با اخم و کمی داد اضافه کردم: کی بهتون اجازه داد روسریمو بردارید؟
– خودم! اگه برنمی داشتم چه جوری بعد از بخیه باند پیچیش می کردم؟!
روسریمو کشیدم جلوم و بیان کردم: ببخشید داد زدم. دیگه اجازه نمی دم موهامو ببینی!
یه نفسی کشید و بیان کرد: پس چه جوری باندو عوض کنم؟!
– بده خاتون عوض کنه… جراحی دل که نمی خواد بکنه! بعدشم فکر نکنم خانمتون خوششون بیاد به یه دختر انقدر می رسید!
– تو نمی خواد فکر خانم من باشی! اونقدر عقلش می رسه که بین مریض و مزاحم زندگیش فرق بذاره!
وقتی فهمید حریف من نمی شه، بیان کرد: باشه به خاتون می گم بیاد باندو عوض کنه… راستی از رئیس زورگوت پنج روزگاری مرخصی گراهی شدم… تو این پنج روز حرکت نمی کنی. فقط استراحت. باشه ؟
– باشه!
انگار می خواست یه چیزی بگه ولی دوقلب بود. بهم چشم دوخت و با تبسم از تو کیفش یه کادو بیرون آورد، جلوم گحرکت کرد و بیان کرد:
– روسری دیشامگاهت خونی شد. خاتون انداختش دور… شاید به قشنگی اون نباشه .
بهش نگاه می کردم که گفت: نترس بمب نیست!
با خنده ازدستش گرفتم و اظهار کردم: ممنون.
بازش کردم: یه روسری جنس ابریشم بود، با طرح فوق العاده زیبا.
یه لبخند زدم و اضافه کردم: اگه اینو نشون زنت بدم، بازم می تونه بین مریض و مزاحم زندگیش فرق بذاره؟!
به روسری نگاه کرد و گفت: من زن ندارم!.
تبسم رو لبم خشک شد. یه تبسم تلخی زد و اضافه کرد: داشتم… بخاطر اینکه عقیم بودم، طلاق گحرکت کرد.
یعنی این قدر با من راحت بود که همچین مسئله ای رو به این راحتی بگه؟! فقط بهش چشم دوختم. دیدهاش غمگین بود. قلبم گرفت.
اضافه کردم: متاسفم …نباید فضولی می کردم… من…
– نه، مهم نیست. خودتو آزرده نکن… من می رم دیگه. فردا مجدداً بهت سر می زنم. مواظب خودت باش… خداحافظ.
کشیده شد.
بیان کردم: خداحافظ… بخاطر تمام زحمت ها هم ممنون.
فقط لبخند زد و گفت: زحمتی نبود!
وقتی حرکت کرد، به روسری خیره شدم که یهو صوتی موسیقی از عمارت کشیده شد.
خاتون با باند اومد تو.
اضافه کردم: آخر کار خودشو کرد؟!
– آره… زن افریته! حیف پرهام که بچه ی اینه!
بعد از اینکه سرمو باند پیچی کرد، خوابیدم.
صبح به زور رفتم بیرون و وضو گراهی شدم. هر چند با خدا قهر بودم ولی نمازمو خوندم.
ساعت ده صبح بود که دو تا تقه به در خورد و اضافه کرد:
– خواهر! اجازه هست بیام تو؟!
– یه دقیقه صبر کن.
روسریمو پوشیدم و گفتم: بفرمایید تو برادر!
درو بازکرد و با نگاه بسته سرشو آورد تو. یکی از چشماشو باز کرد و بیان کرد:
– سرتون باز نیست؟!
بخاطر لبم نمی تونستم بخندم. فقط لبخند بی جونی زدم و گفتم: نخیر برادر! تشریف بیارید تو!
وقتی اومد تو، با تعجب به دو تا پلاستیک موز که تو کف دستش بود خیره شدم.
با تبسم گفت: سلام و علیکم! اومدم عیادت مریض!
کنارم قرار گرفت، سرشو انداخت پایین و اضافه کرد: حالتون خوبه ان شا ا…؟!
– ممنون خوبم … این همه موز برای چی خریدی؟!
همین جور که دو تا موز درمی آورد، اظهار کرد: برای تو دیگه! آخه میمونا فقط موز دوست دارن! باید تقویت بشی میمون جان!
با وضع لبم که نمی تونستم داد بزنم؟ بالشتمو برداشتم، زدم تو سرش و گفتم:
– میمون خودتی! اصلا من از موز متنفرم!
با تعجب همجاده خنده گفت: آها یادم حرکت کرده بود نارگیلم دوست دارن!
اینو اضافه کرد و سریع دوید کنار در وایساد. همین جور که موز تو دستشو گاز می زد، اظهار کرد:
– اگه راست میگی بیا منو بگیر!
با غمگینی گفتم: وضع پامو می بینی و این حرفو می زنی؟!
سرخوشی از چهرش محو شد. دوباره کنارم جای گرفت و گفت:
– تقصیر مولین من بود. نه؟
– شاید.
– شاید نه حتما… اول اینجوری نبود. از روزگاری که پاش به این خونه باز شد، اینجوری شد. خودشو فراموش کرده… حتی منم دیگه نمی شناسه. تنها چیزی که می تونم بگم شرمندگیه… واقعا شرمندم. شاید شرمندگی من کم باشه و پا و سرتو خوب نکنه؛ ولی تنها چیزی که می تونم بگم…
– این حرفو نزن. تقصیر تو چیه؟ اصلا بیا موز بخوریم!
یکی از موزا رو برداشتم و خوردم.
با خنده اضافه کرد: خوب بلدی آدمو منحرف کنی! راستی من هنوز نفهمیدم تو اینجا چیکار می کنی؟ چه جوری سر از اینجا درآوردی؟ تو که پیش منوچهر کار می کردی؟
هنوز پاهامو دوست داشتم! دلم نمی خواست آراد اون یکی پامو داغون کنه.
گفتم: می شه نگم؟
– آره؛ چرا نشه؟!
– یه سوال!
– بپرس!
– تو خرید و فروش مواد می کنی؟
تا حالا پنج تا موز خورده بود. شیشمین موز تو دهنش بود که بیان کرد:
– شما الان به مهندس این مملکت توهین کردید!
با خنده اضافه کردم: مهندس مواد فروش دیگه؟
– نخیرم مهندس راست راستکی! بنده یک بار یه غلطی کردم!
با تعجب گفتم: ولی خودت اون روزگار گفتی اولین بارت نیست مواد می خری!
شیشمین موزشم تموم کرد و اضافه کرد:
– حالا بچه یه حرفی زد! تو چرا باور کردی؟!
– نکنه معتادی؟!
– بیا هم معتادمون کرد، هم مواد فروش! تا شغل دیگه به ریشمون نچسبوندی، خودم توضیح می دم! ببین! رئیس شرکتمون معتاده. خوب یکی از بچه ها به اسم سجاد، همیشه براش مواد می آورد… اون روزگار نیومد. به من اضافه کرد. منم با ترس و لرز اومدم سر قرار. مونده بودم چیکار کنم که سجاد بهم زنگ زد، اظهار کرد دختری با همچین مشخصاتی میاد. اولین بارشم هست… منم شیر شدم، اضافه کردم یه ذره اذیتت کنم. ژست مواد فروشا رو گراهی شدم! ولی قیافت خیلی تابلو بود ترسیدی! حرص خوردنتم بهش اضافه شده بود؛ دیگه شده بودی فیلم کمدی!
قد بلند خندید.
با حرص دوباره بالشتو زدم تو سرش و گفتم:
– کوفت! خوشت میومد یکی اینجوری اذیتت کنه؟
همین جور که می خندید، بیان کرد: ولی خداییش شک نکردی اولین بارمه، نه؟
با تبسم اضافه کردم: نه! نقشتو خوب بازی کردی!
***
دو روزگار از مرخصیم گذشته بود. یعنی فقط سه روز دیگه مونده تا جر و بحث من و آراد شروع بشه! توی این دو روز، هم امیر علی، هم پرهام بهم سر می زدند. چند بار تمایل داشتم روسری که برام خریده رو بپوشم ولی شرم و حیام نمی ذاشت. شاید فردا که بیاد بپوشم!
خاتون بیچاره هم باید آب و دون منو می داد، هم آرادو. منو آوردن کمک کف دستش باشم، شدم سربارش. حالم که خوب شد، حتما جبران می کنم. نمی ذارم کف دست به سیاه و سفید بزنه. البته اگه مجدداً پر و بالمو نچینن!
کتاب رمانی رو که پرهام برام خریده بود، می خوندم که دو تا ضربه به در خورد.
اضافه کردم: کیه؟
– منم… اجازه هست؟
امیر علی بود. هل شدم. نمی دونستم روسری رو بپوشم یا نه؟
بلند شدم و گفتم: یه دقه صبر کنید!
لنگون لنگون حرکت کردم سراغ کمدم. با دوقلبی روسری رو پوشیدم؛ روی تشکم قرار گرفتم و گفتم: بفرمایید!
درو باز کرد، اومد تو. تا منو دید، از پوشیدن روسری پشیمون شدم.
با تبسم اظهار کرد: مبارکه! بهتون میاد!
خاک تو سرم کنن! شدم عین بچه ها که لباس نو تنشون می کنن و منتظرن بزرگ ترا ازشون تعریف و تمجید کنن! با شرمندگی سرمو انداختم پایین. تازه فهمیدم چه گندی زدم!
کنارم نشست و گفت: بهتری؟ می تونی رو پات راه بری؟
– ممنون. هنوز کمی درد می کنه ولی بهتر شده… کی بخیه سرمو باز می کنی؟
– عجله نکن! بازش می کنم!
سرمو پایین گراهی شده بودم. تو صوتش خنده بود.
بیان کرد: چیزی گم کردی؟!
سرمو آوردم بالا، دیدم با تبسم نگام می کنه.
اضافه کردم: نه!
– خب پس چرا سرتو پایین گرفتی؟!
شونمو انداختم بالا و اضافه کردم: نمی دونم! عادت کردم!
– آها! فکر می کردم بخاطر شرم دخترونت باشه!
با تعجب گفتم: چی؟! نه…شرم چیه؟!
چند دقیقه ای امیرعلی پیشم نشست و بعد راهی شد. یک ساعت بعد پرهام اومد. اونم با پلاستیکای موز!
با حرص کف دستمو کوبیدم به پیشونیم و اظهار کردم: بازم موز؟! به خدا دیگه قیافم شده عین موز! بابا من اگه موز نخوام کیو باید ببینم؟!
با تعجب نگام کرد و بیان کرد: حرص نخور خواهر آیناز! بخیه سرت باز می شه ها؟!
کنارم قرار گرفت. گفتم: تو میوه دیگه ای هم می شناسی؟!
– مگه به غیر از موز میوه دیگه ای هم اختراع شده؟!
– چرا میوه دیگه ای نمی خری؟!
– آخه مگه نشنیدی می گن آنچه را برای خودت می پسندی، برای دیگران هم بپسند؟ خوب منم موز پسندیدم!
خندیدم و بیان کردم: منو شرمنده محبتات کردی برادر!
قیافه جدی گحرکت کرد و گفت: این چه حرفیه خواهر؟ من و شما این حرف رو با هم نداریم.
به موزها اشاره کرد: بخور! بخور تا از دهن نیفتاده!
پوست یه موزو برام گراهی شد.
همین جور که می خوردم، بیان کردم: یه سوال!
– یه سوالای تو پدر منو درآورده! بپرس!
– وقتی من اومدم، تو اینجا نبودی.کجا زندگی می کردی؟
– یه آپارتمان نقلی دارم که اونجا زندگی می کنم. چون تنهام دلم می گیره… بعضی وقتا میام اینجا، یکی دو روزگار می مونم و بعد می رم.
– چرا؟
– چون اینجا خیلی گنکف دست، آدم حس می کنه تو پارک زندگی می کنه! هم آدم با وجود شما حوصلش سر نمی ره!
– حالا چرا من؟
کشیده شد و با خنده اضافه کرد: آخه تو جفت منی میمون ماده!
دوید سمت در. بالشتمو سمتش پرت کردم .خورد به در.
داد زدم: میمون خودتی! اگه یه بار دیگه موز بیاری، تو سرت لهش می کنم! فهمیدی میــــــــــــــــــمون؟!
***
پنج روز مرخصیم تموم شد و بار دیگر عقب گردام شروع شد! روزگار از نو روزی از نو!
در اتاقشو باز کردم. نگاش نکردم. کنار تختش وایسادم و صداش زدم:
– آقا…آقا!
آراد: یه چند روزگاری از کف دستت راحت بودم!
چیزی ناظهار کردم و با پای لنگون از اتاقش اومدم بیرون. به آشپزخونه راهی شدم؛ چایی رو دم کردم. بعد از اینکه صبحونمو خوردم، مجدداً اون همه پله رو با پای چلاقم راهی شدم بالا، وانو پر آب کردم. شیرو بستم و کف دستمو داخلش تکون دادم. عجب آبی! چه حالی می کنه این تو!
تختشو مرتب می کردم که اومد تو. روسریمو کشیدم جلو و گفتم: سلام!
جوابمو نداد. یه راست راهی شد به حموم. ماشاا… هر روزگارم با ادب تر می شه!
از تو حموم گفت: فقط شکلات صبحانه می خورم.
قد بلند گفتم: چشم آقا!
داشتم سمت آشپزخونه می رفتم که رویا خانم از پله ها اومد پایین. جلوم وایساد و با پوزخند اضافه کرد:
– پات خوب شد؟
لباساشو به طرفم پرت کرد: اینا رو بشور؛ اتو می کنی، می ذاری رو تختم.
چیزی نبیان کردم و راه افتادم. داد زد: هوی! چیزی یادت نرفته بگی؟!
با عصبانیت اضافه کردم: دیده خانم!
– آها! حالا شد! گمشو از جلو چشمم دور شو!
حرکت کردم به آشپزخونه. لباساشو انداختم تو ماشین لباسشویی که تلفن زنگ خورد. تلفنو برداشتم:
– بله خانم؟
– ساعت نه برام مهون میاد. برای پذیرایی قهوه ترک و کمی میوه حاضر کن.
– چشم خانم!
همین جور که صبحانه برای آراد حاضر می کردم، با اشک هایی که می ریختم، زیر لب می خوندم:
« من اگه کسی رو داشتم دیگه در به در نبودم/ با غم و غربت و اندوه دیگه همسفر نبودم/ من اگه زخم نخورده بودم تو رو باور نمی کردم /توی این حصار غربت با غمت سر نمی کردم ..نمی کردم…/عمریه شبزده بودم پشت گریه صدات کردم …از پس آینه ی اشک تا همیشه نگات کردم»….
– چه سوزناک می خونی!
با ترس برگشتم؛ امیر علی بود. سریع اشکامو پاک کردم…
گفت: از پس آینه ی اشک، تا همیشه نگاه کی می کردی؟!
لبخندی زدم و گفتم: هیچ کسَ!
رو به روم ایستاد و اضافه کرد: آوای زیبای داری… هیچ وقت از گریه کردن خجالت نکش! خداوند به انسان اشک داده تا وقتی از چیزی آزردهه، اشکاشو بریزه و آروم بشه.
– از قلبداریت ممنون!
– خواهش! ولی نیومدم قلبداریت بدم. اومدم ببینم زانوت در چه حاله؟
– خب چرا زنگ نزدی و این همه مسیر رو اومدی؟
تبسمی زد و اضافه کرد: یکی از مریضام همین نزدیکاس. حالش خوب نبود، رفتم پیشش…اظهار کردم به تو هم یه سری بزنم.
– ممنون لطف کردید.
– هنوز دردم داری؟
– زیاد نه… ولی برام مشکله خمش کنم.
– سعی کن کم کم خمش کنی.
– آخه خم نمی شه.
با خنده گفت: بده پرهام با موزاش خمش کنه!
قد بلند خندیدم که آراد عین اجل اومد تو. اونم با اخم و عصبانیتی که تا حالا ندیده بودم.
با شک نگامون کرد و گفت: ببخشید مزاحم دل و قلوه گرفتنتون شدم!
امیر علی: تو اینجا چیکار می کنی؟!
پوزخندی زد و اضافه کرد: فکر کنم این سوالو من باید از تو بپرسم! اینجا خونه ی منه و شما ساعت هفت صبح اینجا چیکار می کنید؟!
امیر علی: مریض داشتم!
آراد به من چشم دوخت و بیان کرد: همیشه کله سحر به مریضات سر می زنی؟!
امیر علی: من میرم دیگه…خداحافظ.
میل داشت بره که آراد جلوش وایساد و اظهار کرد: دیگه با خدمتکار من حرف نمی زنی؛ فهمیدی؟
امیرعلی: فکر نمی کردم ملاقاتی زندانی هم جرم باشه!
اینو بیان کرد و حرکت کرد. آراد با عصبانیت اومد طرف من. یه قدم حرکت کردم عقب. تو چشمای سبز عصبانیش چشم دوختم.
بیان کرد: یک بار بهت هشدار دادم خوشم نمیاد با مردایی که به این خونه میان، رابطه داشته باشی… اگه یه بار دیگه ببینم با امیرعلی یا پرهام یا هر کس دیگه ای حرف بزنی، همون بلایی که بابام به سر پات آورد، منم همون بلا رو سرت میارم. با این تفاوت که من پاتو می شکنم.
قلبم می خواست سرش داد بزنم و بزنم تو گوشش و بگم من خدمتکارتم. زندانیت که نیستم؟ ولی حیف بعضی وقتا لال می شدم.
بعد از اینکه صبحونه شو تو آشپزخونه خورد، حرکت کرد. لباس رویا رو شستم و اتو کردم وگذاشتم رو تختش. حرکت کردم به آشپزخونه که میوها رو بشورم، پرهام اومد تو.
خمیازه ای کشید و بیان کرد: سلام بانوی من! صبحانه عالی جنابت را بیاور!
خودشو انداخت رو صندلی. بدون هیچ حرفی از تو یخچال پنیر و کره و مربا برداشتم، گذاشتم جلوش. یه لیوان چای شیرین هم براش ریختم.
با تعجب اضافه کرد: تو امروز چته؟ چرا دمقی؟!
با بی حوصلگی گفتم: پرهام خواهش می کنم صبحونتو بخور و برو.
میوه ها رو از تو یخچال درمی آوردم که پرهام در یخچالو محکم بست و گفت:
– چی شده؟ آراد دعوات کرده؟!
با بغض در حال شکستن بیان کردم:
– پرهام من اجازه ی حرف زدن با هیچ مردی رو ندارم. خواهش می کنم برام دردسر درست نکن.
میوه ها رو از دستم گرفت و با عصبانیت پرتشون کرد تو سینک و بیان کرد:
– این قانونو اون آشغال گذاشته؟!
با اشک هایی که دیگه سرازیر شده بود، بیان کردم: آره!
با عصبانیت اضافه کرد: فکر کرده تو برده شی که اینجوری باهات حرف می زنه؟!
رو صنقلبی قرار گرفتم. سرمو گذاشتم رو میز و گریه کردم. کنارم نشست و اظهار کرد: گریه نکن آیناز… می خوای بریم بیرون؟
همین جور که سرم رو میز بود گفتم: اجازه بیرون حرکت کردنم ندارم.
با کلافگی اضافه کرد: یعنی چی اجازه بیرون راهی شدن نداری؟خاتونم خدمتکاره؛ چرا اون میره؟ اصلا پاشو بریم، هر چی شد با من!
سرمو بلند کردم و بیان کردم: نمی خواد؛ اونوقت تو رو هم می زنه.
موبایلش زنگ خورد. بعد از اینکه جواب داد، اظهار کرد: آیناز!
– برو به کارت برس. من حالم خوبه.
– مطمئن؟!
با خنده اضافه کردم: بله مرد موزی!
اونم خندید و راهی شد.
شامگاه، من و خاتون توی آشپزخونه بودیم. من ظرفا رو می شستم، اونم قرار گرفته بود و چای می خورد که تلفن آشپزخونه زنگ خورد.
خاتون جواب داد: بله آقا؟
– چشم، الان.
خاتون به من خیره شد و گفت: برای آقا دو تا فنجون قهوه ببر مهمون دارن.
– باشه، فقط کجا ببرم؟
– سالن پذیرایی.
با دو تا فنجون قهوه از پله ها حرکت کردم بالا. آوای آرادو شنیدم:
– یک بار بهتون گفتم نه!
– آخه چرا؟ پیشنهاد به این خوبی دارم بهت می دم!
راهی شدم جلو؛ سلام کردم. مختار مثل همیشه کنار آراد ایستاده بود. فنجونو گراهی شدم جلوی مرده. به من خیره شد و فنجونو برداشت. قهوه آرادم جلوش گذاشتم. سینی رو گذاشتم تو آشپزخونه و سریع از پله ها اومدم بالا. فضولیم گل کرده بود! می تمایل داشتم بدونم دارن در مورد چی حرف می زنن؟
آراد: نظرت در مورد اینکه همین الان گورتو گم کنی، بری چیه؟!
– چقدر تند می ری! نمی خوای به پیشنهادم فکر کنی؟
– من چیزی نشنیدم که بخوام راجع بهش فکر کنم!
– ممکنه ضرر کنی!
– من خیلی وقته ضرر کردم!
– خیلی خب، مثل اینکه دیگه حرفی برای اضافه کردن نمونده. به هر حال اگر این معامله جوش می خورد نفعش بیشتر از ضررش بود.
– اظهار کردنی ها رو شنیدم. می تونید برید.
– آدم عجولی هستید. ظاهرا چاره ای ندارم جز اینکه برم با پدرتون صحبت کنم.
– خوش اومدید!
مختار، مرده رو تا دم در هممسیری کرد. منم همون جا قرار گرفته بودم و به آراد نگاه می کردم.
کلافه بود. فنجونو برداشت؛ چند دل ازش خورد و دیدهاشو فشار داد که مختار اومد تو و اظهار کرد:
– چرا پیشنهادشو قبول نکردی؟!
– اصلا تو فهمیدی اون چی می تمایل داشت؟!
– آره؛ می خواست آدم براش جور کنی که مواداشو بفرسته اون ور… خب چرا این کارو براش نمی کنی؟
آراد فنجونشو گذاشت رومیز و بیان کرد:
– می فهمی داری چی می گی؟ اون آشغال کثافت یکی رو می خواد که قلب و رودشو بریزه بیرون، جاش مواد پر کنه! اگه خیلی مایلی می تونی خودت بری!
دیگه شنیدن ادامه بحثشون برام جالب نبود. حرکت کردم که بخوابم. هر چی این پهلو و اون پهلو شدم، خوابم نبرد. تلفن زنگ خورد؛ سریع رفتم جواب دادم تا خاتون و مش رجب بیدار نشن. تلفنو برداشتم و بیان کردم:
– بله؟
– بیا اتاقم!
بـــــــوق! گوشی رو گذاشتم سر جاش. چند قدم تو حیاط مسیر حرکت کردم خیلی سردم بود. به آسمون چشم دوختم؛ ماه کامل بود و با نورش، کل حیاطو روشن کرده بود. سریع رفتم به اتاق آراد، یه ضربه زدم.
بیان کرد: بیا تو.
راهی شدم تو، دیدم خوابیده و یه کتابم تو کف دستش گحرکت کرده. خدا رو شکر این دفعه لباس پوشیده!
کنارش وایسادم و اظهار کردم: با من کاری داشتید؟!
کتابو جلوم گحرکت کرد و گفت: برام بخون!
کتابو از کف دستش گحرکت کردم. به ساعت دیواریش خیره شدم؛ دوازده و نیم بود.
اضافه کردم: واسه چی من بخونم؟!
– زیرا خدمتکار گرفتم این کارا رو انجام بده! قبل از اینکه بشینی چراغ هم خاموش کن، آباژورها رو روشن کن.
کاری که اضافه کرد رو انجام دادم. حالا کجا بشینم؟! داشتم دنبال جا می گشتم که اظهار کرد:
– بیا رو تخت بشین.
با تعجب ابرومو بردم بالا و گفتم: چی؟! کجا بشینم؟!
پتو رو کشید رو سینش و اضافه کرد: رو تخت.
بدمم نمیومد یه بار تختشو امتحان کنم! تختش که الحمدا… شش متره! منم یه گوشش می شینم! تختو دور زدم، رفتم روش نشستم. چقدر خوب بود! نرم نرم! یه کمی خودمو تکون دادم که آواش دراومد:
– می شه انقدر تختو تکون ندی؟!
سرمو انداختم پایین و بیان کردم: ببخشید!
به کتاب نگاه کردم. رمانی بود به اسم «برنده تنهاست» رمان خارجی هم می خونه! کتابو باز کردم، چند سطرشو خوندم که نگاه های سنگین شو رو خودم احساس کردم. سرمو بلند کردم، دیدم دستشو گذاشته زیر سرش و داره بر و بر نگام می کنه. دلم شروع کرد به تند زدن. سرمو انداختم پایین و با استرس می خوندم که باعث شد آوام لرزش پیدا کنه.
اضافه کرد: درست بخون!
نگاش کردم و اضافه کردم: چرا اصلا خودت نمی خونی؟!
همین جور که نگام می کرد، اضافه کرد: چشمام خراب می شه! پس بخون و حرف نزن!
دیدهام خراب می شه! چه پز چشای قورباغه ایش رو هم می ده!
بار دیگر خوندم. کم کم حس خواب آلودگی داشتم. چند بار خمیازه کشیدم. نگاش کردم دیدم خوابه. ای بمیری ایشاا….! چرا زودتر نمی گی خوابم تا منم برم کپه مو بذارم؟!
از تخت اومدم پایین، کتابو گذاشتم کنار عسلیش و رفتم به اتاقم. دیدهام تا بالشتو دید، مغزم کف دستور خواب داد.
***
– آیناز؟ آیناز؟!
– هووم؟
– خاک به سرم! برای چی نحرکت کردی آقا رو بیدار کنی؟!
نگاهامو باز کردم و جای گرفتم.
با چشای گخوشحال گفتم: ساعت چنده؟!
– نه! چرا بیدار نشدی؟
وای بدبخت شدم!
بلند شدم که گفت: کجا می خوای بری؟!
– برم بیدارش کنم دیگه؟
خندید و اظهار کرد: لازم نکرده! خودم بیدارش کردم! تو برو وانشو حاضر کن و صبحونه براش ببر.
رروسریمو پوشیدم و راهی شدم به اتاقش. این دفعه حتما سرمو می زنه! به تختش خیره شدم؛ مرتب بود. کف دست خاتون درد نکنه! هه! سرمو انداختم پایین، حرکت کردم به حموم که وانو پر آب کنم. سرمو آوردم بالا، دیدم کله ی آراد از وان بیرونه و کل بدنش کفیه. چشای سبزشو گخوشحال کرده بود و داشت منو نگاه می کرد. دوتامون شوکه شده بودیم.
یهو داد زد: برو بیرون!
از شوک اومدم بیرون و با هول اضافه کردم:
– بب…بخشید…ن.. ن.. ن…نمی دونستم تو وانید!
یکی نبود بگه الان چه وقت معذرت خواهی کردنه؟! سریع اومدم بیرون و درو بستم. از پله ها با دو اومدم پایین که محکم خوردم به یکی. خدا رو شکر گراهی شدم و الا دماغم نفله می شد! سرمو بلند کردم، دیدم مختار یه لبخند رو لبش بود.
اظهار کرد: کجا با این عجله؟!
کف دستشو از دور خودم آزاد کردم و گفتم:
– به تو چه؟ فضولی؟!
بار دیگر دویدم که داد زد: مواظب باش مجدداً نیفتی!
داد زدم: به تو چه؟ قلبم می خواد بیفتم!
سریع عین جت حرکت کردم تو خونه. نفس نفس می زدم. مش رجب از آشپزخونه اومد بیرون و گفت:
– چی شده؟ باز داگی دنبالت کرده؟!
خندیدم و اظهار کردم: آره!
سرشو خاروند و گفت: ولی من صبح زود اونو بستم!
تبسم زدم و اضافه کردم: شوخی کردم!
حالا چه جوری صبحونه حضرت والا رو ببرم؟! حتما می کشتم، بعدش می ده خاتون با گوشتام براش خورشت قیمه درست کنه! وای اگه بفرستتم تو انباری چی؟ با یه معذرت خواهی سر و تهشو هم میارم! اگه قبول نکنه چی؟ بدبخت که می گن، منم! دوباره به سمت عمارت دویدم، راهی شدم به آشپزخونه، دیدم خاتون داره صبحونه آرادو حاضر می کنه.
بیان کردم: خاتون جونی؟!
با تعجب نگام کرد و گفت: باز چی کار کردی؟!
– هیچی!
– تو که راست می گی؟! این طرز آوا زدنت، یعنی بازم کف دسته گل به آب دادی! حالا چی می خوای؟ بازم دعوا کردین؟ من برم جات معذرت خواهی کنم؟!
– نه دعوا که نمک زندگیه! یه چیزی فراتر از دعواست! اوضاع اونقدر خیطه که با یه معذرت خواهی حل نمی شه! می شه شما صبحونشو ببرید؟!
قیافه مو معصوم کردم: خواهش می کنم!
خندید و بیان کرد: صورتت شده عین گربه هایی که دزدی می کننن، بعد قیافشونو معصوم می کنن تا کسی کارشون نداشته باشه!
سینی رو گذاشتم تو کف دستش و گفتم: من اصلا پیشی تو! حالا می بری؟!
قیافمو معصوم تر کردم: جبران می کنم!
– می دونم آخرش آقا منو جای تو می کشه!
سینی رو گرفت و حرکت کرد بالا.
داد زدم: قربون محبتت!
قرار گرفتم و یه نفس راحتی کشیدم. چند دقیقه بعد خاتون اومد پایین و گفت: آقا گفته دفعه بعد بی هوا بریی تو، می اندازتت جلوی داگی! چیکار کرده بودی؟!
– هیچی!
خندید و گفت: پاشو برو لباساتو بپوش. باید برید جایی.
صاف ایستادم و با ترس اضافه کردم: کجا؟!
– نمی دونم؟
نکنه دوباره بخواد منو ببره شکنجه گاهش؟!
با ترس اظهار کردم: خاتون؟ نبیان کرد کجا می خوایم بریم؟!
– چرا رنگت پریده…؟!
– می ترسم.
– نترس تو رو که نمی خواد بزنه؟! قصد خوردنتم که نداره. می خواین برین جایی.
آره اون دفعه هم که بردم جایی، خیلی بهم خوش گذشت!
بعد از اینکه لباسامو پوشیدم، تو حیاط منتظر شدم. اول مختار با یه تبسم به لب اومد بیرون. خیلی ازش خوشم میاد، بهم لبخند هم می زنه! صورتمو با اخم برگردوندم.
گفت: بیا سوار شو اخمو خانم!
آراد اومد بیرون. من و مختار جلو نشستیم، اون عقب قرار گرفت. یهو بینیم شروع کرد به آب اومدن. کف دستمال کاغذی که جلوم بود رو برداشتم و آب بینیمو گراهی شدم. باید تا دیر نشده ازش معذرت خواهی می کردم. می ترسم این دفعه بخواد خودمو شکنجه بده. صد و هشتاد درجه چرخیدم و بهش نگاه کردم. خیلی جدی و آروم بود.
یواش اظهار کردم: بایه معذرت خواهی حل می شه؟!
بدون اینکه نگام کنه، اضافه کرد: چی حل می شه؟!
دو تا کف دستمال کاغذی برداشتم آب بینیمو گرفتم. یواشتر که مختار نشنوه، گفتم:
– ببینید؟ من واقعا شرمندم. نمی دونستم که تو حمومید.
سرمو انداختم پایین: وگرنه نمی اومدم تو.
بهش چشم دوختم: به خدا من از اون دخترای چشم چرون نیستم!
بهم چشم دوخت و گفت: تنبیه چشم دوختن که سرجاشه!
– پس الان داریم کجا می ریم؟!
– به تو مربوط نیست!
یک دستمال کاغذی دیگه برداشتم و بینمو گحرکت کردم و بیان کردم:
– حتی اگه بخوای سرمو زیر آب کنی، بازم به من مربوط نیست؟!
– دقیقا! سرما خوردی؟!
سرمو چپ و راست کردم و گفتم: نه!
– پس برای چی انقدر فین فین می کنی؟!
– به عطر شیرین حساسیت دارم!
مختار خندید و بیان کرد: من نزدم؛ آقاتون زده!
درست نشستم.
آراد اضافه کرد: من نمی تونم به سلیقه ی شما عطر بزنم!
– من که چیزی نبیان کردم؟
تا وقتی که به محل شکنجه گاهم رسیدم، دیگه هیچ حرفی نزدم. مختار ماشینو جلوی یه در بزرگ نگه داشت و بوق زد. یه پیرمردی درو باز کرد و رفتیم تو. چقدر درخت اینجاست! یعنی قراره اینجا شکنجم بده؟! خوبه حداقل تو بیابون خدا نمی میرم! ماشینو پشت چند تا ماشین دیگه پارک کرد و پیاده شدیم. چند قدم حرکت کردیم جلوتر که دیدم چند تا دختر و دو تا مرد پنجاه ،شصت ساله اسب سواری می کنن. وقتی فهمیدم اینجا باشگاه اسب سواریه، یه تبسم رو لبم اومد.
آراد با اخم نگام کرد و اضافه کرد: در ذهنش گذراندی آوردمت اسب سواری که می خندی؟!
خندمو خوردم و اضافه کردم: نه!
رفتیم جلوتر. نگاهم به جمال فرحناز روشن شد. خدایا! یا منو از رو زمین بردار یا این دخترو!
یه پیرمرد اومد جلو و اضافه کرد: سلام آقا!
– سلام. اسبم حاضره؟
– بله آقا الان میارمش.
یکی از دخترا داد زد: سلام آراد دلبره!
– سلام مرینا؛بانوی زشت!
سریع نگاش کردم ببینم با لبخند این جمله رو اظهار کرده؟
یهو با اخم نگام کرد و گفت: چیه چرا این جوری نگام می کنی؟!
– هیچی؛ ببخشید!
یکی از دخترا با اسب اومد جلو و گفت:
– سلام آراد!
– سلام مونا خانم. خوبید؟
– مرسی؛ خوبم.
به من چشم دوخت : سلام!
با لبخند گفتم: سلام!
مونا که رفت، فرحناز از اسبش پیاده شد و اومد طرف ما. کف دستکشو درآورد و بیان کرد:
– سلام پسمل خوشمل تهران! خوبی؟!
با آراد کف دست داد.
آرادگفت: خوبم ولی مثل اینکه تو بهتری!
فرحناز میل داشت صورت آرادو ببوسه اما حرکت کرد عقب و بیان کرد:
– نکن فرحناز!
– چرا نمی ذاری ببوسمت؟!
– الان چه وقت بوسیدنه؟!
همین جوری که نگاشون می کردم، فرحناز بیان کرد:
– این گربه رو برای چی با خودت آوردی؟!
– آوردم برامون موش بگیره!
– بدبخت موشا که باید این بخورتشون! راستی خدمتکاری که بیان کردم،امشامگاه امیرعلی برات میاره.
پیرمرده اسب سفید آرادو که یال و دمش خیلی قد بلند بود، آورد.
سوار شد و گفت: یه بار اضافه کردم خدمتکار دارم.
– باشه، خدمتکار داشته باش. بذار دوتاشون کار کنن. هرکدومش بهتر بود اونو نگه دار. به خدا دختر خیلی خوشگل و خوبیه. یکی از خوبیاشم اینه که حرف گوش می کنه، نه عین این! قیافه که نداره هیچ، زبونشم درازه! خدمتکار باید یه ذره خوش قیافه باشه که وقتی برات غذا می کشه، رغبت کنی نگاش کنی و اشتهات کور نشه! بعدشم من از این دختر گربه ایه خوشم نمیاد!
آراد: سخنرانیتون تموم شد؟!
فرحناز با خستگی گفت: آراد!
آراد چیزی نگفت و راهی شد. فرحنازم با غرغر کردن دنبالش حرکت کرد. منم فقط نگاشون می کردم که یکی گفت:
– آبمیوه می خوری؟
کنارم وایساده بود. گفتم: خودت کوفت کن!
مختار خندید و گفت: خودم که کوفت می کنم ولی تو چرا نمی خوری؟ خوشمزه ستا؟!
با حرص گفتم: به چه زبونی بگم ازت خوشم نمیاد، با من حرف نزن؟!
خندید و اظهار کرد: خیلی بد اخلاقی! کیک و آبمیوه برات آوردم، اونوقت سرم داد می زنی؟ میذارمشون رو میز. هر وقت میل داشتی بخور. نترس توش سم نریختم!
گذاشتش رو میز و راهی شد. خوب به رفتنش چشم دوختم. وقتی از دیدم خارج شد، حرکت کردم سراغشون! آب اناناس با کیک شکلاتی بود. کمی از کیک خوردم که یکی گفت:
– به منم می دی؟!
برگشتم دیدم موناست.
گفتم: دهنی شده!
خندید و گفت: شوخی کردم! نوش جونت. من مونام و شما؟
– آیناز.
تبسم زد و اظهار کرد: به چشمای ملوست میاد.
دیدهام گخوشحال شد. اولین بار بود کسی بهم نمی گفت گربه!
– خدمتکار آرادی؟!
– بله!
– میای اسب سواری؟
– بلد نیستم!
– هیچ کس از روز اول اسب سواری بلد نیست! کیکتو بذار، بریم بهت یاد می دم.
با هم راهی شدیم سراغ اسب قهوه ایش. خواستم سوار شم که آراد با اسبش اومد و اظهار کرد:
– چیکار می کنید مونا خانم؟!
– می خوام به آیناز اسب سواری یاد بدم.
– اون بلد نیست می افته.
با اخم نگام کرد: باید بره برای پذیرایی میوه و چایی حاضر کنه. مگه نه؟
با ناراحتی سرمو تکون دادم و اضافه کردم: بله!
چند قدمی راهی شدم.
مونا گفت: خب می ذاشتی کمی سوار شه، بعد می راهی شد. دیر نمی شد که؟
– مونا چند بار خدمتکار خونتونو آوردی اسب سواری؟!
– هیچ وقت!
بقیه حرفشونو نشنیدم. همون پیرمردی که اسب آرادو آورد، با ظرف میوه اومد جلوم و بیان کرد:
– بیا دخترم! این میوه ها رو بذار رو میز، بعد بیا چای و بیسکویت هم ببر.
نگاهی گفتم و میوه ها رو برداشتم، گذاشتم رو میزی که هیچ صنقلبی دورش نبود. برگشتم که برم چای و بیسکویتا بردارم، دیدم مختار با لبخند که خدایی خوشگلش می کرد، تو یه کف دستش سینی چای، تو یه دست دیگه ش بیسکویت بود. گذاشت رو میز.
بیان کردم: می دونی وقتی می خندی خیلی زشت می شی؟!
قد بلند خندید و اظهار کرد: آره بابا! اتفاقا زنم عاشق همین لبخندم شد که شب خواستگاری بله رو داد!
با تعجب گفتم: مگه زن داری؟!
– آره یه دخترم دارم!
تو نگاهای مشکیش خیره شدم و اظهار کردم: دخترت می دونه باباش آدم کشه؟!
پوفی کرد و اظهار کرد: هنوز فراموش نکردی؟!
– هیچ وقت فراموش نمی کنم دوستم چه جوری تو دستام جون داد.
آراد با یکی از مردا حرکت کرد طرف میزی که دورش صندلی چیده بودن. چند قدمی با ما فاصله داشت.
آراد اضافه کرد: دو تا آبمیوه بیار!
مَرده اظهار کرد: برای من سیب موز باشه.
دوتا آبمیوه برداشتم، گیلاس و سیب موز. وقتی جلوشون گذاشتم، مرده به من خیره شد و گفت:
– نگاهای قشنگی داری!
صورتشو آورد جلو که سرمو بردم عقب.
بیان کرد: به ملوسی چمشای گربه ست! یه گربه دارم چشماش عین توئه. فقط فرقش اینه که نگاهای اون سبزه تو نگاهات سیاه.
به آراد نگاه کردم. گره ای به ابروهاش داد بود. با سر اشاره کرد که برم. حرکت کردم کنار مختار وایسادم. مرده به آراد اضافه کرد:
– این دختر کره ای رو از کجا آوردی؟!
آراد: ایرانیه.
مرده سرشو خم کرد که نگام کنه؛ مختار اومد جلوتر و مانع دیدش شد. نه! خوشم اومد! غیرتی هم هست!
به مختار خیره شد و درست قرار گرفت. به آراد گفت:
– من این دختره رو می خوام!
– این دختره لباس پشت ویترن مغازه نیست که می خوایش!
– می خرمش! چند؟
آراد انگشت شو لبه ی فنجون می چرخوند. با عصبانیت نگاش کرد و اظهار کرد:
– فروشی نیست! تو که دور و برت زیاد دختر ریخته؟ اینو می خوای چیکار؟ اگرم تمایل داشتی، تو خیابون مجانیش ریخته. برو بردار!
خندید و اظهار کرد: خب اگه نمی خوای بفروشیش، مجانی بهم بده! منم دلبر ترشو برات میارم!
– دلبرشو برای خودت نگه دار!
– آدم سریع مزاجی هستی، اخلاقت خیلی تنده!
یکی دیگه از مردا هم اومد کنارشون جای گرفت و گفت: خلوت کردین!
مرده بیان کرد: خسته نباشی امیرِ پیرمرد!
– درمونده نباشی مهردادِ جوون!
بعد از اینکه خانم ها کف دست از سر اسبای نازنینشون برداشتن، به صرف خوردن تشریف آوردن سر میز نشستن. فرحناز وقتی جای گرفت، به من نگاه کرد و اضافه کرد:
– هوی گربه! چند تا از اون آب میوه ها بیار!
مرده شور خودت و ادبتو ببرن! مختار زوتر از من چند تا آب میوه گذاشت تو سینی و برد براشون.
فرحناز با تعجب اضافه کرد: ولی من با شما نبودم!
مختار: ولی شما به من خیره شدید!
مرینا بلند خندید و گفت: فرحناز چشاش چپ شده!
فرحناز با عصبانیت زدش و گفت: زهرمار!
موبایل مختار زنگ خورد. رفت جای خلوتی که حرف بزنه. چند دقیقه بعد، امیر علی هم به جمعشون اضافه شد. وقتی به همه سلام کرد، اومد سمت من و اظهار کرد:
– سلام مریض خودم! چطوری؟!
– خوبم ممنون!
– امروزگار که بلایی سر خودت نیاوردی؟!
– تا الان که سالمم!
– خوب خدا رو شکر!
آروم اضافه کرد: جعبه کمک های اولیه آوردم؛ گفتم شاید لازم بشه!
خندیدم و بیان کردم: ممنون از این همه مراقبتتون!
چشمم افتاد به آراد که با اخم و تخم نگام می کرد. لبخندمو جمع کردم. امیرعلی هم رفت پیششون جای گرفت.
مرینا گفت: امروز نهار دعوت امیرعلی هستیم… مگه نه امیر علی خان؟!
– من کی شماها رو دعوت کردم؟!
فرحناز خندید و اظهار کرد: همین الان مرینا از طرف تو دعوتمون کرد دیگه! نه نگو! مگه پول دو تا پرس غذا چقدر می شه؟!
امیرعلی: والا پول دو تا پرس غذای اینا چیزی نمی شه؛ می ترسم پول پرسای تو زیاد شه که به خودت رحم نمی کنی!
همه خندیدن جز آراد.
فرحناز زد به بازوی امیر علی. امیر که کنار آراد نشسته بود اظهار کرد:
– ما پیر مردا رو معاف کنید که هزار تا کار و بدبختی داریم.
فرحناز با اعتراض گفت: چرا بابا؟ بیاید دیگه؟ خوش می گذره.
یعنی امیر بابای فرحنازه؟! باورم نمی شه! امیر قیافه مهربونی داره. نمی دونم دخترش به کی رفته که انقدر بد عنقه!
گفت: شرمنده دخترم. من و مهرداد خیلی کار داریم. باید بریم.
بلند شد: مهرداد چرا قرار گرفتی؟ پاشو دیگه!
مهرداد: حالا اگه من نخوام بیام، این می خواد منو به زور ببره!
مهرداد به من نگاه کرد. انگار قلبش هنوز با من بود. تبسمی زد: هرچند دلم اینجاست ولی چاره ای نیست، میام!
امیر خندید و گفت: قلبت پیش کی مونده؟! پیش این اسب و قاطرا؟ خوب می خوای یکیشو با خودمون می بریم!
امیر قد بلند خندید و رفت. دخترا و امیر علی هم پشت سرش راهی شدن. مهرداد اومد طرفم.
تو دیدهام نگاه کرد و اظهار کرد: حیف تو که پیش آراد بمونی. اگه پیش خودم بودی، می دونستم چه جوری لای پر قو بذارمت که آب تو قلبت تکون نخوره!
با تعجب نگاش می کردم. انگار توهم زده بود! انقدرا هم که این می گفت خوشگل نبودم! یعنی اصلا قشنگ نبودم!
دستشو دراز کرد طرف صورتم.
– آراد قدرتو نمی دونه!
کف دستش نرسیده به صورتم، آراد از پشت، مچ کف دستشو گحرکت کرد و با عصبانیت فشار داد و بیان کرد:
– تو لازمه نکرده به من قدر و اندازه دیگرانو نشون بدی!
مهرداد با عصبانیت چرخید و اضافه کرد: کف دستمو ول کن!
آراد کف دستشو ول نکرد و همینجور که فشار می داد، بیان کرد:
– آخرین بارت باشه به خدمتکار من دست می زنی!
مهرداد: حیف این دختر که پیش تو باشه. تو و بابات از محبت کردن چیزی حالیتون نیست. فقط بلدید این دخترا رو عین کالا خرید و فروش کنید.
دستشو ول کرد و با خشم خم شد. به صورتش نگاه کرد و بیان کرد:
– من و بابام شرف داریم به تو که با دخترا مثل یه تیکه آشغال حرکت کردار می کنی و وقتی کارت باهاشون تموم شد، می اندازیشون دور . این دختر اصلا زیبا نیست. پس الکی امیدوارش نکن! امیر خان تشریف بردن نمی خواید برید؟!
مهرداد به من خیره شد و گفت: عزیزم هر وقت احساس کردی دیگه نمی تونی پیش آراد بمونی، بیا پیش خودم. آدرس خونمو که بهت دادم؟ مسرور می شم بیای. خداحافظ گلم!
اینو گفت و راهی شد .کی به من آدرس داد که خودم خبر ندارم؟!
آراد با عصبانیت نگام کرد و اضافه کرد: اون آدرسو بده به من!
با ترس گفتم: کدوم آدرس؟! چیزی به من نداد.
اومد طرفم. بازوهامو گراهی شد، کشید برد به اصطبل. به جای ماهیچه، استخون بازومو گراهی شده بود. خیلی دردم گحرکت کرده بود. به اصطبل که رسیدیم، ولم کرد و بیان کرد: آدرسو بده!
ترسیده بودم. عقب عقب می حرکت کردم. اونم میومد جلوم.
اضافه کردم: کدوم آدرس؟ چیزی به من نداد!
– اعصابمو خرد نکن! عین آدم اون آدرسو بده!
با گریه گفتم: دروغ می گه. به قرآن آدرسی بهم نداد. چرا باور نمی کنی؟!
با عصبانیت بهم حمله کرد. یقمو گحرکت کرد، چسبوندم به ستون.
با فک منقبض شده بیان کرد: یه کاری نکن همین جا تمام لباساتو دربیارم، آدرسو بردارم.
با اشک تو نگاهاش نگاه کردم و اضافه کردم: چرا این جوری می کنی؟ دارم قسم می خورم. میگم آدرس نداد. تو مشکلت چیه؟! چرا به غیر از مختار اگه با مرد دیگه ای حرف بزنم باید جواب پس بدم؟!
یقمو ول کرد و گفت: چون مختار فرق می کنه.
– چه فرقی؟
– مختار زن داره!
اشکامو پاک کردم و پوزخندی زدم و گفتم: شد یه بار حرف منطقی بزنی؟! خوب اونا هم زن دارن.
– مختار هوسباز نیست.
یه قدم حرکت کردم جلو، تو نگاهاش چشم دوختم و با یه تبسم از روی کنجکاوی گفتم:
– چیه؟ رو من غیرت پیدا کردی؟!
– ذهنتو اسیر خیالات نکن! فکر کردی دخترای دلبرو ول می کنم به تو می چسبم؟!
– پس چرا آزادم نمی ذاری؟ شاید من یکی رو دوست داشته باشم و دلم بخواد بهش ابراز علاقه کنم.
پوزخندی زد و اضافه کرد: می خوای به امیرعلی ابراز علاقه کنی؟! اون که عقیمه! تا آخر عمرت آرزوی مادر بودنو میذاره رو دلت!
– از توی بی احساس که بهتره!
– خلایق هرچی لایق!
فرحناز: آراد پس چرا نمیای؟!
تو دیدهام نگاه کرد و گفت: اومدم عزیزم!
رفت طرف فرحناز؛ کف دستشو انداخت دور کمرش و رفتن. این کاراش یعنی چی؟ یعنی فرحنازو دوست داره؟ خدا خوب بلده در و تخته رو چه جوری با هم جور کنه!
پشت سرشون رفتم. فرحناز رفت پیش مونا و مرینا. آراد طبق معمول عقب ماشین شاسی بلندش قرار گرفت. به سمت ماشین می حرکت کردم که یهو فرحناز عین میمون پرید جلوم و گفت: من پیش آراد جونم می شینم!
با تعجب نگاش کردم؛ خوب بشین! میل داشتم در جلو رو باز کنم که مرینا هم بدتر از قورباغه اومد جلوم وایساد و بیان کرد:
– من جلو می شینم پیشی خانم!
درو باز کرد و جای گرفت. فرحناز خودشو انداخت رو آراد. سرشو آورد بیرون و اضافه کرد:
– با این حساب گربه وحشی! گمشو صندوق عقب!
مرینا و فرحناز بهم خندیدن. همون قسمتی که سرشو آورد بیرون وایسادم و بیان کردم:
– فرق بین انسان و حیوان ادب است؛ میمون ِپیشحرکت کرده!
آراد که کنار پنجره جای گرفته بود، نگام کرد.
ماشین مسیر افتاد. فرحناز سرشو آورد بیرون و داد زد:
– خیلی بیشعوری گربه ی وحشی عقب افتاده!
آراد چه جوری می خواد تا آخر عمرش با این زندگی کنه؟! مطمئنم به چهل سال نمی کشه! حالا سوار چی بشم؟ یکی بوق زد. برگشتم. مونا بود:
– بیا سوار شو ناز خانم!
ماشین امیر علی هم پشت ماشین مونا وایساده بود. سوار شدم و از باشگاه اومدیم بیرون.
مونا: کجای تهران می شینی؟!
– تهرانی نیستم ،بوشهریم.
– جدی؟ خیلی سفیدی! فکر نمی کردم جنوبی باشی.
خندیدم و گفتم: عیبی نداره! همه همین فکرو می کنن.
– قیافه جالبی داری. وقتی با آراد دیدمت، فکر کردم دوست دختر خارجیشی!
– یعنی انقدر شبیه خارجیام؟!
بلند خندید و اضافه کرد: شامگاهیه کره ایا آره… ولی دیدهای تو درشت تره.
ماشین مزدای امیر علی کنارمون رانندگی می کرد. به نیم رخش نگاه کردم. یاد حرف لیلا افتادم که گفت «اون نقاشیه دلنشینه، نه؟» واقعا امیرعلی پسر زیبایه. شایدم مهربونیش قشنگش کرده.
به مونا خیره شدم و اضافه کردم: مونا خانم؟ چرا امیر علی دیگه ازدواج نکرد؟
خندید و گفت: اول اینکه مونا خانم نه و مونا! دوم اینکه چند جا راهی شد میل داشتگاری به خاطر عقیم بودنش بهش زن نمی دن.
– یعنی تنها زندگی می کنه؟!
– آره هم تنهاست هم تنها زندگی می کنه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜