مامنم بیان کرد: بس کن آیناز… محض راضی خدا بس کن!
میل داشت بره که اضافه کردم: نگفتی پولو می خوای چیکار؟
برگشت و گفت:برات مهمه؟
– برای اینکه شرت کم بشه آره!
بابام با عصبانیت نگام کرد و گفت: مثل اینکه بین من و تو چیزی به اسم محبت پدر و دختری وجود نداره.
– اگه هم بود خودت نابودش کردی.
یه پوفی کرد و گفت: بدهکارم.
– اینو که خودمم می دونم! پولو برای کی می خوای؟
– برای کسی که براش کار می کنم …. لابد می خوای بدونی چرا؟ دوهفته پیش چند کیلو تریاک بهم دادن گفتن ببرم کرکف دستان. تو جاده گیر پلیسا افتادم. از ترس همشو انداختم تو دره. گفتم اگه بگیرنم حداقل چیزی همجادهم نباشه. وقتی از شر پلیسا خلاص شدم، راهی شدم سراغ موادا اما نبودن …هرچی گشتم پیداشون نکردم از ترس اینکه رئیسم منو بکشه خودم بهش نبیان کردم. یه قاصد فرستادم که خبرو برسونه اونم پیغام فرستاد یا پول یا گردنت …اگه پولو بهش ندیم منو می کشه …می دونم پول ندارید اما یه جوری برام جورش کنید جبران می کنم.
پوخندی زدم واضافه کردم: یعنی انقدر جونت برات عزیزه که میخوای جبران کنی…خیر نخواستیم شر مرسان!
این حرفو که بهش زدم چیزی نگفت و راهی شد بیرون. بعد از اینکه لبم وتمیز کردم راهی شدم به اتاقم…
از روزگاری که دیدهم به دنیا باز شد فهمیدم بابام معتاده و مولینم حمال. مولینم صبح تا شامگاه می راهی شد کار می کرد تا هم خرج خونه و من در بیاد هم پول مواد آقا جور بشه ،یادم نمی ره روزی که بابام بخاطر مواد فرش زیر پامونو فروخت … کاش مامانم حرف خانوادشو گوش می داد و با بابام ازدواج نمی کرد ..مولینم جوون بود. عاشق بابام ،ولی خانواده مادرم بابامو قبول نداشتن. می اظهار کردن بی کس و کاره. نه پدری داره نه مادری؛ حتی یه فامیل هم نداره که بخواد ضمانتشو بکنه ولی مولینم لجبازی کرد و بیان کرد اصغرو می خواد وکوتاه هم نمیاد. وقتی دیدن مولینم کوتاه بیا نیست، قبول کردن که با بابام ازدواج کنه. به شرط اینکه دور خونوادش خط بکشه. مامانم قبول کرد …مامانم می گفت روزگارای اول نمی دونست بابام معتاده. زیرا فقط سیگار می کشید …شامگاه هایی شده بود که خونه نمیومد. اگه هم می اومد دیر وقت میومد … لباساش بوی بدی می داد. وقتی مولینم ازش سوال می کرد، جواب درست و حسابی نمی داد… تا اینکه یه روز مولینم باباموتو انباری می بینه که مواد می کشه… روزای بد زندگی شروع شد… پنج سال پیش بابام با یه گروه قاچاقچی مواد آشنا می شه میره و باهاشون کار می کنه. توی این پنج سال که نبود از کف دستش یه نفس راحت می کشیدیم…..تا اینکه دوباره پیداش شده…
***
لباسامو پوشیدم وسایلامو برداشتم و اومدم بیرون مولینم داشت حاضر میشد گفتم: مامان دیر بیا خونه می ترسم.
– از چی میت رسی؟ که کتکم بزنه؟ نترس ده سال کتک خوردم پوستم کلفت شده…اینجا واینسا این دفعه دیر برسی اخراج تو شاخته ها؟
مامانمو بوسیدم و ازش خداحافظی کردم.
از هم که جدا شدیم گوشیم زنگ خورد. من نمی دونم اگه نسترن یه روزگار به من زنگ نزنه مریض میشه؟گوشیمو از تو کیفم برداشتم. با تعجب به صفحه موبایلم خیره شدم. هومن بود جواب ندادم. چند بار دیگه زنگ زد. با عصبانیت اظهار کردم:چیه؟ چی میخوای؟
– چه خبرته آیناز چرا داد میزنی؟
با بغض اضافه کردم: چرا داد میزنم یعنی نمیدونی؟
– پس خبر داری؟
– اره خبر دارم ..خیلی وقته خبر دارم بازیچه کف دستتم ؟
– قلبخوری؟
گریم گراهی شده بود ولی خودمو کنترل کردم نباید ضعفی از خودم نشون میدادم. آب دهنمو قورت دادم تا بغضم بره پایین. یه نفس عمیق کشیدم تا گریم نیاد: آره قلبخورم ..چون قلبمو عین شیشه خرد کردی»
– من فقط زنگ زدم بگم حلالم کنی نمی میل داشتم زندگیمو با نفرین شروع کنم… و بگم.متاسفم .
– همین؟ متاسفی؟ …پس اون حرفای عاشقونه چی شد؟ …آنی بدون تومی میرم .آنی تو همه زندگیمی ،کسی رو جز تو،تو دلم مسیر نمیدم همش کشک؟! هشت ماه من وسرکار گذاشتی که الان بگی متاسفی؟ مگه من زنگ تفریحت بودم ؟
– خب اگه تو هم جای من بودی همین کارو می کردی
اعصابم خرد شده بود با داد اضافه کردم: فکر کردی همه عین خودتن که امروزگار رفیقن وفردا میشن نارفیق؟ من اگه با یکی دست رفاقت دادم تا آخرش پای همه چیش وایمیسم نه عین تو…
بغضم شکست… گوشیمو قطع کردم. روی صندلی پارک قرار گرفتم و زار زار گریه کردم. بخاطر خودم و بدبختیام… همین جور که گریه می کردم حس کردم یکی کنارم جای گرفت.
اظهار کرد:چی شده آیناز خانم؟ چرا گریه می کنید؟
سرم وقد بلند کردم. نویدبود. سریع اشکامو پاک کردم و گفتم: چیزی نیست.
به صورتم خیره شد و گفت:کی این بلا رو سر تون آورده؟
با لبخند گفتم:سوغاتیه!
انگار حرفمو نشنید. کف دستشو دراز کرد طرف صورتم. خواست بذاره جای سیلی. سریع خودمو عقب کشیدم و اظهار کردم: چیکار میکنی نوید؟!
با کف دست پاچگی بیان کرد:هیچی ببخشید.
بلند شد وبا قدم های تندی راهی شد…
به نسترن زنگ زدم که نمی تونم بیام. خیلی سوال پیچم کرد ولی جوابشو ندادم. چند ساعت تو پارک راه راهی شدم. به خودمو گذشتم در ذهنش گذراندم. می تمایل داشتم بدونم کجای زندگیمو اشتباه راهی شدم که باید این بلا ها سرم بیاد؟ خدا یعنی آدم بدبخت تر از منم خلق کردی؟
رفتم خونه. تو هال جای گرفتم. دستامو زانوهامو حلقه زدم و آروم آروم اشک های گرمم سرازیر می شد.
با خودم زمزمه کردم: روی هر سینه سری گریه کند وقت وداع /سر من وقت وداع گوشه دیوار گریست.
ظهر که مولینم اومد، از دیدنم تعجب کرد و گفت :خونه چیکار می کنی؟جایت درد میکنه؟
گفتم: نه..حوصله کار کردن نداشتم. مرخصی گحرکت کردم…
مامان ساده من هم باور کرد. شامگاه من و مامان داشتیم نگاه تلویزیون می کردیم که تلفنم زنگ خورد. قلبم هری ریخت. مولینم اظهار کرد:موبایلت خودشو کشت. نمی خوای جوابی بدی؟
اگه هومن باشه چی؟ نمی تونستم جواب بدم.
مامانم اظهار کرد: آیناز کجایی؟نمیخوای جواب بدی؟
ها؟؟چرا.
حرکت کردم به اتاقم. موبایلمو برداشتم. نوید بود. یه نفس راحتی کشیدم و جواب دادم :سلام نوید!
– سلام حالتون بهتر شد؟
یاد صبح افتادم بیان کردم: آره آره ..بهترم ممنون.
– می شه ازتون یه خواهش کنم؟
– شما امر بفرمایید..
– اختیار دارید…می شه خواهش کنم امشامگاه شما بیایید خونمون بهم درس بدید …خیالتون راحت مامان وبابام خونه هستن.
– مگه فردا چند شنبه است؟
– یک شنبه دیگه..نمی تمایل داشتم مزاحمتون بشم. فلسفه رو خوندم ولی از منطق سر در نیوردم ..اگه کار داری خودم یه کاریش می کنم…
– نه نه میام…فقط خیالم راحت باشه که مولین وبابات خونست ؟
خندید و بیان کرد:بهتون نمیاد ترسو باشید!
یه فوت کردم و بیان کردم:بساط پذیرایی رو حاضر کن که اومدم!
خداحافظی کردم و لباسامو پوشیدم .به مولینم اضافه کردم میرم پیش نوید. گفت:چرا اون نمیاد؟
– نمی دونم .گفت مامان وباباشم خونست.
– باشه…برو سلامت.
دم خونه نوید که رسیدم، زنگو زدم. در وباز کرد. حرکت کردم تو. خودش دم هال وایساده بود. منو که دید گفت: سلام بر خانم معلم دکتر!
– سلام بر شاگرد بیمار !
راهی شدم تو. هر چی سر چرخوندم از پدرو مادرش خبری نبود حس کردم داره دروغ میگه.
اظهار کردم: «مگه نگفتی مامان وبابات خونن؟ پس کو؟»
– بودن ولی تازه حرکت کردن …
با اخم نگاش کردم. با تبسم گفت:چیه از من میترسی؟!
پوزخندی زدم وبیان کردم: از تو جوجه فکلی عمرا!
وسط هال نشستم. نویدم راهی شد تو آشپزخونه، بعد از چند دقیقه با سینی برگشت. گذاشت جلوم وبیان کرد: ببخشید اگه کم و کاستی هست …من بلد نیستم عین خانم ها پذیرایی کنم.
به سینی نگاه کردم گز و با پولکی با دو تا فنجون چایی بود. یکی از گز ها رو برداشتم واضافه کردم: نه بابا خیلیم خوبه. من عاشق گز و پولکیم.
– نوش جان .
وقتی از پذیرایی نوید فیض بردم، بیان کردم: خوب حالا برو دفتر کف دستکتو بیار تا مشقاتو بنویسیم!
سینی رو گذاشت تو آشپزخونه… رفت به اتاقش دفتر وکتابشو آورد کنارم نشستو دستمو گذاشتم رو کتاب طرف خودم کشیدمو تمایل داشتم بازش کنم که اونم دستشو گذاشت رو کتاب و طرف خودش کشید.
بیان کردم:چیکار میکنی نوید؟ نکنه نمی خوای درس بخونی؟
– نه…ولی قبل از درس دادن باید یه چیزی بهت بدم.
اینو اضافه کرد راهی شد به اتاقش چند دقیقه بعد با یه ساک کادویی برگشت. کنارم نشست پاکت و گذاشت جلوم وبیان کرد :چیز قابل داری نیست.
به پاکت نگاه کردم. پر بود از قلب و به انگلیسی نوشته بود دوست دارم عزیزم.
با تعجب گفتم:این چیه؟
– یه هدیه کوچیک برای شما ..نمی خواید بازش کنید؟
– به چه مناسبت؟
– فکر نمی کردم هدیه دادن مناسبت بخواد؟چرا اینجوری نگام می کنید ؟فقط بخاطر اینکه این مدت زحمت کشیدید بهم درس دادید، تمایل داشتم روزگار معلم بهتون بدم ولی دیدم روزگار پرستار بهتره.
از حرفش خندم گرفته بود. کادو رو باز کردم …یه لباس مجلسی زرد لیمویی بود. از مدلش خوشم اومد. دو تا بند داشت که پشت گردن گره میخورد. پایینش پر از چین بود. به احتمال زیاد تا رونم می رسید.
با تعجب گفتم:ممنون خیلی دلبره …گرون خریدیش؟
با تبسم اظهار کرد:قیمتش مهمه؟
– ببخشید نباید قیمتشو می پرسیدم… خوب دیگه درسو شروع می کنیم .
– نمی خواید بپوشیدش؟!
این امشامگاه چش شده … مشکوک می زنه! اصلا برای چی باید برای من همچین لباس گرونی بخره؟ برای چی گفت پدر و مادرش خونست؟نکنه درس خوندنش بهونه باشه، بخواد بلا ملا سرم بیاره؟نه بابا بنده خدا اهل این حرفا نیست!
با تبسم اضافه کردم :نه میرم خونه میپوشمش.
– خوب برید بپوشیدش، اگه اندازه نبود برم فردا عوضش کنم.
نخیر! مثل اینکه این تا منو امشامگاه نفله نکنه کف دست از سرم برنمی داره! هرچند یه چیزی داشت ته دلم قلقلکم می داد که بپوشمش …خودمم دلم می تمایل داشت ببینم چه شکلی میشم. کمی این دست و اون کف دست کردم و بیان کردم:باشه …کجا برم؟
انقدر نوید خوشحال شد که فکر کردم تا حالا خبر به این شادی به گوشش نرسونده بودن! با لبخند اضافه کرد: اتاق من.
اتاق پشت سرم بود. قد بلند شدم رفتم به اتاقش. بهش بیان کردم :کلید اتاقو می دی؟
خندید واضافه کرد: چیه میترسی بیام تو؟!
با یه تبسم مسخره ای گفتم:از بس امشب مشکوک شدی این کارتم بعید نیست!
با اخم گفت: کف دست شما درد نکنه! حالا ما شدیم چشم چرون؟
– خیل خوب بابا …ولی بهت اظهار کرده باشما؟ اگه یکی از پاهاتو بذاری تو اتاق جفتشو قلم می کنم!
خندید و بیان کرد: پس با سر میام که یه دفعه قلم بشم!
چیزی ناضافه کردم و با حرص درو بستم. مانتو شالمو در آوردم انداختم روتختش. لباسو پوشیدم بندو پشت گردنم گره دادم. پشت کمرم کلا لخت بود تابالای باسنم. هر کی اینو دوخته بوده به احتمال زیاد پارچه کم آورده! جای نسترن خالی که رو لباس عیب بذاره… موهامم باز کردم جلوی آینه قدی که تو اتاقش بود وایسادم. خیلی بهم میومد. عقب و جلو و بالا و پایین، چپ و راست خودمو خیره شدم. کلی قر دادم و ذوق کردم. تو دنیای خودم سیر می کردم که یهو در باز شد.
با ترس کف دستمو گذاشتم رو سینم و برگشتم و با چشای گشاد بیان کردم:برای چی اومدی تو؟!
یه لبخند شیطنتی روی لباش بود و گفت:چقدر بهت میاد! زیبا شدی.
شیرجه پریدم سمت مانتوم و شالم با اخم و عصبانیت پوشیدمشون. حضرت والا هم حتی یک لحظه چشماش و از من دور نکرد. خدا رو شکر شلوارم و در نیاوردم.
با همون عصبانیت گفتم:برای چی همین جوری سرتو انداختی پایین و اومدی تو ؟حداقل یه در می زدی ببینی لباس تنم هست یا نه؟
اومد رو به روم ایستاد من فقط تا پایین شونه هاش بودم. ازش ترسیدم. نفس نفس می زدم. نفسای گرمش به صورتم می خورد. با لبخندی که روی لبش داشت صورتشو بهم نزدیک می کرد.
با دو تا کف دستام هلش دادم عقب و گفتم:معلوم هست تو امشب چه مرگیته این کارا چیه؟
همین جور که میل داشتم از کنارش رد بشم، با یه حرکت بازومو به طر ف خودش کشید انداخت تو بغلش. سرمو با کف دستش گراهی شد بالا و لبامو بوسید.
مغزم هنگ کرد و دیگه هیچ کف دستوری صادر نکرد. یک آن حس کردم روح از بدنم جدا شد. شاید فقط یک ثانیه طول کشید ولی برای من وقت به کندی گذشت انتظار همچین کاری رو ازش نداشتم…سریع خودمو از بغلش کشیدم بیرون، یه سیلی محکم زدم تو گوشش. جای انگشتام روی پوست سفیدش موند.
با آخرین حد عصبانیتم، یه چیزی در حد نقطه جوش گفتم: معلوم هست داری چه غلطی میکنی؟ فکر کردی من کیم؟ یه دختر بی کس و کار که هر غلطی خواستی با هاش بکنی؟ منو با دخترای ولگرد خیابونی اشتباه گرفتی…پیش خودت چی فکر کردی؟فکر کردی حالا که باهات بگو بخند دارم دیگه خیالات ورت داشت؟تو یه تار موی منو دیده بودی که همچین کاری روکردی؟!
دیگه نتونستم حرف بزنم. بغض راه نفس کشیدنمو بسته بود. قلبم به حالش سوخت …
دستش روی صورتش بود و چشماش پر اشک. از اتاق زدم بیرون. پشت سرم اومد.
بازو هامو کشید وبیان کرد:بذار حرفمو بزنم…
بازو هامو کشیدم و اظهار کردم: دیگه حرفی بین من وتو نمونده.
تمایل داشتم برم که جلوم وایساد و گفت:به خدا اگه نذاری حرفمو بزنم نمیذارم از این خونه بری بیرون.
چیزی ناظهار کردم. فقط با نگاه گریون نگاش می کردم که گفت:آیناز من دوست دارم …می دونم تو ازم بزرگتری؛ اونم پنج سال… ولی به خدا قسم این هوس نیست.
– قسم نخور…از کجا می دونی که هوس نیست؟ تو فقط هیجده سالته… هنوز مونده که بزرگ بشی بفهمی زندگی فقط دوست داشتن و عاشق شدن نیست…اونقدر سربالایی و سراشیبی داره که محبتتو تو این جاده فراموش میکنی…
– ولی من الان فقط تو رو دوست دارم… نمی خوام به سر بالایی و سراشیبی زندگی فکر کنم…
سرمو از روی تاسفم تکون دادم و گفتم:هنوز بچه ای!
یه قدم برداشتم که کف دستمو گرفت.
با عصبانیت اما شمرده بیان کردم: نوید… کف دستمو…. ول کن.
با دلخوری اظهار کرد: مگه هیجده ساله ها قلب ندارن؟ ….فکر نمی کردم روی عشق برچسب ۱۹+ زده باشن!
اینو اضافه کرد و دستمو ول کرد. فقط به هم خیره شده بودیم. نفس نفس می زدم.
گفتم: من تو رو جای برادر نداشتم عاشق شدم، همه چی رو خراب کردی نوید.
از کنارش رد شدم. تا دم در خونمون گریه کردم. دستمو کردم تو جیب مانتو که کلیدو بردارم فهمیدم که نیست. سرمو گذاشتم رو در و گریه کردم. نمی تونستم در بزنم. اگه مولینم منو با این وضع می دید نمی اضافه کرد چه خبر شده؟ احساس خفگی می کردم … حس کردم یکی کنارم ایستاده. سرمو از رو در برداشتم بهش خیره شدم.
کلیدو جلوم گراهی شد و اظهار کرد: حق کسی که دوست داره سیلی خوردن نبود.
کلیدو از کف دستش گرفتم و اونم رفت. درو باز کردم و یه راست حرکت کردم به حموم. خوبی خونه ما این بود که حموم و کف دستشوی تو حیاط بود .لباسو در آوردم و مانتو پوشیدم. نمی دونستم با لباس باید چی کار کنم؟ انداختمش توی ماشین لباس شوی … در هالو باز کردم. خدا رو شکر مامانم تو آشپزخونه بود و برای فردا نهار درست می کرد.
صوتی درو که شنید بیان کرد: آنی تویی؟
– آره مولین منم.
خواب از سرم پریده بود. تا صبح تو اتاقم رژه می راهی شدم. روزی گند تر از امروزگار نداشتم. مگه ظرفیت آدم چقدره؟ سد به اون بزرگی هم وقتی ظرفیتش پر میشه سر ریز می کنه چه برسه به من… سرمو گذاشتم رو بالشت. خدایا شکایتمو پیش کی ببرم؟ به کی بگم چرا بابام معتاده؟ به کی بگم چرا نباید عین دخترای دیگه زندگی راحتی داشته باشم؟ انگشت اشارمو گذاشتم روی لبم؛ جای بوسه نوید… چرا نوید؟ تو دیگه چرا؟ تو چرا با من همچین کاری رو کردی؟ تمام قلبخوشیم به تو بود. فکر می کردم منو مثل خواهرت دوست داری. هیچ وقت به ذهنم خطور نمی کرد که بشم دلدادگیت، اونی که براش می مردی من بودم .چرا؟ من که نه قیافه درست و درمونی، نه خونواده حسابی دارم.
نمی دونم ساعت چند بود که با آوای اذون بلند شدم و وضو گرفتم. بعد از اینکه نمازموخوندم با تسبیح صدبار استغفر الله بیان کردم و حرکت کردم به آشپزخونه، چایی رو حاضر کردم. قبل از اینکه مولینمو بیدار کنم راهی شدم به حموم و لباسو بردم به اتاقم.
مامانمو بیدارکردم. مانتومو پوشیدم. میلی به خوردن صبحانه نداشتم. با آوای قد بلند از مولینم خداحافظی کردم. داشتم کفشامو می پوشیدم که مولینم اظهار کرد: پس صبحونه چی؟
– میل ندارم…گشنم شد یه چیزی می گیرم می خورم.
– پس یه دقه صبر کن الان میام.
دم در هال منتظرش موندم. رفت به اتاقش و بعد از چند دقیقه برگشت. یه چیزی هم تو دستش بود. با یه تبسم به لب جلوم وایساد و جعبه رو گرفت جلوم و بیان کرد:
– تنها کاری بود که می تونستم برات انجام بدم.
کادو رو از کف دستش گراهی شدم و اظهار کردم: این چیه مولین؟!!
– خب بازش کن ببین چیه!
کادو رو باز کردم. یه زنچیر کوچیک آویزون بود. به زبان انگلیسی نوشته بود آیناز که پایین حرف«ز»
بهش یه ستاره سفید وصل بود.
فکر کنم بخاطر اینکه اسمش ستاره بود اون ستاره رو گذاشته بود. بهش چشم دوختم.
بغلم کرد واظهار کرد: تولدت مبارک آنی!
تولد ،یعنی دیشامگاه تولد من بود؟؟!! پس نوید اون لباسو برای… از مولینم جدا شدم.
گفت: چیه خوشت نیومد؟
با تبسم بیان کردم: نه مولین. خیلی زیباه… فقط غافلگیرم کردی. یادم نبود تولدمه!
خندید و گفت: توکه تولد خودت یادت نیست… دیگه نباید کسی ازت انتظار داشته باشه که چیزای دیگه ای یادت بمونه… میخوای برات ببندم؟
– آره آره …حتما…
پشتمو بهش کردم. زنجیرو برام بست. بغلش کردم و گفتم: ممنون مولین؛ جبران می کنم.
– خیلی خب الان وقت احساساتی شدن نیست. زودتر برو… اگه دیر برسی نسترن خیاطی رو، روی سرت خراب می کنه!
– نگاه …
چند تا ماچ آبدارش کردم. حرکت کردم به خیاطی.
از روزگاری که با بابام دعوام شد راهی شد و دیگه پیداش نشد. معلوم نیست کدوم گوری رفته یا پول گیرش اومده که سراغ ما دیگه نیومد یا اینکه کشتنش. وقتی به خیاطی رسیدم به همه سلام کردم.
سولماز که مشغول خیاطی بود گفت: آیناز نشین …برو ببین نسترن چی کارت داره؟
بهار با صدای قد بلند خندید وبیان کرد: به خدا اگه نسترن پسر بود یقین پیدا می کردم عاشق آنی شده!
اینو که اضافه کرد هممون خندیدیم. دو تا ضربه به در زدم. بدون اینکه بگه بفرما رفتم تو. نگاش کردم دیدم نسترن همچین سرشو کرده تو مانیتور که هر کی می دیدش فکر می کرد یه چیز مهم کشف کرده! یه سرفه ای کردم. سرشو بلند کرد و اظهار کرد:اه کی اومدی؟!
انگشت اشارش به طرفم خم و راست کرد: بیا بیا ..اینا رو ببین!
کنارش ایستادم به مانیتورش چشم دوختم. از اینترنت چند نوع مقلب لباس مجلسی گحرکت کرده بود.
بیان کرد: نظرت چیه ؟
با تعجب اظهار کردم: در مورد ِ؟!
با حرص اضافه کرد: ازدواج با من…خوب لباسا دیگه!
خندیدم و گفتم :خب بد نیست ولی می خوای چیکار ؟
دستشو زد به پیشونیش و گفت: عزیزم مغزت گرد و خاک گحرکت کرده از بس ازش استفاده نکردی …. خوب میخوام از روی این مدلا لباس بدوزیم.
– اون وقت فکر الگوش هم کردی؟
– از تو دیگه انتظار همچین حرفی رو نداشتم
– آخ ببخشید حواسم نبود شما بدون الگو کار می کنید!
بعد سرو کله زدن با نسترن به کارم برگشتم. ساعت نزدیک یک بود که از خیاطی اومدم بیرون. نسترن اصرار کرد که منو برسونه ولی خودم گفتم نه… زیرا می دونستم الان دیگه شوهر و بچه اش اومدن. اگه دیر بره می ترسیدم شوهرش اوقات تلخی کنه …
نزدیک خونمون بودم که نویدو دیدم به دیوار روبه روی خونمون تکیه داده. کلافه به نظر می رسید. از دیوار جدا شد و چند قدمی راه راهی شد کف دستشو می کرد لای موهاش. یه تکه سنگ کوچیکی جلوش بود. باپا بهش ضربه زد. سرشو که کشیده کرد، منو دید. اگه بخواد یه کلام دیگه راجع به دیشامگاه حرف بزنه دندوناشو تو دهنش خورد میکنم! به سمت من حرکت کرد. من جاده افتادم سمت خونه.
از کنارش رد شدم. صوتم زد: آیناز …صبر کن آیناز.
درو باز کردم با عصبانیت اظهار کردم: آیناز خانم …نه آیناز!
راهی شدم تو خواستم درو ببندم که پاشو گذاشت لای در و اضافه کرد: من کسی رو به اسم آیناز خانم نمی شناسم …من فقط آیناز خودمو می شناسم!
با عصبانیت درو باز کردم و اضافه کردم: چرا کف دست از سرم برنمی داری؟ این همه دختر تو این کوچه ریخته … بهشون اشاره کنی با سر میان طراهی شد.
– آیناز بس کن بذار حرفمو بزنم…
– مگه حرفی هم مونده که نزده باشی؟ هر اراجیفی که تمایل داشتی دیشب به هم بافتی.
میل داشتم درو ببندم که با عصبانیت درو هل داد که در محکم به دیوار خورد و صدای وحشتناکی داد. تا حالا نویدو انقدر عصبی ندیده بودم. اونقدر عصبانی بود که سرخ شده بود.
گفت: تمومش کن آیناز ..تمومش کن. به جای اینکه اینجا وایسادی با من یکه به دو میکنی برو بیمارستان.
کیف از کف دستم افتاد. با ترس اظهار کردم: بیمارستان؟؟!! برای چی؟کسی طوریش شده؟آره؟!
یه نفسی کشید و گفت:آره ..مولینت حالش خوب نبود بردنش بیمارستان.
تنها چیزی که فهمیدم این بود که یه تنه محکم به نوید زدم و تو کوچه می دویدم. به خیابون که رسیدم کف دستمو برای ماشینا کشیده می کردم ولی کسی برام نگه نمی داشت. دیگه می تمایل داشتم خودمو تو خیابون پرت کنم …که صدای نوید اومد:
– آیناز بیا سوار شو.
برگشتم دیدم نوید یه تاکسی گحرکت کرده. سریع سوار شدم. خودشم جلو قرار گرفت.
جلوی بیمارستان نگه داشت. پیاده شدم به طرف یکی از مسیرروهای بیمارستان می دویدم که یه پرستار اومد و گفت:
– کجا دارید می رید خانم ؟
راهی شدم پیشش و گفتم: خانم مولینم …مامانم کجاست ؟
– مولین شما کیه؟
نوید: آیناز از این ور بیا.
بهش چشم دوختم. به جادهرو سمت چپش اشاره کرد. با هم رفتیم بخش آی سی یو.
پاهام شل شد مولین من اینجا چکار میکرد؟ عفت خانم و فریده مولین نوید هم بود.
عفت خانم تا منو دید زد زیر گریه و گفت:الهی برات بمیرم …آخه این چه قسمتیه که تو داری دختر؟
منو تو بغلش گحرکت کرد. گریه می کرد ولی من به شیشه ای که مامانم پشتش زندانی شده بود نگاه می کردم. از بغلش جدا شدم. خودمو سلانه سلانه به شیشه رسوندم یعنی انقدر حالش بده که سرشو باند پیچی کنن و دستشو گچ بگیرن؟ دستگاه اکسیژن بهش وصل باشه؟ درو باز کردم و رفتم تو. روی زمین قرار گرفتم و سرمو گذاشتم لبه تخت و گریه کردم.
اونقدر صوتی گریم بلند بود که یه پرستار اومد تو بیان کرد: کشیده شید خانم با گریه کردن چیزی درست نمیشه برید براش دعا کنید.
منو به زور از اتاق بیرون کردن. نمی تمایل داشتم از مولینم جدا بشم ولی بیرونم کردن. روی صندلی نشستم. نوید برام یه لیوان آب آورد. نمی خوردم ولی فریده خانم به زور تو دهنم کرد …
بعد از چند دقیقه یه دکتر اومد، رفت بالای سرش معاینش کرد. اومد بیرون جلوش وایسادم و گفتم: حالش خوب می شه؟
توی دیدهای پر اشکم نگاه کرد و گفت:دخترشی؟
– بله…
به نوید و عفت خانم چشم دوخت، بعدش به من بیان کرد: مادرتون تو کما هستند. از دست ما هم کاری ساخته نیست …فقط دعا کنید…
نگاش کردم بیان کردم:دعا کنیم؟ همین؟؟
یقشو گحرکت کردم و با گریه اضافه کردم: پس تو چیکاره ای؟ مگه دکتر نیستی ؟ مگه درس نخوندی حال مریضاتو خوب کنی؟ ها ؟ فقط بخاطر پول دکتر شدی؟ آره ؟یعنی پول برات مهم تره؟
فریده خانم منو از دکتر جدا کرد و گفت: آیناز…خانمم آروم باش حال مادرت ایشاا… خوب می شه.
با گریه گفتم: آروم باشم؟چه جوری آروم باشم ؟مگه نمی بینی تمام کسم رو اون تخت لعنتی خوابیده؟
دکتر اظهار کرد: خانم! من شرایط شما رو درک می کنم اما من که نعوذباا… خدا نیستم؟ دکترم هر کاری هم که از دستم بربیاد کوتاهی نمی کنم …مادرتون متاسفانه تصادف سختی داشتن. تنها چیزی که می تونم بگم اینه که دعا کنید.
اینو گفت و حرکت کرد.
من موندم و بدبختیام. دوهفته تمام کارم شده بود خونه و بیمارستان. دیگه خیاطی هم نمی راهی شدم. کف دست و قلبم به کار کردن نمی راهی شد. نسترن هم اظهار کرد هر وقت حال مادرت خوب شد بیا سرکار. هر کسی رو که می شناختم بهم سر می زدنند و قلبداریم می دادن تنها کسی که نیومد بابام بود. هر شامگاه نسترن یا فریده خانم برام شام میاوردن. هرچی بهشون اصرار کردم که زحمت نکشین خودم یه چیزی درست می کنم قبول نمی کردن. با این حرف بیشتر اعصاب نسترنو خورد می کردم. فریده خانم که شاهد تصادف بود اظهار کرد مامانت سر خیابون ایستاده بوده که یه ماشین با سرعت بهش می زنه و در می ره .اگه بدونم کار بابام بوده با کف دستای خودم می کشمش.
یه شب که روی صندلی بیمارستان نشسته بودم و با تسبیح ذکر می بیان کردم یکی بالا سرم وایساد. سرمو کشیده کردم. نوید بود. بعد اون روز دیگه ندیدمش. برام شام آورده بود.
با یه تبسم به لب بیان کرد: سلام…مولینم کار داشت من شامو آوردم.
چیزی ناضافه کردم. کنارم نشست و بیان کرد: دلواپس نباش حالش خوب میشه.
همین جور که سرم پایین بود، چیزی نبیان کردم. غذا رو درآورد و جلوم گحرکت کرد و گفت:هنوز از دستم غمگینی؟
غذا رو از دستش گحرکت کردم، گذاشتم کنارم و گفتم: تنهام بذار.
– گوش کن…
– تو گوش کن… حالم انقدر خرابه که حوصله حرف زدن با هیچ کسی رو ندارم …قلبمم نمی خواد کسی قلبداریم بده. توی این مدت از بس بهم گفتن خوب میشه …برمی گرده خونه …مضطرب نباش، دیگه داره حالم از هر چی قلبداریه بهم می خوره …احتیاجی به محبت های تو خالی تو هم ندارم…
– یعنی انقدر حالت از من به هم می خوره؟
– من همچین حرفی نزدم.
– پس اجازه می دی حرفمو بزنم ؟
– نشنیدی؟ بیان کردم حوصله ندارم…
– من فقط گوشاتو لازم دارم…بذار حرفمو بزنم ..اگه پامو از بیمارستان گذاشتم بیرون و یه اتفاقی عین مادرت برام افتاد، نمی خوام سوءتفاهمی بینمون باشه.
چیزی نگفتم. سکوتم نشانه رضایت بود. کمرمو به سمت پایین خم کردم. سرمو پایین انداختم.
گفت: می تونی فراموش کنی؟ هر اتفاقی که اون شب بین من و تو افتادو فراموش کن… بذار من هنوز همون برادری باشم که خودت می خوای ولی برای من سخته که به عشقم بگم خواهر زیرا نمی تونم … روزگار اولی که به محلتون اومدم، نگاهم به تو افتاد. بهم تبسم زدی و از کنارم رد شدی،تو فقط رد شدی ولی نفهمیدی که دلمم با خودت بردی… فکر می کردم همسن باشیم یا یک سال از من بزرگ تر باشی. به ذهنم خطور نکرده بود که پنج سال با هم اخلاف سنی داشته باشیم … قلبم پیشت اسیر بود… می تمایل داشتم یه جوری بهت نزدیک بشم ولی بهونه ای نداشتم … تا اینکه فهمیدم هم رشته هستیم(علوم انسانی)یادته یه روز کتاب روانشناسی آوردم و بیان کردم چیزی ازش سر در نمیارم ؟ اظهار کردی اونایی هم که اینو نوشتن سر در نیاوردن که چی نوشتن چه برسه به تو… تنها چیزی که می تونستم باهاش تو رو ببینم درسام بود… هر روزگار به یه بهونه میومدم پیشت… موقع درس دادن حواسم فقط به خودت بود نه درس دادنت … تا حالا بهت اضافه کردم آوای قشنگی داری؟
اشک نگاهام روی زمین می چکید.
– هر دفعه میل داشتم بهت بگم دوست دارم نشد یعنی فرصتش پیش نمیومد… تا اینکه شب تولدتت اون لباسو برات گراهی شدم. تصمیم گراهی شدم که بگم دوست دارم … و خودمو رها کنم. مرگ یه بار شیونم یه بار… جوابت یا آره بود یا نه. خودمو برای هر اتفاقی آماده کرده بودم.
با خنده گفت: حتی اینکه بری به مولینت بگی چی اتفاقی افتاده. اونم سرم داد و بیداد مسیر بندازه …اما تو بزرگوارتر از اونی بودی که من فکرشو می کردم که گذاشتی این اتفاق بین خودمون باشه …الان من فقط یه چیز ازت می خوام .
روسریمو کشیدم جلوتر تا اشکامو نبینه .دستمم گذاشتم روی پیشونیم.
– بذار رابطمون برگرده سر جاش. تو بشو همون آیناز خانم، منم میشم همون نویدی که جای برادر نداشتت دوستش داشتی… هر چند ته دلم هنوز راضی نیست ولی راضیش می کنم.
قد بلند شد و بیان کرد: قرمه سبزی که عاشقشی برات آوردم …البته اگه می خوای زنده بمونی وخودکشی نکنی….. فقط ازت می خوام منو ببخشی … خداحافظ.
مسیرشو کشید و حرکت کرد، بعد رفتنش یه قلب سیر گریه کردم … بین دل خودم و قلب نوید گیر افتاده بودم. نمی دونستم چیکار کنم؟ قلب نوید می گفت دوست دارم …دل خودمم می گفت اون فقط برادرته.. اگه علاقه ای به نوید داشتم فقط برادری بود نه بیشتر. با این محبتاش داره منو گیج می کنه. می بخشم. این کارشو میذارم به حساب بچگیش. اون دل پاکی داره. حتما کارش بی منظور بوده …می بخشمت نوید .
از بیمارستان حرکت کردم خونه یه دوش گرفتم و لباسامو شستم …در کمدو باز کردم یه روسری برداشتم که یه صوتیی از حیاط اومد. از اتاقم اومدم بیرون، دیدم بابام تو هال وایساده و نفس نفس می زنه.
با چشمای گشاد شده بیان کردم: تو اینجا چه غلطی می کنی؟ برای چی اومدی؟ چی از جونمون می خوای؟ اومدی که خیالت راحت بشه مرده آره؟ برو… تو بیمارستان خوابیده. برو نگاش کن. برو ببین چه به حال و روزگارش آوردی. نه زنده است، نه مرده.
یقه شو گرفتم : اگه مولینم بمیره، نمی ذارم یه روزگار خوش ببینی …خودم می کشمت می ندازمت جلوی سگا.
دستمو از یقش جدا کرد و اظهار کرد: چرا نمی ذاری من حرف بزنم؟… در ذهنش گذراندی من این بلا رو سر مادرت آوردم؟ یعنی من انقدر بی رحمم؟ بابا من آدمم هنوز. دوستتون دارم هم تو رو هم ستاره رو.
با عصبانیت اضافه کردم: دهنتو ببند اسم مادرمو به زبون کثیفت نیار.
– باشه باشه …گوش کن آنی تو باید از اینجا بری. جونت در خطره. اونایی که این بلا رو سر مادرت آوردن به تو هم رحم نمی کنن.
-کجا برم؟ اینا کین که تو میگی؟ بابا چرا با ما این کارو می کنی؟ چرا ما رو به حال خودمون نمی ذاری؟
– الان وقت این حرفا نیست… من که گفتم اگه پولو جور نکنم یه بلایی سرمون میارن؟ باید بری یه جای امن.
– من هیچ جا نمیرم …تا وقتی که مادرم زنده ست پیشش می مونم.
رفتم بیرون و کفشمو پوشیدم بابام با التماس اضافه کرد: بچه بازی در نیار …از کجا معلوم ستاره زنده بمونه؟ بیا جون خودتو نجات بده.
با عصبانیت نگاش کردم و اظهار کردم: یه دور از جونم بگی بد نیست، مولین من زنده می مونه اگه تو نکشیش… مگه تو نمی گی دوستش داری؟ چرا یه بار نیومدی ببینی زنده است یا مرده؟
سریع از خونه زدم بیرون و تند تند مسیر می حرکت کردم. بابام پشت سرم اومد و بیان کرد: جرات نمی کنم پامو بذارم تو بیمارستان، از نسترن حالشو می پرسم …بابا، آنی گوش کن. وایسا یه لحظه.
با عصبانیت اظهار کردم: چیه؟ چی میگی؟ من خونه هیچ بنی بشری نمیرم فهمیدی؟
– اونا هر روزگار جلو بیمارستان کشیکتو میدن. دیدمشون… در ذهنش گذراندی ولت می کنن؟ …بهم گفتن اگه چهار میلیون ندی دخترتم از کف دست میدی.
– برام مهم نیست …بذار منو بکشن از کف دست تو و این زندگی کوفتی راحت بشم.
***
راهی شدم به بیمارستان. وقت ملاقت چند نفری اومدن و رفتن. نسترن هم اومد: سلام عزیزم!
– سلام.
کنارم روی صنقلبی جای گرفت و بیان کرد: حالش چطوره؟
– همون طوره، تغییری نکرده.
یه نفس بلندی کشیدم و بیان کردم: نسترن من می ترسم.
– از چی می ترسی؟ ایشاا… حالش خوب می شه ..آدم می شناسم دو سه سال تو کما بوده، به هوش اومده. مادر تو که الان فقط سه هفته است تو کماست.
بهش چشم دوختم وگفتم: منظورم این نیست…
با تعجب گفت : پس چی؟
با ترس اضافه کردم: بابام امروز اومده بود خونه، گفت اونایی که با مامانم این کارو کردن… می خوان منم بکشن. می اظهار کرد اونا هر روزگار دم بیمارستان کشیک منم میدن.
– الکی میگه بابا …لابد میل داشته بترسوندت که پولو براش جور کنی.
– نه …داشت التماسم می کرد برم یه جای امن ….نسترن من می ترسم.
نسترن کف دستامو گراهی شد و اظهار کرد: نترس عزیزم هیچ غلطی نمی تونن بکنن… مگه این شهر بی صاحبه هر کی هر کاری قلبش تمایل داشت بکنه؟
موبایلش زنگ خور.د چند دقیقه ای حرف زد و قطع کرد و گفت: عزیزم منانه… باید برم کاری نداری؟
– نه …
– مواظب خودت باش… دلواپس چیزی هم نباش …کاری داشتی بهم زنگ بزن .
– باشه خداحافظ…
نسترن که حرکت کرد پشت سرش نوید اومد کنارم ایستاد. بهش خیره شدم. اونم نگام می کرد که اضافه کردم: چرا عین مجسمه ابولهول منو نگاه می کنی؟ خب بشین!
با یه تبسم نشست و بیان کرد: سلام.
سرمو تکون دادم و بیان کردم: سلام .
تو کف دستش نگاه کردم و گفتم): اینا چیه خریدی؟
– ها؟!! اینا؟ اسنکه برات گراهی شدم …می خوری که؟
تبسم زدم و گفتم: بدم نمیاد …
یکی از اسنک ها رو برداشتم و گفتم: نوید داشتی میومدی یه ماشین مشکوک دم بیمارستان ندیدی؟
اضافه کرد: از نظر من هرچی ماشین دم بیمارستانه به غیر از آمبولانس، بقیه همه مشکوکه ..چطور؟ چیزی شده؟
– نه نه …همین طوری پرسیدم .
مشغول خوردن بودم که یکی اظهار کرد: سلام.
من و نوید نگاش کردیم. ستوده بود. یه تیپی هم کرده بود انگار اومده عروسی. اسنکو فرستادم تو معده وبیان کردم: سلام.
– می تونم چند دقیقه وقت تونو بگیرم؟
– بله بفرمایید…
به نوید چشم دوخت و گفت: ترجیح میدم خصوصی صحبت کنیم.
– اینجا غریبه ای نیست حرفتونو بزنید!
– یه چیزی در مورد مادرتونه که فکر نکنم قلبتون بخواد کسی بدونه .
به نوید خیره شدم. منظورم رو فهمید. کشیده شد اسنکمو دادم کف دستش. رفت ته سالن قرار گرفت. آقای ستوده به شیشه نگاه کرد و بیان کرد: حال مادرتون بهتر نشده؟
– چرا خوبه فردا دیگه مرخصش می کنن …می بریمش خونه .
روشو برگردوند طرف من، با یه تبسم بیان کرد: زبون مادرتو به ارث بردی .
یه صنقلبی بینمون خالی گذاشت و قرار گرفت : بابت اتفاقی که برای مادرتون افتاد واقعا متاسفم. امیدوارم هرچه زودتر حالش خوب بشه.
– لطفا حرف آخرتونو اول بزنید.
– بله فکر کنم اینجوری بهتر باشه…خوب از کجا شروع کنیم؟
– از هر کجایی که می دونی زودتر تموم میشه.
– باشه پس میرم سر اصل مطلب… ببینید خانم؟ من و مادرتون قرار بود ازدواج کنیم یعنی پیشنهاد ازدواج بهش داده بودم.
با تعجب بهش چشم دوختم. اضافه کرد: ظاهرا ایشون به
شما چیزی نگفتن درسته؟ …ولی ایشون فقط بخاطر شما راضی به این ازدواج نمی شدن و از یه طرف دیگه می گفتن هنوز طلاق نگراهی شده.
من بهش اضافه کردم مشکل طلاق حله. فقط می موند شما که بازم قبول نکرد باهاتون صحبت کنه چراکه می ترسید از نظر روحی لطمه بخورید… چند دفعه بهش اصرار کردم بذارید خودم باهاش صحبت کنم، اون دیگه بزرگ شده عاقل و فهمیده ست. شرایط شما رو درک میکنه. بازم قبول نکرد و به خاطر همین اصرار های من استعفای خودشو نوشت …خیلی خواهش کردم که این کارو نکنه ولی بی فایده بود اومدم دم خونتون شاید شما رو ببینم با خودتون صحبت کنم که نبودید. وقتی هم اومدید مادرتون نذاشت …این حرفا رو الان بهتون میزنم که راجع بهش فکر کنید، که هر وقت ایشون بهوش اومدن، بدون اینکه مضطرب شما باشه با من ازدواج کنن.
از کف دست حرفاش اونقدر عصبانی بودم که قلبم می تمایل داشت بیمارستانو رو سرش خراب کنم.
ایستادم انگشت اشارمو به طرف مولینم گرفتم واضافه کردم: نگاش کن؟ عین یه تیکه گوشت رو تخت افتاده. من امید ندارم تا یک دقیقه دیگه زنده باشه، اونوقت شما این جا قرار گرفتید دارید برای آینده ی خودتون نقشه می کشید …یعنی تو به اندازه سنت شعور نداری که بفهمی الان وقت گفتن این حرفا نیست؟ … اگه قراربود مادرم چیزی در مورد شما به من بگه حتما می اظهار کرد، لابد صلاح ندونسته که چیزی نگفته.
اونم ایستاد و اظهار کرد: خانم! به من توهین نکنید. من فقط خواستم بدونید که…
– خفه شو …قبل از اینکه بگم بندازنتون بیرون ….راهتو بکش و برو !
فکر کنم آوام به اندازه ای قد بلند بود که نوید و یه پرستار اومدن طرفم. پرستاره اظهار کرد:چه خبرتونه خانم؟ …اینجا مریض خوابیده.
– ببخشید خانم معذرت میخوام.
نوید به ستوده خیره شد و گفت: بهتر نیست دیگه تشریف ببرید؟
– می تونم بپرسم شما کی هستید؟
با همون عصبانیت گفتم: برادرمه»!!
نوید نگام کرد ولی من به نگاش توجه نکردم و به ستوده نگاه می کردم که اضافه کرد: تمام هزینه بیمارستانو میدم.
– من احتیاجی به صدقه ندارم….حتی اگه شده میرم گدایی می کنم ولی از کسی پول نمی گیرم… خوش اومدید.
با حرص و عصبانیت از کنارمون رد می شد که اضافه کردم: در ضمن دیگه هیچ علاقه ای به دیدار دوبارتون ندارم.
وقتی راهی شد خودمو رو صندلی انداختم، یه نفس کشیدم. نوید برام یه لیوان آب آورد.
وقتی خوردم بیان کرد:چی بیان کرد؟
– چیزی نگو نوید… هیچی نگو می خوام تنها باشم .
– باشه میرم ….خداحافظ .
نوشته پارت ۳ رمان معشوقه اجباری ارباب اامان بار در . پمتوجه شدار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜