-نمی دونم به اضافه کرده سایه فکر نکنم جمله بدی باشه..مِری فردا برو دیگه دختر خوبی باش
-اول بگوجنسیت بچه چیه؟
-چراکه طبعت سرده دختر میشه…ساینای باباش
-چه ربطی به طبع داره؟
-من چند تا شکم بچه زاییدم این چیزا رو می دونم
مشتی به بازوی مهیار زد:بی ادب
-میای یه شرط بذاریم؟
-چی؟
-اینکه اگر من بردم برای همیشه پیشم بمونی و طلاق نگیری ولی…
بیان کردن حرف برایش مشکل بود:اگر پسر بود هر وقت میل داشتی برو
با ناباوری به همسر وشرطش نگاه کرد:شوخی می کنی؟..این چه شرطیه می ذاری؟ من 9ماه پیشت زندگی کردم حرفی از طلاق زدم؟
تبسمی زد:حرفی نزدی اما..راهی شدارای سردت گویای حرفای قلبت بود ؛از وقتی فهمیدی بارداری اخلاقت هم خوب شده
مریم انکارنکردولی برای عوض کردن بحث گفت:حواست باشه چی می گی ماکان می شنوه ها
-من قربون ساینام برم
-ماکان…می خوام یه شرطی بذارم،دختر یا پسر باشه خودم براش اسم انتخاب می کنم
-نداشتیما
-تو باشی دیگه برای من شرط نذاری
-عاشقتم مری
با تبسمی مریم در آغوش گراهی شد شکمش فاصله ای بین آنان ایجاد کرد.هر روز وابستگیش وعشقش بیشترمی شد از آن طرف مریم سعی می کرد دوستش داشته باشد همان دلدادگیی که به کامیار دارد.
**
به همجاده مهیار به داخل اتاق حرکت کردند زن مریم را جادهنمایی کرد روی تخت دراز کشید.
-می خواید صدای دل بچتنونم بشنوید؟
مهیار با هیجان گفت:اره
آوای دلش در اتاق پیچید تبسم مسروری بر لبان هر دوی آنان نشست مهیار پرسید:خانم دکتر…دختر یا پسر؟
مریم به او اشاره کرد چیزی نگوید زن تبسمی زد وگفت:خانمتون می خوان ازتون باج بگیره
-خانم من کارش باج بگیره..از دیشامگاه تا حالا پدر من ودراورد تا اومد اینجا..با شه مریم خانم نوبت منم می رسه
مریم کشیده شد لباس هایش پوشید:اینقدر ناله نکن بهت می گم
-خب بگو
-الان نه بعدا
بعد از خداحافظی از اتاق بیرون رسیدند مهیار دستانش گرفته بود و آرام با او همقدم می شد.
-چرا نمیگی بچمون چیه؟
-زیرا می خوام اذیتت کنم
-اگر می دیدم جرات این کارارو نداشتی..اونوقت من برگه رو کف دستم می گحرکت کردم تو التماس می کردی
حس ترحم زنانه اش به او فهماند کار درستی نمی کند:خب حدس بزن
-دختره؟
-تو چه علاقه ای به دختر داری؟
-خیلی دختر دوست دارم..حالا دختره؟
-نه
با تعجب اظهار کرد:پسر؟
-نه
– وقتی نه دختره نه پسر پس چیه؟
با آوای ناراحت ومحزونی وجدی بیان کرد:دو جنسه است
یک لحظه قلب مهیار ایستاد:چی؟مریم شوخی نکن
-کاش شوخی بود..
-مگه میشه آخه چه جوری؟
-میخوای سقطش کنم؟
فریاد زد:نه اون بچه ی منه هرچی باشه حق کشتنش ونداری
از فریادش وحشتی در وجودش ایجاد شد ترسید..هیچ گاه او را اینگونه ندیده بود:چرا داد می زنی؟ترسیدم…شوخی کردم بابا،دختره
مهیار دستش روی دلش گذاشت:دختر؟..داشتی شوخی می کردی؟آخه این جور شوخیه داشتم سکته می کردم باورم شده بود..حالا جدی جدی دختره شوخی که دیگه نمی کنی؟
با غیض اضافه کرد:نه..
تبسمی زد:خب حالا قهرم میکنه
دستش به طرفش برد دور شانه اش کشیدبا لحن نوازش گونه ای بیان کرد:خوشگلم ببخش
-یه چیزی برام بگیر ببخشمت
-چی می خوای؟تو جون بخواه
-جونتو می خوام
-تو بخواه کیه که بده
خندیدند تلفن همجادهش زنگ خورد از کیفش بیرون کشید:سلام مولین
-سلام خوبی؟رفتی سونوگرافی؟
-اره
-خب؟
-دختره
مهیار:ساینای باباش
مریم نگاهی به او انداخت این همه توجه به دختری که هنوز دنیا نیامده حس حسادتی در وجودش ایجاد شد.
-مبارکه مادر ایشاا..خوش قدم باشه..میگم مادر
-بله
– قراره برای پریسا خواستگار بیاد
-به سلامتی..کی هست؟
-چه می شناسم از اون پسرای پولدار بالا شهریه
-اسمش چیه؟
-کیوان
اسمش آشنا بود..همان که پریسا بخاطر او کف دست به خودکشی زد…وچندین بار اورا با پریسا در مهمانی ها دیده بود
-کی میان؟
-فردا شامگاه..
-باشه میام
-خدا حافظ
-خدا نگهدار
به بیرون از مطب دکتر رسیده بودند:مولین بود؟
-آره..فرداشامگاه برای پریسا می خواد میل داشتگار بیاد ما رو هم دعوت کردند
-مبارکه
-ممنون
فرزین که مدت زیادیست بیرون منتظر آنان بود با نزدیک تر شدن آنها بیان کرد:
-کی بود؟
مریم با تعجب به او چشم دوخت:بله؟
مهیاراز کنجکاوی دوستش سری تکان داد واضافه کرد:فرزین جان فضولی کردن زشته
عینک آفتابیش به چشم زد وگفت:چی زشته؟می خوام بدونم کی بود؟
مریم با اخم سوار ماشین شد مهیار گفت:تا پس گردنی نخوردی سوار شو بریم
عصایش جمع کرد کف دستش به در خورد باز کرد و جای گرفت..فرزین از اینکه سوالش بی جواب مانده بود با تعجب بیشتر به انان چشم دوخت ..سوار شد وحرکت کرد.
-نمی خواید بهم بگید؟!!من که آخرش می فهمم
-فرزین خیلی رو داریا..یعنی چی کی بود؟
-آقا فرزین از شما اصلا انتظار نداشتم
-اسائه ی ادب نشه ها ولی ….بابا می خوام بدونم براش عروسک وسرویس آشپزخونه بخرم یا ماشین وطیاره
هر دو با به حرف فرزین دقت کردن مهیار:واقعا که سرکارمون گذاشتی؟
مریم خندید اضافه کرد:دختره
-مبارکه..باید همین الان برای بیرون حرکت کردنش برنامه ریزی کنیم…از شنبه تا پنج شنبه با من میاد کلاس شنا
-فرزین جان دختره
-خب باشه..باید ببریش توی محیط مردونه که با اخلاق ومنش مرد ها اشنا بشه
-آها صحیح اونوقت اون یه روزگار جمعه چی؟
-جمعه دیگه باید در خدمت خانواده باشه..نمیشه که همش پیش من باشه
مهیار:خدا سایه تو از سر ما کم نکنه
تا وقتی که به منزل رسیدند فرزین با حرف هایش آنان را سرگرم کرد.
مریم:دستتون درد نکنه ببخشید تو زحمت افتادید
-نه بابا چه زحمتی ..هر وقت کاری داشتی بدون تعارف و رو در بایستی بهم بگید
مریم:مزاحم میشیم
-مراحمید
پیاده شد هموقت با او مهیار پایین رسید فرزین با تبریک بار دیگر از آنان جدا شد.
وارد خونه شدند پرویز به سمتشان آمد مریم گفت:بابا پرویز شما اینجا چیکار می کنید؟
-قرار بود برید سونوگرافی اظهار کردم برسونتمون..منیره خانم بیان کرد با فرزین رفتید..خب چی شد؟نوم دختره یا پسر؟
مهیار تبسمی زد:دختره دوست داری یا بگم عوضش کنن؟
پرویز:هر چی باشه دوستش دارم…اسمش شد همون ساینا
مهیار:بله..مولینش انتخاب کرده
انتخابی که از سر بی حوصله وبدون فکر بود مریم شرمنده سرش پایین انداخت و اتاقش رفت.
***
از گاو صندوق مقداری پول برداشت رو به مهیار کرد:من میرم دیگه
-به فرزین زنگ بزنم بیاد دنبالت؟
-نه بابا بنده ی خدا مگه آژانس منه
کیفش برداشت:خداحافظ
-به سلامت
با آژانس به طرف خونه راهی شد مقداری خرید کرد …زنگ فشرد ناهید در باز کرد با دیدن خریدها سریع از دستش گراهی شد:
-چیکار می کنی تو بده من اینارو
از کف دستش گراهی شد مریم نفس زنان اضافه کرد:سلام
-سلام
با مادرش وارد آشپزمنزل شدبه پریسا که مشغول میوه شستن بود با تبسم اضافه کرد:سلام عروس خانم
برگشت:سلام
مریم می میل داشت بنشیندکه پریسا اظهار کرد:مریم یه دقه میای بیرون؟
-چرا؟
-کارت دارم..زیاد طول نمی کشه
ناهید:بذار دو دقیقه بشینه بچم نفسش بالا نمیاد..بعدا ححرکت کرد وبزن
پریسا کف دستانش خشک کرد وبه طرف مریم رفت بازوانش گرفت:بعدا بیاد هر چقدر قلبش میل داشت بشینه
در حیاط ایستاده بودند مریم گفت:زود حرفتو بزن نمی تونم زیاد وایسم
پریسا صریح وبدون تعارف اظهار کرد:ببین مریم تو میدونی من چقدر کیوان ودوست دارم بخاطرش کف دست به خودکشی زدم..ببخش که اینقدر رک می گم نمی خوام کیوان واز کف دست بدم..میشه به شوهرت بگی امشامگاه نیاد..خواهش می کنم ناراحت نشو..بود ونبودش فرقی نمی کنه
مریم متعجب از رک گویی خواهرش بغضی که بدون علت در گلویش نشست….حس دلسوزی به مهیار داشت ..او هم از طرف خودش ودوستانش طرد شده بود.
-فقط مهیار؟
– اره بقیه می تونن بیان
-مگه اون قراره چیکار کنه که می گی نیاد؟
-کاری نمی خواد بکنه ولی من با وجود اون خجالت می کشم…تو که اونارو نمی شناسی،میشینن همه جا می گن شوهر خواهر پریسا کوره
-نگو کور…کلمه مودب ترش هم هست
-ببخشید روشن دل..نابینا خوبه؟مگی نیاد؟
-اونا که اخرش شوهر منو می بینن
-باشه ببینن..ولی امشامگاه نه بذار بعد ازدواجمون
-اگر با نیومدن اون تو خوشبخت میشی باشه میگم نیاد
-دستت درد نکنه جبران می کنم
صورت مریم بوسید و به داخل خونه راهی شد..نمی خواست همچین حرفی به همسرش بزند …اظهار کردنش حتی از پشت تلفن هم سخت بود.
به ساعت نگاهی انداخت پنج بعد از ظهر نشان میداد …قدم های آهسته اش به طرف تلفن بر می داشت شماره گحرکت کرد بعد از چند بوق جواب داد:
-الو
-سلام
با تبسمی بیان کرد:علیک سلام خانم
-میگم مهیار
-جونم
-چیزه
-چی بگو..چیزی می خوای برات بیارم
-نه…نه راستش پریسا
مهیار با مضطربی بیان کرد:بگو چی شده
-چیزی نشده ..میگم اگر توی مراسم نباشی ناراحت میشی؟
خاموشی کرد:کسی چیزی اضافه کرده؟
سرش پایین انداخت:آره پریسا گفته دوست نداره تومراسم باشی..من واقعا معذرت می خوام
تبسم تلخی روی لبانش قرار گرفت:اشکالی نداره خودتو آزرده نکن..من که نمی میل داشتم بیام
-راست می گی یا فقط بخاطر قلبخوشی من میگی؟
بخاطر دلخوشی او بخاطر خودش که دیگر اینقدرخورد نشود:راست می گم..بخاطر همین زنگ زدی؟..ساینا چطوره؟تکون می خوره؟
خندید:آره لگد میزنه
-به مامانش رفته..اونم شبا مثل آدم نمی خوابه تا صبح به من جفتک میندازه
لبخندی زد:خوشحالم که آزرده نشدی
-ناراحت واسه چی؟تمایل داشتگاری نیومدن که گریه نداره..مواظب خودت ودخترم باش..زیاد کار نکن باشه؟
-دیده
-بی بلا
-خدا حافظ
-به سلامت عزیزم
مریم به تلفن در دستش چشم دوخت مهیار تمام سعیش برای به کف دست آوردن قلبش می کرد اما مریم حاضر به قبول او نبود.
پدرو مادرکیوان با تکبر وغرور روی زمین نشسته بودند و به میزبان نگاه می کردند…مادر داماد با نگاه تحقیر آمیزش به خونه نگاهی انداخت تن صوتیش آنقدر بود که همه بشنوند.
-من نمیدونم کیوان دختر ندید بود اومد از این خرابه دختر بگیره
بخاطر پریسا در مقابل حرف تحقیر آمیز زن ساکت مانند..پریسا از آشپزخونه بیرون وارد شد وبه آنها چای تعارف کرد زن با یک نگاه مغرورانه سینی عقب برد:
-من وسواس دارم توی هر استکانی چای نمی خورم
مریم پوزخندی زد:تازه به دوران رسیده ها هم میدونن استکان چیه..زیرا اصولا توی لیوان می خورن
پریسا اخم به او کرد زن اضافه کرد:ببین دختر خانم من وپدرش به این وصلت اصلا راضی نیستیم..فقط به اصرار های پدر وتهدید های کیوان بود که اومدیم به این خرابه
مریم:شما هر وقت معنی خونه رو فهمیدید بعد به اینجا بگید خرابه
زن می خواست حرفی بزند که جواد گفت:اصل این دوتا جونن که همدیگرو می خوان
مرد گفت:شما درست می گید ولی دو خانواده باید در یک سطح باشند
جواد:متوجه میشم ولی من که پسرتون ومجبور نکردم بیاد دختر من وبگیره
زن:شما شاید پسرمون ومجبور نکرده باشید ولی دخترتون چی؟
پریسا با چادر و سینی به دست میان آنان ایستاده بود وبا مضطربی به آنها که هر لحظه امکان داشت مجلس میل داشتگاری به دعوا بکشد نگاه می کرد.
جواد:چی می گید خانم؟
مرد:واضح نبود؟ دخترتون وانداختین به جون پسر ما که ما رو سر کیسه کنید؟!!
جواد دستانش مشت کرد مریم گفت:ببخشید شما اومدید برای خواستگاری یا دعوای نصف مونده خونتون اینجا تموم کنید؟
به پریسا که با دیدهان ترسیده و نگران آنها را نگاه می کرد گفت:بشین پریسا
-چایی ها یخ کرد
مریم:نمی خواد بشین
کنار مادرش جای گرفت..زن پرسید:شما چکاره ی پریسای؟
ناهید:مردم می گن خواهرشه
مریم لبخندی زد کیوان به حرف آمد:مولین تمومش کنید حرفا مو یادتون رفت؟
به اجبار خاموشی کردند وصحبت های تمایل داشتگاری بیان کرده شد.. بعد از راهی شدن آنان جواد با عصبانیت نشست.
-پریسا بیا اینجا
-بله
-با این پسره کجا آشنا شدی؟
-خب..فامیلای یکی ازدوستامه من وبا اون دیده ازم خوش اومد بهم اظهار کرد میخواد بیاد میل داشتگاری
با اخم به دخترش نگاهی انداخت:چند وقته با همید؟
-یعنی چی بابا مگه من باهاش دوست بودم؟
-این موها رو نگاه آرد روش نریختم هر چقدرم بی سواد عقب افتاده باشم حالیم چه خبره…من به این ازدواج راضی نیستم
-واسه چی بابا؟!!
-بخاطر اینکه پات وبذاری تو این خانوده خوردت می کنن…اینا فقط برای تمایل داشتگاری اومده بودند انگار ارث باباشون ومی خوان
-بابا چیکار به خونوادش داری من می خوام با خودش زندگی کنم
جواد نفس حرصی کشید:من که بد تور نمی خوام دختر..این یه دونه است تحت فرمان پدرو مادرشه این پسر سختی نکشیده خدایی نکرده فردا تو زندگیتون مشکلی پیش اومد از پسش بر نمیاد
پریسا کلافه شد متقاعد کردن پدرش کار دشواری بود فقط مریم از پسش بر می رسید…به اشپزخونه رفت.
– تو با بابا حرف میزنی؟به خدا پسر خوبیه
مریم پوست های میوه درون سطل می ریخت:خودش یا پولش؟
-من دوستش دارم
-به من مربوط نمیشه بابا بهتر تصمیم می گیره
مشغول شستن ظرف ها شد پریسا کنارش ایستاد:بخاطر اینکه بیان کردم مهیار نیاد از کف دستم غمگینی؟
در دیدهانش چشم دوخت:ربطی نداره…نمی خوام تو آیندت دخالت کنم بعد هر چی شد بابا منو مقصر بدونه..بابا صلاحتو میدونه
چشمان پر از خشم وکلافه اش به او دوخت واز آنجا بیرون راهی شد …ناهید وارد شد با دیدن مریم بیان کرد:
-مگه من بهت نگفتم استراحت کن باز که رفتی سراغ ظرفا…چهار ماه دیگه که میخوای این بچه رو بذاری زمین از کمر می افتی
-خوبم مولین …اینارو میشورم میرم استراحت می کنم
مادرش اورا کنار کشید: لازم نکرده برو بگیر بخواب
مریم با تبسمی صورت مادرش بوسید و برای استراحت به اتاق خواب راهی شد.
******
بطری اب از یخچال برداشت روی صنقلبی نشست..لیوانش پر از اب کرد سایه با عروسک در دستش وارد شد:
-سلام
-سلام عزیزم
ابش نوشید کنارش قرار گرفت عروسک در کف دستش به او نشان داد:این قشنگه؟
مریم عروسک پشمالو برداشت خندید:بره ناقلا؟!!!اره خیلی خوشگله
-اینو برای بچه ی شما گرفتم
-کف دستت درد نکنه
-من چه کارش میشم؟
-تو میشی عمه اش
کمی فکرکرد وبیان کرد:مثل عمه راحله؟
-اوهووم
-ولی من که کوچولوام
-اشکالی نداره…میشی عمه کوچولو
-با منم بازی می کنه؟
-بله که بازی می کنه
-میشه بهم بگه سایه وقتی بزرگ شدم بگه عمه؟
-فکر خوبیه..خودم بهش میگم
-به امین چی می گه؟
-دایی
-دایی؟!!من دایی ندارم
مریم می خبر داشت مادرش تنها فرزند خانواده بود نه خواهری داشت نه برادری
صورت سایه بوسید وبا عروسک به اتاق حرکت کرد.با دیدن مهیار که به پهلو خوابیده لبخندی زد مانتویش بیرون آورد کنارش دراز کشید..کف دست مهیارکه روی تخت بود بلند کرد وآرام در اغوشش خزید
مهیار خندید وبیشتر به خودش فشار داد:تمایل داشتگاری چطور بود؟
-بیداری؟
با صوتی بم وخواب الودش اضافه کرد:بیدارم کردی
-ببخش سردم بود
-الان گرمت می کنم
پتوی روی سرش کشید وسرش روی سینه اش فشرد
-آی مهیار خفم کردی
پتو از روی سرش برداشت:مگه نمی میل داشتی گرم بشی؟
-به مردنم نمی ارزه
-ناضافه کردی خواستگاری چطور بود؟
-بد..هر چی لایق خودشون بود به ما بیان کردن
-حرص نخورعزیزم شیرت خشک میشه بچمون گشنه می مونه
مریم با مشت به سینه ی ستبر ومردانه همسرش زد دستش گراهی شد:نزن عمرم… رو بچه تاثیر میذاره خشمگین دنیا میاد وهمه رو میزنه ها
خندید: تقصیر توئه دیگه
-مریم فردا بریم عکس بگیریم؟
-عکس ازمن؟
-سه تایی..می خوام وقتی ساینا بزرگ شد بهش نشون بدیم
-باشه..راستی
عروسک سایه برداشت در دستانش قرار داد:اینو سایه خریده..بیان کرد برای بچتون خریدم
روی عروسک کف دست کشید:چقدر نرمه کف دست عمه اش درد نکنه
-میگم ما که داریم میریم عکس بگیریم همون مسیر هم میریم چند تا عروسک بخریم چطوره؟
-اتاقش جا داره؟
-اوهووم…می تونیم سقف آویزون کنیم
-آره فکر خوبیه اینجوری بچمون از ترس هر شامگاه شامگاه داری داره
مریم قد بلند خندید و در آغوش همسرش خوابید.
******
-یه ذره بیشتر به هم نزدیک بشید
هر دو نزدیک تر راهی شدن
-اقا مهیار کف دستتون وبذارید رو شکم خانمتون
مهیار این کاررا کردواهسته در گوشش بیان کرد:اخه یه عکس گحرکت کردن این همه انگلک بازی می خواد؟
مریم خندید با صوتی چیک عکس گرفته شد.
-مریم خانم…روی پای اقا مهیار بشینید
-اخه من سنگینم
مهیار خندید:اخه نی قلیون تو چی هستی که با بچت سنگین بشین..بیا بشین رو پام ببینم
لبخندی زد زن عکاس خندید واضافه کرد: سرتو بذار رو شونش…اقا میهار شمام دستاتون ودورش حلقه کنید لباتنو به حالت بوسیدن روی سرش بذارید
-خب چرا بذارم می بوسمش
-هر طور راحتید..تبسم
با همان حالت باز اهسته بیان کرد:ساینا این عکس وببینه فکر میکنه تو شکم من بوده
مریم کشیده تر خندید وعکس گحرکت کرده شد…چند عکس با حرف های مهیار ونه تبسم بلکه خنده های مریم گراهی شده شد…با عروسک هایی که با فرزین خریده بودند راهی منزل شدند.
******
با ورود عروس وداماد به سالن آوای کف دست وسوت در سالن پیچید…مریم اشک شوق می ریخت،ولی خانواده ی دولید به ظاهر خود را مسرور نشان میدادند…دو جوان انقدر برای شروع زندگی عجله داشتند که خانواده هامجبور شدند بعد از دوماه جشن برگزار کنند…عروس و دولید در جای خود قرار گرفتند مریم کف دستمالی از جیبش بیرون آورد.اشک هایش پاک کرد.
مهیار:مریم
-بله
-گریه میکنی؟
-اره
لبخندی زد:بخاطر اینکه دیگه کسی نیست نصیحتش کنی یا چراکه نرفتی ارایشگاه؟
-ارایشگاه؟نه بابا با این وضعم کجا برم؟..قلبم برای پریسا تنگ میشه
-دوماه دیگه صبر کنی راحت میشی
متعجب به مهیار خیره شد:چی ؟
-بابا بچه رو میگم
-ها..اون که بله به شرط اینکه هوس دومیش نکنی
-باشه واسه چند ساله دیگه
-فکرشم نکن
خندید:اتفاقا تو فکرش هستم
مریم به زحمت قد بلندشد:میرم پیش پریسا
-باشه
به طرف خواهرش راهی شد همدیگررا در اغوش گراهی شدند.
-مبارکه خوشبخت بشی
-ممنون
-فقط امیدوارم انتخابت درست باشه
-باور کن پسر خوبیه
تبسمی زد دستی روی صورت پریسا گذاشت:امیدوارم…خیلی دلبر شدی
-اگر میذاشتن تو از من دلبر تر میشدی
تبسمی زد از او دور شد؛ نمی خواست ارزوهای بر باد راهی شده اش را به یاد بیاورد…هنگام رقص مریم با حسرت به زن ومردهایی که کف دست در دست یکدیگر هماهنگ با موسیقی میرقصیدند نگاه میکرد…نگاهش به پریسا که با لبان خندان ونگاه پرعطشش به چشمان همسرش دوخته وبا عشق همجادهش میرقصد افتاد..او حتی به سایه وامین که میرقصیدن حسادت می کرد و ارزو می کرد کاش جای انان بچه بود…نفس غمگینی کشید ..جشن خود را با جشن پریسا مقایسه می کرد.هیچ شامگاهاهتی به هم نداشت.
مهیار:دلخوری؟
-از چی؟
-از اینکه نمی تونم همپات برقصم
تبسمی نمود:چیز زیاد مهمی نیست
-دروغ نگو صوتی آهتو شنیدم..به خاطر نگاهام شرمندم
روی کف دست مهیار کف دست گذاشت:تو با همین دیدهات چند بار من رقصیدی..پس شرمنده نباش،بعدشم با این شکم میشه رقصید؟من به زور جاده میرم
می خبر داشت بخاطر قلبخوشیش این حرف را زده خودش را به نفهمیدن زد وگفت:ممنون که درک میکنی
درک نبود قولی که به خودش داده باید به او عادت می کرد.
باکیک های بریده شده از مهمان ها پذیرایی کردند مریم بشقابی جلوی مهیار گذاشت:
-بیا مهیار کیک وژله است بخور
کف دستش جلو برد به بشقاب خورد مریم چنگال کنار دستش گذاشت.
چنگال در کف دستش می چرخاند::پریسا زیبا شده؟
-اوهووم…خیلی
-توخوشگلتری
نگاهی به او انداخت ومجدداً مشغول خوردن شد:تو که منو نمی بینی از کجا میدونی؟
-به دیده نیست به قلبه
-خوبه..حرفای فلسفیت به زندگی امیدوارم می کنه
-من هیچ وقت نمیل داشتم از این زندگی ناامید بشی…همیشه سعی کردم یه جوری شادت کنم
به بشقاب کف دست نخورده همسرش نگاه کرد:کیکتو بخور
-میل ندارم
مریم بشقابش برداشت:پس خودم می خورم
چشمانش حالت تعجب گحرکت کرد وخندید:قربون اشتها….با این همه شیرینی که تو می خوری فکر کنم بچمون خوش اخلاق بشه
تبسمی زد ومشغول خوردن ژله شد مهیار سرش به طرف مریم گرفت واهسته پرسید:مریم کدوم دولید مادرت دلبرتره؟
قاشق از دهانش بیرون کشید دیدهانش برای مقایسه بین آن دو می چرخید پشت نگاهی نازک کرد وبا تبسم پیروزگارمندی اضافه کرد:
-تو..قدت قد بلندتره..صورتت نسبت اون کشیده تره..کیوان صورت نسبتاگرد وتو پری داره( آهسته تر گفت)تازه ابروهاشم برداشته
خندید:مثل اینکه من خوشگلتر از باجناقمم
-اره(زیر لب اضافه کرد)هیچی کمی نداری جز دیدهات
خنده از لبانش برچیده شد.انگار قرار نیست امشامگاه به او خوش بگذرد گوشهایش به صدای موسیقی سپرد.
درد یک پنجره را پنجره ها می فهمند
معنی کور شدن را گره ها می فهمند
سخت بالا بروی، ساده بیایی پایین
قصه ی تلخ مرا سرسره ها می فهمند
مهمان ها برای همراهی عروس به خونه بخت به سمت ماشین هایشان رفتند.
سایه:بابا من نمیام خونه
-پس کجا می خوای بری؟
-خونه ی امین
ناهید با لبخند اضافه کرد:خونه هنوز به اسم امین نشده که میگی خونه ی امین
سایه:خب یه روزگاری میشه
ناهید:تا اون روز خیلی مونده
پرویز:پس امشب مهمون شماست دیگه
-قدماش رو دیده
نزدیکان عروس ودولید به دنبالشان تا خانه بخت هممسیری کردند…روبوسی وگریه وخدا حافظی یک ساعتی وقت انان را گراهی شد…در اخرهر یک رهسپار خونه ی خویش شدند.
******
با صوتی زنگ موبایلش مریم به طرفش رفت بدون چشم دوختن به شماره جواب داد:بله
صوتی نفس کشیدن کسی از پشت تلفن می امد.
-الو؟
خاموشی
-مزاحم
قصد قطع کردن داشت که آوای اسمش را آوا زد:مریم
گوشی میان جاده ماند..آوایی آشنا که عشقش را میخواند…خودش بود یا وهم؟ارام گوشی به گوشش نزدیک کرد این بار صدا بغض آلود بود.
-مریم هستی؟
به سختی نفس می کشید صدا که آوای اوست ولی… دهان باز کرد:کام …یار؟
خندید:آره عزیزم..خوبی؟
از روی ناباوری تک خنده ای کرد..بعد ازیک سال وارد شده.
-مریم یه چیزی بگو
جای گرفت:کامیارتو…تو ایرانی؟
-اره عزیزم..الانم هتلم
-با خانمت اومدی؟
پوزخندی زد:خانم؟اون لیاقت من ونداشت..تو چیکار می کنی؟
ضربان قلبش از هیجان وترس هنوز ارام نگرفته بود:هیچی دارم زندگیمو می کنم
-خوبه…من که خیلی وقته معنی زندگی رو نمی فهمم
-اومدی ایران چیکار؟
-اومدم عاشقیمو ببینم
نفسی کشید:تو که می دونی من ازدواج کردم پس بهتره فراموشم کنی
-چی؟تو اون پسره ی کور رو شوهر خودت می دونی؟!!!
-کامیار خواهش می کنم راجع به اون اینجوری حرف نزن اون شوهر منه
-می خوام ببینمت
-شوخی میکنی؟
-نه…این همه مسیر اومدم برای دیدن تو
-نمیشه
-چرا؟
دست روی پیشانیش کشید:بخاطر اینکه…
-چی بگو..میترسی با دیدنم کف دست ودلت بلرزه وعشقت برگرده؟ خب چه عیبی داره؟ مریم من هنوز دوست دارم این همه راه اومدم فقط تورو ببینم
-تو اگه منو دلبسته شدی بخاطر ارث بهم پشت نمی کردی
-معلوم قلب پری ازم داری…بذار ببینمت برات توضیح می دم
-مسرور شدم آواتو شنیدم
-مریم قطع نکن
گوشی هنوز در دستش بود کامیار با لحن ملتمسی بیان کرد:بذارببینمت خیلی دلم برات تنگ شده…برای اون جدی حرف زدنت خشک جاده رفتنت…ماه به ماه تبسم رو لبت نمی نشست..مریم جان
لبش گاز گراهی شد خودش هم برای دیدن او مشتاق دیدار بود…عاشقیی که داشت رو به تاریکی وفراموشی میحرکت کرد…با صدای که اورا می خواند جاده حرکت کرده را بر میگشت اشک ریخت
-میام
لبخندی زد:ممنون خیلی خانمی…
-فقط کجا بیام؟
-فردا بیا هتل…
-باشه خدا حافظ
مریم به خودش قلبداری میداد…خیانت به کسی که دوستش نداری خیانت حساب نمی شود.
ناهید:مریم وسایلاتو حاضر کردی؟
-هان؟
-میگم چیزایی که برای خودت وبچه می خواید اماده کردی؟
موبالیش فشار داد:اره اره…چقدر می پرسی مولین
-می ترسم یادت بره
ازروی مبل به سختی کشیده شد:من باید اضطراب وقلبشوره داشته باشم نه شما
-قرصاتو که خوردی؟
-بله مادر… بله
به سمت اتاقش می راهی شد ناهید اضافه کرد:اینقدر نخواب یه ذره قدم بزن اینجوری بچه راحت تر دنیا میاد
از حرف های مادرش کلافه شده بود سری تکان داد وبدون جواب دادن وبا فکر فردا روی تخت دراز کشید.
***
بدون خبر دادن به کسی با آژانس به طرف هتل مورد نظر حرکت کرد.با اضطراب شماره ی کامیار می گیرد.
-الو
-سلام کجایی؟
-لابی هتل
-همون جا منتظر بمون میام
-باشه
روی یکی از مبل های چرم نشست با قلبشوره به اطراف نگاه می کرد..می ترسید کسی او را ببیند.ناخنش می جوید یک آن سرش قد بلند کرد با دیدن کامیار در ان کت سفیدوشلوار مشکی رسمی اب دهانش قورت داد..عوض نشده همان کامیار بود شاید جوانتر…با لبخندی که برلب داشت به او نزدیک شد…خوشحالی واسترسش یکی شد؛در چند قدمی اش رسید.
-سلام مریم خانم…
با لبخند روی لبش کشیده شد:سلام…چقدر مسرورم می بینمت،یک سانتم عوض نشدی
لبخندش با دیدن شکم مریم محوشد با بهت اخمی کرد:مریم تو؟!!!…تو بارداری؟
-معلوم نیست که می پرسی؟
دستی به موهایش کشید کمی کلافه شد پوزخندی زد:خدای من…تو چطور تونستی از اون پسر کور باردار بشی؟
-بعد یک سال برگشتی که با نیش وکنایه حرف بزنی؟
خم شد کیفش برداشت:امیدوارم تو ایران بهت خوش بگذره
کامیار با تبسم جلویش ایستاد:خب حالا چه زودم قهر میکنه…قبلا اینقدر نازک نارنجی نبودی،بشین تازه پیدات کردم
نگاهی به چشمانش که هاله ای از غم داشت انداخت و نشست..کامیار روی مبل تکی روبه رویش جای گراهی شد
-خوبی؟
سرش تکان داد:بد نیستم
خندید:با این شکمت چقدر عوض شدی؟چند ماهته؟
– 9ماه..چاق شدم؟
-هی بگی نگی..اون موقع اگه با این وزن می اومدی عمرا اگر استخدامت می کردم ولی مولین بودن بهت میاد
-ممنون
دستانش به هم مالش داد با حسرتی جملات را ادا می کرد:ولی دلبسته شدم مولین بچه های خودمون بودی
-خودت نتمایل داشتی
-مریم من یه اشتباه کردم هی نزم تو سرم..باور کن من اگر با شهلا ازدواج نمی کردم هیچ ارثی بهم نمی رسید اونوقت چه جوری زندگیمو بگذروندم؟
-خیلیا بخاطر دلدادگیشون قید خانوادشون میزنن تو فقط بخاطر چند میلیون از روی من رد شدی پس ارث مهمتر از من بود
-نه به خدا اینجوری نیست…من یه میلیارد از پول مادرمو تو شرکت داییم سرمایه گذاری کردم مولینم سرطان گرفته از ترس اینکه پولاشو دولت برداره ارث و تقسیم کرد این یه میلیارد به من رسید من الان با داییم شریکم
-چرا شهلا رو طلاق دادی؟
-اون استرالیا رو می تمایل داشت نه من…با هم نمی ساختیم
پوزخندی زد:از اینور زن می گیری از اونور طلاق میدی..داری چیکار می کنی با زندگیت کامیار؟ احساس می کنم تبدیل شدی به یه ادم هوس باز
-هوس باز؟!!تو به مردی که مادرش بدون علاقش دوتا زن براش انتخاب می کنه و مجبوره با اولی دو سال ودومی یک سال زندگی کنه ومیگی هوس باز؟…مریم دوتا زنای من به اجبار مادرم تحملشون می کردم چراکه جرات حرف زدن نداشتم…من می تمایل داشتم بعدازمهسا با تو ازدواج کنم دیدی که چی شد؟
-مردی که اختیار زندگی خودشو نداشته باشه چه جوری می خواد یه زندگی رو اداره کنه؟!!الان شهلا رو طلاق دادی دوباره می خوای با کی ازدواج کنی؟به احتمال زیاد اونم طلاق میدی
کمی مکث کرد تعلل در بیان کردن داشت موهایش به عقب راند با اضطراب گفت:یه چیزی بگم جوشی نمیشی؟
-نمی دونم بستگی به حراهی شد داره
-راستش من…من اومدم بهت پیشنهاد ازدواج بدم…من هنوز نتونستم فراموشت کنم…دوست دارم
مریم با نگاهان متعجبش فقط به او نگاه کرد انگار اشتباهی شنیده باشد:چی اظهار کردی؟
-حاضری با من ازدواج کنی؟
خندید:کامیار خیلی با مزه ای…تو این بچه رو نمی بینی؟نمیفهمی من….
-نگو شوهردارم…از نظر من اون با یه ادم فلج که کاری نمیتونه انجام بده فرقی نمی کنه
-تو حق نداری راجع به اون اینجوری حرف بزنی…یه بار اظهار کردم اون کاراشو خودش انجام میده
-یادم گفتی سفالگری میکنه نه؟
-اره
-از همین مسیر خرج زندگیتون می چرخه؟
-نه پدرش
کمی به جلو خم شد دستانش در هم قفل کرد:مریم یه ذره عاقل باش اون تا کی زنده است بخواد خرج تووشوهروبچتو بده؟وقتی مرد تومجبوری بری سرکار به اینجاش در ذهنش گذراندی؟..اونوقت تو هیچی از زندگی نمی فهمی جز کار ونگهدار از پدر وبچش همیشه خسته ای..نه تفریحی نه استراحتی
یکی پیدا شده بود حرف دل اورا بزند ولی فعلا قصد جدایی نداشت
-کامیار من الان شوهر وبچه دارم قضیه ی من وتو تموم شده
-یعنی تو اون ودوست داری؟
در نگاهان میشی رئیس سابقش خیره شد…جوابش نه بود.
-دلدادگی نیست عادته… شاید این عادت یه روزگاری محبت شد
-مریم تو دیوانه ای؟میخوای زندگی واینده توبخاطر یه عادت که شاید محبت شد نابود کنی؟..من الان دارم ازت درمیل داشت ازدواج میکنم،زندگی رو که می تونیم با عشق شروع کنیم چرا پس میزنی ؟من که میدونم هنوز دوستم داری ….دروغ میگم؟
سرش پایین انداخت:اره
-تو نگاهام نگاه کن بگو دوست ندارم
سرش قد بلند نکرد:نگام کن بگو دوست ندارم
مریم ارام سرش قد بلند کرد به نگاهانش چشم دوخت:
-کامیار من بچه دارم نمی تونم ترکش کنم
-میدونستم هنوز دوستم داری درضمن این بچه ی تو نیست بچه ی اونه
-مزخرف نگو این داره از خون من تغذیه می کنه هرروز تکون خوردنش وحس می کنم..باهاش حرف می زنم،دوستش دارم
کشیده شد کامیار متقابلا ایستاد: مریم جان بیشتر فکرکن من سه هفته اینجام جوابت چه مثبت چه منفی بهم بگو…حاضرم بعد از به دنیا اومدن بچتم صبر کنم
نگاهی به او انداخت:جوابمو گفتم، نه
قبل از حرکتی بازویش گحرکت کرد:باشه…. ولی فکر کن با منی که دوستش داری خوشامگاهخت میشی یا با او مردی که اسمش وگذاشتی شوهر؟من هنوز دوستت دارم حتی یه روزگارم بدون فکر تو نگذروندم
بازویش ازاد کرد: خداحافظ
-خدا حافظ
مریم گیج شده بین دو احساس عادت وعاشقی انجا را ترک کرد..مسلما کامیار را دوست داشت وبه مهیار عادت کرده بود اما مهم تر از همه پدر بچه اش بود.
به محض رسیدن با منزل مادرش با دلواپسی به سمتش امد:معلوم هست کجایی یک ساعته گوشیتو میگیرم میگه خاموشه…این مهیار مرد از نگرانی
زیرلب اضافه کرد:خب می اومد دنبالم
ناهید شنید با حرص سرش تکان داد:من دارم میرم خونه
-واسه چی؟
چادر در دستش پوشید:دوروزگار خونه نرفتم کی به اون دوتا می رسه
-بازم میای؟
-انشاالله..هر وقت دردت گراهی شد سریع بهم زنگ میزنی فهمیدی
-دنیا اوردن بچه خیلی درد داره؟
تبسمی زد:تحمل میکنی
منیره صدا زد:منیره خانم
منیره دست از جارو برقی کشید وبه سمتش رفت:جانم ناهید
-مواظب دختر ما باش
-هستم خیالتون راحت
-خداحافظ
مریم تا نیمه جاده همراهیش کرد…برگشت رو به روی تلویزیون نشست منیره اب پرتقالی جلویش گذاشت ومشغول جارو کردن شد…بی هدف کانال ها را بالا وپایین می کرد..نه دنبال شامگاهکه بودونه برنامه ی خاص فقط می تمایل داشت افکارش را از پیشنهاد کامیار به صلیب بکشد.
مهیار کلافه وعصبی از بی خبر حرکت کردن مریم انقدر در حیاط راه رفت که خسته شد… در اخر تصمیم گرفت به پارک برود با خبر امدن مریم توسط منیره به منزل بازگشت..عصایش جمع کرد عطرسردی بینیش نوازش میداد صوتیش زد:
-مریم؟
برگشت:بله
-کجا راهی شده بودی؟
اخم ولحن تندش نشان ازعصبانیتش بود مریم متعجب اضافه کرد:قلبم گرفته بود رفتم بیرون
-صبح به این زودی؟ساعت چند حرکت کردی؟
-یعنی چی؟داری بازجوییم می کنی؟هر جا میرم باید از قبل بهت بگم؟
مهیار کف دستی به سرش کشید سعی در ارام کردن خودش داشت لبخندی زد و جلوتر امد:
-نه عزیزم..اخه دلواپست شدم یهو بی خبر رفتی نه مادرت نه منیره ازت خبر داشتن…فقط لطف کن دفعه دیگه میل داشتی بری بیرون یه خبری بده
مریم نگاهی به نگاهان سیاهش کرد وگفت:باشه
به کاناپه تکیه داد وباز مشغول عوض کردن کانال ها شد…مهیار کنارش جای گرفت:خوش گذشت؟
به یاد حرف های کامیارپوزخندی زد:اره خیلی…مخصوصا اینکه برگردی به رویاهای شیرین گذشتت ولی وقتی با حال مقایسش می کنی می بینی چقدر تلخ بوده
-کسیو دیدی؟
مریم به همسرش که گوشهایش به سمتش گحرکت کرده برای پاسخ نگاه کرد ترسید چیزی فهمیده باشد:نه…مگه قراره فقط کسیو ببینی که یاد گذشتت بیفتی؟
تبسمی تلخ چاشنی حرفش کرد:راست میگی..منم وقتی تنهام یاد روزگارهایی که می دیدم میفتم
-اون موقع ها بیشتر چیکار می کردی؟
خندید:ندونی بهتره..زیرا ازاین تنفری که از من داری بیشتر میشه
بلند شدوبه سمت اتاق رفت.مریم پرسشگرانه به او چشم دوخت در گذشته چگونه بوده؟
***
دوروزگار از آن روزگار می گذشت ومریم در فکر بود.باآوای زنگ موبایلش یک تکانی خورد.
-سایه گوشیمو میاری؟
سایه سر از دفترش برداشت وبه سمت گوشی که روی میز بود راهی شد..به دست مریم داد مهیار گوش هایش به صوت سپرد می خواست بداند مرد است یا زن؟
مریم با دیدن شماره کامیار ترسش بیشتر شد قطع کرد وقد بلند شد به بیرون حرکت کرد اواخر مهر ماه بود هنوز از سوز وسرمای زمستان خبری نبود روی پله جای گرفت..باز زنگ خورد
-بله
-سلام..چرا تلفن وقطع می کنی؟
-نتونستم حرف بزنم..چیکار داری؟
-جوابمو می خوام
-جوابتو دادم اضافه کردم نه
-چرا…چراکه حرکت کردم؟فکر می کنی ارزش پول بیشتر از تو بوده برام؟مریم من دوست دارم چند بار بگم؟چه جوری ثابت کنم؟اگر می موندم بدون پول می تونستی زندگی کنی؟اونوقت باید جفتمون بخاطر دوقرون سگ دو میزدیم،من رفتم زیرا میتمایل داشتم حقمو بگیرم…مادرم واسه من مادری نکرد عین رئیس بود بالا سرم من فقط باید میاضافه کردم دیده
-تو که مهندس بودی نمیتونستی واسه خودت یه شرکت داشته باشی؟
-چرا نمی فهمی چی میگم..مادرم منو تبدیل کرده بود به یه رباط که فقط باید دستورات واطاعت میکرد، هیچ سرمایه ای نداشتم که بخوام شروع کنم
-تو بخاطر پول حرف مادرتو گوش می کردی؟
کامیار کنار پنجره هتل ایستاده بود به ماشین های در رفت امد نگاه می کرد
-اره بخاطر پول…رقم وسوسه کننده ای تو حسابش داشت واین منو مجبور می کرد فقط بگم نگاه
-دیدهی که چشمتو روی عاشقیت ببندی…البته اگر محبتت بودم
لبخندی زد:بودی وهستی…من اونجا رو بدون توتحمل نیوردم
-از کجا معلوم بخاطر یه زن پولدار منو طلاق ندی؟
-عزیزم…اگر قرار بود این کارو بکنم،برای به دست اوردن توایران نمی اومدم اونجا زن ثروتمند بود
-اگه مادرت سرطلان نمی گراهی شد وارثی بهت نمی داد بازم می اومدی؟
-معلومه که می اومدم
-چرا؟ تو که میدونستی من شوهر دارم
کامیار کلافه شده بود:تو میخوای با من ازدواج کنی یا نه؟
خودش هم می خبر داشت هنوز دوستش دارد.
-من نمی تونم…
-اصلا به پیشنهادم فکر کردی؟
-به چی فکر کنم من اگرم بخوام نمی تونم
-واسه چی؟
-مگه قضیه پولو نمی دونی؟
-مشکلت همینه؟اونا که نمیتونن تورو بخاطر چند میلیون زندانی کنن ..تو جوابت به من مثبت باشه خودم درستش می کنم…دو برابر پول وبهشون میدم..چی میگی مریم؟
کف دستی به صورتش کشید:نمی دونم
-مریم نمیدونم یعنی چی؟…داری در مورد ایندت تصمیم می گیری..تو الان ۲۴ سالته میدونی چند سال دیگه باید با اون پسره زندگی کنی ؟میخوای بخاطر اون وبچش روی من که دوستم داری پا بذاری؟
کمی مکث کرد آوای نفس کشیدن مریم می امد تمام تلاشش برای راضی کردن ونرم شدن قلب مریم به کار می برد.
-من وتو همدیگرو می خوایم…نه عین تو واون که هیچ احساسی بهم ندارید،تو از سر اجبار با اون ازدواج کردی…. میدونم دوستم داری…اخرین بار تو شرکت یادته؟بهم اضافه کردی دوست دارم دروغ اظهار کردی؟!!!
کف دستش پشت لبش بود به انگشتانش که با لاک قرمز پوشانده بود خیره شد.
بالحن قلبنواز صوتیش زد:مریم؟جوابمو بده..وقتی دوستم داری چرا می گی نه؟اگر پوله میگم حله؟بچه است؟خب ما خودمونم بچه دار میشیم…تازه رنگ دیدهاشم به خودم میره میشه میشی
قلبش نرم میشد لبخندی زد دست روی شکمش گذاشت ساینا حس مادرش فهمید تکان خورد،شاید التماس می کرد که از کنارش نرود.
جنگی در دلش به جاده افتاده بود… تصمیم گیری اورا به جنون کشانده بود
قطرات اشک در نگاهانش جمع شد:فرصت می خوام
-نمی تونم..مرخصی من فقط سه هفته است یه هفته ی دیگه باید برم …یا اره یا نه دیگه میخوای به چی فکر کنی؟
دیدهانش بست قطرات اشک سرایز شد در یک تصمیم آنی جوابش داد:باشه قبول
از خوشحالی دستانش مشت کرد خندید:واقعا؟جدی با من ازدواج می کنی؟
-اره…اره…
عرق سرد روی پیشانیش پاک کرد:برای طلاق می خوای چیکار کنی؟
-تو کار نداشته باشه خودم راضیشون می کنم
-چه جوری؟میخوای بری بگی پول میدم مریم وطلاق بدید؟
-نترس عزیزم با دوکلام حرف مردونه درست میشه
-برام درد سر درست نکنی
-نه بابا…میگم خیالت راحت
-بچمو چیکار کنم؟
-ای بابا…اونو که باید فراموش کنی چون به هیچ عنوان به تو نمی دنش
-ولی من..
-مریم؟تو تصمیم خودتو گحرکت کردی تو نمی تونی هم منو داشته باشی هم بچه ی اون..مگر اینکه بخوایم بدوزدیمش
-میشه؟
کامیار خندید:دیونه شدی؟میخوای به جرم ادم ربایی ممنوع الخروجمون کنن ..بعدشم زندون؟شماره تلفن وادرس خونتون بده
-کامیار می ترسم
-وای مریم توکه قبلا اینجوری نبودی..دارم بهت می گم فکر چیزی نباش تو از همین حالا خودتو زن من بدون…یه زندگی توپ تو سیدنی برات می سازم
-حداقل بگو می خوای چیکار کنی؟
-می خوام با اون پسره حرف بزنم
عصبی صوتیش کشیده کرد:میشه اینقدر نگی پسره؟اسمش مهیاره
-حالا
سایه بیرون رسید با صدای در مریم برگشت
-بیا شام کشیدیم ..یخ می کنه
به سایه نگاه انداخت بغض کرد قلبش برای او هم تنگ می شود.
کامیار:مریم هستی؟
نگاهش به سایه بود:هر کاری می کنی بکن فقط نذار اوضاع زندگیم خراب بشه
-چشم عزیزم
تلفن قطع کرد:الان میام
سایه به داخل حرکت کرد..بین عذاب وجدان وشادی گیر افتاده بود…اما دلش به او امید میداد زندگی در کنار کسی که دوستش داری چیزی جز خوشامگاهختی نیست.
با اضطراب کنار همسرش نشسته بود…خجالت وشرمساری در وجودش مانع از غذا خوردنش می شد..پرویز به حال گحرکت کرده ی عروسش نگاهی انداخت مضطرب شد.
-مریم جان..چیزی شده بابا؟
سرش کشیده کرد در چشمان قهوه ای پرویز خیره شد..لحن مهربان وپدرانه پرویز برشرم ساریش افزود چقدر وقیحانه در کنارشان قرار گرفته وشام می خورد…بغض خفه کننده ای در گلویش جا خوش کرد…این خانواده هیچ بدی در حقش نکرده بودند..به زحمت سر سنگینش به طرفین تکان داد..با صدایی که از ته گلویش بیرون می امد فقط توانست بگوید.
-نه..
مهیار سر چرخاند:چرا آوات می لرزه
اب دهانش قورت داد نفس عمیقی کشید:خوبم فقط،فقط بخاطر دنیا اوردن بچه ترس دارم
خندید:یه جیغ بکشی تمومه…یه لیوان اب به من می دی؟
مریم می تمایل داشت مهربانیش را در این مدت کم از مهیار دریغ نکند.
-باشه عزیزم
ابرویی بالا انداخت:عزیزم؟!!
خندید مریم لیوان جلویش گراهی شد:مهیار اب
کف دستش دراز کرد..لیوان در کف دستانش قرار دادقبل از برداشتن مریم کف دستانش دو طرف کف دست مهیار که روی لیوان بود قرار داد
-مریم؟چی شده؟لیوان چرا ول نمی کنی؟
بغض مانع از حرف زدنش شد:معذرت می خوام
مهیار به لیوان درون دستش خیره بود..می خبر داشت اتفاقی افتاده که حالش اینگونه دگرگون شده پرویز روبه مهیار کرد:
-حالش خوب نیست برو ببین چشه
-شاید بخاطر بچه است
-تجربه 50ساله من میگه بچه بهانست
مهیار قد بلند شد به سمت اتاقش رفت آوایش زد:مریم اینجایی؟
روی تخت جای گرفته بود اشک می ریخت:اره اینجام
کنارش قرار گرفت کف دستش دراز کرد:دستتو بده
کف دستش در کف دست او قرار داد چند ماهیست این عادت را مهیار به او داده هنگام حرف زدن کف دستان همسرش بگیرد ارامشش بیشتراست.
با صوتی بم ولحن نوازشگونه ای گفت:خب موش من امروز چش شده؟ البته امروز که نیست چند روزگاریه حالش گحرکت کرده است
به نگاهان خیره مهیار که روی ران پایش ثابت مانده بود خیره شد..نمی اطلاع داشت اگر از او جدا شود کامیارهم با او اینگونه مهربان است..عاشقانه با او حرف می زند؟به او می گوید مری؟ موش کوچولوی مهیار موش کامیار هم می شود؟در مورد تصمیم درست یا اشتباه خودش خبر نداشت…فقط می خواست در کنار کسی که دوستش دارد زندگی کند.
-نمی خوای جوابم بدی گلم؟
گریه کرد:بسه اینجوری صدام نکن
-چرا….زیبام اگه الان نمی خوای حرف بزنی عیبی نداره..فقط میخوام حرف بزنی چراکه قلب درد می گیری
خندید قبل از حرکتش مریم با گریه خودش را در آغوش او انداخت..و صدای گریه اش را در سینه پهن ومردانه شوهرش خفه کرد.
-منو ببخش مهیار
پشت کمرش نوازش می داد:چیکار کردی که ببخشمت؟
-من نمی تونم…نمی تونم…
باز گریه… مهیار کلافه شده بود گریه هایش چنگی بود که دردلش فرو می راهی شد.
-عزیزم حرف بزن…قربونت برم گریه نکن بگو چی شده؟
گناهی بزرگ..خیانت…تمام احساساتش بهم ریخته بود؛حتی نمی اطلاع داشت به کامیار چه حسی دارد…بین عشق ومحبت مهیار..علاقه خودش به کامیار..برسر دومسیری قرار گراهی شده که باید یکی را انتخاب کند.
******
فصل آخر
مریم از سرقبر قد بلند شد..با کف دستمالی اشک هایش پاک کرد سایه کف دستانش گرفت.
-برام برات اب بیارم؟
سرش تکان داد:نه خوبم بریم
همجاده سایه به سمت ماشین می حرکت کردند..مهیار کشیده شد وگفت:بابا من میرم
پرویز به سنگ نوشته های قبر نگاه می کرد:برو عزیزم..منم الان میام
عصایش باز کرد وبه تنهایی پشت انها حرکت می کرد پرویز روی نوشته ی شادی کف دست کشید.
-سرخوشی..رفیق نیمه راه من…خیلی نامردی کردی مگه نبیان کردی بدون تو من هیجا نمیرم پس چی شد؟عیبی نداره منم یه روزگاری میام پیشت…جات راحته خانمی،کم وکسری نداری؟اون زمین وطبق وصیتت مسجد ساختم ..فردام چند تخت فرش میخرم براش…(خندید)امیدوارم حورالعینای بهشتی منو ازدیدهت نندازن…مریم ودیدی؟نظرت در مورد عروسمون چیه؟دختر خوبیه نه؟قراره برامون یه نوه ی خوشگل بیاره ..حتما میارمش که ببینیش
برگشت با دیدن آنها که کنار ماشین ایستاده اند گفت:بچه ها منتظرن من میرم..دوباره بهت سر میزنم
خم شد قبر بوسید..قد بلند شد وبه سمتشان حرکت کرد:شما چرا وایسادین سوار شید
سایه جلو جای گرفت ان دوعقب بعد از حرکت سایه اظهار کرد:بابا فردا قراره از طرف مدرسه بریم موزه
-چه خوب
-اره…شما رضایت بدید بهترم میشه
خندید:نگاه رضایتم میدیم
مریم با استرس بیرون نگاه می کرد ناخن هایش می جوید..بعد از گذشت سه روزگارهنوز کامیار تماسی نگراهی شده…از چیزی که در ذهن اوهم می گذشت خبر نداشت از کلافگی شقیقه هایش فشار داد..پرویزماشینش را در پارکینگ رستوانی پارک کرد
-رسیدیم پیاده شید
سایه همان طور که پیاده می شد اضافه کرد:بابا من کباب نمی خورما
با همدیگر به سمت در رستوران می رفتند پرویز با خنده بیان کرد:صبر کن پامون برسه به دررستوران بعد سفارش کن اینو می خورم اونو نمی خورم
وارد رستوران شدند مریم اهسته گفت.
-مهیار
تبسمی زد عصایش جمع کرد:میدونم جمعش کردم
مریم کف دستانش گراهی شد:بدم میاد اینجوری نگامون می کنن
-من متنفرم
به طرف میزی که پرویز تعیین کرده بودرفتند..مریم برای مهیار صندلی عقب کشید..او با کف دست کشیدن به صنقلبی قرار گرفت عصایش روی میز گذاشت..مریم سریع برداشت و روی زمین کنار پایش گذاشت.پرویز فقط به عروسش خیره شد..فقط یک نگاه نگاهی که پر از گلایه وشکایت وغمگینی بود.با دستانش صورتش مالش داد تا کمی از قلبخوریش که عروسش مسبب ان است کم شود بلند شد.
پرویز:میرم یه ابی به صورتم بزنم بیام
به طرف سرویس رفت اب به صورتش زد..چشمانش سوزش اشک داشت..در حال قرمز شدن بود که سرش بالا گرفت ونفس های عمیق کشید.
-خدا گناهم هنوز بخشیده نشده که همچین عروسی بهم دادی؟
همان طور که سرش بالا بود صورتش خشک کرد..میاطلاع داشت اگر پایین بیاید اشک ها هم سرازیر می شوند بیرون امد به سمت میزشان راهی شد واضافه کرد
-چرا سفارش ندادید؟
مریم:بیان کردیم منتظر شما بمونیم
لبخندی زد وگارسون خبر کرد با امدن گارسون اظهار کرد:سایه جوجه می خوری؟
-اره
-شما دوتا؟
مریم:من که هوس مرغ ترش کردم
مهیار خندید:الان ویار مرغ ترش کرد.برای منم سفارش مرغ ترش بدید
پرویز:اگر مرغ ترش نداشته باشن که باید سفارش بدیم برای مریم خانم درست کنن
گارسون:تو لیست غذاهامون هست براتون میارم
پرویز:ممنون برای من کباب برگ بیارید
-بله حتما
با رفتن گارسون مریم بیان کرد:تو هم ویار مرغ داری؟
-هر چی باشه اون بچه منم هست
مریم نگاهش کرد..نمی اطلاع داشت عکس العملش در مورد جدایشان چیست..کاش کامیار دیرتربه او بگوید..بعد او چه کسی همسرش می شود،بیشترازمریم دوستش دارد یا کمتر؟شاید زن نگیرد.نفسی کشید با اوردن غذایشان مشغول خوردن شدند.
وارد خونه شدند پرویز چراغ ها روشن کرد..تلفن زنگ خورد به طرف تلفن راهی شد شماره ناشناس بود.
-الو
مریم با استرس به پرویز خیره بود می میل داشت بداند پشت خط کامیار است یا نه
-منزل اقای سعادتی؟
-بله بفرماید؟
-اقا مهیار تشریف دارن؟
-بله هستند..بگم چه کسی تماس گرفتند؟
کامیار درحال گذاشتن لباس هایش در چمدان بود:یه دوست قدیمی میخوام حالش وبپرسم
پرویز با شک برگشت وبه مریم که دلواپسی وترس در چشمانش جمع شده بود نگاه کرد..نگاهانش به طرف مهیار که در اشپزخانه اب میخورد چرخید
-چند لحظه گوشی خدمتتون باشه
به آشپزخونه رفت:مهیار ..یکی از دوستات زنگ زده
نگاهانش از فرط تعجب باز شدهمان طور که قرینه هایش روی میز خیره بود بیان کرد:دوست؟مطمئنی دوستای منن؟کدومش؟!!!
نزدیک تر حرکت کرد گوشی در دستانش قرار داد:نمی دونم باهاش صحبت کن ببین کیه
گوشی روی گوشش قرار داد:بله؟
-میشه برید یه جایی صحبت کنید که کسی نباشه؟
-شما؟
-یه دوست قدیمی؟
-نمی شناسم
-صحبت کنیم یادت میاد
-چشمام واز کف دست دادم حافظم هنوز سر جاشه…تورو نمی شناسم
مریم به اپن نزدیک شده بود وبه حرفای مهیار گوش میداد…پرویز که کتش از روی مبل برداشته بود به سمت مریم امد:
-مریم جان
برگشت:بله
-چیزی شده؟رنگ پریده؟
-نه خوبم..ممنون چیزیم نیست
-برو استراحت کن
-خوبم به خدا
تبسمی زد دست دور شانه اش انداخت وبه طرف اتاق برد:میدونم خوبی ..ولی استراحت کنی بهتره
به اصرار پرویز مریم برای استراحت به اتاقش رفت ولیتمام حواسش در اشپزمنزل ومرد پشت خط بود.
مهیاربه اتاق ممنوعه راهی شد..همان جایی که با مریم برای اولین رقصید وبوسیدش.روی صنقلبی قرار گرفت
-بگو می شنوم
-چقدر از گذشته ی مریم خبر داری؟
-مریم؟تو..تو اون واز کجا میشناسی؟
کامیار کشیده شد روی صنقلبی قرار گرفت نخ سیگاری روشن کرد وپکی زد:پس هیچی از زنت نمی دونی؟!!جالبه
-زن من پاکه میفهمی..اگر گذشته ای هم داشته به خودشه مربوطه نه من
پک دیگری زد ودودش به هوا فرستاد:اون قبلا تو شرکت من به عنوان مدیر برنامه کار می کرده…3سال با هم بودیم ما…
-اهان..فهمیدم..تو باید کامیار باشی
-درسته…پس مریم درمورد من بهتون اضافه کرده
-نخیر..فقط یه بار که تماس تلفنی داشتید اسمتون وشنیدم
در قلبش ارزو می کرد که ای کاش فقط همان یه بار باشد:خب می اظهار کردید..درمورد مریم قراره چی به من بگید؟
خم شد سیگارش در جا سیگاری خاموش کرد:حتما میدونید ما همدیگه رو دوست داریم؟
اب دهانش قورت داد احساس کرددلش یخ زده به اجبار تبسمی سرد تر از دلش زد:نه نمی دونستم..اگرم دلبسته شدنی بوده قبلا بوده..مریم الان منو دوست داره
چقدر دلبسته شدنش راشل ونامطمئن بیان کرد.
پوزخندی زد:بیچاره..تو مثل اینکه علاوه بر نگاهت قلبتم کوره،یعنی بعد یک سال هنوز نفهمیدی علاقه ای بهت نداره موندش اجباریه..اگرم بمونه فقط بخاطره بچه ی توئه؟
عصبی شد انگشتانش مشت کرد:تو حق نداری دختر منو اینجوری صوت بزنی
-من با دخترت کاری ندارم میخوام در مورد مریم باهات حرف بزنم
مهیار وحشت از کف دست دادن مریم داشت…از علاقه ی مریم به کامیار از اخرین تماسشان فهمید عرقی سر روی کمرش قرار گرفته بود.
کامیار:اگر مریم وواقعا دوست داری وخوشامگاهختیشو می خوای …طلاقش بده،بذار واقعا کنار اون کسی که دوستش داره زندگی کنه..اون کنار تو معنی زندگی رو نمی فهمه…بعد از به دنیا اوردن بچش باید کار کنه خرج زندگیتون وبده…تواز گذشته ی اون خبر نداری اون خیلی سختی کشیده…حقش یه زندگی ارومه وراحته
مهیار اگر می دید احتیاج به گفتن حرف های او نبود خودش زندگی برای او محیا می کرد که فقط کف دستور دهد…کف دستان مشت شده اش را روی دسته نیمکت می زد:
-دیگه نمی خوام بشنوم خداحافظ
-قطع نکن…میدونم شنیدن حقیقت تلخه ولی اینو بدون اگر بخوای مریم وهمیشه کنار خودت نگه داری چیزی جز بی مهری ازش نمی بینی…ما همدیگه رو دوست داریم…بابت ازادیش حاضرم صد میلیونم بدم
-اون زندانی نیست میلیون ها پول رو فدای یه تار موش می کنم
-اون منو دوست داره..چرا نمیری ازش بپرسی..ببین واقعا منو می خواد یا تورو؟
مهیار کلافه سرش پایین انداخت وبه پیشانیش کف دست می کشید..کامیار بلندشد روبه روی اینه ایستاد کف دستی به صورتش کشید.
-هنوز هستی؟…تو حریف قدری برای من نیستی چون میدونم شیرین کی یو میخواد توهم برو کوهتو بکن شاید به یه جایی رسیدی
خندید تلفن وقطع کرد..مهیار هنوز گوشی در دستش بود قطره قطره اشکش روی زمین می ریخت..نفسی کشید گوشی به جلویش انداخت مریم بهآرامی در باز کرد وبیان کرد:
-مهیار
سرش به طرف در گراهی شد:جانم عمرم
تنها چیزی که مریم دوست داشت جواب دادن های عاشقانه اش بود شاید این را هم یادگاراز او ببرد.
-بیام تو؟
کف دستش به طرفش دراز کرد:بیا تو خوشگلم
مریم کنارش ایستاد مهیار حسش کرد دستش جلو برد به شکمش خورد…سرش جلو برد پیجادهنش بالا زدو شکمش بوسید.
-دوتا تون ودوست دارم
کف دستش گحرکت کرد روی پایش نشاند.
-یه چیزی بپرسم نمیگی فضولی؟
خندید:نه بپرس
-با کی حرف میزدی؟
تبسمش فرو کش شدبا یاد اوری حرف های کامیار مریم بیشتر فشرد بوسیدش
زمزمه وار اضافه کرد:نمیذارم تورو ازم بگیره
-کی؟
تبسمی زد:هیچی عزیزم..یکی از دوستای قدیمیم بود
-چی می بیان کرد؟
کف دستش بالا اورد با حالت نوازش گونه روی صورتش کشید:فکر نکنم برای تو جالب باشه
سرش بلند کرد تردید داشت نگاهان قرمزش چیز دیگری می بیان کرد مهیار گفت:امشب اینجا بخوایم؟
-باشه..فقط من برم اب بخورم بیام
-برای منم بیار
-باشه
از روی پایش کشیده شد به اتاق رفت همراهش برداشت وپیام برای کامیار فرستاد:
-سلام تو به مهیار زنگ زدی؟
-سلام عزیزم..اره چطور؟
-چی بهش گفتی؟
-حرف مردونه زشته داخل نکن..خوبی؟بی ادب سلام نمی کنی
-کامیار نمی تونم حرف بزنم شب بخیر
هممسیرش خاموش کرد برای خوردن اب به اشپزخونه رفت.
در آنجا بر فراز قله کوه
دو پایم خسته از رنج دویدن
به خود گفتم که در این اوج دیگر
صوتیم را خدا خواهد شنیدن
به سوی ابرهای تیره پر زد
نگاه روشن امیدوارم
ز دل فریاد کردم کای خداوند
من او را دوست دارم دوست دارم
******
با هم صبحانه می خوردند مریم لقمه ای در دهان گذاشت واظهار کرد:چقدر دلم نون خامه ای می خواد
مهیار:نخور اینقدر نون خامه ای زن!!قندت میره بالا ها
-من که نتمایل داشتم فقط ارزو کردم
-لابد در ذهنش گذراندی منم غول چراغ جادوم که براوردش کنم؟
میدانست غول هم برای براورده کردن ارزوها دیده دارد.
-نه..من ازت چیزی نمیل داشتم
بلند شد مریم گفت:کجا؟
-نا کجا آباد
خندید:کجا میری مهیار؟
-هرکجا؟
-باشه برو..منم فکر میکنم داری میری توالت
-بی تربیت دستشویی
-مستراح
مهیار خندید:هرجور راحتی فکر کن
منیره با خرید ها وارد آشپزخانه شد:سلام
مهیار:سلام خسته نباشید
-ممنون..درمونده نباشی
به طرف اتاق حرکت کرد ..ولیده شد وبا عصایش بیرون وارد شد مریم که صبحانه اش خورده بود روی کاناپه نشسته بود با دیدن مهیار بیان کرد
-با ژاکت میری مستراح؟
-اره…مگه کف دستشویی قلب نداره واسش تیپ کنیم؟
-چرا خدا بده شانس
عصایش باز کرد مریم خوش اندامی وخوشتیپی شوهرش را با ان پیمسیرن سفید وشلوار لی ابی روشن وژاکت سبز تیره ستود..ولی آن عصا در ان تیپ اضافه بود.
از خونه بیرون رسید به سمت شیرینی فروشی رفت با خرین نان خامه ای به طرف خونه می راهی شد.
-آقا مهیار؟
برگشت:بله
کامیار جلوتر رسید حتی به ذهنش خطور نمی کرد همسر مریم از خودش بهتر باشد..نگاهی گذرا به ان بدن ولباس هایش کرد.
-خوشتیپ هستیا؟
خندید به بازوهاش زد:معلومه با زور قرص وامپول بادش نکردی
صدای اشنایش شناخت:ممنون قابل نداره
-واسه خودت نگه داره..برای زن دومت لازم میشه،شاید اون با یه نگاهش تورو پسندید
مدت زیادیست به این حرف ها عادت کرده ولی هنوز خرد شدن هایش را تحمل نمی کند.
برگشت که برود کامیار بازویش گرفت:میخوام باهات حرف بزنم
با خشم بازویش کشید:حرفی ندارم،مریم زنه من ومادر بچشه..دوستش دارم طلاقشم نمی دم
پوزخندی زد:چه اعتماد به نفسی هم داری..چرا طلاقش نمی دی؟ راستشو بگو دوست داشتنت که دروغه زیرا اصلا نمی بینیش می خوای حمال تو وبچت باشه؟
-حواست به کلماتی که برای مریم به کار می بری باشه..دلبسته شدن به چشم نیست، من خودم نوکری خودش وبچش می کنم
کامیار تن صدایش قد بلند کرد:چرا نمی خوای بفهمی دوستت نداره…تو با این نگاهت آخه چه جوری می خوای ازش مراقبت کنی؟
-با همین چشمام ازش مراقبت می کنم
برگشت چند قدمی حرکت کرد صوتی غرش رعد وبرق رسید..آسمان از ابرهای سیاه زمین را تیره کرده بود…کامیار با عصبانیت با چند قدم بلند به سمتش رفت یقه اش گحرکت کرد به دیوار کوبید..بسته ی شیرینی وعصا از دستش افتاد.
-گوش کن چی بهت می گم ناقص..یا با زبون خوش طلاقش میدی یا این زندگی روبرات جهنم می کنم
-ولم کن
-چیه نمیتونی کاری کنی..تو که نمیتونی از خودت دفاع کنی چه جوری می خوای از مریم من مراقبت کنی ها؟بدبخت
بغض آسمان ترکید..قطره قطره بارانش برروی زمین می افتاد مهیارهم بغض داشت ولی مثل آسمان غرورش را له نکرد ان را در گلویش خفه کرد وفریاد زد.
-تو حق نداری بگی مریم من..اون زنه منه دلدادگی منه زندگی منه دوستش دارم
یقه اش بیشتر تکان داد:تو چی میخوای پول؟دوبرابر پولی که بابات بهش داده رو برمی گردونم
باران تندتر شده بود وهر دو خیس مهیار سرش تکان داد:چرا نمی فهمی احمق می گم دوستش دارم پول میخوام چیکار؟!!
کامیارخسته از این بحث با فک منقبض شده اظهار کرد:طلاقش نمی دی؟
-نه
اولین مشت به صورتش خورد…صورتش به پایین خم شد هیچ صلاح دفاعی نداشت جز حرکت کف دستانش با مشت هایی که کامیارمیزد او روی زمین افتاد..خشم کامیار با مشت ولگد به پهلو شکم وصورت مهیار می جای گرفت…قدرت دفاع نداشت در خودش جمع شده بود باران صورت خونیش را می شست وروی زمین پهن می کرد.
کامیار خیس شده نفس زنان گفت:اون گوشای کرتو باز کن…اگر طلاقش ندادی بلایی بدتر از این سرت میارم دخترتو میکشم..اگه بازم بخوای سوپر من بازی دربیاری مریم وبا تمام عاشقی وعلاقه ای که بهش دارم…نابودش می کنم؛یاباید پیش من باشه یا هیچ کس
کامیار حرکت کرد..ولی مهیار هنوز روی زمین جمع شده بود..باران هنوز صورتش را نوازش می داد..درد داشت ولی از گریه خبری نبود..مرد بود باید طاقت بیاورد ..هنوز مانده نباید گریه کند باید مرد بودنش را ثابت کند با درد پهلو قرار گرفت به دنبال عصایش کف دست روی زمین کشید به جای عصا بسته ی شیرینی خیس وله شده بر خورد..بغض کرد…مریم…چقدر قصه اش شبیه شیرین شده…خودش هم فرهاد..اما نه تیشه ای دارد نه کوهی می بیند…بهانه گریه هایش جور شده بود هموقت با باران اشک ریخت…قد بلند شد بدون عصا با کشیدن کف دست روی دیوار به خانه رفت.روی پله ها نشست.منیره از پنجره اورا دید بیرون رسید به صورتش زد.
-خدا منو مرگ بده کی این کارو باهاتون کرده؟
باصوتی منیره مریم بیرون امدکنارش نشست..گوشه لبش پاره بود..زیر نگاهش کبود از بینیش خون می امد..تکه ای ازپوست پیشانیش کنده شده بود روی صورتش کف دست گذاشت.
-کی این بلا رو سرت اورده؟
به مریم پناه برد سرش روی سینه اش گذاشت وگریه کرد باران هنوز قصد قطع شدن نداشت…بر سرشان می بارید.
-مهیار پاشو بریم تو
به کمک خودش مهیار کشیده کرد لنگان لنگان به اتاق می رفت مریم رو به منیره کرد واظهار کرد:بتادین وگاز استریل بیار
-دیده الان
مریم موبایلش برداشت وشماره اش گحرکت کرد…و بیرون راهی شد.
-بله؟
مریم باخشم وصدایی که سعی در کنترلش داشت بلند نشود اضافه کرد:این چه بلایی سر مهیار اوردی؟واسه چی کتکش زدی؟این بود حرف مردونت؟اظهار کردی خودم حلش می کنم منظورت مشت ولگد بود؟!!تو چه حیوونی هستی به کسی زدی که نمیتونه از خودش دفاع کنه…تمام صورتش خونی وکبود شده..من..این..دلبسته شدن ونمی خوام
-مریم بذار منم حرف بزنم
-چی میخوای بگی؟نمی تونستی یه جوری باهاش صحبت کنی که نزنیش؟
-حرف زدم حالیش نبود حرف خودش ومی زد می اضافه کرد طلاقت نمیدم
-خب نده به جهنم..با این کارت می خوای چیو ثابت کنی؟که عاشقمی وبرای به کف دست اوردنم هر کاری میکنی؟ من راضی نیستم زندگیمو با نابودی یکی دیگه شروع کنم
-مریم تکلیف خودتو روشن کن..بالاخره منو دوست داری یا نه؟میخوای با من زندگی کنی ؟من دارم میگم مجبور شدم هی بهش میگم مریم دوست نداره تو رو نمیخواد نمی فهمه…اصلا چرا خودت بهش نمی گی علاقه ای بهش نداری تو واقعا اگر منو میخوای یه قدم واسه من برو جلو بگو دوستش نداری…عاشقش نیستی بگو منو میخوای که باور کنه از خر شیطون بیاد پایین واینقدر بخاطر تو خودش ونابود نکنه
مریم آرام تر شده بود این ملایمش روی لحنش هم تاثیر گذاشت:کامیار هر چقدرم که راضی نمی شد نباید این بلا رو سرش می اوردی..اون منو دوست داره
-چی؟دوستت داره؟تو خزعولاتشو باور می کنی؟
-نمی دونم خودش اظهار کرده دوستم داره
-خب معلومه که میگه..واسه نگه داشتن تو هر حرفی میزنه نه از سر محبت ودوست داشتن از سر نیاز
منیره کنارش رسید:مریم خانم بتادین،صورتشو تمییز میکنید یا خودم….
وسایل از کف دستش برداشت:ممنون خودم این کار و می کنم
با رفتن منیره اضافه کرد:اصلا فکر نمی کردم همچین آدمی باشی..چیزی که از تو توی ذهنم ساخته بودم یه چیز دیگه بود
-من همونم عزیزم عوض نشدم…یادته با اون پسره نره غول اسمش چی بود؟..عماد، نزدیک شرکت بخاطرتودعوام شد؟
خندید:آره یادمه چقدرم ازش کتک خوردی
-گنده بود..دوبرابر من وزن وقد داشت زورم بهش نمی رسید
-زورت به یه آدم کور رسید که انگشتاش ونمی بینه؟!!
-مریم من حاضرم بخاطر این کارم تنبیه بشم خوبه؟الان حالش خیلی بده؟
-نمی دونم باید برم ببینم..خداحافظ
-فعلا
نفسی کشید به اتاق حرکت کرد..روی تخت قرار گرفته بود سرش پایین گحرکت کرده کنارش نشست.
-سرتو بالا بگیر خون مغزت می ریزه پایین
سرش به طرف مریم گحرکت کرد چشمش روی لب هایش بود مریم آرام با گاز استریل وبتایدن زخم ها می کشیدچسبی روی پیشانیش زد مهیار اب دهانش قورت داد واظهار کرد:
-مریم
-بله
-تو منو دوست داری؟
سوالی که مدت ها پیش باید سوال می کرد..جوابش را از روزگار خواستگاری میخبر داشت ولی به خودش امید میدادشاید دوست داشتنی در کار باشد.
مریم سرش پایین انداخت مهیار پرسید:جوابش سخته؟میدونم ..روزگار اول اضافه کردی به من علاقه ای نداری فقط بخاطر پدرته که ازدواج می کنی ولی من عاشقت شدم هزار بار بیان کردم دوست دارم فقط می خوام بدونم تو قلبت جایی دارم؟
به لباس عوض شده مهیار که چهار خونه آبی شده بود خیره شد:من..یعنی…دارم سعی می کنم بهت عادت کنم
حالت نگاهانش متعجب وخیره شد:یعنی چی عادت کنی؟پس محبتایی که به من می کردی..همش…همشون ترحم بود؟
-من..
-میدونی کی این بلا رو سر من آورده؟همونی که عاشقت بود وتورو بخاطر ارث ول کرد ورفت..اون برگشته هرچند فکر کنم میدونی..میخواد طلاقت بدم
-تو ازکجا میدونی بخاطر ارث حرکت کرد؟
-مهم نیست
کف دستانش دراز کرد کف دست مریم درکف دست گحرکت کرد:یه سوال ازت می پرسم راستشو میگی باشه؟
-باشه
-تو هم طلاق می خوای؟!!میخوای بچتو بخاطر اون مردک بفروشی؟
ساکت ماند بچه اش دلبسته شد ومیخواست با دلدادگیی که به کامیار دارد مهیار را فراموش کند.
-مریم ..عزیزم..عمرم ساکت نباش حرف بزن..بگو بخاطر بچم می مونم بگو توی لعنتی کور ودوست ندارم بخاطر ساینا می مونم…بگو بخاطر توی کودن احمق که فکر می کردی دوستت دارم نمی مونم بخاطر دخترمون که فردا حسرت مادر نداشتن نکنه می مونم
مهیار اشک ریخت:بگو لعنتی یه چیزی بگو مریم حرف بزن..تو هم طلاق می خوای آره؟اون مردک حق داشت اضافه کرد قلبتم کور شده فکر میکردم تمام محبتات از دلبسته شدنه
اشک های او هم طاقت نیاورد وجاری شد:من قبل از اینکه با تو ازدواج کنم کامیارو دلبسته شدم..عاشق هم بودیم فقط دیر فهمیدیم،کف دست سرنوشت دستای منو تو کف دستای تو گذاشت ماازدواج کردیم ولی کوچک ترین علاقه ای نبود منو ببخش…ولی من…کامیارو دوست دارم حتی اگر طلاقمم ندی همیشه بهش فکر می کنم نمیتونم فراموشش کنم اون دلدادگی اوله منه
با اشک خندید سرش تکان داد:محبت اول چیز مزخرفیه…کنار اونی که خوشبختی باید زندگی کنی حتی اگر عشق دهمت باشه،مریم اون بخاطر ارث حاضر نشد بمونه مطمئن باش اگر با اون زندگی کنی بخاطر یه چیزای دیگه بازم ترکت می کنه…اون دنبال منفعت خودشه چرا اینو نمی فهمی؟
-من دوستش دارم
احساس می کرد خونه به دور سرش می چرخد دستش رها کرد بر یک مرد چقدر سخت است همسرش از دوست داشتن مرد دیگری بگوید
-یعنی تمام رابطه ای که با تو داشتم داشتی به او آشغال فکر می کردی؟!!تو به من خیانت می کردی؟
-من متاسفم
برای اولین بار با خشم وعصبانیت برسرش فریاد کشید که رعشه بر اندامش افتاد.
-تاسف تو بدرد من نمی خوره..تو من ویه آدم کور احمق کودن فرض کردی که هر چی قلبت تمایل داشت باهاش بازی کنی؟حتی محبتات هم برای تمسخر وخنده ی خودت بود
مریم از ترس رنگش پریده بود:نه مهیار من…
کف دستش بالا اورد از فرط عصبانیت می لرزید:حرف نزن هیچی نگو..چطور تونستی با منی که تمام کارام حرفام از محبت وعلاقه بود همچین کاری بکنی؟…کور بودم اما نذاشتم حسرت محبتی داشته باشی..ولی تو تمام این یک سال منو یه بوسه خشک وخالی نکردی..برو بیرون مریم
-مهیار…
-هیسسس..فقط برو بهم فرصت بده…فرصت بده قلبم ورازی کنم از عشقت دل بکنه …بتونم برم دادگاه درخواست طلاق بدم
با درد قلبش که بیشتراز بدنش بود دراز کشید :خیلی نامردی مریم ..خیلی
مریم با کف دست اشک هایش پاک کردقلبش را شکانده بود نمی توانست تکه های شکسته ی قلبش را با هیچ چسبی کنار هم بگذارد جز محبت بی ترحمش ..حرف قلبش را زدو بیرون رفت..منیره در آشپزخونه بود نمیخبر داشت آوایشان شنیده یا نه ولی ترجیح داد به اتاق ممنوعه برود.روی نیمکت کنار پنجره نشست دست روی شکمش گذاشت به نم نم باران خیره شد آسمان ارام گراهی شده بود با اشک با دخترش حرف زد.
-منو ببخش ساینا..باباتو دوست ندارم،اون نمی تونه برای من مرد زندگی باشه ..نمی تونم بهش تکیه کنم..ساینا من خیلی سختی کشیدم احتیاج به یه حامی یه تکیه گاه دارم که هر وقت خسته شدم بهش تکیه کنم..من اگر با بابات بمونم مجبورم کار کنم زندگیم میشهه همونی که بود…تو مامان ومی بخشی مگه نه؟..اگر تونستم تور با خودم می برم
اشکش پاک کرد تبسمی زد:اگر با من بیای کامیار بابای خوبی میشه اون مهربون وخوش اخلاقه…بابا مهیارم خوبه ..خیلی خوب امروز اولین بار سرم داد زد ساینا من واقعا نمیدونم حس بابات به من چیه..نمی تونم باور کنم ندیده عاشقم شده
مهیار به سمت گوشی رفت برداشت به اتاقش رفت روی تخت جای گرفت روی دکمه ها کف دست کشید شماره فرزین گحرکت کرد.
بعد از چند بوق جواب داد:بله
-فرزین می تونی بیای؟کارت دارم
-چیزی شده مهیار؟چرا صوتت می لرزه؟!!
-نپرس فرزین اگر کار نداری بیا
-باشه الان میام
بعد از قطع تلفن همان جا دراز کشید..دستی روی پیشانیش گذاشت وبی صدا اشک ریخت..در باز شد مریم با ورودش با چشمان اشکی شوهرش روبه رو شد..قلبیلش نپرسید خودش هم می اطلاع داشت چرا؟
-من…من میخوام برم پیش مولینم
هنوز نگاهانش به سقف خیره بود:کار خوبی می کنی خیلی وقته بهش سر نزدی
لحن مهربانش کار را برای جدایی سخت می کرد…هنوز بین رفتن وماندن گیج بود..اما چشمانش هنوز احساس داشت همچراکه قلبش سنگ نشده…همپای نگاهان مهیار اشک ریخت..کلمه وجمله ای برای قلبداریش نداشت لباس پوشید وبا یک خداحافظی بی جان راهی شد.
فرزین با عجله خودش را به خونه رساند زنگ فشرد منیره در باز کرد وارد منزل شد وبیان کرد:
-کسی پیش مهیاره؟
-نه..مریم خانم الان رفت
به اتاق راهی شد با دیدن دوستش که بالشت در اغوش کشیده وگریه میکند کنارش لبه ی تخت جای گرفت آخرین با رکه اورا اینطوردید فوت مادرش بود…روی شانه اش کف دست گذاشت.
-مهیار جان
فقط صدای گریه اش می شنید.
تکانش داد:مهیار با توام
-فرزین..
-بگو چی شده…چرا گریه می کنی؟
-دارم از کف دستش می دم
-کی؟..کیو داری از کف دست می دی؟
-مریم..عشقمو چیکارکنم فرزین؟
فرزین با کلافگی دستی روی موهایش کشید:قد بلند شو بشین ببینم چی میگی…مهیار..داداشم..عزیزم، گلم پاشو بشین
کشیده نشد دراز کشید فرزین بالشت برداشت باوحشت به صورتش چشم دوخت:صورتت چی شده؟!!!
-چیزی نیست هر کی خربزه می خواد پای لرزشم باید بشینه دیگه
-چرت واسه چی می گی؟ میگم کی همچین بلایی سر صورتت اورده؟
-بلایی بدتر از صورتم داره سرم میاد..مریم میگه میخوام برم
-کجا می خواد بره؟
نشست:طلاق می خواد..عشق سابقش برگشته میخواد پیش اون باشه..فرزین به خدا هیچی براش کم نذاشتم
از تخت پایین رسید فرزین پرسید:کجا میری؟
-لباس بپوشم
-بریم بیرون؟
-نه دادگاه
-چی؟!!دیونه شدی؟
کف دستانش جلویش حرکت میداد به کمد برخورد ..روی آن کف دست کشید باز ش کرد:خیلی وقته دیونه شدم..میرم درخواست طلاق میدم
فرزین با حرص وخشم به طرفش راهی شد لباسی برداشته بود از دستش کشید:
-شدی عین بچه ها واسه چی لج می کنی؟اون بگه طلاق تو باید بگی دیده؟آخه مگه آدم کسی رو که دوست داره طلاق می ده؟
-زیرا دوستش دارم می خوام ازش جدا شم میخوام هرجا که خوشامگاهخت وشاده زندگی کنه
بار دیگر به سمت لباس هایش رسید فرزین هلش داد چند قدم عقب رفت:نمیذارم همچین غلطی بکنی
با صدای مردانه وبمش فریاد زد:به توچه زندگی خودمه می خوام نابودش کنم،اون منونمی خواد..منو دوست نداره…میخوام راحتش کنم ..زور که نیست نمیتونه منو تحمل کنه خجالت میکشه به همه بگه من شوهرشم…تو که نمیدونی من تو این یک سال چی از دستش کشیدم
چند قدم به طرف کمد حرکت کرد فرزین جلویش ایستاد کف دستش گرفت:نکن برادرمن…نکن بشین باهاش حرف بزن
-همه ی حرفش وزد
به سمت کمد راهی شد فرزین مانعش شد …مهیار خسته شده بود با دوستش در گیر شد..او قو یتر از فرزین بود اما فرزین تمام نیرویش برای مهار کردنش به کار گرفت مهیار خسته وبی جان شد دوست چند ساله اش را در آغوش گرفت.
-چرا اینجوری شد فرزین؟
سرش نوازش میکرد:نمیدونم..نمی دونم تقصیر کیه..مهیار اینقدر عجله نکن بذار یه مدتت بگذره الان عصبانی هستی هر تصمیمی بگیری بعد پشیمون میشی
سر از سینه اش برداشت:فایده نداره خودش گفت هیچ وقت بهم علاقه نداشته..اضافه کرد مجبور بوده با هم زندگی کنه..نمی خوام به اجبار نگهش دار..اون حق انتخاب داره
-باشه ولی بذار بچه به دنیا بیاد شاید موند…بخاطر بنگاه که شده می مونه!!
مهیار کمی اندیشید با امیدی که در دیدهانش مشخص شد اضافه کرد:راست می گی شاید بخاطر ساینا بمونه..آره می مونه ..حتما میمونه بخاطر بچمون
خندید خرسند شد..امید های واهی به خودش می داد..روی تخت جای گرفت..فرزین کنارش کف دست روی صورت گذاشت:
-کی اینجوریت کرده؟بگو برم دکور صورتشو بیارم پایین
لبخندی زد:ندیدمش
نگاهی به او انداخت :باشه نگو…می خوای بریم بیرون یه هوای به سرو کلت بزنه؟
-آره بریم..شاید این فکر احمقانه هم از سرم بیرون رفت
فرزین کشیده شد چند کف دست لباس برایش آورد..بعد از پوشیدن بیرون راهی شدند.
***
مریم روی پله های منزل جای گرفته به شمعدانی ها نگاه می کند. مادرش با سینی چای کنارش قرار گرفت:
-تو این سرما اینجا جای گرفتی به چی نگاه می کنی؟
متوجه حضور مادرش نشده بود برگشت تبسمی زد:به شمعدونی ها
چایی به او داد:به شمعدونی ها نگاه می کردی فکرت کجا بود؟
نگاهی متعجب به مادرش انداخت ناهید تبسمی زد: به چی فکر می کردی؟
-هیچی
-هیچی دقیقا یعنی چی؟
با اعتراض گفت:مولین
-باشه نگو ولی مادر محرم اسرار دختره
محرم اسرار بود ولی نه برای هر حرفی…او نمیتوانست از محبت کامیار وجداییش از مهیار بگوید..از دوست داشتن کامیار وبی علاقگیش به مردی که تمام محبت ومهربانیش نثارش کرده بگوید..می خواست در کنار مردی زندگی کند که خستگی زندگی از دوشش بردارد نه مردی که کمکی به حالش نمی کند.
ناهید:میرم بخوابم…توهم تو این سرما نشین بیرون، زود بیا تو
-باشه میام
با راهی شدن مادرش چند قلپی از چاییش خورد..باز نگاهش به شمعدانی ها افتاد…امین با موبایل کنارش ایستاد.
-خیلی وقته زنگ می خوره
سر قد بلند کرد برداشت: ممنون
امین به داخل راهی شد با دیدن پنج میس کال از طرف کامیار نفسی کشید..زنگ خورد.
-بله
-سلام چرا گوشیتو جواب نمی دی؟
-پیشم نبود
-خوبی؟
-فکر کنم آره
-چرا اینجوری جواب میدی؟
-چه جوری جواب می دم؟
-نمی دونم لحن صدات خسته وبی حوصله است
-خوبم کاری داشتی؟
-باید کار داشته باشم که باهات حرف بزنم؟…تو که میدونی تنهام حوصله ام سر میره..راستی حالش چطوره؟
-نمی دونم وقتی از خونه اومدم بیرون که خوب بود
-الان کجایی؟
-خونه خودمون
-بیرونت کرد؟
-نه بنده ی خدا…
-میدونم جراتشو نداره..حیف تو که کف دست اون پسره افتادی
پوفی کشید:اخه این بدبخت چه هیزم تری به تو فروخته که اینجوری صوتش می کنی؟
-ببخش نمی دونستم محبتتو باید چه جوری صدا کنم
-تو که میدونی دوستش ندارم چرا اینجوری حرف می زنی؟
-دوستش نداری و اینجوری ازش دفاع می کنی؟
-چه ربطی داره خوشم نمیاد کسیو مسخره کنی..حالا مهیار باشه یا یکی دیگه
-نگاه دیگه کسیو مسخره نمی کنم
چند ثانیه ای خاموشی کرد وگفت:کامیارتو قول دادی خوشبختم کنی …مهیار با من خیلی خوبه
اخم کرد:اگه خوبه چرا می خوای طلاق بگیری؟ بشین باهاش زندگی کن
تبسمی زد:زیرا تورو دوست دارم
-یه بار دیگه بگو
خندید:نمی گم
خودش را لوس کرد:مریم
-دوست دارم
کامیار برایش بوس فرستاد:قربونت
خندید چند دقیقه ای صحبت کردند…بعد از قطع تلفن،…دلشوره وعذاب وجدان برای جدایی به سراغش رسید..قد بلند شد برای استراحت به اتاق حرکت کرد…به محض خوابیدن کمرش درد گحرکت کرد به پهلو خوابید..نمی توانست نفس بکشد بار دیگر طاق باز خوابید نفس کشیدهی کشید آوای ویبره موبایلش قد بلند شد برداشت با تعجب به شماره خونه سعادتی خیره شد جواب داد.
-الو…
-سلام مریم خانم
با بهت نشست وگفت:سلام واسه چی زنگ زدی؟
-نباید می زدم؟
-نه اخه صبح دعوامون شد
-دعوامهم نیست عزیزم همه ی زن وشوهرا دعوا می کنن…الانم که قهری رفتی خونه ی مولینت فردا برگرد باشه؟
-من دوست ندارم
-من دارم…عاشقتم
-نمی خوام…
-چیو نمی خوای عشقمو…بخاطر کامیار؟!!مریم عاقلانه تصمیم بگیر ..تو واقعا اون ودوست داری؟پس من چی؟یعنی هیچ کدوم از محبتام نتونست کاری کنه؟
نفسی کشید:مهیار من حرفامو بهت زدم…اضافه کردم دوستت ندارم روزگاری که اومدم درتمایل داشت ازدواج بدم گفتم بخاطر پدرم مجبورم تو هم قبول کردی…الانم مجبورم تا 9سال باهات زندگی کنم که نمی تونم زیرا مطمئنم بخاطر بچه تا اخر عمرم پیشت می مونم…اما بدون علاقه ای نیست متاسفم
تلفن قطع کرد آوای بوق تلفن در مغزش می پیچید…حرفش همچون شلاقی بود که بر پیکره وجودش می نشست…تلفن برنداشت چشمانش اشکی بود..حرف آخرش زد اورا نمی تمایل داشت..این یعنی بخاطر ساینا هم نمی ماند…گوشی آرام به پایین سر می خورد..باورش نمی شود به همین راحتی از دستش می دهد…خسته تر از آن بود که بخواهد گریه کند.سرش روی بالشت گذاشت وبه روزگارهای خوش گذشته اش فکر کرد
ای غصـــه مرا دار زدی خســـته نباشی
آتش به شامگاهــِ تار زدی خســـته نباشی
ای غصـــه دمتــــ گرم که در لحظه ی شادی
با رگـــ رگـــِ من تار زدی خســـته نباشی
******
ساعت از نیمه شب گذشته بود..با دردی که در بدنش پیچید چشم باز کرد..کف دست به کمر زد احساس خفگی می کرد..مادرش صدا زد
-مامان..مولین
صدایش با درد یکی شده بود ولی آنقدر کشیده نبود که کسی بشنود..نمی توانست به پهلو شود بادرد کمرش با جیغ فریاد زد:مولین
ناهید سراسیمه به اتاق رسید چراغ زد با دیدن دخترش زانوزد کمک کرد بنشیند:نترس مادر چیزی نیست
مریم گریه می کرد:مولین دارم می میرم
ناهید خندید:نمی میری اگه مردی با من
جواد در چهار چوب با ترس ایستاد:چی شده؟
-درد داره برو آژانس خبر کن…باید ببریمش بیمارستان
جواد با عجله بیرون راهی شد امین با صوتی گریه وجیغ های مریم ترسیده در هال ایستاد ناهید مریم را آماده کرد و بیرون آورد ..آرام وقرار نداشت..احساس می کرد بچه
در گلویش رسیده.دستان مادرش فشار می داد:
-مامان می ترسم
-نترس..بچه تو که ببینی دردت فراموش می شه
به بیمارستان رسیدند به بخش زایمان بردند آنها بیرون منتظر قرار گرفتند.ناهید به طرف جواد رفت.
-برو به اقای سعادتی خبر بده مریم واوردیم بیمارستان
-زشت نیست این وقت شامگاه زنگ بزنم؟
-زشت اون موقع است که بفهمن بچه دنیا اومده وخبرشون نکردیم…برو
چند قدم راهی شد ناهید صوتیش زد:جواد وایسا
ناهید رو به رویش ایستاد:بهشون بگو وسایل بچه رو هم بیارن …تو یه ساکه گذاشتم تو کمد مریم
-نگاه…چیز دیگه ای یادت نحرکت کرده؟
-نه برو
به طرف باجه تلفن رفت شماره پرویز گرفت بعد از چند بوق صدای خواب آلودش به گوش رسید:
-الو
-سلام اقا پرویز ببخش این موقع شب مزاحم شدم
-خواهش می کنم اتفاقی افتاده؟
-اتفاق خوب بله..مریم واوردیم بیمارستان قراره بابا بزرگ بشیم
خندید خواب از سر پرویز پریدبرق خوشحالی در دیدهانش نمایان شدصاف روی تخت نشست لبخندی به لب اورد:بچه رو دنیا اومده؟
-فعلا نه..تازه اوردیمش بیمارستان..فقط وسایلاشو بیارید…توی یه ساکه تو کمد خودش
-باشه..باشه حتما کدوم بیمارستانید؟
-…
-باشه میایم ممنون که خبر دادی
پرویز از خوشحالی نوه دار شدنش دست از پا نمی شناخت..به سرعت پله ها را طی کرد وبه اتاق مهیار راهی شد بازویش تکان داد.
-مهیار…پاشو مهیار
-هووم
-عجب بابای بی خیالی هستی بچت داره دنیا میاد اونوقت تو اینجا خوابیدی می گی هووم؟
دیدهان خواب الودش نیمه باز کرد:چی گفتی بابا؟
-مریم وبردن بیمارستان..نمی خوای ساینا رو ببینی؟
سریع جای گرفت:حالش خوبه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜