دادزد: بسه خاتون… باید یاد بگیره با من چه جوری حرف بزنه.
با ترس نگاش کردم. پریدم سمت در ولی اون زودتر درو بست. جای تنگ و تاریکی بود. مردنم حتمی بود!
با جیغ و داد اضافه کردم: درو باز کنید! خواهش می کنم! من می میرم درو باز کن!آقــــــا… خاتون … خاتون کمکم کن!
گریه م شدید شد : آقا خواهش می کنم درو باز کنید. نمی تونم نفس بکشم… مش رجب … مش رجب کجایی؟
روی دیوار کف دست می کشیدم، شاید کلیدو پیدا کنم اما نبود. پام خورد به میز؛ دردم گحرکت کرد. گریه کردنم خفگیمو بیشتر می کرد. به در تکیه دادم و قرار گرفتم. نباید گریه می کردم! تاریکی داشت نفسو ازم می گحرکت کرد. حتی یه روزگارنه نورم نبود. خدا لعنتت کنه منوچهر! چرا بهش گفتی؟ یک دقیقه، دو دقیقه، سه دقیقه… زمان بدون توجه به من می راهی شد جلو. به ده دقیقه نکشید که احساس خفگی کردم. روی زمین دراز کشیدم. نفس های بلند قد بلند می کشیدم. اکسیژن می خواستم اما دریغ! دیدهام سنگین شد. باید اشهدمو می خوندم. زبونم سنگین شده بود؛ توان حرکت دادنشو نداشتم.
در باز شد؛ یه نور دیدم، با سایه یه مرد ولی تار بودن. همه جا سیاه شد…
گریه و زاری خاتون رو می شنیدم.
– خدایا خودت کمکش کن… آیناز؟ گلم؟ چشاتو باز کن… خانمم … ای خدا! چقدر بهش گفتم رو حرف آقا حرف نزن؟ چرا حرف گوش نمی کنه؟
آرومم نگاهامو باز کردم. خاتون کنارم قرار گرفته بود و اشکاشو پاک می کرد. تا منو دید گفت:
– آیناز؟ حالت خوبه مادر ؟
بغلم کرد و با گریه اضافه کرد: آخه چرا حرفمو گوش نکردی؟ مگه بهت نبیان کردم با آقا کل کل نکن؟!
الان می تونستم راحت نفس بکشم. گفتم:
– کی منو آورد بیرون؟
نگام کرد و اظهار کرد: رجب.
خاتون پذیرایی مفصلی ازم کرد. موقع نهار خواستم بهش کمک کنم اما قبول نکرد. وقتی نهار حاضر شد، خاتون گفت:
– بیا کمک کن میز نهار خوری رو بچینیم.
با تعجب گفتم: میز نهار خوری برای چی؟!
– فرحناز خانم اومدن، می خوان با آقا نهار بخورن.
– وقتی به دو تاشون نگاه می کنم، می بینم خیلی به هم میان. ایشاا… که غذا کوفتشون بشه.
– این حرفو نزن مادر!
– از دوتاشون بدم میاد. می فهمی خاتون؟
– آره مادر می فهمم… ولی با لج بازی کردن که کاری درست نمی شه؟
به کمک خاتون میزو چیدم. آوای پاشون که از پله ها میومدن پایین شنیدم. نگاشون کردم. فرحناز با خنده داشت برای آراد داستان تعریف می کرد، اونم با اخم گوش می داد. منو که دید، اخمش بیشتر شد. رومو ازش برگردوندم. سر میز جای گرفتن.
کنار فرحناز وایسادم؛ خواستم براش سوپ بکشم. بشقابو از کف دستم کشید و بیان کرد:
– دست کثیفتو به بشقاب من نزن! خودم می کشم!
با طعنه به آراد نگاه کردم و گفتم:
– شما چطور؟ بکشم براتون؟
فرحناز: لازم نکرده؛ خودم براش می کشم.
همین جور که سوپ می کشید، بیان کرد:
– تو چطور تا حالا قیافه ی اینو تحمل کردی؟ اشتهاتم کور نمی شه؟ اگه می دونستم دنبال خدمتکاری، یه قشنگی رو برات می آوردم!
آراد به من نگاه کرد و اضافه کرد: برو!
فرحناز: بخور عزیرم. خیلی نحیف شدی.
آراد: مرسی کافیه.
اداشو درآوردم: مرسی کافیه! مرده شور خودت و عشقتو ببرن! خدا خوب بلده در و تخته رو چه جوری با هم جور کنه!
بعد از نهار، آراد با فرحناز رفتن. کل عمارتو دور زدم. حوصلم سر حرکت کرده بود. هیچ کاری هم نبود بخوام انجام بدم. اگه اون گدا می ذاشت یکی از کتاباشو بردارم، الان اینجوری علاف نمی گشتم! راهی شدم سمت استخر؛ خیلی وقت بود شنا نکرده بودم. به استخر چشم دوختم. می ترسیدم یهو سر برسه و شر بشه. بیخیال استخر! راهی شدم بیرون و تا شب توی عمارت ولگردی کردم.
***
ساعت شیش، طبق معمول همیشه راهی شدم به کاخ سلطنتی که آقا رو بیدار کنم. هوای سرد آبان ماه به صورتم می خورد. کف دستامو زیر بغلم جمع کرده بودم. با سر پایین مسیر می رفتم. صوتی پارس سگ شنیدم؛ سرمو کشیده کردم، دیدم یه سگ به چه زیبایی از سمت چپم با دو میاد طرف من؛ منم با تمام سرعتم دویدم سمت عمارت.
وقتی دیدم داره بهم نزدیک می شه، دور آبشار عین فلکه دور زدم و دویدم سمت خونه! با جیغ و داد خاتون و مش رجبو صوت می زدم.
آیناز بدو، سگ بدو! با هم کورس بسته بودیم! هر چی می دویدم، به خونه نمی رسیدم. مش رجب و خاتون با ترس از خونه اومدن بیرون. رجب دوید سمتم. سوت می زد و می اضافه کرد:
– داگی بشین! داگی؟
اما گوش داگی بدهکار این حرفا نبود و پارس می کرد و دنبالم می دوید. مش رجب ازم رد شد و رفت سمت سگ که آرومش کنه. منم خودمو انداختم تو خونه و درو بستم و به در تکیه دادم. دیگه نفس برام نمونده بود. نفسای قد بلند قد بلند می کشیدم.
خاتون پشت در وایساد و گفت:
– آیناز حالت خوبه ؟
– آره!
– درو باز کن!
درو باز کردم. تا خاتون منو دید، اظهار کرد:
– وای رنگ به صورت نداری دختر!
اومد تو، حرکت کرد به آشپزخونه. منم همونجا رو زمین ولو شدم. نفس نفس می زدم. با یه لیوان آب قند اومد پیشم و بیان کرد:
– بگیر مادر … یه قلپ از این بخور!
لیوانو از کف دستش گراهی شدم و کمی خوردم و اضافه کردم:
– این خیر ندیده از کجا پیداش شد؟!
– سگ آقاست.
– می گم چقدر وحشی بود؟ نگو سگ آقاست! خلق و خوشم به خودش حرکت کرده! … کجا بوده که الان پیداش شده؟
– بخاطر مریضیش چند روزی پیش دامپزشک بوده. دیشب آوردنش.
بعد از اینکه حالم بهتر شد، با احتیاط کامل راهی شدم سمت کاخ. خدا رو شکر نبودش. نزدیک خونه بودم که حس کردم یکی پشت سرم با عصبانی وایساده. آروم چرخیدم؛ دیدهم که به دیدهای زیباش افتاد دویدم. اونم دوید.
جیغ زدم و گفتم: بابا دست از سرم بردار وحشی آدم ندیده!
با تمام سرعتم می دویدم و پشت سرمو نگاه می کردم. انگار اون سرعتش بیشتر بود. نمی دونم این بچه به این چه می ده انقدر سریع می دوه؟! خدا خیرت بده رجب برای چی نبستیش؟ در عمارتو باز کردم و خودمو پرت کردم تو. سریع از پله ها رفتم بالا. خودمو انداختم تو اتاق آراد. درو محکم بستم که گوشم درد گراهی شد. پشت در وایسادم و نفس نفس می زدم…
چشمامو باز کردم، دیدم آراد با عصبانیت، حالت نیم خیز نگام می کنه. سریع رومو برگردوندم طرف در؛ با همون حالت و حرص بیان کرد:
– دیگه نمی دونم به چه زبونی بگم عین بچه آدم بیدارم کن!
داد زد: مگه سگ دنبالت کرده اینجوری می دوی؟!
– بله سگ شما…داگی جونت!
– آها! لابد در ذهنش گذرانده براش همبازی آوردم!
بیشعور کثافت! به من می گه سگ؟!
صدامو صاف کردم و اظهار کردم: نه اتفاقا! آدرس اتاق همبازیشو می خواست، منم اومدم کسب تکلیف کنم!
با عصبانیت اظهار کرد: مثل اینکه قلبت برای انباری تنگ شده! نه؟!
– در ذهنش گذراندی با این حراهی شد الان ترسیدم؟!
تمایل داشتم برگردم ببینم چیکار می کنه که عین جن پشت گردنمو گراهی شد. سرمو چسبوند به در و با عصبانیت بیان کرد:
– صبحونه فقط تخم مرغ و عسل و شیر کاکائو می خورم.
همین جور که سرم به در چسبیده بود، زیر چشی نگاش کردم و اظهار کردم:
– اگه چیز دیگه ای می خوای بگو! تعارف نکن!
با فک منقبض شده سرمو کشید عقب، درو باز کرد و پرتم کرد بیرون و درو با خشم بست.
وحشی! سگشم از خودش یاد گرفته پاچه مردمو بگیره!
رفتم پایین، چند دقیقه بعد راهی شدم بالا وانو حاضر کردم. بعد از اینکه آقا دوششونو گرفتن، صبحونه رو براش بردم .روزنامه دستش بود و می خوند. کنار وایسادم؛ بیان کرد:
– برام لقمه بگیر.
با تعجب گفتم: بله؟!
– سمعک می زنی؟!اضافه کردم لقمه برام بگیر!
تخم مرغ و عسلو گذاشتم تو نون سنگک و جلوش گرفتم. دهنشو باز کرد و بیان کرد:
– بذار تو دهنم!
به دهن بازش چشم دوختم. دهنشو بست و با اخم گفت:
– نه واقعا مثل اینکه به سمعک احتیاج داری!
– ببخشید من چرا باید بذارم تو دهنتون؟!
– زیرا دستم بنده.
با سر کچل و اخم نگام کرد و اضافه کرد: اگه ایندفعه انداختمت تو انباری، دیگه کلیدو نمیدم مش رجب!
فقط بلده کف دست بذاره رو نقطه ضعفم! عین بچه ها سرمو انداختم پایین و لقمه رو طرف دهنش گرفتم. دهنشو باز کرد؛ با نوک انگشتم لقمه رو گذاشتم تو دهنش. خیلی سعی کردم انگشتم به لبش نخورده. لقمه بعدی هم گذاشتم تو دهنش که انگشتمو گاز گرفت. جیغ کشیدم. انگشت اشارمو تو دست گحرکت کردم و با عصبانیت گفتم:
– چرا گاز می گیری؟!
بازم از درد چشماشو فشار داد و بیان کرد:
– قلبم خواست!
روزنامه شو گذاشت کنار و گفت: خودم لقمه می گیرم.
دیوونه روانی! فقط می خواد حرص منو دربیاره. کله بادمجونی!
نگاش کردم. با هر لقمه ای که پایین می داد، از درد معده کف دستاشو مشت می کرد و دیدهاشو فشار می داد؛ یعنی انقدر درد داره؟ کمی این کف دست و اون کف دست کردم و گفتم:
– برای چی همجاده دوستام نفرستادی برم؟!
شیر کاکائو شو خورد. سرش پایین بود. گفت:
– مجبور نیستم جواب بدم ولی می گم؛ زیرا به خدمتکار احتیاج داشتم.
عین آدمایی که خجالت می کشن، گفتم:
– خب چرا یکی از دوستامو نیاوردی؟ قیافه اونا صد برابر من خوشگل بود.
بدون اینکه نگام کنه، بیان کرد: صد البته شک نکن! خدمتکار می میل داشتم؛ قصد راه انداختن شوی لباس که نداشتم؟ هرچی زشت تر، بهتر! اینجوری دیگه جلوی مهمونام جلب توجه نمی کنه!
پوزخندی زدم و گفتم: استقلبال خوبی بود!
با اخم هممسیر عصبانیت نگام کرد و اضافه کرد:
– اگه زبونتو کوتاه نکنی، مجبور می شم کوتاش کنم.
با پررویی تو دیدهای عصبانیش نگاه کردم و گفت:
– شرمندم! اگه کوتاش کنم لال می شم ! تو که دوست نداری لال بشم و دیگه بهت نگم چشم آقا؟!
فقط نگام کرد و اضافه کرد: رامت می کنم!
– هیچ حیوون وحشی رام نمی شه! زیرا خوی وحشیش رو داره!
یه نفس کشید و گفت:پس به وحشی بودن خودت ایمان داری؟
– آره …آخه از اربابم یاد گحرکت کردم وحشی باشم!
با عصبانیت، سریع بلند شد، دستشو برد بالا؛ تو هوا مشت کرد. دیدهاشو فشار داد و اضافه کرد:
– برو بیرون تا دستم نیومده پایین!
ترسیدم؛ به چشماش که از عصبانیت بسته بود، نگاه کردم. یعنی می میل داشت بزنه؟ دو قدم راهی شدم عقب. یه نفسی کشیدم و سریع اومدم بیرون و درو بستم. واقعا اگه منو می زد چی؟ کف دستمو گذاشتم رو صورتم. حتما خیلی درد داشت! غلط کرده منو بزنه! کچل زشت با اون چشای بی ریخت سبزش! فکر کرده کیه؟! چقدر دلم می خواد اون دخترایی رو که برای این زاقارت می میرنو ببینم! لابد هم قبیله خودشن. آخ چقدر بدم میاد! ازش بدم میاد!
بعد از اینکه آقا صبحانشون رو کوفت کردن، به اتاق لباس حرکت کرد. منم میز صبحانه رو جمع کردم. حرکت کردم پایین دیدم مختار نشسته و داره با گوشیش ور می ره. سرشو آورد بالا و گفت:
– سلام آیناز خانم! صبح بخیر!
جوابشو ندادم و حرکت کردم به آشپزخونه . وقتی آقا تشریف بردن، لباساشو شستم و اتو کرده، گذاشتم سرجاشون. درو بستم که چشمم افتاد به کتابخونه. الان که نیستش، راحت می تونم کتاب بخونم!
کف دستگیره درو فشار دادم. قفلش کرده بود. یه لگد زدم به در و حرکت کردم پایین. خاتون داشت برای نهار گوشت و تکه تکه می کرد. بیان کردم:
– کمک نمی خوای؟
نگام کرد و گفت: نه، دستت درد نکنه. تو برو لباسمو بدوز.
– باشه.
راهی شدم به اتاقم، مشغول دوختن کتک و دامن خاتون شدم. باید بین تمام لباس هایی که دوختم بهترین می شد. تا عصر مشغول دوختن شدم. کتشو تموم کردم. می موند دامنش.
موقع شام خاتون صدام زد. حرکت کردم به آشپزخونه. سینی رو داد کف دستم و اظهار کرد:
– آیناز! جلو زبونتو می گیری، یه وقت صوتی آقا رو نشنوم؟
– اون خودش مریضه؛ هر روزگار داد می زنه. من که کاریش ندارم؟!
یه سری تکون داد. منم با لبخند سینی رو برداشتم و بردم بالا. دم اتاق وایسادم. سینی سنگین بود. نمی تونستم با دست در بزنم. با پام دو تا ضربه به در زدم. صدایی نیومد. پوفی کردم و دوباره با پام زدم.
ایشاا… که مرده باشه! وقتی دیدم درو باز نمی کنه، پامو آوردم بالا و درو باز کردم و حرکت کردم تو. نبودش؛ کف دستم درد گحرکت کرده بود. سینی رو گذاشتم رو میز. دور و برو نگاه کردم. خبری ازش نبود. اخه بگو وقتی گشنت نیست، مجبوری بگی غذا بیارین؟ صدای شر شر آب میومد. سرمو چرخوندم، دیدم داره کف دستشو می شوره. کورم که شدم! آدم به این گندگی رو ندیدم! همون جا وایسادم. سرمو پایین انداختم؛ حوله ای که کف دستشو خشک کرده بود پرت کرد رو صورتم.
با عصبانیت حوله رو انداختم زمین. نگام کرد واظهار کرد:
– برش دار!
حوله رو برداشتم. نشست و گفت: اگه فردا با همین سر و وضع بیایی، تا دو روزگار تو انباری می ندازمت… البته اگه روز اول زنده بمونی!
– می تونم بپرسم با صورت من چیکار داری؟
چنگالو برداشت و گفت:
– هر وقت می بینمت، اشتهام کور می شه!
– فکر کنم کوری! اشتهات بخاطر ریشای خودته، نه قیافه ی من!
با عصبانیت اظهار کرد: بازم که زبون درازی کردی؟!
تو چشماش زل زدم و گفتم: آخه حرف زور تو کَتم نمی ره!
با عصبانیت بلند شد، کف دستشو گذاشت رو گلوم و چسبوندم به دیوار. رو انگشت پام وایساده بودم. دیدهام گخوشحال شده بود.
آراد با فک منقبض شده اضافه کرد: هیچ کس جرات نکرده بود با من اینجوری حرف بزنه. اون وقت تو بی سر و پا، تو روی من وایمیسی؟!
کف دستشو بیشتر به گلوم فشار داد.جونم داشت به لبم می اومد. صوتم در نیومد ولی با همون حال اظهار کردم: ازت متنفرم!
هنوز عصبی نگام می کرد. دستشو از گردنم برداشت و گفت:
– احتیاجی به دلبسته شدن تو ندارم! اونقدر سیندرلا دورم ریخته که کوزت توش گمه! گمشو بیرون!
نفسم نمی اومد. تند شتابزده نفس می کشیدم. به طوری که قفسه سینم میومد بالا… با اشک تو نگاهاش نگاه کردم و گفتم:
– هیچ وقت کسی رو بخاطر صورتش تحقیر نکن!
خواستم برم که صدام زد:
– به خاتون بگو مهمونی فردا شامگاهو یادش نره؟ صبح نمی خواد بیدارم کنی… به رجبم بگو بیاد بالا کارش دارم.
با چشم پر از اشک نگاش کردم و اظهار کردم: دیده آقا!
تو راه گریه هامو کردم. به خونه که رسیدم، شیر روشورو باز کردم، چند مشت آب به صورتم زدم و صورتمو خشک کردم. چند تا نفس عمیق کشیدم و راهی شدم تو. سفره پهن کرده بودن و داشتن شام می خوردن. به رجب گفتم آراد باهاش کار داره.
بعد از شام راهی شد پیشش، من و خاتونم حرکت کردیم به اتاقم و مشغول دوخت دامنش شدیم. کتو که پوشید، خیلی ازش خوشش اومد.
اضافه کردم: خاتون؟
خاتون کنارم جای گرفته بود و سیب برام پوست می گراهی شد. با خنده گفت: بپرس!
– چرا آراد ریششو نمی زنه؟
– وا! بدبخت کجاش ریش داره؟!
– خوب همون ته ریش دیگه؟ چرا همیشه ته ریش می ذاره؟
– نمی دونم والا! شاید قلب و دماغ زدنشو نداره!
– خوب بده من تا براش بزنم!
– تو چیکار به ریش اون داری؟
– نمی دونم! دلم می خواد ببینم صورتش بدون ریش چه جوریه! می شه؟
– دخترا این بدبختو با ته ریش کشتنش؛ اگه ته ریششم بزنه درسته قورتش می دن!
– حالا همچین تحفه ای هم نیست! تا حالا ریششم زده؟
با تاکید گفت: ته ریش! آره اگه جایی دعوت باشه.
کشیده گفتم: به امید یه روز مهمونی!
خندید و گفت: الان بحث مهم تر از ریش آقا نیست؟!
– نه! اول باید به این رسیدگی بشه!
خاتون خندید و بیان کرد: زودتر کارتو بکن، فردا صبح زود باید بیدار شیم، عمارتو برای مهمونی حاضر کنیم.
– فقط من و شماییم؟!
– نه بابا! من و تو اگه بخوایم کار کنیم که شیش روزگار طول می کشه؟! سه تا کارگر دیگه هم میارم.
بعد از اینکه دامن خاتونو تموم کردم، خوابیدم.
صبح موعد رسید! طبق فرمایش آقا، بیدارشون نکردم! من و خاتون، با سه تا خانم دیگه مشغول تمیز کردن خونه شدیم. یه سکوت عجیبی حکم فرما شد.
قلبم گرفت و اظهار کردم: یکی یه چیزی بگه! حوصلم سرازیر شد!
خانمی که اسمش پریسا بود، اظهار کرد: چی بگیم؟!
خاتون: آیناز برامون بخون!
گفتم: چی؟ من آوام کجا بود که بخونم؟!
خاتون: شکسته نفسی نفرمایید! صداتو شنیدم؛ ناز نکن، بخون!
مولود: خوب اگه آوات خوبه، برامون بخون! اینجوری شارژ می شیم بیشتر کار می کنیم!
اظهار کردم: باشه اگه آقا بیدار شد و دعوام کرد چی؟!
خاتون: آقا خوابش سنگینه! بخون!
سینمو صاف کردم و شروع کردم به خوندن. صدام تو سالن می پیچید:
– کجایی که بی تو داره نفسم می گیره /تو رو می خوام کنارم بی تو آروم ندارم/ نمی تونه کسی جاتو تو قلبم بگیره/ فقط تو رو می خوام من بی تو آروم ندارم/ بی تو زندگی محاله بی تو یه روزگار یه ساله / قلبم برات چه تنگه، دنیا با تو دلنشینه /می بوسمت یه عالمه آروم می شه خیالم/ با تو همش رو ابرام، نباشی خیلی تنهام /تو دنیا هیچ کسو از تو بهتر ندیدم، یه تار موتو عزیزم به صد تا دنیا نمی دم/ به آرزوم می رسم با تو من خوشامگاهختم/ تمام عمرم شامگاه و روزگار دنبالت می گشتم/ قلبم ،مال تو، جونم، مال تو محبتم به تو می نازم/ نفسم، دلم مال تو، جونم مال تو عشقم من تو رو دوست دارم عزیزم/ کجایی که بی تو داره نفسم می گیره /تو رو می خوام کنارم بی تو آروم ندارم. نمی تونه کسی جاتو تو قلبم بگیره. فقط تو رو می خوام من بی تو آروم ندارم / عاشقی همیشگیمی تمام زندگیمی/ همش تو رویاهامی و مثل نفس باهامی /تو خوبی و میل داشتنی پاکی و دلبسته شدنی/…هر جای دنیا باشی الهی زنده باشی/ تو دنیا هیچ کسو از تو بهتر ندیدم/ یه تارموتو عزیزم به صد تا دنیا نمی دم/ به آرزوم می رسم با تو من خوشامگاهختم/ تمام عمرم شب و روزگار دنبالت می گشتم/ قلبم،(همه با هم می خوندیم) مال تو… جونم، مال تو عاشقیم به تو می نازم/ نفسم …دلم مال تو … جونم مال تو دلدادگیم من تو رو دوست دارم عزیزم …
داد زدم : کجایـــــی که…
داد زد: چه خبره خونه رو گذاشتی رو سرت؟
سرمو برگردوندم؛ آراد با اخم روی جاده پله وایساده بود. سریع روسریمو کشیدم جلو .
– برای چی آوای نکیر و منکرتو انقدر کشیده کردی؟ در ذهنش گذراندی صوتی قشنگی داری؟!
حولشو رو شونش انداخته بود. از پله ها اومد پایین: یه لیوان آبمیوه بیار استخر.
وقتی راهی شد، اضافه کردم: دیدید اضافه کردم بیدار می شه؟!
خاتون با خنده بیان کرد: اندیشیده صدای حورالعینه که داره از خواب بیدارش می کنه! به خاطر همین بیدار شد!
همشون خندیدن. برای من دردسر درست می کنن و بعدش به ریشمم می خندن! سیب موز و براش بردم به استخر. وقتی دیدم شنا می کنه، سریع روم رو برگردوندم. این بچه انگار شرم و حیاشو می خوره! پشتمو کردم بهش، راهی شدم لیوانو گذاشتم رو میز. میل داشتم فَلنگو ببندم که از تو استخر داد زد:
– کجا؟!
یه روزگار خیری بیاد من از کف دست این راحت شم! پشتم بهش بود؛ اضافه کردم:
– می رم…
حالا چی بگم؟! اضافه کردم: می رم…آها می رم نماز بخونم.
صوتش از پشت سرم اومد: یک ساعت داشتی فکر می کردی که چیکار می خوای بکنی؟! ساعت ده صبح چه نمازی می خوای بخونی؟!
فقط سرمو برگردوندم، به صورت پر اخمش چشم دوختم. دونه های آب رو صورتش بود. چقدرسفید شده! معلومه آب استخر بهش می سازه!
با همون اخم اضافه کرد: انقدر نگاه نکن! نگاهت انحراف پیدا می کنه! اون حوله رو بده به من.
سرمو برگردوندم به حالت اولیش. حوله ش رو صنقلبی بود. برداشتم و بدون اینکه بچرخم، فقط دست راستمو فرستادم پشت و اضافه کردم:
– بفرمایید!
– این چه وضع حوله دادنه؟!
– لباس تنتون نیست و بد تر از اون شلوارم نپوشیدین! می شه بگیرید؟ کف دستم خسته شد!
حوله رو از دستم گراهی شد و بیان کرد: برگرد!
کمی ترسیدم؛ اظهار کردم: برنمی گردم!
دادزد: گفتم برگرد!
منم داد زدم: لباس تنت نیست؛ برنمی گردم!
با دو تا دستاش منو برگردوند طرف خودش؛ چشمامو بستم.
گفت: چشماتو باز کن!
– باز نمی کنم!
– این بار آخره می گم دیدهاتو باز کن!
– منم برای بار آخر می گم تا زمانی که لباس نپوشیدی بهت نگاه نمی کنم!
با دو تا کف دستاش می تمایل داشت به زور چشمامو باز کنه! منم نگاهامو فشار می دادم تا باز نکنه. با کف دستام سعی می کردم دستشو دور کنم ولی اون زورش بیشتر بود. چشمام درد گرفته بود. بازشون کردم و داد زدم:
– نکن…نگاهام درد گحرکت کردن!
سر تا پاشو نگاه کردم، دیدم بدبخت حولشو پوشیده.
اظهار کرد: بار آخرت باشه سرم من داد می زنی!
سرمو پایین انداختم و اظهار کردم: ببخشید!
– به خاتون بگو برای خرید می رم بیرون، نهارو برای خودتون درست کنید.
– نگاه آقا.
بعد از اینکه تمیز کاریمون تموم شد، مشغول نهار خوردن شدیم. یه گوشه قرار گرفته بودیم داشتیم استراحت می کردیم که دیدم خاتون داره میاد طرفم. کنارم نشست یه بندم تو کف دستش بود.
گفتم: می خوای چیکار کنی خاتون ؟!
– آقا اضافه کرده به صورتت یه سر و سامونی بدم.
– اما من قلبم نمی خواد.
– کسی با دل تو کاری نداره! کف دستور آقاست.
تا خواست بندو بذاره رو صورتم، قد بلند شدم و اظهار کردم:
– آقا اول بره ریش خودشو یه سامونی بده، بعد به فکر صورت من باشه!
چند قدمی راهی شدم، گفت: آقا امشامگاه اگه تو رو اینجوری ببینه، منو می کشه.
وایسادم و بیان کردم:
– اولا اینکه صورت من مو نداره، چیو می خوای بزنی؟ دویوما جرات داره بهت کف دست بزنه، تا شقه شقش کنم!
بعد از اینکه کارمون تموم شد، خاتون دستمزد خانم ها زو داد و رفتیم حموم. اول مش رجب رفت بعدش خاتون. آخرین نفر من شدم. بعد از اینکه دوش گراهی شدنم تموم شد، چشمامو تو حموم چرخوندم که حوله رو پیدا کنم ولی نبود. یادم حرکت کرده بود بیارمش. سرمو کردم بیرون و بیان کردم:
– خاتون حوله رو برام میاری؟ تو اتاقم رو زمین افتاده… قربون کف دستت!
چند دقیقه بعد، دو تا تقه به در خورد. کف دستمو تا بالای بازو بیرون کردم، ازش گرفتم و اظهار کردم:
– عزیز دلمی! ممنون جیگر!
بعد از اینکه خودمو خشک کردم، لباسمو پوشیدم، اومدم بیرون. خاتون رو آوا زدم اما جوابمو نداد. معلوم نیست کجا گذاشته رفته؟ رفتم به اتاقم سرمو خشک کردم و موهامو بستم که صدای بسته شدن درو شنیدمو روسریمو پوشیدم، اومدم بیرون، دیدم خاتون و مش رجبن.
با تعجب اظهار کردم: شماها کجا بودید؟!
مش رجب: رفتیم برای امشامگاه خرید کنیم.
اینو گفت و حرکت کرد به اتاق. بازوی خاتونو فشار دادم و با ترس بیان کردم: کی راهی شدین؟!
– همون موقع که حرکت کردی به حموم.
بازوهاشو بیشتر فشار دادم و اضافه کردم: پس کی به من حوله داد؟!
– چی؟!
– حوله… از تو حموم صدات کردم، اضافه کردم برام حوله بیاری؟
خاتون کمی اندیشید و بعد با صدای قد بلندی خندید و گفت:
– حتما آقا آراد بهت داده، زیرا فقط اون خونست!
دستم شل شد.
با حرص بیان کردم: پس چرا بهم ناضافه کردید می خواید برید بیرون؟!
همین جور که می خندید، گفت:
– من کجا می دونستم جنابعالی یادت میره حوله رو با خودت ببری؟! خوب می اظهار کردی بیاد پشتتم کیسه بکشه!
با حرص بیان کردم: خاتــــــون!
وای! وای! بدبخت شدم! چی بهش اضافه کردم؟! حالا فکر نکنه اون حرفو واقعا به خودش زدم؟ نه بابا اونقدرا هم خر نیست که نفهمه! من خاتونو آوا زدم!
خاتون زد پشت کمرم و گفت: کجا رفتی؟ تو فکرش نباش! اینو بگیر!
ازش گرفتم و اضافه کردم: اینا چیه؟!
والا ما بهش می گیم لوازم آرایشی! نمی دونم تو چی بهش می گی! آقا اضافه کرده اینارو برات بخرم، برای امشب استفاده کنی.
بیان کردم: ممنون!
پلاستیکو انداختم تو اتاقم و به یه رژ مایع صورتی اکتفا کردم.
من و خاتون راهی شدیم به عمارت تا بساط پذیرایی رو حاضر کنیم . روی یه میز دراز سبد های میوه و ظرف شیرینی و آب میوه و خلاصه هر چی برای مهمونی لازم بود گذاشتم. قلب تو قلبم نبود. استرس و اضطرابم به آخرین حدش رسیده بود. به طوری که با کف دست لرزون چاقوها رو رو میز می ذاشتم. حتما مهمونی شلوغی می شه. خاتون با وسواس خاصی همه چی رو چک می کرد. به آشپزخونه راهی شدم که یه لیوان آب بخورم، زنگ آیفون تو عمارت پیچید. خاتون اومد تو آشپزخونه و جواب داد:
– بیاریدشون توی آشپزخونه.
همون جا منتظر موندم ببینم چی می خوان بیارن؟ بعد از چند دقیقه دو تا مرد که کارتون های کوچیکی کف دستشون بود، وارد آشپزخونه شدن، گذاشتنش رو میز. خاتون پولشونو داد و راهی شدن. در کارتون ها رو باز کرد.
گفتم: اینا چین خاتون؟!
– مشروب و ماءالشعیر.
با تعجب اضافه کردم: چی؟ مشروب؟! مگه مشروبم می خوان بخورن؟!
چهار تا از شیشه ها رو داد کف دستم و گفت: نه می خوان نگاش کنن! ببر بالا!
– وقتی همشون مشروب می خورن، ماءالشعیر برای چیه؟!
– برای پرهیزکارانه!
خاتون چند تا شیشه کف دستش بود. از آشپزخونه راهی شد بیرون. منم پشت سرش حرکت کردم و اظهار کردم:
– یه سوال! آقامون از کدومش می خوره؟
– هیچ کدوم!
تمایل داشتم چیزی بگم که تلفن آشپزخونه زنگ خورد. شیشه ها رو گذاشتم رو میز و با دو رفتم به آشپزخونه، تلفنو برداشتم و اظهار کردم: بله؟
– یه لیوان آب بیار!
بــــــــــوق! اگه یک روز به عمرم مونده باشه، سلام و خداحافظی نشونت می دم! یه لیوان آبو گذاشتم توی بشقاب کوچیک.
پشت در وایسادم، دو تا تقه به در زدم. مش رجب گفت: بیا تو!
اون داخل چیکار می کرد؟ حرکت کردم تو؛ آراد پشت به من وایساده بود. مش رجب کمکش می کرد کتشو بپوشه.
بیان کرد: خسته نباشی آیناز خانم!
با تبسم بیان کردم: درمونده نباشی مش رجب!
کارش که تموم شد، گفت: آقا با من دیگه امری نداری؟
– نه می تونی بری؛ فقط حواست باشه ماشیناشونو پشت عمارت پارک نکنن.
– دیده آقا.
مش رجب با تبسم از کنارم رد شد.
اظهار کردم: آب اوردم… کجا بذارمش؟
برگشتن آراد همان و افتادن لیوان از کف دست من همان. با دیدن قیافش، از تعجب دیدهام شیش تا شد! باورم نمی شد خودش باشه! چقدر ناز شده بود! بالاخره کف دست از ریشاش برداشت و شیش تیغش کرد! صورتش صاف صاف شده بود. سفیدی پوستش و نگاهای درشت سبزش بیشتر خودنمایی می کرد.
توی اون کت و شلوار، محشر شده بود اما ای کاش اون اخم رو صورتش نبود! پوزخندی زد و گفت:
– دست و پا چلفتی!
به خودم اومدم و سریع نشستم و هل هلکی خورده شیشه ها رو جمع می کردم که انگشتم برید. گذاشتم تو دهنم و مکیدم. اومد رو به روم وایساد؛ سرمو بالا گحرکت کردم؛ چسبو گحرکت کرد جلوم و اظهار کرد: یعنی انقدر قشنگ شده بودم که هل شدی؟!
وایسادم با اخم چسبو ازش گراهی شدم و اضافه کردم:
– اگه یه بادمجون با چند تا خط قرمز، شد هندونه، تو هم با زدن ریشت خوشگل می شی!
نگاش کردم، دیدم داره به لبم نگاه می کنه.
اضافه کرد: حق داشتی بگی آرایش نمی کنم؛ اینم زدی مالی نشدی!
انگشت اشارمو کشیدم به لبم. نگاش کردم رژی بود. وای! رژ صورتی براق زده بودم. تند تند با پشت دستم پاکش کردم.
اضافه کرد: چی کار می کنی؟!
– هیچی! غلطی که کردمو دارم پاکش می کنم!
برگشتم که برم، یه عطسه کردم. یه قدم برداشتم.
آراد گفت: وقتی از حموم میای بیرون، باید موهاتو خشک کنی!
با عصبانیت نگاش کردم و بیان کردم: چشم آقا جون!
سریع رفتم پایین. ساعت هشت بود که سرو کله مهمونا یکی یکی پیدا شد. یکی از یکی زیبا تر و پولدارتر! جالب اینجا بود که هیچ پیر پاتالی همراهشون نبود؛ همه جوون بودن.
وظیفه منم وایسادن دم در و برداشتن مانتو خانما بود. همشون عین آدم ندیده ها نگام می کردن. حقم داشتن! اونا کجا؟ من کجا؟
بعد اینکه این وظیفه خطیر مانتو برداشتن رو به پایان رسوندم، راهی شدم به آشپزخونه. آوای همهمه می اومد. بعضی وقت ها هم صوتی قهقه یه دختر بلند می شد.
خدا انگار دنیا رو برای اینا آفریده نه من! بار دیگر استرس اومد سراغم. یه لیوان از کابینت برداشتم، زیر شیر، پر آب کردم، گذاشتم به دهنم که یه دختر عین جن پرید تو آشپزخونه و با داد بیان کرد:
– سلام خاتونی!
از ترس هر چی آب تو دهنم بود، ریخت بیرون و شروع کردم به سرفه کردن. دختره اول تعجب کرد، بعد هل شد،، سریع اومد و زد پشت کمرم. حالا دیگه ول نمی کرد!
با مضطربی گفت: آخ ببخشید! فکر می کردم خاتون تو آشپزخونه ست .واقعا شرمنده!
همین جور که سرفه می کردم کف دستشو از پشت کمرم برداشتم و گفتم: عیبی نداره!
– یه نفس عمیق بکش!
یه نفس عمیق کشیدم. حالم بهتر شد.
نگام کرد و گفت: بهتری ؟
– آره… تجویزت خوب بود!
– بازم معذرت می خوام! نباید اون جوری می پریدم تو آشپزخونه.
با تبسم گفتم: مهم نیست!
– شما از فامیلای خاتونی؟
– نه…خدمتکار آقا آرادم.
– آها! گفته بود می خواد خدمتکار بیاره؛ پس شما رو استخدام کرده؟ اسمتون چیه؟!
– آیناز.
با ذوق بیان کرد: وای چه اسم نازی داری!
کف دستشو دراز کرد: منم کاملیام؛ خوشامگاهختم!
باهاش دست دادم و اظهار کردم: همچنین!
خاتون اومد تو. کاملیا با خوشحالی پرید تو بغلش و اظهار کرد:
– سلام خاتونی! چطوری؟ خیلی دلم برات تنگ شده بود!
بعد از روبوسی، خاتون اظهار کرد:
– نه اینکه راهت خیلی دوره؟ نمی تونی سر بزنی! به خاطر همین قلبت تنگ شده؟
– خوب ببخشید! کار و زندگی نمی ذاره .
راهی شد عقب و به خاتون خیره شد: وای خاتونی! تو این کت و دامن چقدر ناز شدی! از کجا خریدی؟!
خاتون قیافه جدی گحرکت کرد و گفت: از آلمان! یکی از خواهرام اونجاست؛ اظهار کردم برام یه کت و دامن بخره.
کاملیا باورش شد؛ اظهار کرد: جدی می گید؟ می گم این جور کت و دامنا تو ایران نیست! خیلی شیکه… می شه برای خواهرتون بگید برای منم یه لباس مجلسی بگیره؟ پولش هر چقدر شد می دم!
خاتون به من نگاه کرد و گفت: خب چرا به خودش نمی گید؟ سر و مر و گنده این جا وایساده!
کاملیا با تعجب به من چشم دوخت و گفت: شما اینو دوختید؟!
با تبسم اظهار کردم: بله!
– وای! خیاطیتون یکه! می شه برای منم یه لباس مجلسی بدوزید؟!
خندیدم و اضافه کردم: حتما چرا که نه؟
پرید تو بغلم و گفت: ممنون آنی خیلی ماهی!
با تعجب دیدهامو گشاد کردم. چه زود دختر خالم شد!
ازم جدا شد و اضافه کرد: بوس برای دو تاتون! بعدا می بینمتون؛ فعلا!
با تعجب رفتنشو خیره شدم .خاتون خندید و اظهار کرد:
– کاملیا همین جوریه! زود با همه دوست می شه!
یه سینی شیرینی داد دستم و اضافه کرد: ببر بالا.
بازم این استرس لعنتی اومدم سراغم. سینی رو سفت تو کف دستام گرفته بودم که لرزش کف دستام مشخص نشه. خاتون هم یه سینی به کف دست گراهی شد و پشت سرم اومد.
منم پله ها رو یکی یکی طی کردم. با سلام و صلوات وارد مجلس شدم.
وای خفه شدم! چیزی به اسم اکسیژن دیگه تو فضا وجود نداشت. هرچی عطر و ادکلن گرون قیمت بود، روی خودشون خالی کرده بودن. یه نفس عمیق کشیدم و راهی شدم جلو. سینی رو جلوی تک تک مهمونا گرفتم. همشون برداشتن. داشتم می حرکت کردم به آشپزخونه که یکی گفت:
– به من نرسید!
نگاش کردم. رو مبل کنار دیوار سمت چپم جای گرفته بود. یه لبخند بهم زد و گفتم:
– الان براتون میارم.
راهی شدم به آشپزخونه. یه نفس عمیق کشیدم. چند تا شیرینی رو گذاشتم تو بشقاب.
اضافه کرد: منو یادت میاد آیناز خانم؟!
سرمو قد بلند کردم. توی چهار چوب در وایساده بود. سرمو تکون دادم و اضافه کردم:
– بله؛ آقای وثوق!
با تبسم اظهار کرد: مثل اینکه اسممو فراموش کردی!
– نه آقای… امیر علی!
با خنده اضافه کرد: چی؟
با تعجب اظهار کردم: اشتباه اضافه کردم؟!
خندید و بیان کرد: نه… ولی اون آقا چی بود به اسمم چسبوندی؟ بگو امیر علی؛ راحت ترم.
با خجالت اضافه کردم: ولی این درست نیست من به اسم کوچیک صداتون بزنم.
اومد جلو، یکی از شیرینی ها رو برداشت و گفت:
– خیلیم درسته! دفعه بعد منو دیدی نمی گی آقای امیر علی! فقط امیر علی! اوکی؟!
سرمو انداختم پایین و گفتم: راحت نیستم. اجازه بدید آقای امیر علی صوتتون کنم.
تبسمی زد و گفت: اولش سخته، بعد عادت می کنی!
اینو گفت و حرکت کرد بالا به طرف سالن.
منم حرکت کردم بالا. همه جا چشم دوختم ولی خبری از آراد نبود. یهوی صدای دختری که بیان کرد « وای چقدر ناز شده» شنیدم. برگشتم دیدم به آراد که از پله ها میاد پایین نگاه می کنن. خندم گحرکت کرده بود! این همه پسر قشنگ اینجا نشتسن، اونوقت همه به این کچل نگاه می کنن؟! واقعا این خل و چلا فداییان آرادن؟!
به فرحناز چشم دوختم. چنان خودخواهانه به آراد نگاه می کرد انگار شوهرش داره از پله ها میاد پایین.
گفت: وای عزیزم! امشامگاه فوق العاده شدی!
آره جون خودش! با این سر کچلش خوش تیپم می شه! وقتی آراد با همشون سلام کرد، راهی شد روی تخت شاهیش که همون مبل مخصوصش بود، جای گرفت.
یه لیوان آب میوه گذاشتم رو میزش. چند قدمی حرکت کردم که پسری اظهار کرد:
– ببخشید خانم؟
برگشتم دیدم یه پسر با چشمای خمار، کنار آراد نشسته.
اضافه کرد: شما چرا روسری پوشیدی؟!
همه نگام کردن. این اضطراب ولکن ما نبود! حالا چی بهش بگم؟
فرحناز اظهار کرد: چی شد لال شدی؟ خوب جوابشو بده!
امیر علی و آراد هم نگام می کردن. به پسره نگاه کردم و اظهار کردم:
– به همون دلیلی که شما شورت می پوشید!
ابروشو برد بالا و اظهار کرد: چی؟ چه ربطی داشت؟!!
– ربطش اینه که دوتاش برای پوشاندن برهنگی استفاده می شه!
– آها… ولی من شورت نپوشیدم!
جدی اظهار کردم: درش بیار!
پسره با تعجب اظهار کرد: چیو؟!!
– شلوارتو!!!
فرحناز با اخم اظهار کرد: خجالت نمی کشی همچین حرفی می زنی؟!
نگاش کردم و گفتم: چرا کشیدم کم آوردم. داری بذار روش!
چند نفر بهش خندیدن. فرحناز با فک منقبض شده نگام کرد و چیزی ناظهار کرد. بد جور خفش کردم! پسره بیان کرد: اگه نپوشیده باشم چی؟!
نگاش کردم و گفتم: روسریمو در میارم!
همه گفتن «اووووووو!»
پسره تبسمی زد و اظهار کرد: باشه قبول!
لیوانشو گذاشت رو میز و کشیده شد، کمربندشو آروم کشید. چند تا از دخترا جیغ کشیدن. چند نفرم با خنده جلوی دیدهاشونو گرفته بودن.
یکی از پسرا گفت: قربون غیرتت حمید!
چند نفر از پسرا بلند خندیدن.
یکی از پسرا که گوشه ای وایساده بود، اظهار کرد: به افتخار آقا حمید!
چند تا از دختر و پسرا با خنده براش کف دست زدن. کمربندشو درآورد، گذاشت جلوی میز. دکمه شلوارشو باز کرد که آراد داد زد: بسه حمید!
همه نگاش کردن. رو مبل قرار گرفته بود. با اخم بیان کرد:
– می دونیم مردی! نمی خواد شلواتو دربیاری… این مسخره بازی رو تمومش کن!
یکی از دخترا که کنار فرحناز وایساده بود، گفت: اَه آراد! خب می ذاشتی ببینم پوشیده یا نه؟!
یکی از پسرا اظهار کرد: راست میگه خوب! ببینیم کدومشون ضایع می شه؛ بعد بهشون بخندیدم!
آراد با اخم به حمید خیره شد و با تاکید اضافه کرد: دکمه ی شلوارتو ببند!
حمید: چرا؟خوب بذار نشونش بدم نپوشیدم!
آراد با چنان اخمی نگاه حمید کرد که از اظهار کرده خودش پشیمون شد و دکمه شلوارشو بست. با همون اخم نگاه منم کرد. فکر کنم امشب کارم تمومه! آب دهنمو قورت دادم و با سرعت وارد آشپزخونه شدم. بعد از خوردن چند قلپ آب، آوای موسیقی تو سالن پیچید.
از پله های آشپزخونه حرکت کردم بالا، دیدم همه دارن می رقصن.
یهو یه دختری اضافه کرد: داداش چرا جای گرفتی؟ بیا برقصیم دیگه؟
نگاش کردم. کاملیا بود. داشت به امیر علی که پشتم نشسته بود، نگاه می کرد. یعنی این دو تا خواهر و برادرن؟ دیدهاشون که هم رنگ همن.
امیرعلی بیان کرد: حوصله ندارم کاملیا جان. خودت برو.
لبو لوچشو آویزون کرد و گفت: بی ذوق!
از کارش خندم گراهی شده بود. امیر علی به من چشم دوخت و تبسم زد. منم با لبخند جوابشو دادم. به همه چشم دوختم. هر پسری کف دست یه دخترو گرفته بود و می رقصید. آرادم با عشقش فرحناز می رقصید. البته با چند تا دختر لوند دیگه هم رقصید. حتی با چند تاشون لب داد.
مهمونی خسته کننده ای بود. البته برای من که کاری جز پذیرایی و خم و راست شدن نداشتم. ساعت دو صبح خوابیدم.
صبح برای نماز بیدار شدم؛ وضو گحرکت کردم، سجادمو پهن کردم، چادرمو انداختم رو سرم که صوتی در اومد. هر کی بود با مشت می زد. انگار یادش حرکت کرده چیزی به اسم آیفون اختراع شده! منم گیج شدم و با چادر دویدم سمت در.
درو که باز کردم، دیدم یه خانم خوش تیپ با قد متوسط وایساده. منو که دید، اظهار کرد: تو کی هستی؟!
– من…
یه پسری از پشت سرش گفت: مولین می شه بری کنار؟
مامانش حرکت کرد به سمت عمارت. پسره هم پشت سرش اومد. خواب آلود بود. انگار از خواب بیدارش کرده بودن. با سر پایین چمدونو آورد داخل. تا دیدمش گفتم:
– بازم تو…؟!
سرشو آورد بالا. خواب از سرش پرید و اظهار کرد:
– جغجغه ؟! تو اینجا چیکار می کنی؟!
سر تا پاشو خیره شدم و گفتم: خودتت اینجا چیکار می کنی؟!
اونم سر تا پای منو که زیر چادر بود خیره شد و اظهار کرد:
– خواهر خدا حفظتون بکنه! خیلی ببخشیدا؟ اینجا خونه ماست!
با تعجب گفتم: چــــــــی؟!
مامانش صداش زد: پرهام چرا وایسادی؟ بیا دیگه!
– نگاه مامان … می بینی؟ بچش که نیستم؟ حمالشم! به خاتون بگو رویا اومده.
چمدونو کشیده کرد و گفت: با اجازه خواهر!!!
یعنی این مولین و برادر آقاست؟ پس چرا پرهام شامگاهیه داداشش نیست؟
نزدیک بود آفتاب طلوع کنه. دویدم سمت خونه و سریع نمازمو خوندم. خاتون که بیدار شد، بهش گفتم رویا اومده.
خاتون وقتی اسم رویا رو شنید، با دلواپسی بیان کرد: وای …شروع شد!
با تعجب اضافه کردم: چی شروع شد؟!
– دعواهای آقا با رویا خانم! .
راس ساعت شیش راهی شدم به اتاق که اقا رو بیدار کنم. دیگه عقب گرد نکردم؛ سرمو انداختم پایین و بالا سرش وایستادم.
صداش زدم: آقا؟
سریع دیدهاشو باز کرد. بچم چه زود بیدار می شه و من خبر نداشتم!
تمایل داشتم برم که اظهار کرد: امیر علی رو از کجا می شناسی؟!
نگاش کردم. سرش رو بالشت بود، دیدهاشم بسته.
گفتم: با لیلا، همونی که کشتیش، رفتیم نمایشگاه نقاشیش. اونجا با هم آشنا شدیم.
– چه زود با همه رفیق می شی!
– رفیقش نیستم!
سرشو رو بالشت درست کرد و با اخم نگام کرد و گفت:
– فکر کردی دیشب حواسم بهت نبود؟! یک ساعت داشتید گل می گفتید و گل می شنیدید… چی بهش می گفتی که می خندید؟ ها؟!
دلم شروع به سریع شتابزده زدن کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜