پوزخندی زد و بیان کرد: تو این دوره و زمونه مجانی بهت نگاه هم نمی کنن، چه برسه به این که بخوان همچین لباس شیکی بدوزن!
کاملیا با شیطنت لبخندی زد و نگام کرد و بیان کرد: آخه اون هرکسی نیست! آیناز برام دوخته.زیباه نه؟
– نه!
کاملیا وا راهی شد و بیان کرد: چی؟! تو همین الان این همه ازش تعریف کردی…اضافه کردی خوش دوخت و…
– آخه قبلا یه چیز ندیده بودم که الان دیدم!
– چی؟
– کنار پهلوت دوختش اونقدر بده که ممکنه هر لحظه پاره بشه… جلوتم خیلی بازه!
کاملیا خیره شد و اضافه کرد: کجاش بازه؟ این که دیگه مونده زیر گردنم برسه؟
با یه تبسم از پیششون حرکت کردم. نمی دونم این آراد چه لجی با من داره؟ انگار زورش میاد از کار من تعریف کنه!
قبل ازاینکه برم به آشپزخونه، به همه چشم دوختم شاید امیرعلی رو پیدا کنم. نبودش. یعنی نمی خواد بیاد؟ رو چهره یکی خیره شدم. یه گوشه وایساده بود، داشت با یه دختر حرف می زد.
چند دقیقه متفکرانه نگاش کردم. به مغزم فشار آوردم این کیه؟! کجا…؟! آها! فهمیدم!
با لبخند حرکت کردم پیشش و گفتم: سلام!
– سلام!
– منو یادتون هست؟
به حالتی که می خواست کسی رو به یاد بیاره نگام کرد و بیان کرد: نه متاسفانه!
– من آینازم… منو بردید پیش برادرتون که پلیسه. پای تلفن بهم گفتید دارید از فرانسه میاید… یادتون نیست؟!
– نه… ببخشید به جا نمیارم!
با ناراحتی بیان کردم: آها! باشه… معذرت می خوام مزاحمتون شدم.
پشتمو بهش کردم که برم، بیان کرد: صبر کنید!
برگشتم.
بیان کرد: تو آیناز نیستی؟ همونی که بردم پیش برادرم که پلیسه… پای تلفن بهتون اضافه کردم دارم از فرانسه میام…خودتونید؟!
دختری که کنارش بود، زد زیر خنده.
با تعجب گفتم: اینا رو که خودمم اضافه کردم!
– جدی؟ فکر کردم نگفتی!
– از اولم شناختیم. نه؟
– آره بابا از در که اومدی تو، شناختمت… فقط نفهمیدم اینجا چیکار می کنی؟
دختره اظهار کرد: خدمتکار آراده.
آبتین با تعجب نگام کرد. اصلا از حرف دختره ناراحت نشدم. همه که می دونن، اینم روش!
گفتم: شما اینجا چیکار می کنید؟!
– من دوست امیر علیم. با اون اومدم.
– کدوم امیر علی؟
– پسر عمه آراد.
سر چرخوندم، دیدمش. با مونا رو مبل جای گرفته و حرف می زدن. دوتاشونم می خندیدن. معلوم نیست چی بهم می گن.
به آبتین بیان کردم: ندا چرا نیومد؟
– اون از جاهای شلوغ خوشش نمیاد!
– آها… ببخشید با اجازتون!
آبتین: خواهش می کنم بفرمایید.
برگشتم دیدم آراد با اخم و عصبانیت نگام می کنه. راهی شدم به آشپزخونه و دو تا مشت آب خنک به صورتم زدم. صورتمو خشک کردم که آراد اومد تو و با عصبانیت بیان کرد:
– چی بهش می گفتی؟
– چیز مهمی نبود!
اومد نزدیک تر، گفت: واقعا؟ ولی من قلبم می خواد اون چیز غیر مهمو بدونم!
– برادرش پلیسه… همونی که رفتم پیشش و همه چی رو در مورد تو و بابات گفتم. تو و مختار با یه شناسنامه جعلی و تایید روانپزشک نذاشتید گیرتون بندازن.
– دیگه نبینم با مهمونام حرف بزنی.
چند ثانیه به هم خیره شدیم. یه نفسی کشید و راهی شد بالا.
خاتون اومد تو و گفت: حالت خوبه آیناز؟
– آره خوبم.
– صورتت خیلی خسته است.
– چراکه خسته شدم.
صورتمو به کف دستای مهربون مادرانش گرفت و بوسید و گفت: صبر داشته باش!
بعد از اینکه رفت، روی صنقلبی نشستم. ویدا هم هر چند دقیقه یک بار خودشو تو آینه ی کوچیکی که همراهش بود نگاه می کرد و می حرکت کرد. نمی دونم قرار بود تو این چند دقیقه چه اتفاقی برای صورتش بیفته؟
خاتون اومد تو ،اظهار کرد: مادر اگه حالت خوب نیست برو استراحت کن.
– نه، خوبم …الان میام بهتون کمک می کنم.
راهی شدم بالا. موقع پذیرایی به امیرعلی و مونا هم سلام کردم و کنارشون قرار گرفتم.
امیر کشیده شد و گفت: خانما و آقایون! امشب شب یلداست. طولانی ترین شب سال… یعنی امشامگاه هر چقدر دلتون می خواد می تونید پیش عشقاتون بخوابید. البته اونایی که جفت ندارن، هرچه زودتر به فکر خودشون باشن!
همه خندیدن.
امیرعلی گفت: ببین بابام داره در مورد چی حرف می زنه!
کتاب حافظو برداشت و گفت: می خوام براتون فال بگیرم که بختتون وا بشه! خب اول کی می گیره؟
هیچ کس هیچی ناضافه کرد.
به فرحناز خیره شد و بیان کرد: اول فرحناز، دختر ترشیده خودم نیت کنه!
فرحناز با اعتراض بیان کرد: بابا!
– جان بابا! نیت کن ترشیده ی من!
شمسی: دخترمو اذیت نکن امیر!
– دیده رئیس!
فرحناز چشماشو بست. حدس زدن نیت فرحناز اونقدرا هم سخت نبود. حتما می خواد بدونه با آراد ازدواج می کنه یا نه؟
دیدهاشو بازکرد و بیان کرد: باز کن بابا!
امیر باز کرد و بیت اولو خوند.
فرحناز گفت: یعنی چی بابا؟!
– یعنی این که… اون چیزی که دنبالش هستی به دست نمیاری!
قیافه ی فرحناز تو هم شد. یکی از دوستاش که کنارش وایساده بود، گفت:
– خودتو ناراحت نکن. این فالا همش الکیه. حافظ کجا از آینده خبر داشته؟
امیر: خب بعدی!
آقا امیر برای همه بیست نفر فال گرفت. حتی برای آراد که به زحمت راضیش کردن نیت کنه. فال بعضیا که باب میلشون بود شاد می شدن، اونایی که هم بد می شد می اضافه کردن اعتقادی نداریم… امیر کتاب حافظو بست.
کاملیا کنارم وایساده بود. گفت: بابا برای آینازم بگیر!
گفتم: نه…نه من نمی خوام.
فرحناز: مگه این گدای بی سر و پا هم آرزویی داره؟!
امیر: زشته فرحناز! درست صحبت کن… صد دفعه گفتم کسی رو بخاطر موقعیتش تحقیر نکن.
شمسی: خب فرحناز راست می گه …این بی کس و کار چه نیتی داره بکنه؟
دلم شکست. بغض کردم. نگاهامو بستم و با دل شکسته برای حافظ شیرازی فاتحه خوندم و با صلوات نیت کردم که از اینجا خلاص می شم؟
دیدهمو باز کردم. امیر کتابو باز کرد و خوند:
« دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند/ واندران ظلمت شامگاه آب حیاتم دادند.»
آقا امیر بیان کرد: به به! به به! بهترین فال امشامگاه نصیب خودت شد آیناز… به زودی زود از تمام غم و غصه ها نجات پیدا می کنی.
یه لبخند از ته قلبم زدم که سرخوشی تو صورتم مشخص شد.
کاملیا با شادی کف دستمو فشار داد و گفت:برات خیلی شادم!
بعد از پذیریی مختصر، امیر قد بلند شد، به ساعتش نگاه کرد و اضافه کرد:
– دخترا و پسرا! ما پیرمرد، پیرزنا قراره کم کم از مجلس جوون پسندتون مرخص شیم و به مجلس پیر پاتالی خودمون برسیم. اگه کسی هست می خواد آخر عمری قلب منو شاد کنه، بیاد با من یه دوئل شعر کنه… قلب این پیرمردو نشکونید! حاضرم پولم بدم!
شمسی: بسه امیر! می دونی که کسی اهل مشاعره نیست… پولتو هم بذار جیبت انقدر ولخرجی نکن!
کاملیا: بابا آیناز میاد!
کاملیا با فاصله دور از من، پیش دوستاش نشسته بود. با چشای گشاد نگاش کردم.
امیر: جدی آیناز خانم میاد؟
– نه …چیزه! من زیاد شعر حفظ نیستم… در حد شما هم حرفه ای نیستم. زود می بازم! حریف خوبی براتون نیستم.
کاملیا کشیده گفت: دروغ میگه بابا! پونصد بیت شعر حفظه.
لبمو گاز گرفتم و نگاش کردم. اگه نزدیکم بود می دونستم چیکارش کنم.
امیر: دختر می دونی پونصد بیت یعنی چی؟! یعنی تا فردا صبح هم می تونیم مشاعره کنیم.
– نه…آخه!
– کی اول شروع کنه؟
امیرعلی: خانما مقدمن!
امیر: ای قربون تو برم که خانما مقدمن! بیت اولو بگو ببینم!
امیرعلی: پرواز من به بال و پر توست زینهار/ مشکن مرا که می شکنی بال خویش را.
امیر: آیناز خانم!
اظهار کردم: آخر به اسارت قلب حسرت زده خو کرد/ سرخوشم که دگر یاد گریز از قفسم نیست.
امیر: تا بوده نگاه عاشق در مسیر یار بوده/ بی آنکه وعده باشد در انتظار بوده.
گفتم: هر چه گشتیم در این شهر نبود اهل دلی/ که بداند غم بیقراری و تنهایی ما
مشاعره نزدیک بیست دقیقه طول کشید. خاموشی داخل سالن حاکم فرما شده بود و فقط صدای من و امیر خان بود که توی سالن با شعر رقلب و بقلب می شد.
با آخرین بیت که امیر اضافه کرد، برد. من بیشتر بخاطر جو سنگین و استرسم نمی تونستم فکر کنم. وقتی دوئل شعر تموم شد، امیر و چند نفری برام دست زدن.
گفت: عالی بود دختر! آوای فوق العاده زیبا و دلنشین و آرومی داری. همه ی شعرهایی که بیان کردی بخاطر صدات به دلم قرار گرفت.
با لبخند گفتم: ممنون!
نزدیک بود از خجالت اون همه تعریف آب شم برم تو زمین.
ظرفیتم برای اون همه تعریفی که ازم کرد، کم بود. از چند تا دختر موقع مشاعره هم شنیدم که اضافه کردن «دختره صدای دلنشینی داره» اما هیچ کدوم از این تعریفا نمی تونست دل بیقرارمو که تشنه ی آزادی بود آروم کنه. چند دقیقه بعد از مشاعره، به گفته ی امیر خان همه پیرمرد پیرزنا حرکت کردن و موند چند تا جوون. ساعت یازده بود. حسابی خوابم گرفته بود.خیلی خسته بودم. چشمام حالت خماری گراهی شده بود. دیدم فرحناز چسبیده به آراد و داره براش میوه پوست می گیره. نگاه کردم دیدم کیویه. جلو دهنش گحرکت کرد. آراد دهنشو باز کرد. داد زدم: نخـــــــــور!
یهو همه برگشتن نگام کردم کردن.
با یه تبسم دراز اظهار کردم: ببخشید… معذرت می خوام!
فرحناز: چته عین وحشیا داد می زنی؟
با همون لبخند که عصبانیت هم بهش اضافه شده بود، اضافه کردم:
– کیوی بهش نده. براش خوب نیست.
فرحناز: تو دکترشی؟ چند ساله کیوی می خوره چیزیش هم نشده.
آراد کیوی رو از کف دست فرحناز برداشت و خورد. به جهنم! بخور تا قلب درد بگیری و بمیری! اصلا به من چه؟ می دونم از سر لج من این کارو کرد. خودت ضرر می کنی؛ به من چه؟ عین بچه ها فقط لجبازی می کنه.
فرحناز انگار با این کار آراد شیر شده بود، با صوتی نسبتا کشیدهی بیان کرد:
– لباس بهتر نداشتی بپوشی؟ با این لباسا همه فکر می کنن آراد بهت پول نمی ده. فکر خودت نیستی فکر آبروی آراد باش!
خسته بودم. حوصله نداشتم . خوابمم می اومد. همه ی اینا باعث شد عصبانی بشم.
با تن آوای عصبی اضافه کردم: اول اینکه لباس من هر چی باشه، از لباس تو که قصد مسیر انداختن شوی اعضای بدن داری بهتره.در ذهنش گذراندی ملت سینه ندیدن که اونجوری ریختیشون بیرون؟! یا در ذهنش گذراندی خودت تنها پا داری که رون به پایینو لخت کردی؟! خجالت نکشیدی یه لباس پوشیدی که فقط دو سانت از شورت سفیدت پایین تره؟! هر چند منم اگه جای تو بودم دو بار با ایل و تبارم از آقا آراد خواستگاری می کردم، هر دو بار جواب نه می شنیدم، اینجوری عرض اندام می کردم!… دوم اینکه توی این سه ماهی که اینجام عاشقیت حتی یه هزاری هم کف کف دست من نذاشته که بخوام لباس بخرم. تمام لباسامو یا امیر علی داداش گلت خریده یا خاتون بدبخت از حقوق ماهیانه که محبتت بهش می ده برام خرج می کنه…
همه جا ساکت بود. فقط صدای نفس کشیدن می اومد. همه مجسمه شده بودن. نفس نفس می زدم. فرحناز هر لحظه عصبانی تر می شد؛ یهو از عصبانیت منفجر شد و داد زد:
– می کشمت… کثافت آشغال!
قد بلند شد و با قدم های شتابزده اومد طرفم.
امیرعلی داد زد: فرحناز بس کن!
بی فایده بود. کاملیا و چند تا دختر جلوشو گراهی شدن که نیاد. گیچ شده بودم و مغزم از خستگی دستور صادر نمی کرد.
خاتون اومد پیشم، گفت: چرا وایسادی دختر؟ بیا برو بیرون. الان خون به پا می شه!
چند قدم رفتم که روسریمو از پشت کشید. برگشتم؛ فرحناز بود. با عصبانیت کلیپس پشت سرمو باز کرد. تمام موهای فر درشت قد بلندم دورم ریخت.
با حرص خندید و بیان کرد: بخاطر این موهای زشتت بود که هیچ وقت روسریتو از سرت برنمی داشتی، نه؟
یقمو گرفت: بذار ببینم شاید یه عیب و نقص دیگه هم داشته باشی که هیچ وقت لباس باز نمی پوشی!
یهو یکی منو کشید عقب کتشو انداخت رو سرم. نفهمیدم کی بود. کف دستشو گذاشت رو شونم و برد بیرون.
گفت: برو یه روسری بپوش.
برگشتم. از زیر کت حرکت کردنشو چشم دوختم. امیرعلی بود.
زیر لب اظهار کردم: ممنون!
سریع حرکت کردم به اتاقم و یه شال برداشتم و رو زمین قرار گرفتم. اشک های گرمم که دیگه خسته از این دنیا بود رو صورتم می ریخت. چند دقیقه ای که گریه کردم، آوای در زدن اومد. اشکامو پاک کردم. شالمو رو سرم انداختم و اظهار کردم: کیه؟
– منم … می شه درو باز کنی؟!
تند تند با آستینام صورتمو که از اشک خیس شده بود، خشک کردم و درو باز کردم.
با لبخند به نگاهام خیره شد و اضافه کرد: چه قلب نازکی داره این آیناز… حالت بهتر شد؟
– تا زمانی که تو این خونم حالم خوب نمی شه.
– می خوای بریم بیرون یه گشتی بزنیم؟
– امشامگاه به اندازه کافی گند بالا آوردم… اگه آراد بفهمه با شما راهی شدم بیرون، مردنم حتمیه!
– نترس … نمی ذارم روت کف دست بلند کنه. برو کتمو بیار، لباستم بپوش بریم.
– آخه…
– آخه و ولی و اگر و شاید نداریم! زود باش برو، یخ کردم!
– بیا تو بشین تا حاضرشم.
– زیاد طول می کشه؟
– نه!
– پس همین جا منتظر می مونم.
– باشه.
زود رفتم تو، در عرض پنج دقیقه حاضر شدم. با کت امیرعلی اومدم بیرون. کتشو پوشید و همین جور که تو حیاط مسیر می حرکت کردیم، گفت:
– دختر تو انقدر خوش تیپی چرا تو مهمونی آراد لباسای عتیقه می پوشی که فرحناز بخواد اونجوری بهت تیکه بندازه؟
– آراد بهم اجازه نمی ده… اوندفعه هم که پوشیدم دعوام کرد.
– خودمم نمی دونم این بچه چشه؟
سوار ماشین شدم و اومدیم بیرون. شامگاه یلدا بود ولی خیابونا شلوغ. صوتی بوق ماشینا اذیتم می کرد. سرمو گذاشتم رو شیشه و اظهار کردم: اینا شب یلدا رو تو خیابونا می گذرونن؟!
– نمی دونم… شاید حرکت کردن مهمونی و دارن برمی گردن. شایدم کسی رو ندارن.
– مثل من!
– تو تنها نیستی آیناز… درسته چند نفر باهات بدن، ولی همه عین اونا نیستن.
نگاش کردم و اظهار کردم: دقیقا همه با من بدن، جز چند نفر!
دوباره سرمو گذاشتم رو شیشه.
امیرعلی موسیقی آهسته بخشی گذاشت و بیان کرد: یه چیز داغ می خوری؟
درست جای گرفتم و با تبسم اضافه کردم: مثل قهوه شیرین؟
خندید و اظهار کرد: مثالت دیگه چی بود؟
ماشینو یه گوشه پارک کرد. سریع حرکت کرد به یه کافی شاپ و با دو تا قهوه که بخار ازش بلند می شد برگشت.
سوار ماشین شد و بیان کرد: چقدر هوا سرد شده!
یکی از قهوه ها رو بهم داد. نگاش کردم صورت سفیدش گل انداخته بود. چشمای خاکستری مهربونشو بهم دوخت و گفت: به چی می خندی تو؟!
خندیدم و اظهار کردم: گونت قرمز شده.
دست گذاشت رو گونش و بیان کرد: رژگونش خوب بوده!
کشیده خندیدیم. کمی از قهوه رو خوردم.
اظهار کرد: یه سوال ازت بپرسم؟
– بله!
– تو کسی رو هم دوست داری؟
نگاش کردم و اضافه کردم: یعنی چی؟ الانو می گی؟
سری تکون داد و اضافه کرد: اهوم!
با قاطعیت بیان کردم: نه!
– یعنی انقدر مطمئنی که نمیل داشتی فکر کنی؟
– وقتی کسی رو دوست ندارم، دیگه به چی فکر کنم؟
– نمی خوای امتحان کنی؟
– چیو؟
– دلبسته شدنو!
– نه… دنیای شما مردا رو دوست ندارم. دنیاتون وحشیانه و بی رحمه. اگه کسی رو دوست دارید، از روی ترحمه… از بس جنس شما اذیتم کردن، دیگه علاقه ای بهتون ندارم.
– همه مون عین هم نیستیم!
– چرا همتون عین همید. اول از عاشقی و عاشقی و عاشق شدن حرف می زنید ولی به محض اینکه یکی بهتر پیدا شد ولش می کنید می رید سراغ اون.
– آیناز! باور کن اینجوری که تو فکر می کنی نیست. اگه چند نفر اذیتت کردن، قلبیل نمی شه نظرت در مورد بقیه مردا همین باشه… امتحان کن! یه نفرو عاشق شده باش، بعد می بینی عاشق شدن چقدر لذت بخشه. مخصوصا اگه کنارت باشه، بهت آهستهش می ده …نباشه مشتاق دیدارش می شی… اگه اذیتت کنه ازش آزرده نمی شی… حتی حاضری بخاطرش جونتم بدی.
نگاش کردم.حس هایی که می اظهار کرد رو تا حالا تجربه نکرده بودم. لمسشون نکرده بودم. یعنی چی حاضری بخاطرش جونتم بدی؟! یعنی دلبسته شدن یه مرد انقدر خوبه؟!
اضافه کردم: من حق انتخابی ندارم. جز تو، آراد و پرهام هیچ مرد دیگه ای دور و برم نیست.
– خب یکیمونو دلبسته شده باش!
– چه جوری آخه؟ من باید یکی رو دوست داشته باشم که دوستم داشته باشه… آراد که اصلا حرفشو نزن، پرهامم که…
یادم افتاد که کاملیا دوستش داره. نمی خوام عشق کاملیا رو بردارم !
– پرهام چی؟
– پرهامم خودش یه محبتی داره!
– کی؟
– مهم نیست… می مونه…
نگاش کردم. ضربان دلم آروم راهی شد بالا. با تبسم نگام کرد. یعنی من باید امیرعلی رو عاشق شده باشم؟!
با خجالت اضافه کردم: من…
– من نمی خوام تو منو عاشق شده باشی… نمی خوام اجبارت کنم. فقط دارم بهت می گم تو تا آخر عمرت نباید تنها باشی. باید ازدواج کنی. این تنفر از مردا رو از دلت بنداز بیرون. سعی کن یکی رو عاشق شده باشی… حتی آرادی که ازش متنفری.
– اون که دیگه اصلا …اگه تنها مرد روی زمین هم باشه، حاضر به ازدواج با اون نمی شم!
– باشه… هر طور خودت دوست داری… قهوتو بخور بریم.
بعد اینکه قهوه مونو خوردیم، مسیر افتادیم. یک ساعتی تو خیابونا چرخیدیم و برگشتیم خونه. تو حیاط وایسادیم. هیچ ماشینی نبود. همه راهی شده بودن.
گفتم: ممنون… واقعا ممنون.
– احتیاجی به تشکر نیست …دلم می خواد با من راحت باشی.
پشتمو نگاه کرد. یک دفعه با دستاش صورتمو گحرکت کرد و بیان کرد: ببخش!
لبشو گذاشت گوشه لبم و بدون بوسیدن برداشت. کف دستای گرمی داشت ولی لباشو حس نکردم.
بدنم گرم شد… گیج و شوک زده شدم. نتونستم آب دهنمو قورت بدم… دست و پاهام شل شد. قرنیه دیدهمو از سنگینی نتونستم حرکتشون بدم. به زحمت نگاش کردم.گنگ شدم. نمی دونستم باید چی بگم؟ دهنمو باز کردم؛ کف دستشو گذاشت جلو دهنم و اضافه کرد:
– الان نه… خواهش می کنم الان چیزی نگو! می خوام یه چیزی رو بدونم… بعدا هر چی فحش و ناسزا بود بهم بگو!
پشتمو خیره شدم، دیدم آراد با عصبانیت داره میاد.
وایساد و اظهار کرد: لب دادنتون ناتموم موند، اومدین اینجا تمومش کنید؟
به من نگاه کرد: دختره ی خراب ،حقت بود با دوستات می فرستادمت بری.
امیر علی: حق نداری با ایناز اینجوری حرف بزنی.
داد زد: من هر جور که قلبم بخواد با خدمتکارم حرف می زنم… تو هم دیگه حق نداری پاتو بذاری تو این خونه!
– شرمنده که می گم ولی میام… چراکه کسی که می خوام، تو این خونه زندگی می کنه!
آراد پوزخندی زد و اظهار کرد: باید دو طرفه باشه!
– هست!
عین گیجا فقط به دوتاشون نگاه می کردم.
آراد بیان کرد: خیالاتی شدی!
– خیالشم دلنشینه!
آراد به من نگاه کرد و اظهار کرد: یعنی اینو دوست داری؟
امیرعلی داد زد: آره دوستش دارم!
با این حرفش به خودم اومدم. نگاش کردم؛ چی داشت می اظهار کرد؟ منو؟ امیر علی منو دوست داره؟! الکی می گه! حتما بخاطر اینکه آراد دعوام نکنه این حرفو زده… ولی من که بهش گفتم کسی رو دوست ندارم؛ حتی خودشو. چرا این کارو باهام کرد؟
آراد اظهار کرد: اون حق ازدواج نداره. به خودشم بیان کردم… درضمن فکر نکنم بتونی با زنی که شوهر داره ازدواج کنی!
امیرعلی: کی شوهر داره؟!
– من شوهر اینم؛ شناسنامه هم دارم. تایید روانپزشک هم دارم که این خانم اختلال حواس دارن!
امیرعلی با عصبانیت یقشو گراهی شد و اضافه کرد: خیلی نامردی!
داد زدم: بسه… بس کنید. از دوتاتون بدم میاد. ازتون متنفرم.
با گریه به طرف خونه دویدم.
راهی شدم به خونه و با گریه خوابیدم. خدایا! چرا زندگی من اینجوریه؟ اصلا منو می بینی؟! می بینی دارم چی می کشم؟! می دونم دوتاشون دوستم ندارن… فقط می خوان اذیتم کنن. لابد امیرعلی پیش خودش فکر کرده زیرا بی کس و کارم ازم خواستگاری کنه، حتما جواب بله بهش می دم. آرادم که فقط جنون اذیت کردن داره… قدر عشق نویدو ندونستم.
***
صبح با کابوس لیلا از خواب بیدار شدم. یه استرس عجیبی گرفتم. از بیدار کردن آراد می ترسیدم ولی چاره ای نبود باید برم. نمی تونستم ویدا رو هم بفرستم زیرا آراد دعوام می کرد. با توکل بر خدا رفتم. از پله های عمارت رفتم بالا. به اتاقش که رسیدم، درو باز کردم و حرکت کردم تو. چراغو روشن کردم. لبه تخت وایسادم و صوتش زدم.
– آقا…آقا…
بیدار نشد.مجدداً آواش زدم.
– آقا…؟!
تکون نخورد.چند ثانیه نگاش کردم. بعد از اون شامگاه مهمونی که صورتشو شش تیغه کرد، دیگه به صورتش کف دست نزد. عین آدمایی که از دنیا سیرن زندگی می کنه. نه دوستی داره، نه زن و بچه ای. یعنی می خواد تا آخر عمرش با همین دخترا که به مهمونیاش میان سر کنه؟!
شاید بخاطر همینه که به من میگه عاشق نشو. می خواد طعم تنهایی رو به منم بچشونه.
چشماشو باز کرد. نگام کرد؛ هنوز عصبانی بود. یه قدم راهی شدم عقب. قرار گرفت، نگام کرد و بیان کرد: دیشامگاه به مهرداد گفتم می خوام بفروشمت، اونم قراره هفت میلیون بابتت بده.عین امیرعلی، جوون نیست که بتونه باهات لاس بزنه ولی در حد خودش بلده… یه مدت که ازت استفاده کرد، می اندازتت تو آشغال دونی.
از تخت اومد پایین. دمپایی انگشتی مشکیشو پوشید. مچ دستمو گراهی شد و کشید. یه بار این کارو کرده بود؛ انباری ؛خفگی… ولی اون دفعه خاتون بود. ولی الان کسی نیست.
گفتم: می خوای چیکار کنی؟
– میخوام تا وقتی مهرداد میاد دنبالت، جات امن باشه!
– خواهش می کنم این کارو نکن!
از پله ها حرکت کرد پایین. منو هم با خودش می کشید.
اظهار کرد: دیگه وقت خواهش کردن گذشته.
با گریه بیان کردم: چرا می خوای حق طبیعی منو ازم بگیری؟ منم قلبم می خواد یکی دوستم داشته باشه… دیگه خسته شدم از این همه تنهایی.
جلو انباری وایساد و داد زد: تنهایی؟ پس خاتون و مش رجب برگ چغندرن؟ ویدا هم که پیشته؟
– تو معنی دلبسته شدنو نمی فهمی نه؟ مش رجب خاتونو دوست داره نه منو. ویدا هم ازم متنفره…حالا یکی پیدا شده دوستم داره. چرا می خوای ازم بگیریش؟!
– یه بار بهت اضافه کردم این حس لعنتی ِ دوست داشتنو تو خودت بکش. بیان کردم حق ازدواج و عاشق شدنو نداری … نمی دونم با امیرعلی چیکار کردی که اینجوری عاشقت شده.
درو باز کرد و هلم داد داخل و اضافه کرد: این تنبیه، هم بخاطر زبون درازی دیشامگاهت که به فرحناز کردی و جلو اون همه آدم تحقیرش کردی، هم بخاطر اینکه … امیرعلی رو بوسیدی.
دور بست.
داد زدم: مگه بوسیدن کسی که دوستش داری جرمه؟ تو هم فرحنازو تمام دخترایی که میان مهمونی می بوسی… پس بابات باید تنبیهت کنه؟
با گریه آروم زدم به در وگفتم: خواهش می کنم درو بازکن…آقا… منو پیش مهرداد نفرست.
با عصبانیت و گریه داد زدم: مگه امیرعلی ناضافه کرد هر چقدر بخوای بابت من بهت پول می ده… خب چرا منو به اون نفروختی؟ چی از جونم می خوای؟ مگه من چیکارت کردم که اینجوری باهام حرکت کردار می کنی؟ با توام. چرا جوابمو نمی دی؟!
درو باز کرد. صورتم خیس اشک شده بود.
نگام کرد و اظهار کرد: به یه شرط میارمت بیرون و به مهرداد نمی دمت…که دیگه دور و بر امیرعلی نبینمت.
– تو چه دشمنی با اون داری؟
با عصبانیت داد زد: شرطمو قبول می کنی یا نه؟!
– بی انصافیه… نه، درو ببند!
رفتم عقب رو زمین قرار گرفتم و زانومو تو بغل گراهی شدم. من که امیرعلی رو دوست ندارم؟ این کارا رو برای چی می کنم؟… چرا خودمو الکی بخاطر کسی که دوستش ندارم زندانی می کنم؟ هنوز وایساده بود و نگام می کرد.
گفت: این حرف آخرته؟
به زمین خیره شدم و بیان کردم: آره.
پوزخندی زد و بیان کرد: اگه بری پیش مهرداد که می شی دختر کف دست دوم و دیگه امیرعلی محلتم نمی ذاره؟
– برام مهم نیست. خودمو می کشم و همتونو راحت می کنم.
درو با عصبانیت محکم بست. صوتی قفل شدن درو شنیدم . همونجا نشستم. همه جا تاریک بود. جایی رو نمی دیدم. از سرما تو خودم جمع شدم. کاش جوراب می پوشیدم. پاهامو مالش می دادم.
نباید بترسم. باید به این انباری عادت کنم. دیدهامو بستم و تمرکز کردم تا تنگی نفس نگیرم. یه نفس عمیق کشیدم که یه چیز نرم و چسبناک و خیس افتاد رو پام. جیغ کشیدم و پریدم تو هوا.کف دستمو گذاشتم رو دلم و نفس نفس می زدم. وای مار نباشه؟!
عقب عقب می حرکت کردم که پام خورد به جارو برقی و افتادم زمین. داد زدم. این چیه اینجا گذاشتن؟ کشیده شدم. کثافت! حداقل چراغو روشن می کردی… صوتی کلاغ از سمت راستم شنیدم… می گن کلاغا بد یمنن ولی من ازشون بدم نمیاد. چند قدم راهی شدم جلو که زانوم خورد به لبه میز… یه جیغی کشیدم که صدام حرکت کرد به آسمون.
از درد چند قطره اشک از نگاهام چکید. دستمو گذاشتم رو زانوم و چشمامو فشار دادم. همون زانویی که سیروس داغونش کرده بود، خودم داغون ترش کردم. نمی تونستم خم و راستش کنم. همونجا جای گرفتم و پامو دراز کردم. خودمو کشیدم سمت دیوار و قرار گرفتم. یواش یواش کمبود اکسیژنو حس کردم . نفس بلند کشیدم. تنگی نفس اومد سراغم. می دونستم نمی تونم به جای تاریک و خفه عادت کنم. کشیده شدم راهی شدم سمت در، چند تا مشت زدم به در و خاتونو آوا زدم»
– خاتون… خاتون؟
کسی نیومد. چرا آراد با من این کارو می کنه؟
جیغ زدم: خاتون… مش رجب … تو رو خدا یکی کمکم کنه دارم می میرم.
گریه کردم. یهو چراغ روشن شد. اکسیژن تو فضا پخش شد. یه نفس قد بلند و عمیق کشیدم. لبخند زدم و قد بلند شدم. سرمو گذاشتم رو در و بیان کردم:
– خاتون تویی؟!
صدایی نیومد. بعد صدای باز شدن قفلو شنیدم. تبسمم بیشتر شد. یه قدم راهی شدم عقب. در باز شد. چشمم افتاد به مختار. با تعجب نگاش کردم.
اضافه کرد: این دفعه رو بخاطر من بخشیدت …بیا بیرون!
با پای لنگون اومدم بیرون و گفتم: ممنون!
– تشکر نکن …جلوی زبونتو بگیر! آخه دختر چرا انقدر کله شقی می کنی؟ ها؟ من تعجب می کنم چرا تا حالا نکشتت؟!
با اعتماد به نفس بیان کردم: زیرا دوستم داره!
صدای آراد بلند شد: مختار!
مختار: اومدم آقا!
تبسمی زد.
– بهش بگم چی گفتی؟!
– نه! تو رو خدا نه …اصلا غلط کردم!
خندید و بیان کرد: به شرطی نمی گم که برام لواشک درست کنی!
با درموندگی سرمو تکون دادم و گفتم: باشه قبول!
وقتی حرکت کرد، منم با پای چلاقم راهی شدم به آشپزخونه دیدم خاتون داره کاسه بشقابای آقا رو می شوره.. اظهار کردم: سلام!
برگشت. شیرو بست و بیان کرد: باز چیکار کردی؟
– هیچی! گناه و تقصیری که مستحق انباری باشه رو انجام ندادم!
– دیگه نمی دونم به چه زبونی بگم … پا رو اعصاب آقا نذار!
– آقا خودش اعصاب نداره ،چه من پا بذارم، چه نذارم …
یهو خاتون با چشای گشاد و ابرو به پشتم اشاره کردو محل نذاشتم و ادامه دادم:
– از روز اولم که من اومدم به این عمارت، ابروهاش عین ابرو پیوندیها بهم چسبیده بود! خنده هاشم از مرز پوزخند رد نمی شه. هنوز هم موفق به رویت دندوناش نشدم!
هنوز خاتون داشت ابرو می انداخت بالا! ادامه دادم:
– من نمی دونم فرحناز دلشو به چی این خوش کرده؟! که چپ میره می گه آراد، راست می ره می گه آراد!
اعصابم خورد شد.
گفتم: چته خاتون؟ چرا اینجوری می کنی؟ تیک عصبی گراهی شدی؟
– تیک عصبی نگحرکت کرده؛ ظاهرا شما زیادی داره بهتون خوش می گذره!
فقط گردنم و صد وهشتاد درجه جنوبی چرخوندم. همونجا گردنم با دیدنش قفل شد.
با اخم اضافه کرد: خاتون! پرده اتاق من چی شد؟
خاتون با تته پته اضافه کرد: چیزه آقا …آیناز داره می دوزه. دیگه تمومه. فردا نصبش می کنیم.
– اظهار کردم برو سفارش بده. کی اظهار کردم این برام بدوزه؟
– دیده آقا …همین امروزگار می رم براتون سفارش می دم.
– موبایلمو بده.
خاتون موبایلشو از رو میز برداشت و داد. با همون حالت گردن به آراد نگاه می کردم .
گفت: حیف که مختار ضمانتتو کرده والا می دونستم چیکارت کنم.
وقتی رفت، گردنمو درست کردم و سرمو انداختم پایین.
یهو خاتون زد زیر خنده و بیان کرد: خداییش از آقا می ترسی، نه؟!
زیر چشی نگاش کردم و سرمو تکون دادم.
اظهار کرد: آخه وقتی می ترسی چرا سر به سرش میذاری؟!
لبخندی زدم و بیان کردم: نمی دونم!
دو قدم راهی شدم.
خاتون اظهار کرد: پات چی شده؟
– خورد به میزی که تو انباریه.
– از کف دست این مش رجب! صد دفعه بیان کردم اون میزو از اونجا بردار.
راهی شدم بالا. تخت آرادو مرتب کردم؛ لباساشو شستم و اتو کرده و مرتب گذاشتم سر جاشون. به لباساش خیره شدم.
یه نچ نچی کردم و گفتم: آدمه که لباس نداره تو این سرمای زمستون بپوشه، اونوقت این آقا …از هر مارک و مدل و رنگ و جنسی چند دست داره.
کفشاشو نگاه! می شه باهاش یه مغازه جاده انداخت. اومدم بیرون و به سمت خونه می رفتم که مش رجبو دیدم.
گفت: چرا اینجوری راه میری؟
– آقا تو انباری زندانیم کرده بود، پام خورد به لبه میزی که اونجاست.
قیافش دلخور شد و اظهار کرد: الان میرم برش می دارم.
حرکت کردم به اتاقم، دیدم خانم هنوز خوابه. به ساعت خیره شدم نه و چهل و پنج دقیقه بود. باید دیگه بیدار بشه. روسری رو از سرم برداشتم. پای چرخ خیاطی قرار گرفتم؛ پای چپم که زانوش درد می کرد، دراز کردم. پرده آراد دیگه تمومه؛ پایینشو بدوزم تموم می شه. چرخ خیاطی که شروع کرد به دوختن، ویدا دیدهشوباز کرد و با اخم گفت:
– هوی! نمی بینی آدم خوابه؟!
همین جور که سرم پایین بود و می دوختم، گفتم: من که اینجا آدمی نمی بینم!
با عصبانیت بلند شد و گفت: چی اظهار کردی؟
نگاش کردم. بد عصبی شده بود. با این زانوم هم نمی تونستم یقه گیری کنم.
یه تبسم زدم و گفتم: منظورم اینه که جز فرشته، چیز دیگه ای نمی بینم!
انگار خر شد! زیرا چیزی نبیان کرد و خوابید. مجدداً شروع به دوخت کردم. سرشو از پتو آورد بیرون وبیان کرد: ببین! می خوام بخوابم، سرو آوا نکن!
– ببین این پرده ی آقاست. اگه تا فردا نصب نشه، می گم تقصیر توئه!
با عصبانیت پوفی کرد و نشست. پتو رو از روش برداشت و حرکت کرد بیرون.یه لبخند پیروزگار مندانه ای زدم!
بعد از اینکه پرده تموم شد، یه اتوی خوشگل هم روش کشیدم.
خاتون اومد تو و اضافه کرد: آیناز جان آقای دکتر اومدن با شما کار دارن.
با تعجب گفتم: امیرعلی؟!
– بله!
چی می خواست بگه؟ توجیه کار دیشامگاهشو؟ نمی خوام بشنوم. برای همین بوسه الکی آقا بود که صبح زندانی شدم.
اضافه کردم: بهش بگو بره. من باهاش حرفی ندارم.
بدون اینکه چیزی بگه رفت. چند دقیقه بعد دو تا ضربه به در خورد و بیان کرد:
– یاا…!
پریدم سمت روسریم و پوشیدم و دروباز کردم. خاتون و امیرعلی وایساده بودن.
امیرعلی اضافه کرد: باید باهات حرف بزنم.
– ولی من حرفی ندارم.
– حرفامو گوش کن. اگه حرفم منطقی نبود، قول میدم برم و دیگه منو نبینی.
خاتون: آقای دکتر! خواهشا حرفتنو زودتر تموم کنید! آقا بیان کرده دیگه شما رو اینجا مسیر ندم. اگه بفهمه اومدین اینجا، حتما منو دعوا می کنه… به خدا من به فکر خودم نیستم… بیشتر به فکر این دخترم که آقا تنبیهش کنه.
– نترس خاتون! قول می دم حرفام زود تموم بشه. البته اگه آیناز خانم راضی به حرف زدن بشن!
خاتون: پس من میرم… آیناز جان! ببین آقای دکتر چی می گن، زودتر حرفاتونو تموم کنید تا آقا سر نرسیده.
وقتی حرکت کرد، نگاش کردم.
اظهار کرد: از کف دستم عصبانی هستی؟!
– نباشم؟! دیشامگاه چه کاری بود کردی؟ می دونستی داره آراد میاد و جلوی نگاهش اون کارو کردی؟
اومدم بیرون و رو نیمکت رو به روی خونه، زیر درخت قرار گرفتم.
کنارم قرار گرفت و گفت: خاتون بهم گفت آراد انداختت تو انباری… معذرت می خوام. می دونم کارم اشتباه بود …این کارو بخاطر خودت کردم.
– بخاطر من؟! من کی اظهار کردم ببوسم ؟
با مکث نگاش کردم: یعنی بخاطر خودم بوده که دیشب یک ساعت تو گوشم روضه خوندی که یکی رو دلبسته شده باش؟! از ما مردا متنفر نباش … هممون عین هم نیستیم ؟ دلبسته شدن دلنشینه؟ مطمئنی بخاطر خودت نبود؟
با تبسم نگام کرد و اظهار کرد: بله… مطمئنم فقط بخاطر خودت بود!
– ببین بابت تمام محبت و زحمتی که برام کشیدی ممنونم و تا آخر عمر مدیونت می مونم و اگه تونستم حتما جبران می کنم… اما … من دوست ندارم یعنی نمی خوام هیچ مردی رو دوست داشته باشم. چون هرکدومتون دارید یه جور اذیتم می کنید… یکی عاشقم می کنه و ولم می کنه… یکی می فروشتم … یکی برای فروش مواد ازم استفاده می کنه …یکی بی دلیل و بی گناه زجرم می ده و اذیتم می کنه.
تو چشمای پرغمش نگاه کردم: یکی هم از سر قلبسوزی و ترحم می گه دوست دارم … شما مردا منفورترین موجودات روی زمین هستید… دلم برای شما مردا شده یه تیکه آهن که اگه تو آتیشم بندازیش، ذوب نمی شه.
– آیناز این کارو با خودت نکن… اینجوری داری خودتو شکنجه می دی… چند تا مرد اذیتت کردن. قرار نیست هممون همین جوری باشیم… من و پرهامو با آراد یکی می دونی؟ یعنی اخلاق و حرکت کردارمون مثل همه؟!
– آره… فقط نوع اذیت کردنتون فرق می کنه. تو با محبت می خوای به میل داشته خودت برسی.
لبخندی زد و گفت: من که ازت چیزی نمیل داشتم؟
– نخواستی؟ پس این ححرکت کرد چیه می گی دوستم داشته باش؟
خندید و گفت: ای خدا! من از کف دست تو چیکار کنم؟ من نمی گم بیا حتما منو دلبسته شده باش … می گم یه مدت جلو آراد تظاهر به دلبسته شدن هم بکنیم، بعد می بینی راهی شدارش باهات عوض می شه.
– نه…فایده ای نداره.
– هم بازی بچگایمو من می شناسم نه تو… اگه بدونه یه دختری خاطر خواه داره، دیگه دور و بر دختره پیداش نمی شه. یه مدت امتحان کن؛ اصلا شاید گذاشت بری!
– کجا برم؟ پیش تو؟
قد بلند شدم: دیگه به کسی نگو منو دوست داری… چراکه تو هم آخرش ولم می کنی و می ری … بذار با درد تنهایی خودم زندگی کنم.
– آیناز!
– ولم کن امیر!
حرکت کردم به اتاقم. نمی دونستم با امیر چیکار کنم. اگه با تظاهر به دوستی، الکی الکی عاشقش شدم چی؟ اگه اون، یکی دیگه رو دوست داشه باشه، من این وسط لطمه می خورم.
کف دستمو گذاشتم رو سرم. داشت می ترکید. به آشپزخونه راهی شدم. قرص نبود. باید برم به آشپزخونه ی عمارت. با قدم های آروم جاده می رفتم. دم اشپزخونه که رسیدم، از حرکت ایستادم.
از دیدنش تعجب کردم. پشتش به من بود و داشت چای می ریخت. یه تبسم زدم و با ذوق زدگی جیغ زدم و اضافه کردم: سلام!!!
برگشت و با دوباره ذوق زدگی من کف دستاشو باز کرد و اظهار کرد: سلام دخترم! بپر بغل بابا ببینم!
– خجالت بکش پرهام! من بپرم بغل تو؟!
– آخه همچین با ذوق اظهار کردی سلام، گفتم شاید می خوای بیای بغلم!
صنقلبی رو کشید عقب و نشست. منم قرار گرفتم رو به روش و اظهار کردم:
– پس خاتون اینا کجان؟
– خاتون اینا حرکت کردن بیرون خرید.
– الان که ساعت یازده ست… چه خریدیه؟
– منم سر از کار شما زنا در نیاوردم… هر وقت عاشقیتون کشید می رید خرید!
خندیدم و بیان کردم: کی اومدی؟
یک ساعتی می شه. با بابام اومدم.
با تعجب اضافه کردم: بابات کیه؟!
ادای دخترا رو درآورد و گفت: بابا سیروسم دیگه!
خندیدم و اظهار کردم: لوس … این چند وقته کجا بودی؟
– خونه ی خودم!
– پس چرا نه زنگ می زدی، نه می اومدی؟
یه قلپ از چایش خورد و گفت: آخه فکر نمی کردم کسی قلبش برام تنگ بشه!
با شیطنت اظهار کردم: من که نه ولی یکی دیگه چرا!
انگار منظورمو فهمید. اخمی کرد و اضافه کرد: می دونم منظورت کیه ولی به خودشم اظهار کردم علاقه ای بهش ندارم.
– ولی کاملیا…
پرید وسط حرفم و گفت: شنیدم یه هفته دیگه می خواین برید شمال. رو منم حساب کنید. با رفیق رفقام میام.
این حرفش یعنی دیگه در مورد کاملیا حرف نزن! نخواستم آزردهش کنم. بخاطر همین اضافه کردم:
– اگه آراد بفهمه اومدی، ممکنه دعوات کنه.
– نه بابا اینجوریام نیست… کاریش نداشته باشم کاریم نداره …باور می کنی با همین اخلاقش یک سال اینجا موندم؟!
– واقعا؟!
– آره… پسر خوبیه، فقط بعضی وقتا ترش می کنه!
چند دقیقه ای با پرهام حرف زدم و پرهام حرکت کرد بیرون. خیلی بهش اظهار کردم نهارو بمونه ولی گفت کار داره. شامگاه میاد. پرده رو برداشتم رفتم به اتاق آراد. چهار پایه هم بردم. وقتی از روش بالا حرکت کردم ، کف دستمو گذاشتم رو لبم، یه لبخند زدم.
الکی الکی از آراد یه بوس مجانی گرفتم! پرده رو تو بغلم گرفتم و یکی یکی گیره ها رو می زدم به پرده.
– باز رفتی بالا که رو من بیفتی؟!
نگاش کردم. انگار این نارگیل یه روزگار با اخم حرف نزنه سکته می کنه!
اظهار کردم: سلام…نه!
– امروزگار خاتون قرار بود پرده رو سفارش بده … یعنی دو ساعته دوختش؟
– خودم دوختمش!
پوزخندی زد و اظهار کرد: درسته خیاطی … ولی لازم نیست دوخت مردمو به نام خودت ثبت کنی!
کتشو انداخت رو تخت و راهی شد به اتاق لباس. زیر لب اداشو درمی آوردم که سرشو آورد بیرون و گفت:
– چیزی اظهار کردی؟!
سریع اظهار کردم: نه…فقط اظهار کردم …گفتم…طول می کشه پرده نصب بشه.
پوفی کردم و به کارم ادامه دادم. ویدا با سینی غذا اومد تو و اظهار کرد: تو وقت پرده نصب کردنتم بلد نیستی؟ حالا من چه جوری غذا رو بذارم رو میز؟
– خب میزو بکش اونور، غذا رو روش بچین. این کار سختیه؟ فکر نکنم میز اونقدر سنگین باشه که نتونی تکونش بدی!
با حرص سینی رو گذاشت و گفت: ایشاا… که از اون بالا بیفتی کف دست و پات بشکنه!
– خب اگه دست و پام بشکنه مجبوری ازم پرستاری کنی! آخه چرا نفرین خودت می کنی عزیزم؟
– فکر می کنی میام ازت پرستاری می کنم؟
– آره چراکه دوستم داری!
با حرص داد زد: من؟
آراد: تمومش کنید!
آراد از حرکت ایستاده بود.
اظهار کرد: ویدا میزو بکش اینور.
ویدا با لبخند اضافه کرد: چشم آقا حتما!
آراد یه نگاه سرسری بهم انداخت و حرکت کرد دستشویی، فقط کف دست راستشو شست. منم مشغول نصب کردن پرده شدم. ویدا میزو کشیده کرد و گذاشت پایین تخت و دو تا صنقلبی هم روبه روی هم گذاشت و غذا رو روش می چید.
آراد اومد بیرون و قرار گرفت و گفت: دست گلت درد نکنه!
با حرص لبمو گاز گرفتم. زرافه! من این همه زحمت برای پردش کشیدم، یه تشکر هم نکرد ولی این که فقط براش نهار آورده می گه کف دست گلت درد نکنه؟ شیطونه می گه پرده رو جر بده!
آراد به ویدا چشم دوخت و اظهار کرد: فردا می خوام برم لواسون. برو لباساتو جمع کن!
با خرسندی گفت: لواسون آقا؟ فقط من و شما؟!
سرشو تکون داد و گفت: آره، می خوام کمی تنها باشم . فقط هر چی لباس داری جمع کن، زیرا معلوم نیست تا کی بمونم.
ویدا به من خیره شد، یه قری به نگاهاش داد و گفت: دیده آقا!
دیگه جر دادن پرده واجب شده! با حرص به آراد چشم دوختم.
نگام کرد و گفت: چیه؟ نکنه تو رو هم می خوای ببرم؟! آها یادم رفته بود بدون امیر جونت جایی نمیایی!
بار دیگر مشغول خوردن شد؛ خوردن که نه، بیشتر بازی می کرد. نگاه تو رو خدا! با برنجا چیکار می کنه؟
بیان کردم: می شه برنجو بخوری و باهاش بازی نکنی؟!
نگام کرد. بیان کردم: این دونه های بدبخت الان دارن خودشونو لعن و نفرین می کنن که چرا کف دست تو افتادن!
– به شما مربوط نیست… کارتو بکن!
چند دقیقه بعد که نصب پرده تموم شد، اومدم پایین، حرکت کردم به اتاق که دیدم ویدا هم با ذوق و شوق داره لباساشو جمع می کنه.
منو که دید، بیان کرد: اگه تو هم مثل من با آقا خوب بودی، مجبور نبودی اینجوری با حسرت نگام کنی. با ما می اومدی ویلا.
– دوستان ندید بدید جای ما!
– یعنی من ندید بدیدم؟! عیبی نداره؛ می دونم این حراهی شد از روی حسادته!
پوزخندی زدم.حسادت! اونم برای ویلا رفتن؟! خیلی از آراد خوشم میاد که باهاشم برم بیرون؟!
شب تو آشپزخونه داشتم ظرفا رو می شستم که تلفن زنگ خورد.
خاتون گوشی رو برداشت و اضافه کرد: بله؟
…
– چشم آقا!
گوشی رو گذاشت و اظهار کرد: آیناز برای آقا دو تا فنجون قهوه ببر.
– باشه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜