-باید بریم، هوا داره سرد میشه و شدت بارون بیشتر.
سری تکون دادم. تمایل داشتم کشیده شم ولی همین که پام رو تکون داد آوای دادم بلند شد. اومد سمتم.
-صبر کن، باید اول پاتو با چیزی ببندیم تا تکون نخوره.
-اما …
-ولی چی؟
نگاهی به اطرافش انداخت.
-باید شالت رو بدی.
-چی؟
-شالت رو بده.
کف دست دراز کرد و شالم رو از روی سرم برداشت.
کلاه پالتوم رو روی سرم کشیدم. پارسا نشست.
-کمی درد داره ولی باید تحمل کنی.
با درد سری تکون دادم. همین که گره شال رو محکم کرد از درد لبم رو محکم گزیدم.
عرق سرد روی پیشونیم جای گرفته بود.
-تموم شد.
اومدم نفس بگیرم که کف دستش زیر پا و دور شونه ام حرکت کرد و کشیدم توی بغلش.
شوکه جیغ خفه ای کشیدم و دستم رو بند پیراهن مردانه اش کردم.
-کف دستت رو دور گردنم حلقه کن، اینجا سراشیبیه.
به حرفش گوش دادم و کف دستم رو دور گردنش حلقه کردم.
می دونستم از هلیا اینا بسیار دور شده بودیم.
بعد از مسافتی هر دو خیس و نفس زنان زیردرخت بزرگ جای گرفتیم.
-یکم اینجا می شینیم ودوباره حرکت می کنیم.
با اینکه بسیار درد داشتم و هر لحظه نگاه هام سیاهی می رفت قبول کردم.
شکلاتی سمتم گراهی شد.
-اینو بخور تا ضعف نکنی.
بعد از چند دقیقه قد بلند شد. خودم می تونم بیام. بغلم کرد.
-الان وقت لجبازی نیست. پات داغون شده و باید هرچی زودتر بیمارستان ببریمت.
ضربان قلبش رو که محکم به سینه ی ستبرش می کوبید به خوبی احساس می کردم.
کمی سرم رو بالا آوردم و نگاهی بهش انداختم. سنگینی نگاهم رو احساس کرد و سرش رو خم کرد.
فاصله ی بین صورت هامون قد یه بند انگشت بود. با صدای بمی بیان کرد:
-چرا چند ماه بی خبر رفتی؟ حتی بهارک رو نبردی!
-همه اش یه تله بود. تله ی برزو و هامون.
-اون روزگار که اومدم جلوی درت و اون مرد رو مشاهده کردم می خواستم بگم از هامون یه نشانه هایی پیدا کردم.
-چرا هیچی ناظهار کردی؟ چرا گذاشتی دستم به خون اون آلوده بشه؟
-به عنوان دوستت از کف دستت دلخور بودم … اونقدر که تصمیم اشتباهم زیستن خودم رو خراب کرد. ولی تو باید به عنوان دوست روی من حساب می کردی!
-من هر بار سمتت اومدم تو ازم فاصله گرفتی. حتی من و متهم به …
خاموشی کردم. اصلاً نمیدونستم چرا این حرف ها رو بعد از این همه مدت دارم با پارسا می زنم!
پارسا دیگه ادامه نداد. بالاخره گوشیش آنتن داد و به انوشیروان زنگ زد و توضیح داد که کجائیم.
قرار شد تا اومدن انوشیروان زیر همون درخت بشینیم.
با لرز کف دستهام رو تو آغوش کشیدم.
-من تو تمام این سالها دوستت داشتم.
باورم نمی شد. متعجب سرم رو بالا آوردم. تو تاریکی هیچی نمی دیدم.
دلم مثل قلب گنجشک به سینه ام می کوبید. صوتش بم تر از همواره توی گوشم قرار گرفت.
-میدونم زدن این حرف ها بیهوده است؛ تو من و همیشگی به دیده یه دوست مشاهده کردی ولی تو برای من متفاوت بودی … متفاوت از تمام زن های اطرافم … یه آرامش خاصی داری … بسیار وقت ها می تمایل داشتم بیام و بهت بگم ولی هر بار وقتی از نبود احمدرضا اشک می ریختی از خودم متنفر می شدم. من چیز زیادی ازت نمی خواستم فقط یه گوشه ای از دلت برای من باشه.
باورم نمی شد که این همه سال پارسا …. عصبی سرم رو تکون دادم. با حرفی که زد ته قلبم خالی شد.
-من عاشق سادگیت بودم … عاشق نگاه معصومت … بهشدت نامردم، مگه نه؟ من ازهمون روزگاری که تو کوچه برا اامان بار اتفاقی دیدمت عاشق نگاه های بی پناهت شدم. اون موقع ها نگاهت همیشه بی پناه بود مثل گنجشکی که تو بارون مونده.
با صدای انوشیروان به خودم اومدم.
-حرف های امشب و فراموش کن. بذار پای حال بد این روزگارهام.
نمی تونستم حرفی بزنم. بغضی توی گلوم اذیتم می کرد. خم شد و بغلم کرد.
سرم رو توی سینه اش فرو کردم. عطر تلخش پیچید توی دماغم. حرف هاش توی سرم بالا و پایین می شد.
یک هفته ای می شد که بخاطر گچ پام توی خونه بودم.
توی این مدت یک هفته پارسا رو نمشاهده کردم فقط یک بار زنگ زد و حالم رو جویا شد.
بین دو راهی گیر کرده بودم. قلب لعنتیم با هر بار اسمش رو آوردن محکم تو سینه می کوبید اما فکر می کردم فکر کردن به مرد دیگه ای خیانت به احمدرضاست.
موناسینی سوپ رو جلوم گذاشت.
-تو یه چیزیت هست ولی به من نمیگی!
-چیزی نیست.
-من و خر نکن دیانه، من می شناسمت. بعد از اون شامگاهی که با پارسا بیرون حرکت کردی این اتفاق برات افتاد. حواست دیگه اینجا نیست.
-چیزی نیست فقط پام کمی اذیت می کنه.
مونا شونه ای بالا داد.
-آخرش که می فهمم چرا اینطوری شدی ولی بهتره خودت بگی!
سرم رو پایین انداختم.
-الان هیچی ازم نپرس.
خم شد و گونه ام رو بوسید.
-هروقت دنبال یه هم صحبت بودی خودم دربست نوکرتم.
-مرسی که هستی.
-من برم تا صوتی امیرعلی درنیومده.
با حرکت کردن مونا نگاهم رو به عکس احمدرضا دوختم.
بالاخره بعد از یک ماه گچ پام رو باز کردم. باید چند جلسه فیزیوتراپی می حرکت کردم.
تازه از فیزیوتراپی برگشته بودم که نهال زنگ زد و اضافه کرد اومدن ایران.
ازش خواستم تا بیان اینجا و اونم استقبال کرد.
بعد از شام دور هم جای گرفتیم. نهال رفت تا قهوه بیاره.
امیریل نگاهم کرد.
-خوبی؟
تبسمی زدم.
-آره، چطور؟
کمی خم شد سمتم.
-نگاهت یه جوریه!
-تو باز حس روانشناسیت گل کرد؟ نگاهم هیچ چیزیش نیست.
-نگاهت میگه عاشق شدی!
ته قلبم خالی شد. هول کردم. به اجبار تبسمی زدم.
-حرف ها میزنی … نگاهی که زبان نداره میخواد چی رو بگه؟
-برعکس؛ نگاه آدم ها بهشدت بهتر از خود آدم ها راست میگن. زبان خیلی وقت ها برعکس دل و نگاه حرف میزنه.
قد بلند شدم.
-میرم استراحت کنم.
امیریل شونه ای بالا داد.
-باشه، فرار کن.
-نهال جون، میرم اتاقم.
-قهوه!
-نه ممنون.
وارد اتاق شدم. دلم محکم به سینه ام می کوبید مثل کسی که کار اشتباه کرده باشه و مچش رو گرفته باشن!
ناتمایل داشته سمت پنجره راهی شدم. پرده رو کمی کنار زدم. نگاهم به تراس پارسا افتاد.
سایه اش رو احساس کردم. خودم حال خودم رو نمی درک کردم.
-هلیا من نمیام.
-تو غلط کردی نمیای! یعنی چی؟ یه تولد کوچیکه که فقط دوستهای نزدیک هستن.
از روبه رو شدن با پارسا می هراسیدم.
-مهمون دارم.
-مهمونتم بیار.
-هلیا!
-مرض و هلیا … همین که شنیدی!
و بدون اینکه اجازه بده صحبت کنم قطع کرد. حالا اینو کجای قلبم بذارم؟!
نهال با ذوق قبول کرد. یه استرس عجیبی داشتم.
مثل دخترهای ۱۴ ساله شده بودم و این رفتارم از دیدههای تیزبین امیریل دور نموند.
با هم وارد خونه شدیم. دوستهای هلیا اومده بودن ولی پارسا نیومده بود.
امیرعلی و مونا هم اومدن. یکساعتی می شد اومده بودیم.
هلیا کیک رو آورد. صدای زنگ آیفون قد بلند شد.
هلیا: اینم از جناب پارسای ما.
پارسا با دسته گل بزرگی وارد شد. بعد از احوالپرسی با بقیه سمت ما اومد.
لحظه ای از مشاهده کردن امیریل متعجب شد اما بهسرعت به خودش اومد و خونسرد باهاش دست داد.
نهال با ذوق به پارسا نگاه کرد و طوری که نشنوه گفت:
-اووف، اینو کجا قایم کرده بودی؟
تبسم کم جونی زدم. علنی پارسا ندیده گرفتم و از کنارم رد شد.
بعد از برش کیک و پذیرایی با هلیا وارد آشپزخونه شدیم تا سینی چائی رو ببریم.
نگاهم به نهال افتاد که روی مبل دونفره ای کنار پارسا نشسته بود و باهاش صحبت می کرد. حالم یه جوری شد.
با سنگینی نگاه امیریل نگاهم رو از پارسا و نهال گرفتم. پاسی از شب گذشته بود. کشیده شدم.
امیریل و بقیه هم قد بلند شدن. نهال با پارسا دست داد.
-یه روزگار حتماً برای متوجه شدن هتلتون میام.
-با کمال میل، بانو.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن