پارت ۲۲ رمان پاورقی زیستن (جلد دوم )

-من که می دونم نیست،ولی باشه…فرزین محرم تراز من،شب بخیر
با اظهار کردن این حرف وارد خونه شان شد،مهیار دقیق نمی توانست به او توضیح دهد. همسر سابقش برگشته وجایی در میان ذهنش جا خشک کرده است.
مهیار به سمت خونه حرکت کرد و با دیدن پدرش که سوار ماشین کنار برج پارک کرده، به طرفش راهی شد و بوقی زد.
شیشه ی ماشین پاک کشیده وگفت:سلام؛خیلی وقته منتظرین؟
با دیدن مهیار اضافه کرد:نه ده دقیقه
ساینا سرش بیرون اورد وگفت:سلام اقاجون،بیا سوار شو
پرویز:سلام دخترنازم
هممسیر انان وارد منزل شد.مهیار چراغ ها را روشن کرد واظهار کرد:
-یعنی کارتون اینقدر مهم بوده که دم در منتظر بودید؟
-اره مهمه،بیشتر برای تو
مهیار از روی کنجکاوی دیدهانش باریک کرد وگفت:چرا من؟!
-بهت می گم،می خوای لباسات و عوض کنی؟
سر ش تکان داد:آره…زود میام
مهیار به طرف اتاقش حرکت کرد،پرویز برای خوردن اب به آشپزمنزل می حرکت کرد که ساینا از فرصت استفاده کرد وبه دنبالش راهی شد و اضافه کرد:
-اقاجون یه سوال بپرسم؟
لیوانی که نصف آبش را خورده بود پایین اورد و اضافه کرد:اره بپرس
-اون خانمه کیه؟چرا هر دفعه میاد بابا دعواش می کنه؟چرا به بابا میگه می خواد منو ببینه؟اصلا اون از کجا منو می شناسه؟
پرویز میان آن همه سوال گیر افتاده بود،و نمی دانست چطور باید آن سوالات مسلسل وار را پاسخ دهد.تبسمی زد وکمی خم شدوگفت:
–خوب،میدونی…آآ،اون خانمه مثل اقا جواد و ناهید خانوم می خواد تورو ببینه،آخه اون دخترشونه
با دیدهان پرازکنجکاوی وموشکافانه پرسید:دخترشون؟یعنی خواهر خاله پریسا،وامین جون؟
با تبسمی سرش تکان داد واظهار کرد:بله…همینی که گفتی،حالا چی شده که می پرسی؟
-اخه امروزگار هم اومده بود،بازم دعواش کرد،چرا بابا نمی ذاره من و ببینه؟مگه چه اشکالی داره؟
پرویز امیدوار بود زودتر پسرش بیاید و جواب های دخترش بدهد،ایستاد و با کلافه گی دستی به صورتش کشید:
-چون باهم دعوا شدن و الان قهرن!اونا باید آشتی کنن تا بابا اجازه بده اون تو رو ببینه
با لبخندی گرم و مهربان سرش کج کرد واظهار کرد:آشتیشون بدیم؟!
پرویز خندید و کف دستی به موهایش کشید:نه،خودشون باید آشتی کنن
مهیار از اتاق بیرون آمد وبه سمتشان می رفت ساینا با دیدن پدرش سریع پرسید:اسمش چیه؟
پرویز به‌آرامی بیان کرد:مریم
با تامل سرش تکان داد،مهیار به آنان رسید واظهار کرد:چی دارین می گین؟!
ساینا:هیچی
همانطور که به سمت اتاقش می راهی شد از پشتِ پدرش به پرویز اشاره کرد چیزی به پدرش نگوید،پرویز با تبسم سری تکان داد.
مهیار اضافه کرد:چی شده؟
-چیزی نیست،بشین
هر دو پشت میز ناهار خوری آشپزخونه جای گرفتند،پرویز کف دست هایش به هم ماساژداد و اظهار کرد:
-مریم امروزگار بهم زنگ زد
با تبسمی که نشان می داد هیچ از ادامه اظهار کردگو شاد نیست بیان کرد:حدس می زدم کارتون همین باشه
مهیاربا لحن شکاکی پرسید:پس آدرس خونه من و هم شما دادید؟
-نه ندادم،وقتی بیان کرد اومده خونت خودمم تعجب کردم
آرام به پیشانی اش زد:وای،امین و پریسا اینجا رو بلد بودن
مهیارنفسی کشید وبیان کرد:خوب حرفش چی بود؟
-درتمایل داشت قبلی، می خواداجازه بدی ساینا رو ببینه
تبسمی پر از حرص زد:تو زندگی اون همه هستن جز من،محاله بذارم..مثل اینکه گذشته روفراموش کرده
-اگر الان بیاد و بگه مهیار من دوست دارم می خوام بگردم،حاضری ببخشیش و بار دیگر با هم زندگی کنید؟!
با مکث کوتاهی گفت:
-نه،چراکه نه اون حاضر میشه از محبتش جدا بشه و پیش من برگرده…نه من می تونم ببخشمش وبار دیگر باهاش زندگی کنم
-خوب پس چی میگی؟چرا باید به تو فکر کنه و بخواد تورو ببینه وقتی تو حاضر نمیشی حتی ببخشیش؟!ببین من نمی خوام دخالتی کنم،فقط درمیل داشت یه مادر رو دارم بهت می گم
با لحن عصبی ودلخورش اضافه کرد:مادر؟اون مادرِ دختر من نیست،لازم هم نیست اینو هزار بار بگم
مهیارکف دستی به موهایش کشید:نمی دونم باید باهاش چیکار کنم؟!نمی دونم چه جوری باید بهش بگم نزدیک زندگی من نیا
پرویز که نمی خواست حرفی از همسر مریم بزند،چراکه گمان می کرد با صحبت کردن او راضی می شود،با آزردهی در لحنش اضافه کرد:
-مهیار،همسرش فوت کرده
بدون آنکه پلک هایش برهم زند مستقیم از روی ناباوری به پدرش نگاه کرد:چی؟!
دقیق و شمرده به او توضیح می داد که متوجه شود مریم در شرایط خوبی نیست،وبهتراست دیدن دخترش را از او نگیرد…و به او اطمینان دلی دهد که قصد ندارد زندگی اش را برهم بزند.
-همسرش و از دست داده،یکی دو هفته ی دیگه هم قراره برگرده استرالیا،و(با مکثی اضافه کرد)وقراره ازدواج کنه
هنوز در بهت حرف اول پدرش بود،که با شنیدن حرف آخر سری از روی ناباوری تکان داد وبیان کرد:
-غیرممکنه،داره دروغ می گه که بتونه ساینارو ببینه
-چرا باید دروغ بگه؟!
صدای مهیار هر لحظه بلند تر می شد:
-که به ساینا بگه من مادرتم،بعدش اونو باخودش ببره… شما هم ساده حرفش و باور کردید
پرویز ازاینکه پسرش قانع نمی شد،با آوای خفه شده از عصبانیت بیان کرد:
-اخه اون چه دشمنی باتو داره که بخوادهمچین کاری کنه؟!مگه بچه شدی؟کجا می خواد ببره؟..اون فقط اومده دخترش وببینه، همین
حلقه های اشک در نگاهانش جمع شد و لبانش تر کرد وگفت:نمی تونم زندگی که باهاش داشتم و فراموش کنم
پرویز نفسی کشید که همچون پسرش آهسته شود.دست روی دستش گذاشت واضافه کرد:تو گذشت کن
به پدرش نگاه می کند:نمی تونم…شاید اگر ازم معذرت خواهی کرد، ببخشیدمش
-خوب حداقل بهش فرصت بده معذرت خواهی کنه وحرفش و بزنه
-فرصت؟هه…مگه اون به من فرصت داد؟
-مهیار اون اظهار کرد حاضره حتی بهش نگی مادرشه،اظهار کرد مثل پدرو مادرش یه دوست باشه،اگه بذاری دخترشو ببینه می ره…من بهت قول میدم
هنوز فکرش مشغول حرف پدرش که می خواهد ازدواج کندبود،بازهم بین او ومردی دیگر،خودش در این انتخاب حذف شده بود.
-نه حرفاشو باور می کنم،نه نمی تونم اجازه بدم ساینا رو ببینه
بلند شد و به سالن رفت.رو به روی تلویزیون نشست؛کانال ها را پایین و بالا می کرد.روی برنامه ای مکث کرد،ولی هیچ از آن نمی فهمید،کسی کنارش جای گرفت سرش به سختی چرخاند چشمانش برای نریختن اشک قرمز شده بود.
-حواست پیش اونه نه؟یک بار باهاش حرف بزن، اون حرف داره تو هم داری،گلایه شکایت هر چی هست بگید
نفسش با صدا بیرون داد که آرام شود:چیزی وعوض نمی کنه
-می دونم،ولی خودت و خلاص می کنی،یک بار بهش اجازه بده دخترشو ببینه…بعدش بهش بگو بره دیگه هم پشت سرش نگاه نکنه
باز نگاهش به تلویزیون دوخت واضافه کرد:مگه تو این هشت سال فراموشش نکرده بود؟حالا هم فکر کنه دختری نداره
پرویز لحنش را مهربان و آرام ترکرد که مهیار راضی شود.
-از کجا می دونی بهش فکر نکرده؟مگه تو پیش اون بودی؟
با لحن گلایه دارش اظهار کرد:
-لازم نبود پیشش باشم،یک بار می اومد ایران تو این چند سال،که خیال من راحت می شد هنوز این زن بی عاطفه نیست…بفهمم فقط با من بد بود،با نیومدنش به دخترش هم بد کرد
-حق با توئه،ولی مریم اونجوری که تو فکر می کنی نیست
-اون زن تو تصور من همون جوریه، که باهاش زندگی می کردم..بی احساس ونامهربون
قد بلند شد، پرویز که هنوز جای گرفته بود به او چشم دوختواضافه کرد:
-اون مدت زیادی ایران نمی مونه،بهت که اظهار کردم داره میره…من می شناسمت آدم کینه ای نیستی از هر کسی بدت بیاد با یک معذرت خواهی می بخشیش…اجازه بده عذر خواهی کنه
پوزخندی زد:کاراون از عذر خواهی هم گذشته اگرهم بگه غلط کردم نمی بخشمش
قدمی برداشت که پرویز بیان کرد:خواهش می کنم مهیار،من امشامگاه باید بهش جواب بدم
بدون حرفی چند قدم به سمت آشپزخانه برداشت،لحظه ای ایستاد؛مهیار درحرفش مصمم بود. ونمی میل داشت تغییر کند،ولی لحظه ای پشیمان شد و این اجازه را به خودش داد که اورا از نزدیک ببیند و حرفش را بزند،پرویز ناامیدانه به موبایلش نگاه می کرد مهیار اظهار کرد:
-قبل از دیدن ساینا باید باهاش حرف بزنم،بهش بگو فردا ساعت 10صبح کافی شاپ….باشه
پرویز با شنیدن حرف او با سرعت سرش چرخاند. مهیاربدون برگشتن مسیرش را تا آشپزخونه طی کرد پرویز با لبخند ی اظهار کرد:
-داشتم ناامید می شدم
مشغول گحرکت کردن شماره ی مریم شد،مهیاردر حالی که به کانتر اشپزخونه تکیه داده بود یک دستش در جیب فرو برده بود و کف دست دیگرش فنجان چای داشت به پدرش نگاه کرد وگفت:
-شمارش وهم که داری
پرویز ایستاد و به او نگاه کرد:امروزگار بهم زنگ زد که با تو صحبت کنم دیگه
تبسمی گوشه ی لبش نشاند وگفت:چه سریع هم دست به کار میشه و واسطه می فرسته
پرویز:سلام مریم
-سلام
-چرا اینقدر صوتت گرفته است؟
با صدای بی رمقش اظهار کرد:زیرا صاحبش رو به موته
-خدا نکنه،یه خبر شاد کننده برات دارم
از روی نامطمئنی بیان کرد:چی؟
-مهیار قبول کرده ساینا رو ببینی به شرط اینکه قبلش باهات صحبت کنه
با هیجان و از روی خوشحالی گفت:باشه صحبت می کنم ..ولی در مورد چی؟
-نمی دونم
-خوب کی ؟کجا؟
کف دستش را به طرف مهیار تکان می دهد که ظاهرا اسم کافی شاپ را فراموش کرده بود.مهیار با لب خوانی به او بیان کرد.پرویز بعد از اضافه کردن نام مکان،مریم با خوشحالی گفت:
-ممنون اقا پرویز خیلی محبت کردید
-خواهش می کنم(به‌آرامی گفت)فقط زود نرو که فکر نکنه هولی
مریم خندید:چشم،خداحافظ
پرویز تبسمی زد:خواهش می کنم
تبسمی بی اراده بر لبش هایش جای گرفت، قلبش فردایی خوش بود که می خواهد با او صحبت کند وامیدوار حرفی قانع کننده برای حرکت کردنش داشته باشد،اگر حرف پدرش درست باشد و مریم،همسرش را از کف دست داده باشد.امکان ماندنش در ایران زیاد است.می دانست آمدنش چراکه زلزله ای زندگی ملایمش را نابود می کند
ساینا با چهره ی خواب آلود با تعجب به پدرش خیره شد که برای اولین بار زود بیدار شده است.و بدون اینکه عجله ای داشته باشد به راحتی صبحانه اش را بخورد.
-بابا می خوام امروز وثبت کنم، زود بیدار شدنت،بی سابقه است
نان گرم شده ی تست را جلویش گذاشت و بیان کرد:
با تبسمی سرش تکان داد وبیان کرد:
-قبل از اینکه بیدار شدن بی سابقه ی من وثبت کنی،برو کف دست وصورتت و بشور
-بابا خواب از سرم می پره
مهیار او را از صنقلبی کشیده کرد وگفت:مگه قراره باز بخوابی که خواب از سرت می پره؟!
همانطور که خودش را با بی رمقی به سمت سرویس بهداشتی می رساند اضافه کرد:
– از خونه تا مدرسه یه چرت که میشه زد؟
مهیار با خنده اضافه کرد:عمه ات خوب حرف زدن یادت داده ها
-بله دیگه
بعد از خوردن صبحانه شان مهیار دخترش را به مدرسه می رساند،ساینا در راه چندین بار می تمایل داشت به پدرش بگوید اجازه دهد مریم را ببیند،ولی پشیمان شد.بعد از رساندن دخترش به منزل باز می گردد.
به آینه و ماشین ریش تراشی که در دست دارد نگاه می کند،نمی داست شش تیغه بهتر است یا مرتب کردن در یک لحظه تصمیم گرفت،همان ته ریش را مرتب کند…خنده اش گرفته بود می تمایل داشت خودش را برای کسی که به ظاهر ازاو متنفراست خوش تیپ کند… میان آن همه لباس و مارک و رنگ گیر افتاد…پوفی کشید وبیان کرد:
-حالا چی بپوشم؟!بدتر از دخترا شدم
با انگشت اشاره اش تک کِت، لباس هایش کنار می زند، انتخاب لباسی که برای این ملاقات باشد سخت و دشوار بود.همه ی لباس هایش امتحان کرد،در اینه به خودش نگاهی انداخت و از میان دندان های به هم فشرده اش به خودش نهیب زد:
-تو یه احمقی مهیار،احمق،برای کی داری زیبا می کنی؟!اون برای دیدن دخترش اومده…نه تو، قصد هم نداره گذشته رو جبران کنه
تک کت قهوه ای روشن با پیمسیرن سفید و دکمه های سیاه وشلوار کتان مشکی پوشید… عطر مردانه ی مورد علاقه اش زد و بیرون وارد شد،ساعت ده قرار داشسریع و حالا نه وسی دقیقه بود…جلوی کافی شاپ ایستاد و به ساعت مچی اش نگاه انداخت،.پوفی کشیدوپیاده شد..به کل کافی شاپ نگاهی انداخت ،جز چند دختر و پسر جوان کسی دیگر در آنجا نبود.از زمان بیناییش زیاد به این کافی شاپ می وارد شد.گوشی و سوئیچش روی میز گذاشت و قرار گرفت.
گارسون به سمتش وارد شد:سلام چی میل دارید؟
نگاهی به او انداخت:منتظر کسی هستم
با تبسمی سرش تکان داد:بله
می اطلاع داشت زود آمده است ونباید گلایه ای از دیرکردن او می کرد. عینکش در اورد و به دیدهانش مالشی داد…ذهن آشفته اش به جای فکر کردن به مدت حال ورویایی با مریم، گذشته را مرور می کرد.نیم ساعت به سرعت گذشت،اما خبری از اونشد…کلافه پوفی کشید وپایش به زمین می زد،به آسمان ابری وگراهی شده که خبر از بارش باران می داد چشم دوخت.
صوتی دینگ در کافی شاپ قد بلند شد،چشمانش به آن سمت چرخید…خودش بود سرش در کافی شاپ برای پیدا کردن مهیار می چرخاند…مردی که سال ها لذت دیدن دلدادگی ندیده اش را درشیرین ترین رویاهایش می دید…اکنون او را در واقعیت می بیند. فقط نگاهش می کرد،پالتوی کرم رنگ ساده که با پارچه ی فوتر ساخته شده و روسری ابریشمی سرخ آبی نقره کوبی شده و موهای کوتاه ل*خ*ت وسیاهش که کج روی پیشانی قد بلندش ریخته بود.
با دیدن مهیار لبخند گرمی به او زد،و موهای که با چند قدم راه حرکت کردن روی چشمانش ریخت به یک سمت کنارزد.هیجان اولیه ی مریم برای دیدن همسر نابینای سابقش دیگر فروکش کرده بود. اما مهیار با دیدن آن زن ساده پوش و چهره ی معمولی ولی آرامش لرزید،باورش برایش سخت بود که این زن ساده پوش اما آراسته وزیبا همانی ایست که روزگاری محبت هایش را نادیده می گرفت.آن کینه و دشمنی در حال فروکش کردن بودبا قدم های شمرده و با متانت با سمتش وارد شد. ولی چقدر دیر امده بود.
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟
مریم در حالی که با یک کف دستش کیف چرم قهوه ای رنگ روی شانه اش گحرکت کرده بود،با دست دیگرش صندلی عقب کشاند و با تبسمی بیان کرد:
-سلام
مهیار نفس حبس شده اش را برای آن همه وقار و متانت مریم آزاد کرد و خودش را جمع می کند وبدون کوچک ترین لبخندی جواب سلامش را به سردی می دهد:
-سلام
باید خودش را جدی و سرد نشان دهد،به طوری که او متوجه شود برای شنیدن حرف هایش وارد شده نه چیز دیگر،مریم جای گرفت وکیفش را روی میز گذاشت وآن موهای چموش بیرون ریخته اش را برای صدمین باربه داخل روسری اش هدایت کرد.هر دو در خاموشی برای دقایقی جای گرفتند.شبیه دو آدمی غریبه ای که برای اولین بار،قرار ملاقات گذاشته اند.
اولین برخورد بعد از جدایی،چه باید بگویند،از کجا شروع کنند؟ مریم از بیماری پدرش که مجبور شد با او ازدواج کند؟یا مهیار از اینکه چرا با وجود نابیناایش عاشق ناجی اش شده است؟!هر کدام از آن دو برای آنکه شروع کننده حرف باشد به دیگری چشم دوخت،در یک لحظه نگاهشان بهم قفل شد.
درهمان حال گارسون وارد شد:سلام…سفارشتون؟
مهیار به گارسون نگاه کرد وگفت:دوچای تلخ با باقلوا
-بله
نگاه متعجب مریم با لبخندی هممسیر شد. و رو به اوکرد وگفت:هنوز یادته چه می خورم؟!
با همان حالت خشک وسردی که به صنقلبی تکیه داده بود،بیان کرد:نه هیچی ازتو یادم نیست
مریم سرش پایین انداخت و گفت:اما من هنوز می دونم قهوه ی شیرین دوست داری..خیار توی سالاد نمی خوری
با تبسم نگاهش می کند:قدم زدن زیر نم نم بارون دوست داری
باورش برای مهیار سخت بود،با گیجی به او چشم دوخت…راهی شدارهای گذشته اش نشان نمی داند از علائق او بداند؛.رنگ صورت خشک وسردش گرم و مهربان شد.
مریم با لحن گلایه ولی آهستهش اضافه کرد:
-من هر چقدرم ازتو بدم می اومد اما یه چیزایی یادم هست،تو چه جوری ادعای دلبسته شدن می کردی درحالی که هیچی از من یادت نیست؟!
دروغش را باید راست جلو می داد:فکرکن فراموش کردم
سرش تکان داد:آره این بهتره
مهیار به کف دستِ، ظریفش نگاهی انداخت هیچ زیورآلاتی به جز ساعتی با صفحه مربع شکل درکف دست نداشت،حتی حلقه ای هم نبود…انگار پدرش راست می اظهار کرد او واقعا همسرش را ازکف دست داده است. مهیار چهره اش را آنالیز می کرد،مریم زیر نگاه سنگینش معذب شد،سرش جای دیگر چرخاند وکف دستش از روی میر برداشت. مهیار پوزخندی زد،انگار هنوز می تمایل داشت از او دوری کند.ولی نمی اطلاع داشت مریم چیز دیگری را از او پنهان کرد.
گارسون سفارشاتشان آورد…بعد از تشکرکردن اوراهی شد.
مریم در حالی که به بخار چایی اش نگاه می کرد اضافه کرد: هنوزم خوش تیپی
با تمام محبتی که دروجودش بود به مریم خیره شد بالاخره آن همه زحمت برای انتخاب لباس جواب داده بود،ولی خودش را با آن تعریف نباخت وگفت:
-آره می دونم
مریم با تبسمی که بر لب داشت،به‌آرامی زمزمه کرد:خودشیفته هم شدی
-چی؟
نگاهش کرد:هیچی،با خودم بودم
خنده ای نامحسوس روی لبان مهیار جای گرفت.مریم پرسید:
-خوب،اظهار کردی می خوای بامن حرف بزنی
نفس کشید واظهار کرد:خوشامگاهخت شدی؟!
اولین سوال مهیار،فقط می تمایل داشت بداند ارزش جدا شدن از او را داشته یا نه،با نگاه تمسخر آمیزش ادامه داد:
-سوال مسخره ای بود نه؟معلومه که آره،حداقل با یه آدم کور بودن که باعث خجالتت می شه بهتره
مریم لحظه ای نگاهانش باز و بسته و کرد واظهار کرد:
-ازت خواهش می کنم،با طعنه با من حرف نزن…تو هیچی از زندگی من نمی دونی
مریم در نگاه مهیار چیزی جز بی احساسی نسبت به خودش نمی دید،در حالی که مهیارظاهرش را حفظ کرده بود.
-آره من از زندگی تو هیچی نمی دونم،اما فکر نکنم کسی خارج کشور با بدبختی زندگی کنه،حداقل برای توئی که شوهرت از نظر مالی مشکلی نداشت
مریم سرش پایین انداخت،خاموشی کرد و چیزی نگفت،این حرف هایی نبود که می میل داشت بشنود.او بیشتر مشتاق شنیدن حرف هایی راجع به دیدن دخترش بود. برای برداشتن فنجان چای دستش دراز می کند که مهیار متوجه لرزش خفیف کف دستش می شود،گمان کرد بخاطر استرس و ترسی ایست که بخاطر او دارد.هر چقدر مهیار به مریم خیره می شد و حرکاتش از نظر می گذراند درعوض مریم چشمانش را از دیدهان او پناهان می کرد،خجالت زده و شرمسار از راهی شدارهای گذشته اش بود…مهیار کمی به جلو خم شد. که مریم سرش بلند وکردوصاف به صنقلبی تکیه داد.
-کدوم ایالت زندگی می کردی؟
مریم نتوانست لبخندش را پنهان کند،یعنی بخاطر این سوال اینطور به سمت او خم شده بود؟با همان تبسم اضافه کرد:
-ملبورن
مهیار هم به صنقلبی اش تکیه داد وسرش تکان داد:جای دلنشینیه
مهیار متوجه شد هر چند صورت زن سابقش پراز درد است اما با یک لبخند ساده،سرخوشی در صورتش پخش می شود.و او را مهربان تر نشان می دهد.
-اره،ولی برای مسافرت نه موندن،اضافه کردی بیام اینجا قراره در مورد چی حرف بزنیم؟
-فقط یه سوال دیگه؟
مریم در چهره اش احساس می کرد آن عینک اضافه است.ولی زیبایی اش را دوچندان کرده بود.
-بپرس؟
-تمام اون یک سال که با من بودی؟حتی یک روزگار هم دوستم نداشتی؟
آهی کشید:مهیار اینقدر گذشته رو شخم نزن،با زیرو رو کردن گذاشته هیچی بدست نمیاد
فنجان چای در دستش فشرد،به طوری که گرمایش در کف دستانش حس کرد،لبانش تر کرد واظهار کرد:
-زندگی من و تو توی گذشته بوده،باید زیروروش کنم…بگو!
مریم خم شد، درحالی که کف دستان گره زده اش روی میز گذاشت،گفت:
-پس بذار منم یه سوال ازت بپرسم…اگر اون موقع بینا بودی بازم حاضر بودی با دختر پایین شهری که پدرش راهی شدگره ازدواج کنی؟
با قاطعیت جواب داد:آره، چون قرار نبود با بابات ازدواج کنم…تو هنوز باور نداری من اون روزگارا عاشق شدم نه؟
سرش به طرفین تکان داد:تو مجبور بودی با من ازدواج کنی،زیرا هیچ دختری حاضر نمی شد با وضعیت تو ازدواج کنه،درسته؟
کف دستش مشت کرد حتی با فشار دندان هایش هم نتوانست عصبانیتش فرونشاند،رک و بی پروا حرف گزنده اش را زد.
-آره حق باتوئه،واقعا هیچ کس حاضر نمی شد با من ازدواج کنه…اما چرا تو علاقه مو باور نکردی؟!
آب دهانش قورت داد حرفی در دیدهانش بود که نمی توانست بر زبان بیاورد،نتوانست بگوید،قبل از آمدن کامیار جوانه ای از عشق تو در وجودم در حال شکل گرفتن بود،ولی با آمدن کسی که دوستش داشتم…علاقه تو در قلبم مرد.
با یاد آوری آن روز ها مهیار اظهار کرد:
-از ترحم هات متنفر بودم…قلبم می میل داشت یک بار از روی علاقه برای من کاری انجام بدی ولی این کارو نکردی(نگاهش می کند)تو من و دوست نداشتی،چرا ساینا رو تنبیه کردی؟
اشک بالای پلک مریم چکید،و نگاهی به او انداخت وگفت:
– حق با توئه…اما کاش یکی پیدا می شد حق رو به من هم می داد…به من هم می گفتن تو هم حق انتخاب داشتی،تو هم می تونی همسرتو وزندگیتو انتخاب کنی،من قبل از اینکه با تو ازدواج کنم رئیسمو عاشق شدم…آرزوم این بود مرد زندگیم بشه..شد اما…
خاموشی کرد وحرفی نزد.ترجیح داد درد هایش برای خودش نگه دارد.لبش گاز گرفت و ادامه داد.
-وقتی برای یه کلیه در به درهمه جا می راهی شدیم،پدرت عین یه فرشته ی مهربون سر رسید و گفت،هر چی بخواید میدم فقط با پسرم ازدواج کن،من و مجبور کرد به تو پیشنهاد ازدواج بدم هیچ تمایلی به این کار نداشتم….با این کار غرورمو زیر پا له کردم
-اگر می دونستی دوست دارم،بازم حاضر نمیشدی ازم درمیل داشت ازدواج کنی؟
سرش به طرفین تکان داد:نه…من از اون کسی هم که دوستش داشتم درخواست ازدواج نکردم
تبسم تلخی زد:راست میگی،اونکه هرروز تورو می دید،کاری نکردی،من که دیگه جای خود دارم
-میدونی چرا بابام تورو مجبور به ازدواج با من کرد؟
کنجکاوانه پرسید:نه!چرا؟
-چراکه بابام فهمید دوست دارم، وهرگز حاضر نمی شم ازت درخواست ازدواج کنم…تورو فرستاد جلو،اون به من اضافه کرد اگر نمی خوای باهاش ازدواج کنی، حاضره پول و بدون پس گحرکت کردن بهتون بده
مهیار هر چقدر عاشق شد همه واقعیت بگوید اما مریم دوست نداشت بعضی از واقعیت ها مثل علاقه اش نسبت اوفاش شود.
متعجب بیان کرد:واقعا؟
-آره واقعا؟
-اگر با من ازدواج نمی کردی هیچ کدوم از این اتفاقات نمی افتاد…ومن مجبور نمی شدم بخاطر دیدن دخترم التماس کنم،ببخش که اینو می گم،ولی خیلی خودخواه بودی؟! من چقدر راجع به پدرت فکر بد کردم
مهیار پوزخندی زد:معذرت خواهی برای چی؟!حرفت و زدی دیگه…خوبه الان دیگه مقصر منم،آره من خودخواه بودم که می خواستم تورو اسیر یه زندگی پوچ کنم
آهسته در حالی که سعی می کرد عصبانیتش نشان ندهد ادامه داد:
-من تو زندگی هیچی برات کم نذاشتم،تنها مشکل من نداشتن چشم بود همین خودت هم خوب می دونی پس بهونه نیار…کور بودم ولی دوست داشتن و بلد بودم
سرش پایین می اندازد،حق با او بود…از محبت و مهربانی چیزی برایش کم نگذاشته بود.ماشین و منزل ای که می تمایل داشت فقط کافی بود نام ببرد که او برایش بخرد،ولی خودش را از یک زندگی رفاهی محروم کرد.
کف دستش تکان داد وگفت:
-باشه تو راست می گی، دوستم داشتی و بهم محبت می کردی…اما ببین، من یه دختر23ساله بودم با تمام آرزوهام قلبم می میل داشت،لباس عروس تنم کنم سر سفره عقدم وبا شوهرم انتخاب کنم ،اون با عاشقی تو نگاهام نگاه کنه حلقه توی کف دستم کنه،دوتایی بریم بیرون..تو کدوم ازاین کارا رو برام کردی؟!بخاطر مریضی بابام و فقرمون یه خط کشیدم رو تمام این رویاهام وبا تو ازدواج کردم
-تو هیچ وقت من و تو زندگیت ندیدی نه؟!خیلی بی انصافی
اشک ریخت دیگر برایش عبایی نداشت مهیار اشک هایش را ببیند:
-آره من بی انصاف،من نامرد،من بی عاطفه..تو همه چی خوب بدون نقص، خودت حاضری با یه دختر کور ازدواج کنی ؟همین حالا…؟ گیتی رو دوست داری!ولی مجبور میشی بادختری که هیچ علاقه ای بهش نداری ازدواج کنی،ولی اون دوست داره، نه می تونه آشپزی کنه نه می تونه لباسات و اتو کنه نه می تونه برات بچه داری کنه…اگر هم بخوای باخودت ببریش مهمونی مجبوری یا کنارش بشینی یا بسپاریش به یکی که مواظبش باشه،تفریح و مسافرت و خرید هم به کنار…از نظر تو این زندگی شیرین و لذت بخشیه؟
مهیار در خاموشی به او نگاه می کرد،مریم باز پرسید:مهیار حاضری باهاش ازدواج کنی؟
چقدر مهیار گفتن هایش بر دل می جای گرفت:نه،سخته
با کف دست اشک هایش پاک وگفت:خوبه!این جوابت باعث می شه، فکر کنم یه ذره من و درک می کنی؛مجازاتی که برای من تعیین کردی فقط برای یه جرمه،که یکی دیگه ای رو دلبسته شدم،که از نظر شما یک گ*ن*ا*ه بزرگ و نابخشودنی بود…من حاضرم به ساینا بگی من مادرش نیستم ولی اجازه بدی بغلش کنم..یک بار
دستی به موهایش کشید،چیزی افکارش را آزار می داد،بدون معطلی پرسید:
-واقعا شوهرت مرده؟
با حلقه های اشکی که درحال فروریختن بودند به او خیره بود شد.
-اگر مردن شوهر من مجوز دیدن ساینا میشه آره مرده،چند سال پیش
مهیار گمان کرد این غم خوابیده در چهره اش بخاطر از کف دست دادن شوهرش باشد.نمی خبر داشت سختی های دیگری هم کنارش کشیده است.
اشک می ریخت و با تکان دادن سرش حرف می زد:
-خوشحالی نه؟!ازاینکه زندگیم اونجوری که می تمایل داشتم پیش نرفت؟
کف دستمال جیبی از کتش بیرون آرود و جلویش گحرکت کرد وبا تاثر اضافه کرد:من هیچ وقت ازناراحتی کسی شاد نشدم
مریم به کف دستمال نگاه کرد، و برداشت وبیان کرد:ممنون
موبایلش در جیب گذاشت وسوئیچش برداشت، به ساعت مچی اش نگاهی انداخت مریم با چشمان قرمز و دلواپسی گفت:
-باید بری؟!
بدون چشم دوختن به مریم گفت:آره،حرف دیگه ای هم داری؟
باحالتی عصبی و ناراحت کف دستش روی سرش گذاشت واظهار کرد:
-می خوای اذیتم کنی!ازاولشم نمی میل داشتی اجازه بدی ساینا رو ببینم،مگه نه؟
مریم سعی می کرد خودش را کنترل کند و فریاد نزند،پیشانی اش با فشار ماساژ می داد،مهیار عصبی شدنش رابرای دیدن ساینا گذاشت، بلند شد ومریم اضافه کرد:
-کی ساینا رو ببینم؟
-خبرت می کنم
-من وقت زیادی ندارم باید برگردم
-برای دخترت هم وقت نداری؟!بخاطر ازدواج با اون مرده که اینقدر عجله داری؟
متعجب نگاهش کرد،آن جمله پر از عصبانیت بود:نه ..بخاطر اون نیست
-پس چی؟می تونی مدت زیاد تری بمونی
با حرفش می خواست او را قانع کند:من برای دیدن دخترم عجله دارم
-باید برم کار دارم
چند قدمی راهی شد مریم ایستاد وبیان کرد:صبرکن
مهیار ایستاد وبه چهره ی او نگاه کرد…کاش می توانست به او بگوید،آن روسری سرخ ابی ابریشمی با طرح نقره کوبی به صورتت می اید.نگاه های گرد و ملتمسش با ان بینی کوچکش و ابروهایی که انگار قصد نداشتن از دخترونه بودن بیرون بیاید،زیبا وتمییزچقدر وقار و متانتش به قلب می جای گرفت.مریم در چشمان مهیار گم می شود،چقدر آن عطر گرم مردانه، که بینی اش را نوازش می دهدخوش بو، بود.
-ساینا تا حالا نپرسیده مادرش کجاست؟
-چرا پرسیده،بهش اضافه کردم مادرش راهی شده،نمی دونم کی میاد!
لبخند قلبنشینی روی لب هایش نشست،این مریم با مریمی که در وقت نابیناییش و بعد از آن تصور می کرد فرق می کند.انگار باز قصد داشت قلب مهیار را تصاحب کند.
-چرا می خندی؟
با همان تبسم شیرینش گفت:هیچی،آخه من به بدترش در ذهنش گذرانده بودم
با آن اخمی که بر چهره اش نشانده بود برای حفظ سرد بودنش اظهار کرد:مثلا؟!
-هرچیز بدی که می تونست آرومت کنه به ساینا بگی…هرچیز بد
مهیار حرفش را فهمید و بیان کرد:واسه آروم کردن خودم کسی رو خراب نمی کنم
بیشتر از این نباید آنجا بایستد،می ترسید دلش بلرزد وعاشقی رفته اش باز گردد.با اضافه کردن این حرف از کافی شاپ خارج شد،مریم کف دستانش روی میز گذاشت و به سمت پایین خم شد…که موهای کوتاه سیاهش روی صورتش ریخت.به باقلوا ها چشم دوخت هنوز کف دست نخورده بودند.روی صنقلبی جای گرفت ویکی از آنها را برداشت و دردهان گذاشت.مهیار سوار ماشین شد واو را از پنجره ی کافی شاپ دید،تبسمی زدواضافه کرد:
-پس هنوزم باقلوا دوست داری
مریم که دومین باقلوا را در دهان می گذاشت متوجه نگاه او شد،سرش به آن سمت چرخاند،اما مهیار ماشینش روشن کرد ورفت.حس کرد همسر سابقش آنقدر از او متنفر است که نمی خواهد لحظه ای نزدیک او باشد،با غمگینی شعری زیر لب زمزمه کرد:
نترس!
شانه ات را نزدیک تر کن
دردهایم از دهن افتاده اند
دوروز تمام با دیدهان منتظر صفحه ی گوشی اش را نگاه می کرد،هیچ تماسی از مهیار نبود،با اضطراب به پرویز زنگ زد.
-سلام اقا پرویز
-سلام
-ببخشید،مهیار جایی حرکت کرده؟منظورم مسافرتی جایی؟
-نه چطور
از سر آسودگی نفسی کشید وگفت:
-مگه قرار نبود مهیار بعد از صحبت کردن به من اجازه بده ساینا رو ببینم؟
-خوب آره!
با لحن گلایه اش اضافه کرد:پس چرا هنوز بهم زنگ نزده؟
پوفی کشید واظهار کرد:از کف دست مهیار..نمی دونم،غلطکش افتاده رو دور لجبازی
با ناراحتی بیان کرد:بهش بگید من هفته ی بعد باید برگردم..مگه یه لحظه دیدن ساینا چقدر وقت می بره که می خواد فکر کنه؟
پرویز میان کوتاه نیامدن مهیار،واحساس مریم گیر افتاده بود.
-باشه،الان بهش زنگ می زنم
پرویز با گرفتن شماره ی مهیار صوتی زنی که می اضافه کرد گوشی اش خاموش است شنیدباز به مریم زنگ زد.عجولانه بیان کرد:
-چی شد قبول کرد؟
لبخندی زد:نه گوشیش خاموش بود،مگه تو شمارش و نداری؟
به حرف پرویز لبخندی زد وگفت:نه،من وجود مزاحم زندگیشم،شماره شو به من نمیده
از پشت میز کارش قد بلند شد وبیان کرد:خوب ببین تو بیا خونه ی من،با هم می ریم پیشش
با خوشحالی گفت :وای ممنون
نیت پرویز فقط تمام کردن این ماجرا برای مریم و پسرش بود.
پرویز کتش از روی مبل برداشت واظهار کرد:قولت یادت نره،ساینا رو که دیدی دیگه مزاحم زندگیش نمی شیی
ثانیه ای مکث کرد،سری تکان داد وبیان کرد:باشه،رو قولم هستم
-می بینمت
-فعلا
مریم به موبایل در دستش چشم دوخت،مردی که یک بار او را مجبور کرد با پسرش ازدواج کند،حالا از او می خوهد مزاحم زندگی پسرش نشود.
تبسمی زد وبا خودش بیان کرد:
-هر کاری به نفع پسرش باشه همون کارو انجام میده
با آرش آماده می شود،مادرش ناهید نتوانست مانع راهی شدنش شود…به خانه ی پرویز رسیدند زنگ ایفون را زد،پرویز با دیدنش گفت:
-سلام بیاید تو
برای دیدن دخترش عجله داشت،ثانیه ها را نباید از دست دهد.
-نه ممنون اقا پرویز،اگر حاضرید زود تر بریم
-باشه الان میام
دقایقی بعد با ماشین بیرون وارد شد.بعد از سوار شدن پرویز از آینه به آرش که پشت نشسته بود نگاه کرد وگفت:
-پسرتونه؟
-بله،آرش
پرویز باز نگاهش کرد وبیان کرد:چقدر آرومه،سلام اقا آرش
مریم تبسمی کرد وگفت:انگلیسی باهاش صحبت کنید،فارسی متوجه نمی شه
ابرویی بالا انداخت:جدی؟چرا بهش یاد ندادی؟
سرش پایین انداخت واظهار کرد:نمی دونم، گفتم دیگه برنمی گردم
پرویز موشکافانه پرسید:پس چرا برگشتید؟!
به پرویز نگاه می کند،انگار او هم می میل داشت بپرسد،در استرالیا برتو چه گذشت؟
به ماشین ها نگاه می کرد واظهار کرد:برای دیدن خانواده ام و ساینا
-چرا اون موقع نمی اومدی؟
خاموشی کرد و سرش به سمت شیشه چرخاند،پرویز از سکوتش متوجه شد نمی خواد در این مورد حرفی بزند.بنابراین اضافه کرد:
-اون به زمان نیاز داره که بار دیگر قبولت کنه،پس بهش فرصت بده بتونه اون هشت سال نبودنت وفراموش کنه
با کف دستش بازی می کرد:فرصت برای کسی خوبه که می خواد چند سال بمونه،نه من که هفته ی بعد باید برگردم
-چرا بیشتر نمی مونی؟!مثلا یکی دو هفته بیشتر
لبانش تر می کند،وسعی می کند عصبی بودنش را کنترل کند.
-آخه کاری ندارم که بمونم…. اگر اجازه دیدن ساینا رو هم نده زودترمیرم
پرویز نیم نگاهی به او انداخت و حواسش به رانندگی داد و بیان کرد:
-شاید بخاطر همینه که اجازه نمیده ببینش،همش میگی ساینا…یه بار بهش بگو بخاطر عذر خواهی از تو هم اومدم
با لحن محکمش اضافه کرد:
-معلومه که برای عذرخواهی هم اومدم،ولی اون فرصتی به من نمیده…الان تنها فکر این شده که چه جوری من وبچزونه..البته موفق هم شده
پرویز باز نگاهش می کند،انگشتانش در کف دست می فشرد وگاهی با دست به پایش می زد.می خبر داشت اعصاب ضعیف شده اش تحمل ادامه ی بحث را ندارد.خاموشی می کند وتا رسیدن به خونه ی مهیار حرفی نمی زند.
پرویز زنگ خونه را می زند،در دل مریم آشوب بود…از طرفی هیجان دیدن ساینا را داشت وطرف دیگر مضطرب بودباز مهیار مانع این دیدار شود.کنار پرویز ایستاده بود.
دست آرش در دست فشرد.بعد از ثانیه ای،مهیار در را با ز کرد و با دیدن مریم جاخورد:
-تو اینجا چیکار می کنی؟
با دیدن پدرش بیشتر متعجب شد وبا لحن شاکی اش اضافه کرد:بابا؟!شما…واقعا ازتون انتظار نداشتم
مریم با چهره ای پراز التماس به مهیار اضافه کرد:ما صحبت کردیم، بهم اجازه دادی ساینا روببینم
مهیار با لحن جدی و خشکش گفت:گفتم می تونی ببینیش، نبیان کردم امروزگار بیای
–الان دوروزگار گذشته،من که چیز زیادی ازت نمی خوام،فقط اجازه بده یه بار بغلش کنم…فقط یک بار
مهیار به او نگاه می کرد. پرویز به پسرش اضافه کرد:می خوای همین جا نگهون داری؟!
اگر پدرش نبود در را می بست وتا وقتی که مریم آنجا بود دراباز نمی کرد.ولی وجود پدرش او را در عمل انجام شده قرار داده بود.
لبانش تر کرد و نگاهی به پدرش انداخت نفس صدا داری کشید ودر را باز کرد.هر دو وارد شدند.مریم به کل منزل نگاهی انداخت خونه ای بزرگ با دکوراسیون زیبا چیده شده بود.مهیار با اخم تعجبی به آرش که با تبسم نگاهش می کرد انداخت.یادش آمد پسری که آنروز دیده بود،پسر مریم و آن مرد است.رنگ دیدهانش به مریم شامگاهاهت ندارد.پس باید شبیه مردی باشد.که مریم را از او گرفت.فکش از عصبانیت منقبض می شود و به تبسمش پاسخی نمی دهد…از این پسر هم همچراکه پدرش متنفر شد.
آرش با دیدن چهره ی عصبی و پر از اخمش تبسمش محو شد.و به مادرش بیشتر چسبید.
مریم رو به مهیار بیان کرد:من قول میدم همسرت نفهمه من اینجام وزندگیت بخاطر من خراب نشه
او نمی دانست بعد از حرکت کردنش زندگی او خراب شد.
نگاه پر اخمش را از آرش می گیرد و به مریم می دوزد.
-چه تضمینی میدی که خراب نشه؟!اگر خانومم بفهمه چی؟!
نفس مریم با کلمه “خانومم” که مهیار از عمد به کار برده بود گرفت.حسادت به زنی که مهیار دوستش دارد.
با کف دست به پرویز که روی مبل قرار گرفته بود دراز کرد واظهار کرد:پدرتون ضمانت من و می کنه
به پدرش خیره شد،پرویز به مریم اطمینان داشت وبا تکان دادن سر بیان کرد:
-من بهش اعتماد دارم،اگر الان بری ساینا رو صوت بزنی بیاد همه چی تموم میشه،گیتی هم چیزی نمی فهمه
مهیار به مریم چشم دوخت واضافه کرد:نیست
بغض کردواظهار کرد :دروغ می گی؟
به سمت اتاق ساینا ودو اتاق دیگر راهی شد،در هر سه اتاق باز کرد وصدا زد:ساینا…ساینا
کسی جوابش نداد دو دستش بازکرد وبیان کرد:باور کردی؟
پرویز:کجاست؟!
نفسی کشید واضافه کرد:تولدت دوستش،الان هم می تمایل داشتم برم دنبالش
پرویز:خوبه،پس ما اینجا منتظر می مونیم تا بیای
مریم از خوشحالی به پرویز خیره شد و تبسمی زد.از اینکه یک نفر به فکر اوست،وهوایش دارد شاد شد.
به پدرش نگاه کرد کلافه شده بود نمی اطلاع داشت چرا پدرش اینقدر از مریم دفاع می کند.نزدیکش شد وگفت:
-بابا معلوم هست شما طرف کی هستی؟!این همون خانومیه که بچه اش و ول کرد حرکت کرد،یادت میاد وقتی ساینا مریض بود،اگر یکیتون کنارم نبودید می مرد،الان می گه می خوام دخترمو ببینم…نمی فهمه به جای اینکه پیش من برای دیدنش التماس کنه باید می راهی شد قبرستون دیدنش
پرویز:خدا نکنه مهیار
مریم آرش را رها کرد و به مهیار نزدیک شدبا اشک گفت:
-حق با توئه..من مادر خوبی نبودم تو شرایط بدی توو ساینا رو که احتیاج به من داشتید تنها گذاشتم،من نه اومدم بچه تو ازت بگیریم نه زندگیتو خراب کنم…فقط یه لحظه می خوام بغلش کنم
مهیاربا چهره ی گراهی شده از عصبانیت گفت:حرکت کردی عشق و حالتو کردی الان اومدی میگی بچه ام؟!
حرکت کردارها و حرف هایش برایش گنگ بود این مرد بی احساس و بی رحم رانمی شناخت،اشک ریخت و در چشمان پر از عصبانیت مهیار خیره شد:
-داری اشتباه می کنی!
مهیار با حرص و با خشم گفت:آره،انتخاب تو برای مادر بچه ام کار اشتباهی بود
با بهت و تعجب به مهیار نگاه می کرد،به خودش اجازه داد برای دیدن دخترش غرورش لگدمال شود.
هنوز چشمانش پر از التماس و اشک بود.و به مهیار نگاه می کرد اما او نگاهش را به سمت دیگر دوخت.مریم اضافه کرد:
-یه لحظه به من نگاه کن،صورت من شبیه آدمیه که تو عیش و نوش بوده؟
مهیار به خوبی می خبر داشت آن چهره ی پردرد نشان دهنده ی روزگار نه چندان خوبش بوده است.اما با این حال به او چشم دوخت واظهار کرد:
-آره دقیقا،خوش گذرونی هات و اونجا کردی،اشک هات و واسه من آوردی…دیگه اینجا برای دیدن ساینا نیا،برو
این را گفت و از مریم دور شد به سمت اتاق خوابش برای برداشتن سوئیچ و کاپشنش می رفت که رو به پدرش کرد وگفت:
-اگر اینجا دیگه کاری ندارید،می تونید برید…من باید برم دنبال ساینا
مریم تن صوتیش با حالت عصبی نیمه قد بلند کرد. می خواست آن دیوار صوتی دومتری که بینشان هست شکسته شود،ومهیار خوب آوایش بشنود.
-من مادرشم،اسمم تو شناسنامشه… توداری هرماه میاریش خونه بابام…منم که قرار نیست برای همیشه ایران وترک کنم،تو این حرکت کرد و وارد شد ها بالاخره یه روزی می فهمه من مادرشم
مهیار با عصبانیتی که قصد نداشت،آرامش کند انگشت اشاره اش به سمتش کشاند وگفت:
-صدات و برای من کشیده نکن،اگر لازم باشه دیگه اونجا هم نمی برمش(پوزخندی زد)این به نفع منه..چون مدتی که بفهمه تو بخاطر عشقت ولش کردی،ازت متنفر میشه…بعد هر چی دلت می خواد براش صغرا، کبرا بچین…فکر نکنم دیگه ساینا قبولت کنه
خسته از التماس کردن..فشار عصبی زیادی مریم تحمل کرده بود دیگر نتوانست کنترل اعصابش را در کف دست بگیرد…دستانش فشرد وبه سمت مهیار هجوم برد و محکم او را هل داد که بی اراده یک قدم به عقب حرکت کرد،از حرکت مریم جا خورد و نتوانست کاری کند.
فریاد زد:چرا نمیذاری دخترمو ببینم؟!
مشت های پی در پی به سینه ی او می زد…لباسش می کشید وبا فریاد حرفش می زد:
-مگه من چی ازت می خوام،بی رحم..ظالم…چرا نمیذاری بغلش کنم؟من مادرشم….اون بچه ی منم هست
مهیار انقدر از حرکت کردار مریم شوک زده بود که حتی نتوانست عکس العملی در برابر سیلی هایی که به صورتش او فرود می آمد نشان دهد،پرویز برای جدا کردن او از پسرش به سمتش حرکت کرد…این راهی شدارها برای آرش آشنا بود،باید گوشه ای می ماند تا مادرش آرام شود خودش را پشت میز کنسول که کنار درمنزل بود پنهان کرد.
پرویز او را جدا کرد ومحکم در کف دستانش گراهی شده بودولی تقلا می کرد از دست پرویز بیرون بیاید:
-آروم باش مریم
ولی مریم همچنان فریاد می زد:
-کثافت،آشغال…حالم ازت بهم می خوره، حیوون
پرویز فریاد زد:برو قرصاشو از کیفش بیار
شال مریم از سرش افتاده بود و موهایش اطرافش ریخت با فریاد گفت:
-ولم کن،بذار بهش بگم منم ادمم منم بچه مو دوست دارم،بذار به این بی رحم حالی کنم فقط خودش بلد نیست به بچه اش محبت کنه…حیوونا هم بلدن
مهیار با ور نمی کرد،مریم این حرف ها را به او می زند،زنی که دوروزگار پیش دیده بود با این زن چقدر فرق می کرد،پرویز برسر مهیار فریاد کشید:
-مهیار قرصاش بیار
مهیارتکانی خورد:چی؟
-قرصاش..ازتو کیفش بیار
مهیار با گیجی و کف دست پاچه گی همه ی محتویات کیف روی زمین ریخت. چند بسته قرص پیدا کرد، همه را به طرف پدرش گراهی شد:
-کدومش؟
-قوطی سفیده!دوتا
باز کردبا لحن نگرانش اظهار کرد:بابا فقط یه دونه است
-عیب نداره بیار
مریم خودش را آرام نشان داد،پرویز هم او را ملایم رها کرد. روی زمین قرار گرفت…نفس های پر از عصبانیتش را بیرون می فرستاد سعی می کرد ساکت شود.کنار میز جلومبل جای گرفته بود به یک باره با خشم چندین مشت به میز زد آنقدر مشت هایش محکم بود که شکست و از دستش خون جاری شد.مهیار با بهت و دیدهان از حدقه بیرون زده اش نگاهش کرد.
مریم اشک می ریخت. پرویز کف دستش محکم گرفت وملایم اضافه کرد:آروم باش چیزی نیست،بیا قرصتاو بخور
قرص ها در دهان گذاشت و با اب خورد. مهیارشبیه مسخ شده ها با قدم های آرام به مریم نزدیک می شد.پرویز متوجه او شد وگفت:
-برو باند بیار
به پدرش نگاه کرد و یک قدم به عقب رفت.مریم از درد نگاهانش فشرد.مهیار ایستاده و به خون هایی که از کف دست مریم روی میز می چکید خیره بود.
-مهیار با توام

به خودش وارد شد و به سمت آشپزمنزل راهی شد و جعبه ی کمک های اولیه باز کرد و باند برای پدرش آورد.پرویز خیلی سریع برای جلوگیری از خونریزی بیشتر،کف دستش بست.
مریم ،موهای باز شده اش که با اشک خیس شده و به صورتش چسبیده بود کنار زد.وبا بی رمقی سرش در میان کف دستانش گرفت.
پرویز با لحن مهربانی به او اضافه کرد:الان حالت خوب میشه،آروم باش
مهیار کناری ایستاده بود و حرفی نمی زد،به‌یک‌باره چشمش به آرش افتاد که از ترس مچاله شده،دقیق نمی خبر داشت چه بلایی برسر این دو وارد شده است؟
مریم به آهستهی بلند شد و روی مبل قرار گرفت کف دستانش لرزش خفیفی داشت… کف دستش به گلوکشید،در اثر فریادهایش گلویش به سوزش افتاده بود،باز نگاهان ملتمس وخجالت زده اش را به مهیار دوخت.قلبش به حال زنی که گمان می کرد بی رحم باشد سوخت.
پرویز کنارش نشست وشالش به او داد واظهار کرد: باید بریم بیمارستان
با شالش روی موهای باز انداخت وگفت: حالم خوبه
پرویز سعی می کرد لحنش آنقدر مهربان باشد که مریم با او اعتماد کند.
-باشه اما یه سرم بهت وصل کنن بهتر میشی.دستت هم باید بخیه بخوره
به کف دستی که درد را حس نکرده بود خیره شد واظهار کرد:خوب میشه،بدون بخیه
کشیده شد که پرویز اضافه کرد:کجا می ری؟
به مهیار که کنار آرش جای گرفته بود و آرامش می کرد نگاه کردوبیان کرد::خونه!
به سمت آن دو راهی شد،مهیار بلند شد،مریم بدون خیره شدن به او کف دست آرش گحرکت کرد و در منزل باز کرد.
پرویز از روی نگرانی که بلایی سرش بیاید به دنبالش حرکت کرد وگفت:می رسونمت
همانطور که منتظر بود آسانسور پایین بیاید حرفی نزد…فقط چند قطره اشک ریخت.پرویز به خانه برگشت که سوئیچش بردارد،مهیار به زنی که پشت به او ایستاده و موهای سیاه لختش تا شانه باز است نگاه می کرد.نگاهش به در خونه چرخاند و با دیدن کلیپس صورتی ساده که وسط خانه افتاده به سمتش راهی شد.وقبل از انکه پدرش بیرون برود بیان کرد:
-بابا صبرکن
پرویز ایستاد،مهیار سریع آن کلیپس را برداشت و به دست پدرش داد وگفت:
-اینو بده بهش موهاش و ببنده
پرویز نگاهی به پسرش انداخت واز کف دستش گراهی شد،و همراه مریم سوار آسانسور شدند.
بعد از رفتن آنها مهیار مشغول جمع کردن شیشه خورده هایی که روی زمین ریخته شده بودشد. آوای آهنگ پیامک گوشی اش آمد.به سمت گوشی اش حرکت کرد وبا دیدن اسم پدرش پیام را می خواند:
-مریم و راضی کردم بریم بیمارستان،توبیا آرش و ببر
برایش نوشت:باشه
نفسش با صدا بیرون داد که دیدهش به کیف مریم و وسایلی که ریخته بود افتاد.نزدیک تر راهی شد وروی پنجه پایش نشست.چیزی جز قرص و کف دستمال مرطوب کننده وعطر نبود،عطرش باز کرد وبو کرد.
-عطر شیرین ملایم،هووم خوشامگاهوئه
همه آن وسایل را درون کیف گذاشت،واینبار آوای زنگ موبایلش قد بلند شد.
-الو
-سلام آقای سعادتی،مولین نگارم…زنگ زدم ببینم کی میاد دنبال ساینا؟
یادش افتاد باید دنبال دخترش برود.
-وای ببخشید،من…راستش اگر امکانش هست من یکی دو ساعت دیگه بیام دنبالش
زن با مهربانی بیان کرد:باشه،مشکلی نیست…دخترم نگار خیلی هم خوشحال میشه
-ممنون، خدانگهدار
-خداحافظ
سوئیچش برداشت…قبل از بیرون حرکت کردن سوزشی که روی سینه اش بود اورا به سرویس بهداشتی کشاند، دکمه های پیجادهنش باز کرد و جای قرمز شده چشم دوخت و گفت:
-ببین چیکار کرده،(تبسمی گوشه لبش جای گرفت)چقدرم زور داری
به صورت سیلی خورده اش کف دست کشید،سوزش ودردی نداشت.انگار تمام نیرویش را برای زدن مشت به سینه اش خرج کرده بود.
تبسمی زد واظهار کرد:باید ازت فاصله بگیریم،خیلی خطرناک شدی
دکمه های پیمسیرنش بست و به طرف پارکینگ راهی شد بعداز سوار شدن به سمت بیمارستان حرکت کرد.با دیدن پدرش که دستان آرش گراهی شده بود قدم هایش تند تر کرد.وبه طرفشان واظهار کرد:
-چی شد بابا؟
پرویز برگشت وبیان کرد:
-هیچی دستش بخیه خوردویه ملایم بخش بهش زدن…تا فردا اینجاست،ببین من باید برم بیمارستان حال یکی از مریضام بد شده…تو می تونی پیش آرش بمونی؟!
آرش به او نگاه نمی کرد و سرش پایین گرفته بود مهیار اظهار کرد:
-نمی تونم پیشش بمونم باید برم دنبال ساینا
-ای بابا،وقت ندارم که ببرم پیش ناهید خانوم
-شما برید من یه کاریش می کنم،به خانواده اش اظهار کردید؟
-هنوز نه!دارم می ریم بهشون زنگ می زنم
پرویز قدمی برداشت که مهیار بیان کرد:بابا
برگشت:بله
مکث کوتاهی کرد وبا نگرانی اظهار کرد:اون چشه؟
-مشکل اعصاب داره،نمی خوام این حرفو بزنم ولی…فکر کنم زندگی با شوهرش اعصابشو ضعیف کرده
موشکافانه پرسید:یعنی اذیتش می کرده؟
-نمی دونم
-خوب میشه؟
-محیط براش آروم باشه مشکلی نداره،مثل بقیه زندگیشو می کنه…اما متاسفانه تو امشامگاه عصبیش کردی
وقتی خیالش از خوب بودن حالش راحت شد شانه ای بالا انداخت وگفت:من مشکلشو نمی دونستم
-می دونم،یه دقیقه می ذاشتی دخترشو ببینه این مشکل براش پیش نمی اومد،انتقام چیز خوبی نیست مهیار،یه وقت هایی گذشت بیشتر از انتقام آدم و آروم می کنه
اینم نسخه ش اگر براش نمی گیری نگهش دار بهش بده
پرویز با دادن نسخه کف دست پسرش،مهیار گفت:بابا اتاقش کدومه؟
پرویز تبسمی کرد واظهار کرد:می خوای ببینیش؟
هول شد واظهار کرد:نه،فقط می خوام بدونم کدوم اتاقه
پرویز خندید وبا کنایه گفت:می خوای بادیگارد براش بذاری که تا صبح ازش مراقبت کنن؟
با انگشتش به اتاقی که در نزدیکش بود اشاره کرد واظهار کرد:اتاق ۱۰۲
پرویز با یک خداحافظی از کنار آنها رفت.مهیار به آرش که با حالت قهر و ناراحتی رویش از مهیار گحرکت کرده بود،نگاهی انداخت.می اطلاع داشت انتقام پدرش را نباید از او بگیرد.تبسمی زد وخم شد وبیان کرد:
-پس اقا قشنگی که اون روزگار دیدم تو بودی؟
آرش با شتاب‌زدهی و غضب به او نگاه می کند، واولین لگد به او می زند.ومشت های بعد با خشم به پایش زد.
مهیار سریع خودش را عقب کشید و با بهت می گوید:
-تو ومادرت حرکت کردین دفاع شخصی؟!چرا می زنی؟
با اخمی که هنوز در چهره اش بود اظهار کرد:مولینم و دعوا کردی
تبسمی زد:آهان،بخاطر همین؟گفتم شاید قیافم شامگاهیه کیسه بوکسه، که خودت و مادرت می زنید
آرش لبانش آویزان کرد وبه او خیره شد،مهیارخم شد وبا تبسمی عکس ساینا که در موبایلش بود به او نشان داد.
-این دخترمه اسمش سایناست،مهربون و خوش اخلاق،البته یه ذره از مهربون اون ورتره..خیلی خیلی مهربونه…می خوای ببینیش؟!

بادقت به عکس ساینا که تبسمی زیبا برلب داشت چشم دوخت،کف دستش روی عکس زیبای او گذاشت وبه مهیار خیره شد.
-شاینا؟!
مهیار خندید:آره ساینا،چقدرم زود آشتی می کنی
مهیار ایستاد و نگاهش به اتاق مریم افتاد،آب دهانش قورت داد…با خودش کنجار می حرکت کرد، برود؟یا نه؟بالاخره تصمیم گرفت به او سری بزند… کف دستان آرش گراهی شد و همجاده خودبه اتاق او برد نزدیک اتاق شد کف دستش بالای کف دستگیره در نگه داشت و به ساکتی در را باز کرد. در آن اتاق نیمه تاریک به عاشقیش که خسته از زخم های روزگارگار روی تخت خوابیده بود نگاهی انداخت.همان زنی که روزی برای دیدنش دست روی صورتش می کشید تا بتواند تصورش کند،حالا او در چند قدمی او خوابیده است.
،زیر لب زمزمه کرد.
-بالاخره اومدی؟!
با احتیاط چند قدم به جلو بر می دارد.
-اون با تو چی کار کرده؟!چه بلایی سر تو آورده؟!تو تمام روزگارهایی که از من بدت می اومد یک بار به من ناظهار کردی حیوون
آرش می تمایل داشت پیش مادرش برود که مهیار کف دست گحرکت کرد وآهسته گفت:
-نه،ممنون خوابه بریم
نگاه آخر به او انداخت،در را بست و همجاده آرش از بیمارستان خارج شدند…از آینه به اوخیره شد واضافه کرد:
-با من قهری؟
کلمه ی ناآشنایی شنیده بود،سرش تکان داد واضافه کرد:قهر چیه؟
مهیار خندید وبیان کرد:چقدر مودب،چیزی خوبی نیست، خوبه که هنوز اسمشو هم نشنیدی
دقایقی بعد مهیار نزدیک منزل ی ویلایی ماشینش پارک کرد وپیاده شد…نزدیک خونه شد و زنگ فشرد.آقایی جواب داد.
-کیه؟
-سلام سعادتی هستم، ساینا رو آوا می زنید بیاد؟
-سلام آقای سعادتی..بفرماید تو؟
-نه ممنون،فقط لطف کنید ساینا رو بگید بیاد
-نگاه الان
ساینا به هممسیر مردی،بیرون وارد شد بعد از سلام و تعارف کردن سوار ماشین شدند ساینا بدون آنکه فردی که در ماشین است ببیند صندلی جلو جای گرفت.با هیجان و سرخوشی از جشن و اتفاقاتی که در ان افتاده بود برای پدرش تعریف می کرد میان حرفش مهیار اظهار کرد:
-ساینا مهمون داریم
با لحن کنجکاوش پرسید:کی؟
با انگشت شصتش به پشت اشاره کرد واظهار کرد:پشت سرت
آرام سرش را به پشت چرخاند با دیدن پسری که گوشه ای از ماشین، پشت مهیار نشسته بود خیره شد ،با دهان باز از مسروری اظهار کرد:
-وای بابا،اینو از کجا پیداش کردی؟
مهیار اخم تعجبی کرد وگفت:مگه عروسکه که ازسر خیابون پیداش کرده باشم؟
به پدرش خیره شد واضافه کرد:پس از کجا آوردیش؟
-بچه ی یه بنده ی خدا؟
ساینا با هیجان دست هایش به هم زد واظهار کرد:بابا برای خودمونه؟
مهیار خندید،ساینا اضافه کرد:بابا نخند خوب منم دوست دارم یه داداش داشته باشم
-ببخشید،یعنی اینقدر کمبود داداش تو زندگیت احساس می کنی که به هرکسی می خوای بگی داداش؟
با لحن کودکانه اش گفت :نه به هرکسی نمی گم داداش،این خیلی خوشگله
ابرویی بالا انداخت وگفت:آهان اینو بگو داداش قشنگ می خوای
ساینابا لبخند مهربانش به آرش نگاه کرد وگفت:
-بابا نگه دار می خوام برم پیشش بشینم
مهیار که همچنان مشغول رانندگی بود ساینا اظهار کرد:
-بابا نگه دار دیگه می خوام برم پیشش
مهیار با ملایمی اظهار کرد:صبر کن یه جا وایسم دیده،وسط خیابون که نمی تونم نگه دارم
با ایستادن ماشین ساینا سریع پیاده شد وپیش آرش قرار گرفت وگفت:
-وای چقدر خوشگه،اسمت چیه؟
مهیار:آرش
ساینا از اینکه پدرش جواب داده بود،اخم کرد وبیان کرد:بابا از این پرسیدم
-این اسمش آرشه و نمی تونه فارسی صحبت کنه،انگلیسی فقط بلده
با دلخوری گفت:ولی من که بلد نیستم
-یاد اون روزهایی بیوفت که بهت می گفتم بذارمت کلاس زبان می گفتی خوشم نمیاد، حوصله ندارم
-یعنی هر چی من بگم نمی فهمه
سرش به معنی نه بالا فرستاد:نه!هرچی می خوای بهش بگی به من بگو براش میگم
ساینا غمگین بود چرا نمی تواند با آن پسر زیبا و آهسته صحبت کند.صورتش جلو برد ولی آرش صورتش از او گراهی شد ساینا گفت:
-می خوام ب*و*ست کنم
با نگاهان مظلوم و خجالتی اش به او نگاه کرد،ساینا با اعتراض بیان کرد:
-بابا بهش بگو می خوام بوسش کنم
مهیار لبخندی زد واضافه کرد:
-حالا نمی خواد پسر مردمو ب*و*س کنی،سالی یه بار باباش و ب*و*س نمی کنه یه پسر خوشگل دیده هول شده
ساینا از پشت خم شد و پدرش بوسید:تو هم قشنگی عزیزم
مهیار خندید واضافه کرد:ای جان،ممنون
ساینا آرش را غافلگیر کرد وبه یک باره درآغوشش گحرکت کرد واضافه کرد:
-بابا نمیشه این داداش خودم بشه؟خیلی دلبره مثل عروسک باربیه ولی از نوعه پسرونش
از آینه به آنها خیره شد وخندیدوگفت:نه نمیشه…ساینا ولش کن، گ*ن*ا*ه داره له شد
ساینا آرش را رها کرد،او به آن دختر مهربان تبسمی زد ساینا با هیجان گفت:
-وای بابا داره به من لبخند می زنه
مهیار با خنده سرش تکان داد:نادرترین اتفاق دنیا رخ داد
ساینا پرسید:بابا پسر کیه؟
لبانش تر کرد،و با تامل اظهار کرد:اون خانومه که اونروز اومده بود خونمون یاده؟
-آره
-پسر،اونه
با کنجکاوی پرسید:شما که با مولینش دعوا می کردید چرا می خوای ببریش خونمون؟!
مهیار آرزو می کرد کاش می توانست راحت همه چیز را برای او توضیح دهد،وبگوید مادر شما دوتا فعلا باید تنبیه شود.اما آرش از این تنبیه مستنثناست.
-چون مولینش مریضه، الان بیمارستانه
-آهان،می گم نمیشه امشب پیشمون بمونه؟
-نه
با اظهار کردن نه پدرش آرام کنار آرش نشست،به محض رسیدن به خانه و سوار شدن در آسانسور آرش گریه کرد مهیار گفت:
متعجب بیان کرد:چیه آرش؟!
-مولین
-ای بابا،تو که چند دقیقه پیش مامانت یادت نبود
گریه اش قد بلند شد:مامان
مهیار بغلش کرد وبا او حرف می زد ولی آرام نمی شد،ساینا شکلک در می آورد ولی فایده نداشت.آسانسور ایستاد ووارد خونه شدند.
مهیار بیان کرد:ساینا برو اسباب بازی هات بیار شاید ساکت شد
-بابا من که اسباب بازی ندارم همش عروسکه
این را بیان کرد و وارد اتاقش شد.هر چه داشت در آغوش گحرکت کرد وبه سالن آورد.روی زمین ریخت وگفت:
-فقط همین ها رو دارم
مهیار با تعجب گفت:اینا که همش عروسک و فنجون وقوریه
با حرص اضافه کرد:بابا من دخترم،کامیون ولودر که ندارم،یه چیز دیگه هم دارم صبرکن
ساینا به اتاقش برگشت ومهیار آرش را روی زمین گذاشت شاید یکی از ان عروسک ها خوشش بیاید و بازی کند اما به آن عروسک ها نگاه هم نمی کرد.
ساینا با دفتری در کف دست بیرون وارد شد و جلو آرش گحرکت کرد و اضافه کرد:
-ببین نقاشی هامو،زیبا کشیدم؟این کوهه…این درختِ سیبه
گریه آرش بند امد،دفتر نقاشی از او گراهی شد وخوب نگاهش کرد،و صفحاتش را ورق می زد.مهیار با ابروهای بالا راهی شده اضافه کرد:
-مثل اینکه کار ساز بود ساینا،از نقاشی هات خوشش اومده
ساینا به اتاقش برگشت وبا یک دفتر نقاشی و لیوانی که پر از مداد رنگی بود برگشت…مهیار با کف دستمال کاغذی اشک هایش پاک کرد.ساینا رو به پدرش کرد و اضافه کرد:
-بابا بهش بگو نقاشی بکشه
مهیار حرف ساینا را برایش ترجمه کرد،با مسروری تبسمی زد،آرش از آن همه مداد رنگی که در لیوان بود به وجد رسید روی زمین قرار گرفت و دفتر نقاشی ساینا باز کرد که ساینا سریع از او گحرکت کرد واظهار کرد:
-این نه،این دفتر مدرسه ی منه…این برای تو
دفتر نو وکف دست نخورده ای به او داد.با همان خوشحالی وصف ناپذیریش مشغول کشیدن نقاشی شد.
مهیار روی مبل نشسته بود وبه آن دو نگاه می کرد،بیشتر خیره به آرش بود، زیر لب اظهار کرد:
-اگر مادرت بخاطر زیبایی پدرت از من جدا شده بوده،حق داشته
نفسی با آه کشید و قد بلند شد:ساینا من میرم شام بگیرم،مواظبش باش
-بابا من شام خوردم
بافتش به تن کرد وبیان کرد:یعنی برات پیتزا نگیرم؟
با شنیدن اسم پیتزا سریع گفت:چرا،چرا بگیر می خورم
با لبخندی بیرون رفت. بعد از دقایقی برگشت.بافتش روی مبل انداخت و با پلاستیکی که در دست داشت به سمت آشپزخانه رفت و اظهار کرد:
-بچه ها بیاید شام
ساینا دست آرش گحرکت کرد وگفت:
-اول بریم کف دست هامون رو بشوریم که با مداد رنگی ها خیلی کثیف شده
آرش متوجه حرف هایش نشده بود،فقط در خاموشی توسط دست های دختر مهربان کشیده می شد،مهیار سری به آنها زد…ساینا روی کف دست های آرش مایع دست شویی ریخت،آرش متوجه شد و کف دست هایش شد…ساینا کف دستش پر از اب کرد و به صورت او زد:
-صورتت خیلی کثیف شده،باید تمییز بشه
حوله به دستش داد وبیان کرد:حالا دست و صورتتو خشک کن
مهیارنتوانست جلوی خنده ا ش بگیرد،بی آوا خندید و به طرف آشپزمنزل رفت.
-انگار یکی از عروسک هاش وگیردر آورده
ساینا هممسیر آرش امد واظهار کرد:ما امدیم
مهیار به آرش کمک کرد پشت میز آشپزخانه بنشیند.پیتزاها جلویشان گذاشت و مشغول خوردن شدند.
آرش به‌آرامی و ساکت وغذا می خورد،مهیار خوردن او را به مسیر حرکت کردن لاک پشت در ذهنش تشامگاهیه کرد.ساینا هم بدون حرف زدن در خاموشی مشغول خوردن بود. آرش با برداشتن نوشابه از دستش لیز خورد و روی شلوارش ریخت.با ترس و وحشت به مهیار نگاه کرد،گمان می کرد او هم مثل مادرش دعوایش می کند.مهیار متوجه نگاهان ترسان او شد با لبخند گرم کنارش ایستاد وخم شد.
آرش با ترس بیان کرد:نوشابه ریخت
با همان لبخند گفت:اشکالی نداره،پاشو شلوارتو بشورم
او را به سمت حمام برد وبیان کرد:
-ساینا حوله حمومت و بیار
-باشه الان میارم
او را به حمام برد،آرش خودش شلوارش در آورد مهیار متوجه جای سوختگی روی پایش شد نزدیک تر حرکت کرد و با تعجب اضافه کرد:
-پات چی شده؟
با سر پایین انداخته اش اظهار کرد:سوخته
-با چی؟
-روغن داغ
مهیار که عصبانیت چند دقیقه پیش مریم دیده بود بیان کرد:مولین کرده؟
سریع گفت:نه
مهیار با لحن نگرانی اضافه کرد:پس کی پاهات و سوزونده؟
ساینا در حالی که موبایل پدرش در دست داشت تقه ای به در زد:
-بابا بیام تو؟
چرخید:نه
-تلفن داری؟
-کیه؟
-عمو فرزین
-بگو بعدا خودم زنگ می زنم
-باشه
با حرکت کردن ساینا رو به آرش چشم دوخت،می ترسید کسی آنها را در استرالیا اذیت می کند:نمی خوای بگی ؟!قول می دم به کسی نگم
سرش پایین انداخت و حرفی نزد..انگار او هم فهمیده بود نباید راز سختی کشیدن مادرش را به کسی بگوید.
مهیار نمی تمایل داشت تصور کند که کار پدرش است با تردید پرسید:
-بابات این کارو کرده؟
کلمه ی پدر برایش نا آشنا بود،یادش نمی آمد کسی را به این اسم آوا زده باشد.
-بابا کیه؟
با آزردهی نفسی کشید،متوجه شد قبل از بزرگ شدن آرش کامیار فوت کرده است:
-هیچی،ساینا حوله چی شد؟
تقه ای به در زد مهیار در را باز کرد و حوله به کف دستش داد…ارش آنقدرها هم کوتاه نبود که حوله ساینا انده ازش نباشد،تا روی مچ پایش گحرکت کرده بود.ولی مهیار آستین هایش به بالا تا زد واضافه کرد:
-چند سالته آرش؟
تبسمی به مهربانی مرد رو به رویش زد واظهار کرد:چهار سال
سرش تکان داد واضافه کرد:خوبه مرد قد مرد وزیبایی میشی…به دخترایی که دبنالت میان رو نده باشه؟
آرش فقط خندید،با یک دیگر بیرون رسیدند.ساینا با دیدن آرش چشم هایش بست وگفت:
-من نگاه نمی کنم
آرش باز خندید،مهیار شلوارش انداخت در ماشین لباسشویی و رو به آرش اظهار کرد:بیا شامت و بخور
ارش ومهیار به تنهایی پیتزایشان می خوردند و ساینا برنامه کلاسی فردایش را در کیف می گذاشت که صدای زنگ منزل بلند شد.
مهیار قد بلند شد،و سمت در حرکت کرد با دیدن پریسا که چهره ی دلخور و عصبی داشت گفت:
-سلام،آرش و صدا می زنید؟!
سرش تکان داد:بفرماید تو
-ممنون فقط اومدم دنبال آرش
مهیار که سعی می کند در برابر عصبانیت پریسا خونسرد باشد گفت:
-آرش شلوارش و کثیف کرده انداختم ماشین،یه چند دقیقه ای طول می کشه،پس بفرماید تو
پریسا به مهیار نگاه کرد وگفت:
-اقا مهیار ازتون یه خواهش دارم
-بفرماید
-میشه بیشتر از این خواهرمو اذیت نکنید؟…اون نمی خواد زندگیتون و خراب کنه،فقط بهش اجازه بدید یک بار بچه شو ببینه، اون چند وقت دیگه بر می گرده استرالیا ودیگه شما اونو نمی بینید،مطمئن باشید اگر هم بخواد بیاد ایران دیگه سراغی از تو و زندگیتون و ساینا نمی گیره،اینقدر بی عاطفه نباشید…اگر اینقدر از مریم بدتون میاد که نمی خواید ببینیدش!اجازه بدید ساینا با پدرتون بیان و یک دقیقه مریم ببینتش
مهیار صاف ایستاد و اضافه کرد:
-ببینید پریسا خانوم،من حتی می تونستم ساینا رو به دیدن پدر و مادرتون نیارم،زیرا دلم سوخت این کارو کردم
-لازم نیست منت بذارید
-منتی نیست،هر تصمیمی برای دیدن ساینا و مادرش بگیرم به خودم مربوطه وقلبم نمی خواد کسی دخالت کنه
پریسا با لحن پر حرص و عصبانیتش بیان کرد:
-خیلی بی رحم و بی عاطفه هستیدبر خلاق اون چیزی که ظاهرتون نشون میده،می دونی فکر کنم اگر شما می رفتید کسی اینجوری سرزنشتون نمی کرد که کل خانوادتون دارین مریم و اذیت می کنید،اونم برای یه لحظه بغل کردن دخترش
مهیار پوفی کشید و گفت:میرم آرش و حاضر کنم بیارم
ساینا که صدای پریسا شنیده بود با مسروری بیرون امدوپریسا اورا بغل کرد:
-سلام خاله پریسا
-سلام عزیز قلبم،خوبی؟
-آره،اومدی دنبال آرش؟
-آره قربونت برم
-نمیشه امشب اینجا بمونه؟
پریسا با لحن آزرده و گراهی شده اش گفت:نه عزیزم،مولینش بیان کرده حتما باید آرش و ببرم خونه
کمی تامل کرد واضافه کرد:مولینش خواهر تو میشه؟
-اره؛کی بهت اضافه کرده؟!
-بابا…
پریسا با تامل اضافه کرد:دیگه چی اظهار کرده؟
-هیچی همین،
مهیار آرش را حاضر کرد و به دم در رسید.ساینا به آزردهی نگاهش کرد واضافه کرد:
-بازم میای؟
به مهیار خیره شد مهیار جواب ساینا داد:نه ساینا جان،باید بره پیش مولینش
پریسا دست آرش گرفت و نگاه پر از خشم به مهیار انداخت و حرکت کرد.ساینا برایش کف دست تکان داد.آرش به ملایمی دستی برای آن دختر مهربان تکان داد.
وارد منزل شدند ساینا دفتر نقاشی و رنگ های پخش شده روی زمین جمع می کرد.مهیارصورت گراهی شده ودمغ دخترش دید وگفت:
-چیه ساینا؟
با بی حوصله گی اظهار کرد:هیچی کاش آرش شب اینجا می موند
-نمی شد بمونه مامانش دلواپس می شد
-مگه مولینش بیمارستان نیست؟خوب پیش ما می موند بعد می اومد دنبالش
مهیار کلافه کف دستی به موهایش کشید نمی خبر داشت با او چه کار کند.انگار هر طور شده می خواست آرش را عضوی از خانواده کند.
با نگه داشتن ماشین رو به روی بیمارستان پیاده شد.نفس عممیقی کشید امیدوار بود کارش درست باشد.وارد بیمارستان شد.
از زنی سفید پوش پرسید:ببخشید خانوم مریم سعادتی مرخص شدند؟!
به دفترش نگاهی انداخت وبیان کرد:نخیر
-کی می تونن مرخص بشن؟!
-پول بیمارستان پرداخت بشه،می تونن برن
به سمت صندوق راهی شد و پول ترخیص شدنش را پرداخت وکرد واظهار کرد:
-اگه میشه بهش اطلاع بدید پول بیمارستان داده شد
-باشه
مریم که گمان می کرد خواهرش آمده با دیدن مهیار که در ماشین جای گرفته شالش مرتب کرد و به سمت او راهی شد.نگاهش به فرمان، اما حواسش به زنی که به ماشین نزدیک می شد بود،مریم با پشت دست ضربه ای به شیشه زد.
به او نگاه کرد،شیشه پایین فرستاد مریم که خم شده بود اضافه کرد:پول بیمارستان و شما دادی؟
با تبسمی بر لب ابرویش بالا داد واضافه کرد:شما؟
با همان لبخند سرش تکان داد واضافه کرد:آره من دادم،بیا سوار شو…
مریم اخمی کرد واضافه کرد:من صدقه نمی خوام،رسید و بدید وپولو بهتون میدم
به کف دست خالی بدون کیف او نگاه کرد:مگه پول همرات هست؟!
مریم لب به دندان گحرکت کرد واظهار کرد:نه ولی براتون میارم
از ماشین پیاده شد،چند قدم به نزدیکی او حرکت کرد؛ مریم سعی کرد ترسی که از مهیار دارد در چشمانش بروز ندهد ولی او فهمید و با تبسمی نگاهانش باریک کرد وبه دیدهان او نگاه کوتاهی انداخت وگفت:
-نترس می خوام کیفتوبهت بدم
همانطور که مهیار در عقب ماشین باز می کرد، مریم با ملایمشی که در وجودش جمع کرده بود اضافه کرد:
-کی گفته من ترسیدم؟!
نگاهان مهیار هم به ترس مریم خندید،مهیار کیف به سمتش گحرکت کرد وگفت:دیدهات،از ترس دارن می لرزن
مریم می ترسید مهیار برای تلافی شب گذشته آمده باشد.دیگر چیزی ناظهار کرد و کیف از دست او گحرکت کرد وبیان کرد:
-ممنون
مهیار با دقت به چهره اش چشم دوخت:خواهش می کنم،کسی قراره بیاد دنبالت؟!
مریم بدون جواب دادن درون کیفش وارسی می کرد،مهیار به ماشین تکیه داده وبیان کرد:
-نگرد پولی توش نیست
با اخم وحرص نگاهش کرد واظهار کرد:لازم نیست اینقدر بگی پول نداری
خندید:بیا سوار شو کارت دارم
کیف روی شانه اش انداخت وبیان کرد:
-من دیگه با شما کاری ندارم،الان هم خواهرم می خواد بیاد دنبالم برم خونه
عینک روی دیدهش جابه جا کرد و تکیه اش از ماشین برداشت وبیان کرد:
-با تو کاری ندارم می خوام در مورد ساینا حرف بزنم،اگر نمی خوای می رم
مهیار چند قدم برداشت که مریم سریع دنبالش حرکت کرد واظهار کرد:صبرکن،صبرکن…باشه،حرف می زنیم درمورد ساینا
مهیار که نزدیک در بود آن را باز کرد وگفت:سوار شو
خودش به سمت در راننده حرکت کرد،مریم هنوز خیره به دری بود که میهار برایش باز کرده بود،مهیار در راننده باز کرد وگفت:
-پشیمون شدی؟
-هان؟نه…
همزمان با هم قرار گرفتند…هوای گرم ماشین با عطر گرم و تلخش در فضای ماشین پیچیده بود. ماشین گرم بود ولی کنار مهیار در این موقعیت حال سرد شده اش رو به انجماد می راهی شد.اولین بار بود کنار او می قرار گرفت و رانندگی کردنش را زیر نگاهی دید می زد.مهیار که متوجه شد مریم نامحسوس به او نگاه می کند از عمد از کف دست انداز که به آن نزدیک می شدند با سرعت رد شد.مریم تکان بدی خورد و جیغ کشید.
مهیار خنده اش قورت داد و جدی اظهار کرد:ببخشید
دقایقی که از حادثه کف دست انداز گذشته بود مریم تصمیم گحرکت کرد به جای همسر سابقش به طبیعت بیرون نگاه کند.مهیارپخش را روشن کرد.
|نموندی پیشَم|عیب نداره تنها می شَم|بار دیگر عاشقت نمی شَم|
|منم دیونه می شَم|یادته…|زدی آتیشم|کارات با تیشه زد به ریشه ام|
|تو جنس سنگی و من شیشه ام|یادته بیان کردی|می مونی پیشم|نبیان کردی بعد تو چی می شم|
|هه…دیونه می شم!|
|خسته می شَم|از آدما فراری می شَم|زود عصبی می شَم|
|هه…بخند به ریشَم!|
|یادته…?زدی آتیشم|هنوز تو خسته گیشم|نباید باهات قاطیشَم|
|نه آدم نمی شَم!|
?می خوام دوباره باشی پیشَم|آواره می شَم،بری|دیونه می شَم|
مریم آوای پخش کم کرد،آنقدر که آوای آن خواننده را که روی اعصابش بود نشنود.نگاهش به نم نم بارانی که برف باکن آن را از شیشه پاک می کرد دوخت وبیان کرد:
-گیتی می دونه اومدی دنبالم؟
مهیار نگاهش به جاده بود و حواسش به رانندگی، گفت:مگه هر جا می رم، قراره اونم بفهمه؟
نگاهی به نیم رخ میهار انداخت وبیان کرد:این جوری داری از اعتمادش سوء استفاده می کنی؟
بدون خیره شدن به مریم پوزخندی زد واظهار کرد:دقیقا کاری که تو با من کردی
با آزردهی در چهره اش سرش پایین انداخت:اگر کار من اشتباه بوده تو دیگه تکرارش نکن
نفس صوت داری کشید واظهار کرد:
-کاش این نصیحت و قبل از حرکت کردنت به خودت می کردی؟!در ضمن ما هنوز ازدواج نکردیم که بهش خیانت کنم
مریم لحنش آرام کرد،که مهیار عصبی نشود:فرقی نمی کنه اون الان تو رو شوهر خودش می دونه
فرمان ماشین را محکم در کف دست فشرد وبه تمسخر خندید:
-چقدر فرهنگ اونجا روت تاثیر گذاشته …وفاداری به زندگی زناشویی خوب یاد گرفتی
به او نگاه کرد و با دلخوری اضافه کرد:طعنه زدن های تو تمومی نداره نه؟!باورم نمیشه تو همون مردی بودی که دوستم داشتی
پوزخندی زد:عاشق شدم،فعل گذشته است، چیزی هم که متعلق به گذشته باشه دیگه بر نمی گرده
حرفش انقدر جدی و محکم زده بود،که دیگرجایی برای ابراز علاقه خودش هم نگذاشت. مریم نفسی کشید هر دو برای دقایقی سکوت کردند.تنها چیزی که در آن ماشین شاسی بلند به گوش می رسید صوتی آهنگ هایی بود که پشت هم خوانده می شد.
نزیک خانه پارک کرد،مریم متعجب گفت:خوب کارت چی بود؟!دیگه خونه رسیدیم که
مهیار واظهار کرد:هیچی؟
با آوای پر حرصش اظهار کرد:هیچ؟!یعنی تو باز..
به او چشم دوخت ودستش دراز کرد:شمارت وبده
به دستان دراز شده اش چشم دوخت وگفت:چرا؟
همانطور که دست دراز شده اش تکان می داد بیان کرد:امشب بهت زنگ بزنم کی ساینا رو ببینی؟
با خوشحالی تبسمی زد وگفت:موبایلم که تو کیفم بود برمی داشتی
-این کار زشت و به دور از ادبه
تبسمی نامحسوس زد وکیفش باز کرد:فرهنگ اینجا هم رو تو تاثیر گذاشته،شمارتو بگو
-تو اول گوشیتو روشن کن
گوشی اش بر می دارد اما صفحه اش روشن نشد پوفی کشید واضافه کرد:
-شارژ تموم کرده،گوشی خودتو بده
مهیار در جیب کت و داشبورد و کیفی که هممسیرش بود گشت وبا دستی به موهایش کشید وگفت:
-خونه جا گذاشتم
مریم نگاهی به او انداخت وخندید:عالی شد! قلم وکاغذ اگه همرات هست؟! بده
مهیار لبانش گزید که نخندد.خودکار به او داد ولی کاغذ پیدا نکرد واضافه کرد:
-زمین ومدت دست به هم دادن شماره نگیرم
مریم خم شد و کف دست راستش گرفت،مهیار در یک لحظه احساس برق گحرکت کردگی شدید کرد و با چشمان گشاد به او که شماره روی کف دستش می نوشت نگاه کرد.
زیر شماره اش نوشت:بی حواس
مریم خودکار روی داشامگاهورد گذاشت وبیان کرد :حواست باشه با آب پاکش نکنی
به زحمت گفت:باشه
مریم در ماشین باز می کند قبل از پیاده شدن ،با شرمندگی گفت:
-بابت سیلی هایی که بهت زدم و اون حرف ها…معذرت می خوام
مهیار متعجب گفت:حرف؟منظورت فحش هایی که بهم دادی؟!جای مشت هات هنوز می سوزه
از اینکه مهیار اینطور دیشامگاه را به او یادآوری می کرد خجالت زده اظهار کرد:
-ببخشید،حالم خوب نبود…راستش من مشکل اعصاب دارم،یه وقت هایی یه کارهایی می کنم که خارج از کنترلمه،بازم معذرت می خوام
-تو عمرم کسی بهم نبیان کرده بود حیوون
-گفتم ببخشید که
-الان باید چی بگم؟

شانه اش بالا انداخت واظهار کرد:هر چی قلبت می خواد
با ابروهای بالا رفته بیان کرد:هرچی که فحش وکتکات تلافی می کنه؟
به آینده ی این حرف مهیار خوش بین نبود،ولی با این حال بیان کرد:اره هرچی؟
مریم در چشمانش به دنبال تنفر از خودش بود اما حالت چهره اش انقدر خنثی بود که نفهمید هنوز دوستش دارد یا نه؟.مهیاراظهار کرد:
-فکرهامو می کنم بهت می گم
مریم پیاده شد.با کلید در راباز می کند وبدون نگاه کردن به او وارد خونه شد.مهیار به کف دستش خیره شد.هنوز دستان سرد آن زن بر روی کف دستش جای مانده بود.
مهیار به خونه بازگشت.موبایلش برداشت تعداد میس کال هایش به ۲۲ رسیده بود.همه ی تماس ها از طرف گیتی بود.
به گیتی زنگ زد با اولین بوق برداشت:سلام کاری داشتی؟
با عصبانیت بیان کرد:معلوم هست کجایی؟یک ساعته دارم می گیرمت
از خانه خارج شد وگفت:ببخشید،موبایلموخونه جا گذاشتم
-نمایشگاه بودی؟
-نه جایی کار داشتم
با لحن پراز حرص وعصبانیت گفت:آهان می گم چون اونجا هم زنگ زدم اظهار کردن نیستی
مهیار سوار ماشین شد وبا تبسمی اظهار کرد:حالا کارت چیه که اینقدر غر میزنی؟!
گیتی با لحن ساکتی اظهار کرد:شب خونه ی ما دعوتید؟
-چرا جمع می بندی؟مگه چند نفر دعوت کردی؟
-خودت و عمه تون دیگه،عموت هم که ما هنوز زیارتش نکردیم
مهیا رخندید وبیان کرد:عموم الان چند سال مقیم فرانسه است!خودمم نمی بینمش
مهیار با لحن شکاکش اضافه کرد:حالا چه خبره همه رو دعوت کردید؟
-هیچ یه مهمونی کوچیک برای دورهمی اشکالی داره؟!
مطمئن نبود مهمانی فقط یک دورهمی ساده باشد.
-نه خیلی هم خوبه
-فقط یادت نره برام کادو بخری
-بله نگاه
-اگر کاری نداری قطع کنم که به عمه راحله هم زنگ بزنم؟
-من که کارت نداشتم خودت زنگ زدی؟
گیتی با حرص اظهار کرد:واقعا که..حداقل بگو عزیزم دوست دارم خداحافظ مواظب خودت باش
مهیار با چندش صورتش جمع کرد واظهار کرد:گیتی من سی و پنج سالمه،این لوس بازیا چیه
-لوس بازی نیست یه نوع ابراز احساساته
-باشه فهمیدم خداحافظ
هنوز صوتی گیتی که اعتراض می کرد می شنید ولی تلفن قطع کرد.
با رسیدن به نمایشگاه به صنقلبی نمایشگاه تکیه داد.هنوز موبایلش روی میز نگذاشته بود که عمه اش راحله زنگ زد.با برداشتن موبایلش جواب داد:
-سلام عمه
-سلام،خوبی عمه جان؟
-ممنون خوبم
راحله با لحن کنجکاو پرسید:گیتی چرا همه رو دعوت کرده خونشون؟
سرش به سمت ماشین و آدم هایی که در حال رفت و رسید بودند چرخاند ونفسی کشید.
-منم مثل شما بی خبرم،فقط اظهار کرده یه دورهمیه
راحله هم از این مهمانی یک‌بارهی متعجب بود واضافه کرد:
– تو این چند ماه سابقه نداشته…جشنِ تولدت نیست مهیار؟
مهیار با لبخندی تکیه اش از صندلی برداشت و رو به میز خم شد واضافه کرد:
-نه عمه، من بهار دنیا میام نه زمستون
با یاد آوری ماه تولد برادرزاده اش اضافه کرد:
-آره، آره راست می گی،خوب پس ما شامگاه میام خونه ی تو، با هم بریم
با بی حوصله گی دستی به صوذتش کشید وگفت:باشه بیاد
-خداحافظ
انگشت شصتش برای قطع تماس بالا آورد. با دیدن شماره ای که کف دستش نوشته شده با صوتی نیمه فریادش اضافه کرد:
-وای
سریع شماره مریم را ثبت کرد وبیان کرد:
-جدی،جدی داری از حافظه ام پاک می شی، خانوم
ساینا با وسواس رو به روی آینه ایستاده و مشغول انتخاب تل مناسب برای مهمانی بود،پدرش در حالی که ساعت مچی اش می بست در چار چوب در ایستاد واظهار کرد:
-انتخاب نکردی؟
با کلافه گی گفت:نه…همشون تکراریه
-تو بیستا تل داری،کی تکراری شدن؟اون تل سفید با گل های رز قرمز بردار،به موهای سیاهت هم میاد
نگاه ساینا به جعبه ی تل هایش بود، کف دستش بالا آورد و گفت:نه اینو برای تولد دوستم گذاشتم
به دخترش که موهایش بالا بسته ونیم رخش به زیبایی مشخص است نگاه کرد وگفت:
-مگه خانواده ی گیتی، تولدت دوستت بودن که اینو میگی؟ساینا ببین منو
ساینا به پدرش نگاه کرد ومهیار با انگشت اشاره اش به صفحه ی ساعتش زد و گفت: فقط دو دقیقه
اخم کرد وگفت:باشه الان!هولم نکن
مهیار به سمت در منزل می حرکت کرد که زنگ آیفون به آوا در رسید.با دیدن پدرش اظهار کرد:
-ساینا بدو،آقاجون
با آوای آزردهش که هنوز چیزی انتخاب نکرده گفت:الان،الان
در آخر مجبور شد از میان آن همه تل یکی را انتخاب کند و همراه پدرش از خونه خارج شد.
سوار آسانسور بودند. ساینا کادویی که در کف دست پدرش بود نگاهی انداخت واضافه کرد:
-کادو برای گیتی گراهی شدی؟
بدون نگاه کردن به ساینا گفت:اره
ساینا همچنان برای دیدن پدرش سرش قد بلند کرده بود.
-چرا؟
با لبخندی به دخترش نگاه کرد واظهار کرد:زیرا دست خالی زشته بریم
این جواب ساینا را مجاب نکرده بود،سوال دیگری پرسید:خوب پس چرا برای همشون نخریدی؟
مهیار خندید واضافه کرد:مگه سوغاتیه برای همه بخرم؟!
آسانسور باز شد وهمانطور که به سمت ماشین می رفتند،ساینا با چهره ی دلخور به ماشین پدرش چشم دوخت وگفت:
-پس چرا برای من نخریدی؟!
با این سوال مهیار لحظه ای ایستاد،ولی باز به جادهش ادامه داد.احساس می کرد بعد از ازدواج ومحبت کردن به گیتی در برابر او اوضاع را بدتر وآن دو را از هم دور می کند.
بدون آنکه جوابش بدهد سوار ماشین شدند و همراه بقیه راه افتادند.مهیار در طول مسیر به دنبال جوابی برای ساینا بود که ممکن است در آینده این سوال آنقدر بزرگ شود که دیگر مسیر حلی نداشته باشد.ساینا با دلخوری، چهره اش را از پدرش گرفته و بیرون دوخت.او گمان می کرد پدرش گیتی را بیشتر از او دوست دارد.
همه در خانه ی صمدی پور جمع شده بودند.پدر گیتی بعد از آنکه چهل و پنج دقیقه از مهمانی به حرف های همیشه گی تلف شده بود.با یک “ببخشید” توجه همه را مخصوصا خانوم ها را به خود جمع کرد واظهار کرد:
-وقتی گیتی بهتون زنگ زد و برای مهمانی امشب دعوتتون کرد،شاید براتون سوال پیش اومد که مناسبت مهمانی چیه؟
راحله با تبسمی که از همه کنجکاو تر بود گفت:
-بله آقای صمدی پور،چراکه بعد از نامزدی مهیار و گیتی همچین مهمونی نداشتیم

پدر گیتی فنجانش روی میز گذاشت،یک نگاه اجمالی به جمع انداخت ورک بیان کرد:
-این مهمانی برای تعیین تکلیف گیتی ومهیاره،درواقع می خوایم روز عقد و مشخص کنیم
مهیار با شنیدن این حرف جا خورد و بقیه ی خانواده ی سعادتی شوک زده به پدر گیتی نگاه می کردند. ولی گیتی و مادرش با تبسمی آنها را از نظر می گذراندند.
راحله به مستانه نگاهی انداخت و با لبخندی که سعی می کند شوک بودنش را پنهان کندرو به مادر گیتی اظهار کرد:
-چرا غافلگیرمون کردید؟کاش از قبل یه خبری می دادید؟
مادرگیتی در حالی که پا روی پا می انداخت،با قلبخوری اضافه کرد:
-راستش گیتی دیگه از این وضعیت خسته شده،ما هم بهش حق می دیم،الان دیگه نزدیک دوماه می شه که نامزدن فکر کنم برای دوره ی نامزدی دیگه بسه
مهیارمی خبر داشت مهمانی امشب گیتی برپا کرده با عصبانیت نگاهی به او انداخت و کف دستانش مشت کرد. پرویز بیان کرد:
-اقای صمدی پور حق با شماست،ولی یادتون که هست ما یه قول وقراری با هم گذاشتم؟
از لحن حرف زدن پدر گیتی مشخص بود، از وضعیتی که دخترش در آن قرار دارد راضی نیست.
-بله اقای سعادتی یادم هست،ولی ساینا هشت سالشه واونقدر بچه نیست که نتونه خوب و از بد تشخیص بده…من فکر می کنم اون داره لجبازی می کنه،وگرنه دختر من همه ی مهربونیش و داره برای ساینا خرج می کنه
با این حرف مهیار پوزخندی زد ودستش پشت لبش قرار داد.پرویز از اینکه نوه اش را متهم به لجبازی کودکانه کرده دلخور شد وبیان کرد:
-اصلا اینطور نیست آقای صمدی پور،ساینا فقط از این می ترسه که پدرش و ازش بگیرن…و دختر شما متاسفانه نمی تونه به اون این اطمینان و بده که مهیار پدر اون می مونه
مهیار ازبحث آنها خسته شده بود،می میل داشت با برگزار کننده ی این مهمانی مستقیم صحبت کند.ایستاد ودکمه ی کتش بست وبیان کرد:
-ببخشید می خوام قبل از تصمیم گیری،چند دقیقه با گیتی صحبت کنم
صمدی پور دستش دراز کرد:خواهش می کنم، بفرماید
گیتی که گمان می کرد بالاخره موفق شده مهیار را در عمل انجام شده قرار دهد با لبخندی او را تا اتاقش هممسیری کرد.
مهیار دکمه ی کتش باز کرد وبا حالت عصبی اضافه کرد:این مسخره بازیا چیه؟
گیتی تبسمی با حرص زد واظهار کرد:
-تو برای مشخص شدن آینده مون میگی مسخره بازی؟!من می خوام همین امشامگاه تکلیف زندگیمون مشخص بشه حتی نمی خوام به صبح بکشه
سعی می کرد لحن حرف زدنش آهسته باشد.
-بهم زمان بده
اما گیتی که از نامزدی اش خسته شده بود با همان لحن عصبی بیان کرد:
-یک ماه ونیم بس نیست؟
مهیار با کلافه گی پوفی کشید و به اون نگاه کرد واضافه کرد:
-ببین یه اتفاقی توی زندگیم افتاده که باید حلش کنم… تمام ذهنم درگیر خودش کرده و نمی تونم به چیز دیگه ای فکر کنم
گیتی دست به سینه رو به مهیار که چهره اش در هم شده بود پرسید:
-چی؟چه مسئله ی مهمیه که نمی تونی در مورد ازدواجمون تصمیم بگیری
مهیار سرش پایین انداخت وکف دستان عرق کرده اش را به هم ماساژ داد،آرام اظهار کرد:
-همسر سابقم برگشته، و می خواد ساینا رو ببینه
کف دست هایش آزاد کرد و بهت زده به او که همچنان سرش پایین بود چشم دوخت واظهار کرد:

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بهار رسوایی

مشاهده و دانلود ←