تو رژیمه؟!
آراد از ایستادن خسته شده بود. سرفه ای کرد؛ یعنی منم تحویل بگیرید! خندیدم و با لیلا راهی شدیم پیشش. مختار رو مبل جای گرفته بود و از خودش پذیرایی می کرد. رو به روی آراد وایساد.
گفتم: این لیلاست. اینم، آقامون آراده!
آراد: شوهرش نیستم که انقدر ذوق کرده! منو که یادت نراهی شده لیلا؟!
– نه… یادم نراهی شده چطور بخاطر معتاد بودنم تحقیرم می کردی!
– تحقیرت نمی کردم … می تمایل داشتم به خودت بیای.
مختار: کارخونه ی شکر میون کلام همتون… خب بشینید حرفاتونو بزنید!
آراد: به تو که بد نمی گذره؟! کل میوه ها رو خوردی!
– می میل داشتین زودتر بیاید!
خندیدیم و نشستیم.
لیلا دم گوشم اظهار کرد: مگه تو خدمتکارش نیستی؟!
– چرا!
– خب چرا انقدر با هم خوبید؟
– شنیدی می گن که عاشقی آسان نمود اول، ولی افتاد مشکل ها؟! انقدر سختی کشیدم که اینجور با من خوب شده!
در عمارت باز شد و پرهام با صوتی کشیدهی بیان کرد: سلام خاله ریزه!
وای! آبروم راهی شد! از سالن اومدم بیرون، حرکت کردم سمت در عمارت و بیان کردم: پرهام! چه خبرته آبرومو بردی؟!
– چرا؟! چی شده؟! چرا چشات باد کرده؟
– هیچی..یه مدت بود منو به القاب و عناوین مختلف مفتخر نکرده بودی!
– حالا بهت افتخار دادم!
خندیدم و گفتم: روتو برم!
– شام چی داریم؟
– مهمون دارم. کمتر آوا بده!
– مهمون؟! تو؟! کی هست؟! نکنه اومدن میل داشتگاری؟! آره؟
– نه، دوستمه. بیا ببینش.
یه دستی کشید رو موهاش و اضافه کرد: خوبم؟!
– آره، خوبی! بریم!
با هم رفتیم سالن. پرهام با دیدن لیلا شد عین سکته زده ها و اضافه کرد:
– سلام… خوبید؟! نه، یعنی، خوب هستید؟
آراد و مختار آروم خندیدن. این چرا اینجوری شده؟!
منم با خنده اظهار کردم: این دوستم لیلاست.
به لیلا اضافه کردم: اینم پرهام.
لیلا: واقعا اسمش بهش میاد. تو هپروت سیر می کنه! حالا خوبید با خوب هستید چه فرقی داشت؟
پرهام: فرق داشت؛ اولی دوستانه بود، دومی رسمی.
– جدی؟ مگه من معاون رئیس جهور پاکستانم که می خواید رسمی با من حرف بزنید؟!
پرهام که یخش باز شده بود، اظهار کرد: خوبی لیلا جون؟
لیلا با چشای گخوشحال نگاش کرد. من و آراد و مختار خندیدیم.
لیلا بلند شد و گفت: این چه طرز صحبت کردنه؟!
– ببخشید معاون رئیس جمهور پاکستان! شما خودتون گفتید با من رسمی نمی خواد حرف بزنی!
راهی شدم طرف لیلا و اضافه کردم: بشین عزیزم!
لیلا نشست. پرهام کنار مختار جای گرفت و لیلا رو زیر نظر داشت.
لیلا فهمید و اظهار کرد: چیه؟ آدم ندیدی؟!
– دیدم، ولی پاکستانی نه!
لیلا پوفی کرد. آراد بلند شد، بازوی پرهامو گراهی شد و با خودش برد.
مختارم قد بلند شد و گفت: خب من میرم آشپزخونه، ببینم اونجا چی گیرم میاد بخورم؟
لیلا: این کیه دیگه؟…کپی خودمه!
خندیدم و گفتم: آره! از تو هم بیشتر. ازش خوشت اومده؟!
– چی؟ از این خل و چله؟! عمرا!
تا موقع شام، من و لیلا تنها بودیم. به خاتون اجازه پذیرایی ندادم و فقط یه سلام و علیک کرد و راهی شد. شامو با هم خوردیم. تمام مدت پرهام به لیلا نگاه می کرد. لیلا هم با نگاه غره نگاش می کرد ولی پرهام روش کم نمی شد. نمی دونم آراد سر میز شام چی به پرهام بیان کرد که تا موقع حرکت کردن لیلا هیچی به زبون نازنینش نیاورد!
منم از این همه خاموشی در تعجب بودم. وقتی لیلا رو تا دم در بدرقه کردم، اومدم تو.
آراد نشسته بود و خیار می خورد.
پرهام از آشپزخونه اومد بیرون و گفت: لیلا جون راهی شد؟
با تبسم بیان کردم: آره، رفت!
یهو راهی شد طرف آراد و بغلش کرد و گفت: همین دخترو برام بسون! مژه های کشیدهش از قلبم رد شده، از کمرم دراومده!
آراد خندید و گفت: به جان خودم هر وقت آدم شدی می گم سه روزگار تعطیلی رسمی اعلام کنن! جدی حرف بزن!
رو زمین قرار گرفت و عین بچه ها گفت: جدی جدی می خوامش! اون عاشقی گمشده ی منه. اون لیلی منه!
بیان کردم: می شه به منم بگید چه خبره؟
آراد: لیلا رو می خوایم بدیم به این دیوونه!
خندمو جمع کردم و جدی به آراد خیره شدم. از نگاهم فهمید چیزی شده.
گفتم: می شه چند لحظه بیای؟
قد بلند شد.
پرهام اضافه کرد: در مورد ازدواج من می خواید جلسه بگیرید؟
گفتم: آره!
داشتیم می حرکت کردیم بالا که پرهام اضافه کرد: آیناز شمارشو داری؟
– نه… یعنی صبر کن … بعد بهت می گم.
– باشه!
حرکت کردیم اتاق آراد.
گفتم: معلوم هست داری چیکار می کنی؟! تو که می دونستی لیلا قبلا معتاد بوده، چرا با پرهام رو به روش کردی؟
– آیناز! گذشته ی لیلا هر چی بوده، پاک شده. تموم شد! باید برای خودش یه زندگی جدید بسازه. تنهایی هم نمی تونه. باید یکی کنارش باشه. کی بهتر از پرهام؟! دوتاشون از پایین شهرن و همدیگرو درک می کنن.
– درست. ولی پرهام نمی دونه لیلا معتاد بوده.نمی دونه مواد فروش بوده.
– تو هم مواد فروشی بودی. نبودی؟ من که قبولت کردم و آوردم پیش خودم.
– آره … اما به عنوان خدمتکار، نه شریک زندگیت. فکر می کنی اگه پرهام بدونه لیلا معتاد بوده، قبولش می کنه؟
– پرهام قرار نیست چیزی بدونه!
– تصمیمت جدیه؟ می خوای این دو تا رو به هم برسونی؟
– آره… دوتاشون لیاقت یه زندگی راحتو دارن… برو به لیلا بگو. تصمیم اینکه بخواد در مورد گذشتش چیزی به پرهام بگه، به عهده خودش بذار.
– می ترسم پرهام بگه نه.
خندید و بیان کرد: مگه از تو تمایل داشتگاری کرده که می ترسی؟!
با اخم اضافه کردم: تو هم که همه چی رو به شوخی بگیر. پس لیلا رو بخاطر همین دعوت کردی؟
– نه، بخاطر تو… دیدم حالت خوب نیست، بیان کردم شاید با دیدن لیلات، حالت بهتر بشه. اینجور با یه تیر دو نشون می زنم.
– ممنون!
رفتیم پایین. دیدم پرهام همون جا زانو هاشو تو بغل گحرکت کرده.
اضافه کردم: بسوزه پدر عاشقی!
پرهام با دیدن ما سریع وایساد و اضافه کرد: نتیجه ی جلسه چی شد؟! بالاخره منو زن می دین؟!
آراد: آره، ولی باید یه مدت صبر کنی.
– یعنی چقدر؟
– پنج یا شش ماه.
وا راهی شد و بیان کرد: چی؟! پنج یا شش سال من می میرم.
با تعجب نگاش کردیم.
اضافه کرد: آخه برای من سال می گذره!
خندیدم و به آراد گفتم: برای چی پنج ماه؟!
– یه چیزی هست که تو خبر نداری.
پرهام: آنی جون! شماره ی لیلی جون، لطفا!
خندیدم و بیان کردم: ندارم!
پرهام با اخم نگام کرد و بیان کرد: سرکارم گذاشتی؟! بده!
– جدی ندارم. اگه داشتمم باید از خودش اجازه بگیرم.
چیزی نبیان کرد و از پله ها رفت بالا.
اضافه کردم: ببین باهاش چیکار کردی؟
– درکش می کنم!
پوزخندی زدم و اظهار کردم: مگه تو بلدی کسی رو عاشق شده باشی؟
فقط نگام کرد. از پله ها اومدم پایین.
اضافه کرد: آیناز!
برگشتم: بله؟
– فردا نهار می ریم بیرون.
– من و تو؟
– آره… اشکالی داره؟
– اشکال که نه… ولی اگه فرحناز بفهمه…
– نیستش… با دوستاش راهی شده لندن!
– با پولای تو دیگه؟
– بله… با پولای بی زبون من!
– چرا از باباش پول نمی گیره؟
– بابام بهش گفته چراکه قراره با من ازدواج کنه، خرجشم با منه… الان پنج ساله حتی هزار تومنم از باباش نگراهی شده.
خندیدم و اظهار کردم: زن ذلیل!
قیافش تو هم شد. حرکت کردم آشپزخونه، ظرفای شامو شستم و راهی شدم به خونه.
خاتون اضافه کرد: خوش گذشت؟
– آره؛ خیلی!
مش رجب: خدا کنه با این همه خوشی خوابت ببره!
– نترس! همچین خواب برم که زلزله هم نتونه بیدارم کنه!
تشکمو پهن کردم که بخوابم. تلفن زنگ خورد. به ساعت خیره شدم. یه ربع به دوازده بود. الان خاتون میاد می گه آیناز! آقا با تو کار داره!
هنوز فکرم تموم نشده بود که در اتاق باز شد.
خاتون سرشو کرد تو و گفت: آیناز! آقا با تو کار داره.
پتو رو انداختم رو تشک و گفتم: خودم می دونستم؛ الان میرم!
با تعجب بیان کرد: از کجا؟!
– از اونجا!
شال و کلامو پوشیدم ، رفتم عمارت. وارد اتاق شدم؛ به بالشتش تکیه داده بود و کتابی کف دستش بود. انگار حواسش نبود. یه عقب گرد کردم و رفتم بیرون درو بستم. دو تا ضربه به در زدم.
گفت: بیا تو!
یکی دیگه زدم.
گفت: آیناز بیا تو!
کنار وایسادم؛ دیگه در نزدم. همه جا ساکت بود. درو باز کرد و سرشو آورد بیرون.
گفتم: پــــــــــخ!
پرید هوا. زدم زیر خنده.
با اخم نگام کرد و اضافه کرد: بازیت گرفته؟ این چه کاریه می کنی؟!
– قیافشو نگاه! شده عین تمساحی که می ترسه!
اخمش بیشتر از همونایی بود که روش حساب می برم و می ترسم. خندمو جمع کردم؛ یه سرفه کردم، رفتم تو . رو تخت قرار گرفتم. کتابو دستم گرفتم و سرمو انداختم پایین.
لب تخت جای گرفت و گفت: مگه تو سیبری گیر افتادی اینجوری لباس پوشیدی؟!
با حالت قهری گفتم: هنوز نمی دونی من سرماییم؟!
– چرا از اون شامگاه پاییزی که می تمایل داشتیم بریم بیرون، خودتو زیر پالتو و کلاه و شال گردن مخفی کرده بودی، فهمیدم سرمایی هستی.
– مسخره نکن!
خندید. دماغمو کشید و اضافه کرد: اخمتو باز کن ببینم!
– آچار فرانسه نیاوردم!
رو به روم رو تخت دو زانو نشست و اظهار کرد: خب خودم بازش می کنم!
دو تا کف دستاشو عین پنچول گربه آورد بالا.
گفتم: می خوای چیکار کنی؟!
– قلقلکت بدم!
– قلقلکی نیستم… کف دستتم بهم بخوره، کتک می خوری!
تا کف دستشو به طرفم دراز کرد، جا خالی دادم و افتادم روش و شروع کردم به قلقلک دادنش. می دونستم قلقلکیه. کاملیا بهم بیان کرده بود.
بلند قد بلند می خندید و بیان کرد: آیناز نکن… تو رو خدا!
از خندیدن قرمز شده بود.
اضافه کردم: بگو معذرت می خوام!
همین جور که می خندید، بیان کرد: غلط کردم …ولم کن!
ولش نکردم. بیشتر قلقلکش می دادم. خودشو می کشید عقب و تکون می خورد و می خندید. به لب تخت نزدیک شد، یهو از تخت افتاد زمین. زدم زیر خنده و اون رو زمین می خندید، من رو تخت.
بیان کردم: شلوارتو خیس نکنی!
سریع قرار گرفت، اومد رو تخت و با خنده گفت: حسابتو می رسم!
تا خواستم قد بلند شم، شلوارم راهی شد لای انگشتم و نزدیک بود از تخت بیفتم که آراد گحرکت کردم. دو تا کف دستاشو دور شونهام گراهی شده بود و نفسهای گرمش که تند سریع می کشید، رو صورتم می خورد و گفت:
– دیوونه! نزدیک بود بیفتی!
– تو رو خدا قلقلکم نده!
– کاریت ندارم بابا… از کجا فهمیدی من قلقلکیم؟
– کاملیا اضافه کرد!
– خودش و داداشش تمام زندگیمو دادن کف دست تو؟!
هنوز کف دستشو برنداشته بود.
بیان کردم: کف دستتو بردار!
خوابید رو تخت و منم رو خودش خوابوند.
اظهار کردم: ولم کن!
– از بس خندیدم، قلبم درد می کنه!
– خب به من چه؟!
– دکتر گفته هر وقت قلبت درد گرفت، شکم یه دختر زبون درازو بذار رو شکمت، حالت خوب می شه!
– این تجویز کدوم دکتر احمقیه؟
– خودم!
کف دستشو کمی شل کرد.
نگاش کردم و گفتم: دکتر جون! ولم کن …خفه شدم!
– از چی؟
– کمبود اکسیژن!
ولم کرد.
نشستم و اضافه کردم: لطف کن دیگه همچین تجویزی برای خودت نکن!
با تبسم پر شیطنتی اظهار کرد: یه تجویز دیگه ای هم کرده بودم ولی زیرا هنوز نامحرمیم نمی شه!
– چی؟
– از اون تجویزا!
– کدوما؟!
خندید و بیان کرد: از اون کارا دیگه!
با خنده اظهار کردم: کثافت!
سرشو کرد زیر پتو. بالشت کنارشو برداشتم، تا جا داشت زدمش. اونم فقط می خندید.
خندید و بیان کرد: بابا غلط کردم! ولم کن!
– خجالت نکشیدی این حرفو زدی؟
هنوز سرش زیر پتو بود.
گفت: من کی خجالت کشیدم که این بار دومم باشه؟!
– فکر نکنم مغزت بدونه خجالت چند بخشه!
کتابو دستم گرفتم. سرشو از زیر پتو آورد بیرون و نگام کرد.
گفتم: ها؟ چیه؟ باز چه تجویزی کردی؟!
جدی گفت: هنوز ازم متنفری؟
– برات مهمه؟
– خیلی!
– نه!
با خوشحالی بیان کرد: پس دوستم داری!
– اضافه کردم متنفر نیستم؛ نگفتم دوست دارم!
– بدجنس!
وقتی خوابید، براش کتاب خوندم. زودتر از شامگاهای دیگه خواب راهی شد. خندیدم؛ پتو رو کشیدم رو سرش؛ بعد برداشتم. شاید بمیره!
حوصله پایین رفتن نداشتم. حرکت کردم به همون اتاق اقیانوس خوابیدم.
***
صبح خواب آلود حرکت کردم اتاق آراد و صوتش زدم:
– آراد…آراد!
کاش می شد با یه صدا بیدار بشه. با نگاهای خواب آلود نگاش کردم، دیدم با خنده نگام می کنه.
اضافه کردم: کی بیدار شدی؟
– همین الان که صوتم کردی.
– حالا برای چی می خندی؟!
– به قیافه ی تو! وقتی خوابت میاد، نمی اومدی!
– اونوقت تو بیدار می شدی؟
– آره!
– چطوری؟
ساعت زنگ دارشو از زیر تخت آورد بیرون و گفت: با این!
با دیدن ساعت خواب از کلم پرید و با نگاهای گمسرور اضافه کردم:
– یعنی تو همیشه با این ساعت بیدار می شدی؟!
– نه… این مال بچگیام بوده؛ خرابه!
با حرص و عصبانیت پامو زدم زمین و اظهار کردم: آراد! تو دیوونه ای! می فهمی؟ دیوونه!
خندید و گفت: دیوونه نیستم! از حرص خوردن تو کیف می کنم!
– روانی!
همینجور که می خندید، از اتاقش اومدم بیرون. وانو دیگه خودش حاضر می کرد.
صبحونه رو ساعت هفت، آماده و حاضر می ذاشتم تو سینی که توی چار چوب در وایساد و بیان کرد:
– همینجا می خورم.
صنقلبی رو کشید عقب و قرار گرفت. هر چی تو سینی بود، گذاشت جلوی خودش و بیان کرد:
– مربای آلبالو نداریم؟
– ها؟! آلبالو؟ سه نوع مربا جلوته؛ اینا رو بخور، بعد بگو آلبالو!
کشیده شد راهی شد طرف یخچال. درو باز کرد و مربای آلبالو درآورد و بیان کرد:
– چرا سر پایی؟ بشین!
خودش قرار گرفت.
بیان کردم: واقعا می خوای همه ی اینارو بخوری؟!
– نه… از رنگش خوشم میاد؛ برای اینکه اشتهام باز بشه، گذاشتم جلوم!
کف دستمو زدم به پیشونیم و بیان کردم: دیوونم کردی!
صنقلبی رو عقب کشیدم و نشستم. گفت: مگه عاقل بودی که من دیوونت کنم؟
با همون حالت نگاش کردم.
خندید و اظهار کرد: قرار ظهر یادت نره ها؟!
– حالا ببینم چی می شه!
– یعنی چی؟
– یعنی اگه بخوای ظهرم همین جور به دیوونه بازیات ادامه بدی، من با تو جایی نمیام!
– نه! قول می دم پسر خوبی باشم!
خندیدم و اظهار کردم: چقدرم خوبی!
بعد اینکه صبحونشو خورد، راهی شد. منم به کارای همیشگیم رسیدم. ساعت یازده، زنگ زد که حاضر بشم. منم در کمدمو باز کردم. با دیدن لباسایی که امیرعلی برام خریده بود، قلبم گراهی شد.
کاش می تونستم به آراد بگم بهم پول بده برم لباس بخرم. چاره ای نبود؛ باید همینا رو می پوشیدم. یه مانتوی بلند قهوه ای برداشتم، با شلوار کتون مشکی با کفش پاشنه قد بلند که با کیفم ست بود به رنگ شکلاتی. شال مخلوط کرم شکلاتی هم پوشیدم؛ یه مشت عطرم به خودم زدم . یه آرایش ملایمم کردم.
تو آینه به خودم خیره شدم. پوزخندی زدم و گفتم:
– داری برای کی آرایش می کنی؟! آراد؟! اون که آرزوی مرگشو می کردی؟ حالا چی شده که خودتو براش دلبر می کنی؟ با این کارت فکر می کنه حتما خبراییه. خوب آتویی دستش می دی.
به دقیقه نکشید که آرایشمو پاک کردم و به یه برق لب اکتفا کردم.
خاتون اومد تو و بیان کرد: مادر حاضر نیستی؟
– چرا حاضرم.
خاتون با لبخند نگام کرد و اظهار کرد: ماشاا… چقدر خوش لباسی! هر چی بپوشی بهت میاد هزار ماشاا…!
با تبسم و تشکر اومدم بیرون و به سمت عمارت می حرکت کردم که دیدم آراد مثل همیشه خوش تیپ کف دست به سینه به بی ام و تکیه داده.
با شنیدن صدای پاشنه ی کفشم، سرشو قد بلند کرد و نگام کرد. یه لبخند به لب آورد. معلوم بود تو دلش داره ازم تعریف می کنه ولی زبون مبارکشو تکون نداد.
بهش رسیدم، گفتم: سلام!
– سلام!
سوار شدم. نشست تو ماشین و روشن کرد و مسیر افتادیم. یه موسیقی خارجی گذاشت.
اضافه کردم: تو با خواننده های ایرانی مشکلی داری؟!
– نه؛ ولی با خارجیا بیشتر حال می کنم!
– آها!
– انگشتری که تو کف دستته، علی برای نشون بهت داده؟!
به انگشتر توی کف دستم که علی موقع جشن نامزدی کاملیا برام خرید، خیره شدم و گفتم:
– نه. ازش خوشم اومد برام خرید.
خندید و گفت: چقدر گیجی! حتما نشونه، بهت نبیان کرده!
بهش خیره شدم. نمی دونست رابطه ی بین من و امیرعلی تموم شده. هنوز نمی دونست امیرعلی داره ازدواج می کنه.
گفت: آیناز!
– بله؟
– کی اسمتو انتخاب کرد؟
– بابام. اسم مادرش بود.
– مگه ترکی؟
– نه، فقط مادر بابام ترک بود. باباش جنوبیه.
– آها! خودتم دختر جنوبی!
– بله!
– ولی اصلا بهت نمیاد!
– یعنی تو از قیافه تشخیص می دی کی اهل کجاست؟
– نه، منظورم اینه که زیادی سفیدی. تصورم از دخترای جنوب، سیاه یا سبزه ست.
– خب تصوراتتو درست کن! بهتره یه سر به جنوب بزنی!
– چشم! معذرت می خوام!
بعد چند دقیقه خاموشی، به رستوران رسیدیم. پیاده شدیم و رفتیم تو. یه آقایی اومد جلو، با آراد سلام کرد و به طبقه دوم مسیرنماییمون کرد. حرکت کردیم بالا؛ خلوت تر و شیک تر از پایین بود. یه گوشه ی دنج، میز دو نفره بود. همون جا قرار گرفتیم. مرده که رفت، اظهار کردم: رزرو کرده بودی؟
– بله! آخه کم افتخاری نصبیم نشده بود که؟!
خندیدم. منو رو برداشتم. منو رو از دستم برداشت و گفت:
– قبلا سفارش دادم!
– چرا شاید من دوست نداشته باشم!
– همه رو دوست داری، مطمئنم!
سالاد برامون آوردن. مشغول خوردن بودم که دو تا پسر مانکن اومدن تو. میز وسط قرار گرفتن. نگاشون می کردم. آراد کف دستشو گذاشت رو صورتم و چرخوند طرف خودش و اضافه کرد:
– فکر نمی کنی من قشنگ تر باشم؟!
خندیدم و اضافه کردم: این همه اعتماد به نفسو تو از کجا میاری؟! تو دلبری ولی موهای اونا رو نگاه؟! خیلی خوش حالته!
نگاش کردم.
با دلخوری نگام می کرد و گفت: موهای من پرپشت و مجعده. ولی اونا رو نگاه؟ معلومه به زور اتو این حالتیش کردن!
– خب پس کی موهات قد بلند می شه؟!
– فکر نمی کنی از روزگاری که اظهار کردم می خوام موهامو قد بلند کنم، کشیدهتر شده؟
نگاش کردم؛ راست می اضافه کرد.موهاش قد بلند تر شده بود. یعنی کف دستام لای موهاش می رفت. چرا من توجهی به موهاش نمی کردم؟! نهارو برامون آوردن؛ اونم چه نهاری! شش نوع غذا، همه گوشتی با چند نوع دسر و نوشیدنی. میز پرشد. با تعجب به چیدن غذاها نگاه می کردم، آرادم با خنده ی آروم به من.
وقتی رفتن، اظهار کردم: مختار دعوته؟!
خندید و اظهار کرد: نه! بخور تا سرد نشده!
– آخه این همه؟! اصلا از کدومش باید شروع کنم؟!
– نمی دونم… می خوای از دسر شروع کن!
برداشتم و نگاش کردم. آروم غذا می خورد، مثل همیشه، ولی با غم.
اظهار کردم: آراد؟
– بله؟
– نمی ترسی؟
با تعجب گفت: از چی؟!
– پلیسا بگیرنت؟ می دونی حکم قاچاق انسان چیه؟!
– حالا چی شد یهو راهی شدی تو فکر حکم داداگاه من؟
– دارم جدی می گم!
سرشو انداخت پایین؛ چند قاشق از دسرش خورد و اظهار کرد:
– حکمم، یا چند سال زندان و جریمه نقدی و شلاقه یا حبس ابد … آخرشم اعدام؛ هرکدومش باشه، برام فرقی نمی کنه. آخرش می خوام بمیرم؛ یا به دست بابام، یا حکم داداگاه.
– خودتو بکش کنار. به بابات بگو دیگه نمی خوای براش کار کنی. تو که یه شرکت داری؟ یعنی کفاف زندگیتو نمی ده؟!
– چرا می ده… اما من نمی تونم بکشم کنار. شدم عین آدمی که تا گردن تو باتلاق گیر افتاده. حتی دستمم نمی تونم برای کمک دراز کنم. من پرونده دارم. جرمم ثابت بشه، حکم اعدام رو شاخشِه.
– بخاطر همینه دختری رو اسیر خودت نمی کنی؟
– نه. من واقعا دختری رو دوست ندارم.
– حتی فرحناز؟
با تاکید گفت: حتی فرحناز!
– واقعا؟! یعنی واقعا فرحنازو دوست نداری؟
– خب نه… چرا تعجب کردی؟
– آخه راهی شدارت با اون یه جوری بود که اندیشیدم واقعا کشته مردشی.
خندید و اظهار کرد: کشته مرده؟! فرحناز؟! جوک میگیا!
– فرحناز که برای تو می میره؟
– مردنش الکیه… فقط کافیه یکی از ماشینام کم بشه یا یه خط رو صورتم بیفته؛ دیگه یادش می ره پسر دایی داره.
– فکر نکنم انقدرام بد باشه!
– دختر عمه منه؛ می شناسمش. اگه اون یک روز، فقط یک روزگار مثل شامگاهایی که من حالم بد می شد، مثل تو منو به بیمارستان می رسوند، تا حالا دو تا بچه هم ازش داشتم!
– آخه اون که مثل من همیشه کنارت نیست که بدونه کی حالت بد می شه؟
– چرا اتفاقا کنارشم بودم؛کاری نکرد… یه شب از مهمونی برمی گشتیم، موقع رانندگی حالم بد شد، یه گوشه پارک کردم و به فرحناز گفتم حالم بده. تا بیمارستان برسونم. اظهار کرد گواهی نامه همرام نیست، ممکنه بگیرنم… جلوی هیچ ماشینی رو نگراهی شد. زنگ زد به امیرعلی که بیاد. تا موقعی که اون اومد، من از درد داشتم می مردم. علی خیلی دعواش کرد که چرا منو تا بیمارستان نرسونده. ولی تو چی؟ حتی گواهی نامه هم نداری ولی هر وقت حالم بد بشه، منو به بیمارستان می رسونی.
– فقط بخاطر همین دوستش نداری؟
– نه، بحث یک سال و دو سال نیست. از بچگی از فرحناز بدم می اومد… هر اسباب بازی که مادرم می خرید، از ترس اینکه فرحناز ببینه و بهونه کنه می خوامش، زیر تختم قایمشون می کردم! زیر تختم پر بود از انواع و اقسام ماشین و عروسک!
خندیدم و گفتم: عروسک؟! با عروسکم بازی می کردی؟
– آره… از اون عروسک خوشگلا ی مو بلند!
خندیدم و گفتم: حتما با دخترا هم بازی می کردی؟
– نه، با امیرعلی بازی می کردم!
زدم زیر خنده و بیان کردم: تو و امیرعلی؟! حتما خاله بازی دیگه؟
– نه…هر چی عروسک زیبا بود، من برمی داشتم، می گفتم اینا زنای منه. عروسک زشتا رو می دادم به علی، می اظهار کردم اینا هم زنای تو! علی بیچاره هم چیزی نمی گفت و قبول می کرد!
– پس، از اون موقع دنبال عروسک دلبرا بودی…که الان رسیدی به دختر زیباا!
نگام کرد و اضافه کرد: آره… ولی هیچ وقت فکر نمی کردم یه عروسک زشت…
فقط نگام کرد و چیزی ناضافه کرد.
اظهار کردم: عروسک زشت چی؟!
– هیچی نهارتو بخور!
نهارو خوردیم. از هر چیزی آورده بودن، یه ناخنکی می زدم. آراد فقط با خنده به من نگاه می کرد. الان پیش خودش فکر می کنه این قحطی زده از کجا پیداش شده؟! ولی من اصلا به این چیزا توجهی نمی کردم و فقط می خوردم.
بعد از نهار، از رستوران اومدیم بیرون. از قلب درد نمی تونستم جاده برم. کف دستمو گذاشته بودم رو شکمم و از پله ها می اومدم پایین. آراد که جلوتر از من می رفت، برگشت نگاهی بهم انداخت؛ صاف وایسادم!
اظهار کردم: چیه؟
– چرا کف دستت رو شکمت بود؟!
– کی؟
– الان!
از پله ها اومدم پایین و گفتم: حالت خوش نیستا! من که خوبم؟
به محض اینکه چند تا پله جلوتر از اون برداشتم، مجدداً کف دستمو رو شکمم گذاشتم. آخه بگو دختر! مرض داشتی این همه خوردی؟!
کنارم اومد و اضافه کرد: مطمئنی خوبی؟
– آره!
سوار ماشین شدیم. سرمو گذاشته بودم رو شیشه و لبمو گاز می گراهی شدم.
ماشینو پارک کرد و گفت: همین جا بشین، الان میام.
پیاده شد. آخه با این قلبم کجا بذارم برم؟! چند دقیقه بعد، با یه سینی که دو تا لیوان داخلش بود، اومد. وقتی نشست، یکیشو جلوم گرفت و اضافه کرد:
– بگیر بخور!
– نمی خورم. یعنی جا ندارم!
– چای نباته… برای قلب دردت خوبه!
قلبم خواست یه کاری بکنم این نفهمه! چای رو برداشتم، چند قلپ ازش خوردم.
به آراد نگاه کردم و اضافه کردم: تو چی می خوری؟
با تبسم اظهار کرد: نسکافه!
– منم می خوام!
– نمی شه! چایتو بخور… حالا خوبه قلبت درد می کنه و این همه می خوری!
لیوان خودمو گذاشتم رو داشامگاهورد و دستمو دراز کردم طرف لیوان اون.
کف دستشو کشید عقب و گفت: می گم چاییتو بخور!
کشیده شدم لیوانو گرفتم و گفتم: بده… بوش داره میاد!
خندید و گفت: مگه ویار داری؟!
با اخم نگاش کردم و جای گرفتم و گفتم: ماشاا… هر روزگارم مودب تر می شی!
با قلبخوری لیوان خودمو برداشتم و یه قلپ ازش خوردم.
یهو لیوانمو گرفت و با تبسم اضافه کرد: حالا قهر نکن! بیا بخور!
لیوانشو پس دادم و گفتم: نمی خوام!
با حالت نازی بیان کرد: ناز نکن دیگه! آیناز!
از لحن بیان کردنش خندم گرفت. لیوانشو برداشتم. اون چای نبات منو می خورد، منم نسکافه ی اونو. بعد اینکه نوشیدنیمونو خوردیم، اضافه کرد: بهتر شدی؟
زدم به شکمم و اظهار کردم: پر ِ پر! ظحرکت کرد تکمیل! حالمم عالی!
بلند خندید و اضافه کرد: اگه بچه بود، با این ضربه ای که تو زدی، تا الان مرده!
با عصبانیت اضافه کردم: تو امروزگار چه گیری دادی که یه بچه به من بچسبونی؟
– خب ببخشید!
بار دیگر کف دست به سینه و با اخم، بیرونو خیره شدم. یه ماشین فراری جلومون پارک کرد.
با چشای گمسرور نگاش کردم و بیان کردم: ماشین رو نگاه! چه نازه!
یه دختری ازش پیاده شد.
با حسرت گفتم: خوش به حالت!
آراد خندید و بیان کرد: ماشین داد می زنه که صاحبش دختره نیست!
– ولی رانندش که دختره بود؟
– مگه هر کی راننده ی یه ماشینی بود، یعنی ماشین مال اونه؟!
شونمو انداختم بالا و بیان کردم: نمی دونم … ولی فراری دلبریه!
– دوست داری؟
– چی؟
– فراری.
پوزخندی زدم و گفتم: من تو خوابم نمی دیدم که سوار ماشین بی ام و بشم، حالا فراری بخوام؟!
آراد خندید و گفت: آرزو بر جوانان عیب نیست!
– فعلا که آرزوشم نکردم! چراکه می دونم برآورده نمی شه.
موبایلش زنگ خورد.
به صفحه موبایلش خیره شد و گفت: لعنتی!
جواب داد: بله بابا؟
– کجایی؟
– شرکت.
– برو پیش اسی، چند تا دختر داره، بخرشون. می دی کف دست سعید، بعدشم میای پیشم کارت دارم.
– می شه بعدا بیام پیشتون؟ کار دارم.
داد زد: نه؛ همین الان کاریی که بیان کردم انجام می دی و بدون معطلی میای پیش من. فهمیدی؟
آراد کلافه شد و از روی عصبانیت، دندوناشو فشار می داد.
باباش دوباره داد زد: نشنیدی؟
– شنیدم بابا.
گوشی رو قطع کرد و محکم زد به فرمون. منو جلو خونه پیاده کرد و گاز داد و راهی شد. معلوم بود خیلی عصبانیه.
رفتم خونه، لباسمو عوض کردم. تا ساعت ده شب منظرش موندم، نیومد.
خاتون اضافه کرد: حداقل برو شامتو بخور.
– میل ندارم.
– نگرانشی؟
– دلواپس کی؟! نه! فقط … فقط حوصله ندارم از خونه تا عمارتو گز کنم که به آقا شام بدم!
خاتون خندید و گفت: باشه؛ فهمیدم!
وقتی راهی شد، روی راه پله نزدیک اتاق اراد جای گرفتم. نمی دونم ساعت چند بود؟ چرا هنوز نیومده؟ نکنه باباش بلایی سرش آورده؟ سرمو گذاشتم رو زانوم.
کف دستی شونمو تکون داد و گفت: آیناز… آیناز؟
سرمو بلند کردم. خواب رفته بودم.
نگاش کردم و گفتم: کجا بودی؟ چرا انقدر دیر کردی؟!
گراهی شده بود. کنارم جای گرفت، کتشو گذاشت رو پاش و گفت: نگرانم شدی؟
– نه!
– پس چرا اینجا خوابیدی؟
جوابی که به خاتون دادم، به آرادم بیان کردم: چراکه … سردم بود، نمی تونستم این همه مسیر رو بیام.
کف دستشو گذاشت رو زانوش و کشیده شد و اظهار کرد: برو بخواب، دیر وقته.
– شام خوردی؟
– نه… میل ندارم.
– نخواب، برات میارم.
– نمی خورم.
کشیده شدم و راهی شدم آشپزخونه؛ غذاشو گرم کردم و بردم اتاقش. خوابیده بود.
لب تخت قرار گرفتم و گفتم: پاشو!
چرخید طرفم و اظهار کرد: نمی تونم چیزی بخورم.
– خودم درست کردم. قرمه سبزیه که دوست داری.
تبسم تلخی زد و با بغض اظهار کرد: از گلوم پایین نمی ره.
– بازم با بابات دعوات شد؟
– فقط دعوا نبود…
فهمیدم کتکم خورده.
بیان کردم: منم از بابام کتک می خوردم… هر وقت خمار می شد، منو به باد کتک می گرفت.
جای گرفت و با تعجب گفت: بابات کتکت می زده؟
– اوهوم… یه معتاد عوضی که بخاطر اون، هیچ وقت روی خوشبختی رو نچشیدم. بابام همیشه پول موادشو از مامانم می گحرکت کرد. اگه نمی داد یا می گفت ندارم، منو می زد تا مولینم بهش پول می داد. برای موادش حتی لباسای منم می فروخت؛ همه ی خرج خونه با مولینم بود. تا بچه بودم، هر جا می راهی شد کار کنه منم با خودش می برد. وقتی به سن مدرسه رسیدم، منو کف دست همسایه ها می سپرد. وقتی برای نهار می موندم، آوای پچ پشونو می شنیدم که چرا آیناز همیشه اینجا نهار می خوره؟
منم چون آواشونو می شنیدم، بدون گریه تو خودم می ریختم. نهارم نمی خوردم و می بیان کردم مامانم برام میاره. وقتی خونه می حرکت کردم و می دیدم چیزی نیاورده، می گفتم خونه ی همسایه خوردم. نمی میل داشتم مولینمو آزرده کنم.
اشکام سرازیر شد.
– هیچ وقت یادم نمیاد مامانم برام عروسکی خریده باشه، چون تمام حقوقش یا برای کرایه خونه بود یا خورد و خوارک… اما همسایه هامون از روی ترحم که من متنفر بودم ازشون، عروسکای دختراشونو که دیگه بدرد نمی خوردن، به من می دادن… منم همیشه می کوبیدمشون به دیوار و می اظهار کردم مامان من اینا رو نمی خوام. خودت برام بخر. مولینم چیزی نمی گفت. همیشه آرزوی یه عروسک نو داشتم ولی این آرزو رو قلبم موند… بخاطر لباسای درب و داغونم، بچه های محلمون مسخرم می کردن.
آراد بغلم کرد. رو سینش گریه کردم.
اضافه کرد: گریه نکن… دیگه تموم شد…
– تموم نشده… بدبختی من هیچ وقت تموم نمی شه.
دستمو انداختم دور کمرش و بدون مضطربی گریه کردم. دیگه ازش نمی ترسیدم؛ باهاش راحت بودم. حسی بهش پیدا کردم که نسبت به بقیه نداشتم. حسی که از دلم شروع شد و تمام وجودمو گحرکت کرد. کمی آروم شدم؛ منو از خودش جدا کرد. با دستش، اشکامو پاک کرد و پیشونیمو بوسید و بیان کرد:
– شام خوردی؟
– نه!
– پس با هم می خوریم.
– قاشق نیاوردم.
با تبسم گفت: عیب نداره؛ با همین یکی می خوریم!
سینی رو برداشت، گذاشت وسط تخت و اضافه کرد: بیا بشین!
منم دو زانو جای گرفتم؛ قاشقو پر کرد، جلو دهنم گرفت. دهنمو باز کردم و خوردم. یه قاشق خودش می خورد، یه قاشق می داد به من. با یه قاشق دوتامون شام خوردیم.
بیان کرد: دست پختت خیلی خوشمزست. مخصوصا این قرمه سبزی.
– نوش جون!
سینی رو بردم آشپزخونه و برای خوندن کتاب، دوباره برگشتم اتاقش. رو تخت نشستم.
اضافه کرد: بخواب!
به بالشت کنارش نگاه کردم و اضافه کردم: مثل همیشه قرار گرفته می خونم.
– کاریت که ندارم؟ کمرت درد می گیره. اصلا کل پتو برای تو، خوبه؟!
دو دل بودم. نمی دونستم چیکار کنم. نفسی کشیدم و سرمو گذاشتم رو بالشت.
نگاش کردم؛ تبسم زد.
سریع قرار گرفتم و اظهار کردم: چه کلکی می خوای سوار کنی؟!
با خنده قد بلند شد و گفت: خیلی بدبینی!
اینو گفت و از اتاق حرکت کرد بیرون. کجا حرکت کرد؟! همین جور به در نگاه می کردم که دیدم با پتو اومد تو. گذاشت رو تخت و بیان کرد: یکیشو بردار!
پتوی آرادو برداشتم؛ اونم پتویی که آروده بود. خوابید؛ پتو رو رو خودش کشید و با لبخند گفت:
– دیگه مشکلت چیه؟!
سرمو گذشتم رو بالشت، پتو هم کشیدم روم. کتابو برداشتم و نگاش کردم. کلا روشو کرده بود طرف من. بازم همون تبسمو تحویلم داد. باورم نمی شد کنار آراد خوابیدم! اونم آرادی که تا دیروز حاضر نبودم ببینمش. هر نفسی که می کشیدم، از عطر آراد تشکیل شده بود. اکسیژن من شده بود عطر آراد! همینجور که نگاش می کردم، یهو صورتشو آورد جلو.
با جیغ جای گرفتم، بیان کردم: چیکار می کنی؟!
با خنده بیان کرد: خب یک ساعت رو صورتم زوم کرده بودی… گفتم شاید چیزی رو که می خوای، پیدا نکردی، صورتمو آوردم جلوتر تا راحت تر پیداش کنی!
هلش دادم، افتاد رو بالشتش و گفتم: نمی تونی بدون انگولک بخوابی؟!
زد زیر خنده و اضافه کرد: قربون ادبت! باشه، حالا تو بخواب دیگه؟
– اول برو ته بالشتت بخواب!
وقتی خوابید، منم سر جام خوابیدم و گفتم: اذیت نمی کنیا؟!
– باشه!
کتابو باز کردم.
اضافه کرد: آیناز؟
– دیگه چیه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜