پارت ۱۰ رمان پاورقی زیستن (جلد دوم )

-بفرما بابا هم تایید کرد،عمه تو هم بیا یه ذره لاغر شی
راحله با چشم غره دو بطری آب به سمتش گحرکت کرد،مدت زیادیست مهیار به او می گوید چاق شده،اما راحله برای باریک‌اندام شدن اراده ای نداشت و تنبلی می کرد.
-برو تا این دوتا بطری رو رویت خالی نکرم
مهیار با خنده گفت:خوب چرا غمگین می شی عمه!من فقط می خوام لباس هایی که می خری اندازه ات باشه
راحله با تبسمی سرش تکان داد،قدمی برای بیرون حرکت کردن برداشت که با آوای عمه اش برگشت:گیتی نمیاد؟!
-چرا یک ساعت دیگه می رم دنبالش
هنوز مهیار از آشپزخونه بیرون نراهی شده بود که صوتی زنگ آیفون قد بلند شد.
راحله به سمت آیفون رفت و با مسروری اظهار کرد:سلام عزیزم،بیا تو
مهیار متعجب که عمه اش با ذوق به چه کسی گفته عزیزم خیره شد وبیان کرد:کی بود؟
-زنت..گیتی جون
-چرا رسیده؟قرار بود برم دنبالش که
-قدرشو بدون،اینقدر دوست داره که طا قت نیورده منتظرت بمونه
مهیار لبخند کجی گوشه ی لبش نشاند.وبرای باز کردن در به سمت سالن حرکت کرد.
گیتی با دیدن مهیار با لبخند بیان کرد:سلام مهیارخودم..خوبی عزیزم؟
صورتش جلو برد که مهیار سریع عقب کشید:خواهش می کنم گیتی
اخم هایش درهم کشید:مگه چیکار کردم؟!
مستانه نزدیک تر شد:سلام
گیتی با تبسم کش داری که بر روی لب هایش بود به سمت مستانه حرکت کرد بعد از روبوسی به عروسک در کف دستش چشم دوخت،و اضافه کرد:
-عروسک برای سایناست؟
-آره این بار یه باربی زیبا براش اوردم،فکر می کنی اندازش خوبه؟
-آره بابا خیلی هم بزرگه،اگه دخترای من این و ببین که دیگه شر میشه
خندید:عیب نداره خوشم میاد خرج رو دستت بندازم
ساینا که برای شستن کف دست و صورتش به روشویی راهی شده بود با دیدن گیتی اخم کرد..ولی گیتی از رو نرفت و برای بوسیدنش به طرفش راهی شد.
-سلام دختر قشنگ خودم،خوبی؟
با لحن سردی اضافه کرد:من دختر تو نیستم…
گیتی که از حرف های ساینا خوشش نیامد،سعی کرد چشمش به روی چشمان پر از خشم ساینا ببینددوبا لبخند عریض خودش را آرام نشان دهد.
-من این عروسک و برای تو خریدم
ازدستش گراهی شد وگفت:ممنون،ولی من دیگه با عروسک بازی نمی کنم
-خوب پس چی دوست داری برات بگیرم؟
ساینا بعد از ثانیه ای که در نگاهان سبز او خیره شد اظهار کرد:من نمی خوام تو مولینم باشی
این حرف تلخ را به گیتی زد و با عروسکش به اتاق سایه رفت.راحله برای آنکه حال گیتی بیشتر از این گراهی شده نشود،برای سلام و احوال پرسی به طرفش راهی شد.اما حال گیتی بدتر از آن بود که با قربان صدقه رفتن های پرویز و نازکشیدن های راحله خوب شود… تمام مدت از حرص ناخنش می جوید.
مهیار کنارش جای گرفت واضافه کرد:اینقدر ناخن هات و نجو
با چشمان حرص از عصبانیت گفت:نمی خوای به ساینا یه ذره ادب یاد بدی؟
با لحن آرامی که رگ هایی از عصبانیت داشت گفت:
-دختر من ادب داره،فقط نمی خواد یه عضو دیگه به خانواده ی دونفره مون اضافه بشه
-مهیار من واقعا دیگه دارم کلافه میشم،اگر می خوای با من ازدواج کنی خودت یه فکری به حال این موضوع کن،اگر منو نمی خوای…دوست نداشتن دخترتو اینقدر بهونه نکن
مهیار که می تمایل داشت او را آهسته کند با لبخندی آرام در گوشش گفت:
-بیا بریم تو سرما قدم بزنیم برای دل خوبه
متعجب به چشمان سیاه مهیار چشم دوخت:چی؟کی همچین توصیه ای کرده؟
-خودم..(بلندشد)بریم
گیتی که با حرف مهیار کمی آهسته شده بود.با تبسم هممسیر مهیار به بیرون رفت.
سه روزگار از وارد شدن مریم گذشته بود در این مدت فقط همان یک بار به خانه ی سعادتی سر زد، ،سایه و پدرش تنها در خانه مشغول درست کردن شام بودند که صوتی زنگ ایفون نواخته شد.سایه از پشت میز گوشی برداشت:
-بله!
مریم مستاصل گفت:سایه خواهش می کنم در و باز کن
سایه با دیدن تصویر مریم در ایفون با تعجب به پدرش نگاه کرد.پرویز اظهار کرد:کیه؟
سایه کنار رفت و پرویز با دیدن مریم به دخترش نگاهی انداخت ،او هم منتظر به پدرش،پرویز سریع گفت:
-درو باز کن
سایه با اعتراض گفت:ولی بابا…
پرویز با جدیت گفت:بیان کردم درو باز کن
سایه دکمه را زد،و پرویز بعد از چند ثانیه چشم دوختن به آیفون به خودش رسید و پیشامگاهندش را باز کرد،تمام رفتار های سنجیده و درستی که در آن عصبانیت و کینه نباشد برای خودش در چند صدم ثانیه مرور کرد،سعی می کرد در برابر مریم آهسته باشد.می دانست کسی که زندگی مریم را پاشاند خودش بود که او را مجبور به ازدواج اجباری با پسرش کرد.آن هم بخاطر پولی که می توانست بدهد وهر گز پس نگیرد.
با همان لباس راحتی که به تن داشت در را برای او باز می کند.مریم با دیدن پرویز با چهره ی غمگین و آزرده تبسمی زد که بیشتر شامگاهیه حالت قبل از گریه بود..مریم احساس کرد برای این مرد هم قلبش تنگ شده ولی برای گریه کردن کمی زود بود.هم برای این مرد و هم با دیدن خونه خاطرات سال های دورش به یادش رسید و بغض کرد.
مریم با بغضی که در گلو داشت گفت:سلام
ولی پرویز لبخندی نزد:سلام خوش اومدی
با ورودش به خونه حس کرد باید گریه کند..هر چند وسایل خانه عوض شده بود اما خاطراتی که با مهیار داشت گوشه،گوشه ی این منزل هنوز بودند و تکان نخورده ا ند.قطره ای اشک ریخت.نگاهش به اتاق مشترکشان افتاد،ناخوادآگاه و بی اراده به آن سمت کشیده شد قدمی برداشت.که پشیمان شده ایستاد و برگشت:
-اجازه هست؟
پرویز کف دستش دراز کرد:خواهش می کنم بفرماید
مریم تبسم تلخی زد،چقدر پرویز بااو رسمی صحبت می کرد.با باز کردن در اتاق خاطرات شیرین و خوبی که مهیار برای او ساخت بود از کنارش به سرعت کذشتند،حرکت کردارهای بدی که با او داشت بر صورتش می زند.دستش بر سینه فشرد و مانع ریختن اشک هایش شد،یادش نمی رود راهی شدارهای سردی که با او داشت و مهربانی او با خودش… نفس کشید هنوز ازاتاق بوی خوشبختی می وارد شد.
قدمی به جلو تر بر می دارد،روی وسایل عوض شده ی اتاق گرو خاک نشسته بود..به سمت اینه می رود ودر ان اینه غبار گرفته نظاره گره خودش بود.وبا انگشت اشاره اش خطی روی آن می اندازد.غبار کنار رفت ولی غبار غم چهره اش باقی مانده بود.
پرویز:دیگه اینجا نیست؟
به سمت پرویز که در چهار چوب در ایستاده بود،چرخید و متعجب اظهار کرد:نیست؟
-نه…چهار ساله از اینجا حرکت کرده
با ترس اینکه از ایران رفته باشد با وحشت به پرویز نزدیک تر شد وگفت:
-کجا؟!چرا راهی شده؟!سایه اظهار کرد داره ازدواج می کنه مگه ایران نیست؟
پرویز در آن فاصله ی نزدیک بیشتر به مریم دقیق می شود،متوجه تغییرات در او شد،نحیف شده و چهراش دیگر مسروراب نبود.
-مگه مادرت چیزی بهت ناظهار کرده؟
-نه چی باید بگه؟(با شرمندگی گفت)راستش مادرم اصلا نمی دونه من اینجا اومدم
-چرا؟
کیفش روی کف دست جابه جا کرد وگفت:نمی خواستم مانعم بشه و بگه کارم بی فایده است
پرویز که می خواست از زیر زبانش بکشد چرا به ایران وارد شده از او پرسید:کدوم کارتون؟
مریم که کلافه شده بود به چشمان پدر شوهرش خیره شد،او هم متوجه تغییرات در پرویز شد…پیرترشده ودیگر ازآن پدر شوهر جوان وخوش پوش خبری نبود،روزگاربرتن او لباس پیری کرده است.اما همچنان نگاهان مهربان و چهره ی صبوری داشت.همین چهره مانع شد مریم عصبی شود.
مریم با ملایمش گفت:میشه بگید مهیار الان کجاست؟
-خونه اش!توی یکی از این محله های تهران زندگی می کنه
مریم از سرآسوده گی نفسی کشید،اما یک‌باره با یاد آوری چیزی به سرعت به پرویز نگاه کردوگفت:
-با اون وضعش داره تنها زندگی می کنه؟!چرا بهش همچین اجازه ای دادید؟اگر اتفاقی براش بیوفته چی؟
پرویز پوزخندتمسخر آمیزی زد:مگه براتون مهمه؟یادم نمیاد هیچ وقت نگرانش شده باشی
با این حرفش مریم بیشتر خجالت کشید،قلبش می میل داشت یک نفر به او پاکنی می داد تا می توانست تمام حرکت کردارهای گذشته اش را پاک کند،تا کسی دیگر آنها را به سرش نزند و بیشتر شرمنده اش نکند.پرویزبه سمت سالن راهی شد و اظهار کرد:
-بفرماید
مریم پرویز را همجادهی کرد،بعد از نشستن پرویز گفت:
-الان چند ساله چشماش می بینه
آنقدر حرفش صریح زد که مریم نتوانست خوب متوجه شود با گیجی اظهار کرد:
-می تونه ببینه؟مهیار؟!چطور ممکنه؟!
-دوسال بعد از رفتن تو عمل پیوند قرنیه انجام داد،الان هم با دخترش داره توی یه برج زندگی می کنه
باورش برای مریم سخت بود،هنوز شوک زده بود…چطور ممکن است ببیند؟این یعنی برای انجام هر کاری دیگر نیازی به کسی ندارد. سعی می کرد دیدهان ودهان باز شده از تعجب جمع کند،موفق به این کار هم شد…با خرسندی تبسمی زد،نفس عمیقی کشید:
-مسرورم می بینه…
خوشحالی در چهره اش به وضوح دیده می شد،به طوری که پرویز نتوانست بگوید خرسندی اش دروغین است.
پرویز:بخاطر دخترش اینکارو کرد وگرنه هیچ وقت حاضر نمی شد عمل کنه
مریم سرش پایین انداخت و با کف دستانش بازی کرد، کلمه ی “دخترش”دوست نداشت،قلبش می میل داشت بگوید دخترتون،ولی بعد در قلبش به خودش خندید که تو برایش مادری نکردی،پس از آن دختر حقی نداری.همانطور که سرش پایین بود بیان کرد:
-ساینا خوشگله؟
پرویز که از عمد آن کلمه را به کار برده بودکه مریم متوجه اشتباهش شود،باز تکرار کرد:
-آره خیلی خوشگله،چون به باباش رفته…
مریم با تعجب به پرویز خیره شد که چرا آینقدر اصرار دارد بگوید او دخترش نیست،پرویز ادامه داد:همه چیزش به باباش حرکت کرده
دلش شسکت و اشک در چشمانش حلقه بست وگفت:میشه ازتون یه خواهش کنم؟
-بگو
-میشه به مهیار بگید اجازه بده دخترمو ببینم؟!قلبم برای دیدنش پر می کشه
در همین حین سایه دو فنجان قهوه آورد،یکی جلوی مریم گذاشت و دیگری برای پدرش گذاشت.مریم به سایه و موهای بازش نگاه کرد،می تمایل داشت از او تعریف کند و بگوید،”چقدر خانوم و زیبا شدی”ولی ترسید که باز سایه چیز به او بگوید.همین فکر باعث شد از خیر تعریف کردن بگذرد.
مریم کف دستمال کاغذی از روی میز برداشت واشک هایش قبل از جاری شدن پاک کرد…و برای آرام شدنش کف دستش دراز کرد که فنجان قهوه را بردارد… پرویز متوجه لرزش خفیف دستش شد،این بیماری برای پرویزاشنا بود.پرویز با حالت تعجبی اضافه کرد:
-قرص مصرف می کنی؟!
مریم ملایم سرش را با حالت پرسشگرانه ای به سمت او چرخاند وگفت:از کجا می دونید؟
-لرزش کف دستت،مشکل اعصاب داری؟
فقط سرش تکان داد و فنجانش روی گذاشت و باز نگاهش به پرویز دوخت و اضافه کرد:
-من نیومدم اینجا که در مورد بیماریم با شما صحبت کنم،اومدم ازتون خواهش کنم کاری کنید که مهیار اجازه بده ساینا رو ببینم
پرویز که هنوز کنجکاو بود بداند چرا مریم مشکل اعصاب پیدا کرده از او پرسید:چرا خودت ازش نمی خوای؟
مریم راضی بود که مهیار را مجدداً ببیند،و با او صحبت کند مخصوصا حالا که دیگر دیدهانش می بیند،شاید از قبل جذاب تر شده باشد.اب دهانش در اثر خوردن قهوه تلخ شده بود به پایین قورتش داد.
-آدرسش و بهم بدید
پرویز ترجیح داد قبل از رویا رویی این دو خودش مهیار را آماده کند بنابراین گفت:باهاش صحبت می کنم،شمارتو بده
-ندارم،هنوز توی ایران خط نگرفته ام
پرویز بلند شد و شماره روی دفتر تلفن نوشت،بعد از پاره کردن جلوی مریم گرفت واظهار کرد:فردا شامگاه بعد از ساعت هشت بهم زنگ بزن
برداشت و تشکر کرد.
هر دو ایستاده بودند که صوتی زنگ ایفون،حواس هر دو را به سمت آشپزخانه کشاند.سایه بعد از جواب دادن به سالن برگشت و با چهره ای مضطرب ومضطرب به پدرش نگاه کرد.
پرویز با نگرانی بیان کرد:کی بود؟!
سایه از هر برخوردی می ترسید،با همان استرسی که در وجودش بود اظهار کرد:مهیاره
چشمان پرویز از تعجب باز ماند وچهره ی مریم رنگ پراند..آماده گی ملاقات به‌یک‌بارهی با مهیار را نداشت.روی لبه ی مسروری و دلواپسی ایستاده بود..پرویز پرسید:
-چرا اومده؟!
-بابا من چه می دونم
پرویز می خواست مریم را پنهان کند که در خونه زدند،خودش هم می خبر داشت کارش بی فایده است رو به سایه کرد:
-برو درو باز کن
سایه می تمایل داشت خودش را ملایم کند نفس عمیقی کشید.به سمت در رفت… در را باز می کند و باچهره ی خرسند مهیار رو به رو می شود،ولی مهیار با دیدن صورت پر از استرس خواهرش لبخندش برچیده شد و پرسید:
-سایه حالت خوبه؟چرا رنگت پریده؟!
به خودش مسلط شد و گفت:خوبم،بیاید تو
میهار به شوخی اضافه کرد:نکنه از اینکه ما هر شامگاه اینجاییم ناراحتی؟
با صوتی به‌آرامی ای بیان کرد:دعواش نکن
متحیر از رفتارهای خواهرش بیان کرد:کیو؟
بازویش گحرکت کرد و به داخل فرستاد:بیا تو، مهمون داریم
ساینا با جیغ و خوشحالی به سمت سالن دوید و گفت:سلام آقا جون ما بار دیگر اومدیم،بابام راضی…
حرفش با دیدن زن جوانی که ایستاده نیمه ماند…چند قدم مانده به مریم ایستاد،احساس کرد کارش بی ادبانه بوده که ملاحضه ی مهمان نکرده و اینطور با فریاد زد و دویدن وارد خونه شده است.
با شرمندگی به زن نگاه کرد و اضافه کرد:سلام، ببخشید
مریم تحمل نیاورد و کف دست روی سینه اش گذاشت و با بهت و ناباوری به دختر زیبایی که شباهت زیادی به مهیار داشت نگریست،موهای ل*خ*ت وپرپشت بازش اطرافش ریخته بود و کلاه مشکی بافت با پوست سفیدو دیدهان بزرگ سیاهش هم خوانی ایجاد کرده بود.نفسش از دیدن او بند وارد شده بود،تبسمی زد وبا صوتی لرزانش بیان کرد:
-ساینا
مهیار با کنجکاوی وارد خانه شد…می خواست زود تر بداند مهمانش کیست و چه کسی را نباید دعوا کند؟
از راهروی باریکی که از در وردی عبور می کرد به سالن رسید…او هم همچراکه دخترش با دیدن آن زن ایستاد… مریم وقت نکرده بود جلو تر برود و ساینا را در آغوش بکشد…هر دو دیده در نگاه یک دیگر شده بودند…نفس مریم در سینه حبس شده بود قلبش لرزید،حسی گنگ به سراغش رسید… با ناباوری به مردی که با دیده هایش اورا می کاوید خیره شد،هنوز دلپذیر و خوش پوش بود…قدمی به جلو برداشت می میل داشت در نگاهانش دقیق تر شود…هنوز مهربان است،دیگر از آن موهای کوتاه خبری نبود…کشیده شده،وچند تار موی سفید در موهایش مشخص است،مگر چند سالش بود که موهایش به این روزگار دررسیده ؟ یا شاید هم ارثی است؟…مهیار تکان نمی خورد!آشناست!این زن کیست؟او را کجا دیده؟!یادش نمی رسید…چهره ای از او در ذهنش نداشت.صوتی مریم با همان لرزش صدایش زد:
-مهیار
یادش رسید…دختری که با صوتی طنازش یک بار همینطور فریبش داد واز او میل داشتگاری کرد…آلبوم…عکس…خاطره ای از یک زن که سال ها منتظر دیدنش بود…نامهربانی هایش…همانطور که دستانش در پالتوی طوسی اش مشت کرده بود و زیر لب زمزمه کرد:
-مریم
اما کسی صوتیش نشنید،هیچ کدام از آنهایی که آنجا ایستاده بودند جرات حرف زدن نداشسریع…و ساینا میان آن دو ایستاده بود و گاهی به پدرش و گاهی به آن زن که همچنان اشک می ریخت نگاه می کرد.مهیار خشک و سرد گفت:
-ازاینجا برو
نگاهان مریم در دیده هایی که در حرکت بود قفل شده بود:مهیار..
با عصبانیت فریاد زد:گفتم گمشو برو بیرون
رعشه بر اندام ساینا افتاد از ترس پیش عمه اش رفت..پرویز جلو تر حرکت کرد:مهیار آروم باش
مهیار به صورت زنی نگاه می کرد که همچراکه دخترش موهای لختش یک طرف صورتش ریخته بود:
به مریم نگاه می کرد ولی مخاطبش پدرش بود:
-بهش بگو اگر تا یک دقیقه دیگه اینجا باشه…بد می ندازمش بیرون
مریم با همان اشک ها، موهایش به داخل روسری اش هدایت کرد،سایه دست برادرزاده اش گراهی شد،همراه خودش به اتاق می برد که مریم صدایش زد:
-ساینا…
مهیارباز فریاد زد:اسم دختر من و به زبونت نیار
نزدیک مریم شد..باز بوی عطر سرد به مشامش رسید…چشم هایش چقدر مظلومانه به او خیره شده بود،مریم با ترس اینکه سیلی بخورد به مهیار نگاه می کرد…اما او قلبش به رحم وارد شد و دیگر فریاد نزد،به‌آرامی اظهار کرد:
-از اینجا برو…نذار جلوی ساینا بهت بی احترامی کنم،دیگه هم اینجا پیدات نشه
با دیدن مریم کینه و دشمنی اش روی عشق وعلاقه اش سایه افکنده بود و اجازه خود نمایی نمی داد.هیچ کدام از حرف ها و حرکاتش دست خودش نبود.
کف دست ساینا گرفت وبا همان خشم به طبقه ی بالا،اتاق پدرش راهی شد…مریم به راهی شدن او نگاه می کرد…دیگر پاهایش روی زمین نمی کشید…دیگر برای پیدا کردن مسیر کف دست به جلو دراز نمی کرد،چقدر مردانه قدم برمی داشت…ولی تلخ شده بود…بی رحم..بی احساس…این مرد را نمی شناخت…مهیاری که او را دوست داشت این چنین نبود…همیشه قربان صدقه اش می حرکت کرد،ولی با یاد آوری اینکه او ازدواج می کند تبسم تلخی زد و سرش پایین انداخت.با همان بی رمقی که حاصل دیدن مهیار بود به سمت مبل راهی شد و کیفش برداشت و به طرف در حرکت کرد…پرویز با چند قدم کوتاه خودش را به او رساند وبیان کرد:
-مریم
برگشت…حس آرام بخشی از این آوا زدن به او کف دست داد،چقدر مهربانانه صدایش زد:معذرت می خوام
-تقصیر شما نیست اقا پرویز،من نباید بی موقع می اومدم…باید برم خدا رو شکر کنم کتک نخوردم
سایه با جعبه دستمال کاغذی به طرفش رسید وجلویش گراهی شد:بفرماید
با لبخند برداشت:ممنون سایه
سایه که انگار قلبش به حال مریم می سوخت با مهربانی اضافه کرد:
-بخاطر حرکت کردار اون روزگارم هم معذرت می خوام
با تبسم تلخی که ناشی از حرکت کردار مهیار بود،بازویش نوازش کرد:عیب نداره…
نگاهی به پرویز انداخت:خداحافظ
-بذار برات آژانس بگیرم
با چهره ی گراهی شده وناراحتی بیان کرد:نه ممنون می خوام یه ذره جاده برم
مدتی که از منزل خارج می شد،به این اندیشید کدام مسیر را برای راضی کردن مهیار در پیش بگیرد.
مهیار از پشت پنجره به زنی که آهسته مسیر منزل تا در حیاط را طی می کرد نگاه کرد…این همان زنی بود که آرزوی دیدنش را داشت،وحالا که جلویش ایستاده بود ردش کرد.تا وقتی که کامل از خانه خارج شود او را نظاره کرد…و آه با حسرتی کشید که درد جان کاهی در قلبش پدید رسید.ساینا از ترس روی تخت نشسته بود و سوالات زیادی در موردآن زن که پدرش برسرش فریاد زد در سر داشت…نپرسید… فقط به پدرش نگاه می کرد.
احساسات ضد ونقیصی به سراغش آمدند…حسی که با دیدن عشق چند ساله اش از زیر خاکستر قد بلندشد و ضربان قلبش را بالا برد…وحس کینه و دشمنی،بخاطر رفتارهایی که با خودش داشت و محبت و عاشقیش را ندید وبدتر از آن دختر چند ماه اش را بخاطر یک عاشقی رها کرد و حرکت کرد.گیج شده بود نمی دانست کدام راهی شدار دربرابر او داشته باشد، درست تر است.مریم بین دو حس او گیر افتاده بود.
با آوای دربرگشت..پرویز با تبسم قلبگرم کننده ای به سمت ساینا راهی شد و بوسیدش:
-برو پیش عمه سایه میز شام و حاضر کن تا من و بابا بیام
به پدرش نگاه کوتاهی انداخت و رو به پدربزرگش بیان کرد:باشه
از تخت پایین وارد شد و از اتاق خارج شد…پرویز رو به مهیار که کنار دیوار پنجره تکیه داده بود کرد و اظهار کرد:
-چه استقبال گرمی!
با کلافگی پوفی کشید و با نگاهان دلخورش به پدرش چشم دوخت:چند وقته اینجاست چیزی به من ناظهار کردید؟!
-زمان اومدنش و نمیدونم..ولی دیروزگار یه بار اومد اینجا
با صدای آرامی با پدرش صحبت می کرد،و نشانه ای از خشم وعصبانیت در آن دیده نمی شد:
-چی می تمایل داشت؟
-به من اضافه کرده فقط می خواد دخترش و ببینه
مهیار که مطمئن نبود اضافه کرد:همین؟شما هم باور کردید؟شوهرش چی اونم اومده بود؟
-مگه الان دیدش؟دیروزگار هم نمی دونم شاید هم هممسیرش بوده
با دست موهایش به هم ریخت:وای وقتی یادم میاد چطوری بخاطر اون مردیکه..به من و دخترش پشت کرد…
-می خوای چیکار کنی؟
-هیچی..نمیذارم ببینتش
ارکنار پدرش عبور می کردکه حرف پرویز ایستاد:اون مادرشه…اینقدر بی رحم نباش
عصبانیت در دقیقه پیشش برگشت ودرچشمان پدرش خیره شد:
-به حرفی که خودتون زدید باور دارید؟!زمانی که بخاطر عشقش قید بچه شو زد…برچسب مادر بودن ازش گحرکت کردم…ساینای من مادر نداره…گیتی براش بسه…هر چند هیچی از مادری کردن حالیش نیست
-صورتش و دیدی؟چقدر غمگین و افسرده بود..فکر کنم زندگی خوبی نداشته
با تحکم گفت:
-حقش بود…اصلا مگه خودش بچه نداره؟بره پیش بچه های عشقش…مثلا که چی بعد از هشت سال اومده که ساینا رو ببینه!!!که ادعا کنه قلبم براش تنگ شده؟…من باور نمی کنم
-چراباهاش حرف نمی زنی؟
-من حرفی ندارم باهاش بزنم…اگر یک بار دیگه دیدش؛بهش بگو کاری به من وساینا نداشته باشه،این ادعای مادر بودنش هم بذاره کنارچقدر شوهرش بی غیرته که حداقل نیومده دنبالش
این را اضافه کرد وو از اتاق خارج شد.پرویز کف دستی به صورت خسته اش کشید،او هم گیج شده بود نمی دانست بین آن دو چگونه رفتار کند.چطور پسرش را راضی کند که اجازه دهد مریم دخترش را ببیند.هر چند مریم مستحق این دیدار نیست…مهیار وحتی پرویز نمی اطلاع داشتند که مریم دیگر کامیار ندارد.ومریم برای دیدن عزیزانش به ایران وارد شده واینکه پیام کامیار را به مهیار برساند که اوراببخشد.
*********
مریم به ماشین گران قیمت پارک شده جلوی در خانه شان نگاهی انداخت…نمی دانست متعلق به کدام فامیل ناشناخته شان است.
با ورودش به منزل و شنیدن صوتی پریسا تبسمی بر لب آورد…خوب شد،می توانست اتفاق بد اول شبش را با دیدن خواهرش جبران کند…همانطور که به خونه نزدیک می شد از پنجره ی اشپزخانه آوای خواهرش شنید که با مادرش صحبت می کرد.
پریسا با هیجان دیدن خواهرش گفت:پس چرا نمیاد؟اصلا کجا راهی شده؟!
-نمی دونم…خیلی می ترسم بره پیش مهیار
-خوب بره،حقشه دخترش و ببینه
-یه چیزی برای خودت می گیا،می دونی اگر مهیار بفهمه برگشته ممکنه اذیتش کنه؟
-مولین من و تو می دونیم مهیار اهل این کارا نیست…منطقی تر ازاینه که بخواد همچین کاری کنه
مریم همچنان با سر پایین و دلخوری که درچهره داشت به حرف هایش گوش می داد…هوای سرد اجازه نداد بیشتر از آن بیرون بماند.کلید در کف دستش درون کیفش گذاشت و وارد پذیرایی شد…آوای جیغ و دویدن دوپسر مانع راهی شدنش به آشپزخانه شد…با سرو آوای زیاد و خنده دنبال هم می دویدند و می خندیدند…گاهی به سمت هم لگد می زدند…مریم با تبسمی به آن دو پسر که حدس می زد پسران خواهرش باشد چشم دوخت…به این اندیشید که امین اگر به پسر او اظهار کرده از آمازون آوردیش…پس این دوتا از کجا وارد شده اند؟آرش بخاطر آنکه از حملات آنها در ولین باشد در گوشه ای از خونه گز کرده و متعجب به آنها نگاه می کرد.
پریسا که برای چندمین بار برای آرام کردنشان به پذیرایی رسید ولی با دیدن زنی که با تیپ مشکی پشت به او ایستادi با مسروری دهانی باز…به‌آرامی به طرفش راهی شد و صدایش زد:
-مریم
برگشت…مات و مبهوت خواهرش پریسا شده بود…زیبا بود زیبا تر شده،از تیپ وجواهرات گران قیمتی که به گردنش انداخته مشخص بود یکی از زنان مرفع جامعه است.با اشک کیفش روی زمین رها کردو در آغوشش جای گحرکت کرد.
-مریم،عزیزم ،خواهرم…چقدر قلبم می تمایل داشت ببینمت
دقایقی در آغوش یک دیگر گریه کردند،این دلتنگی باعث شد پسرها ساکت و ملایم به آنها نگاه کنند.
پریسا اشک هایش پاک واضافه کرد:باورم نمیشه اومدی؟!
مریم به چهره ی خواهرش خیره شد:قشنگ شدی؟!
پریسا لبخندش جمع کرد وبیان کرد:ولی تو عوض شدی
-می دونم
باز تبسم به لب آورد:فکر می کردم خارج،اب زیر پوست ادم می ندازه و همچین جون تر میشی
خندیدندپریسا اظهار کرد:بیا پسرام و بهت نشون بدم
آن دو هنوز ایستاده بودپریسا با دست به سمتشان اشاره کرد واضافه کرد:بیاین اینجا
یکی از آن دو پسر از ترس آنکه مادرشان دعوایشان کند اضافه کرد:
-مامان،خوب حوصله مون سر راهی شده بود
-مولین تقصیر کسرا بود
پریسا با صوتی نسبتا بلندی بیان کرد:بسه بیاین اینجا کارتون دارم،نمی خوام دعواتون کنم
جلوتر رسیدند،پریسا به آنها اشاره کرد:این کوچیکه رامینه 4سالشه یک ماه دیگه میشه 5سال اینم کسراست 6سالشه..به خاله سلام کنید
کسرا:سلام
رامین:سلام
با سلام کردن مریم خم شد و بوسیدشان:سلام به روی ماهتون…قربونتون که برم که اینقدر شیطونیت
-این خاله ی واقعیه ها از این خاله هایی نیست که می بینید و هی بهشون می گید خاله
رامین:یعنی چی؟
-یعنی این که خواهر منه،خواهر دایی امین هم هست
-آهان!
کسرا:مثل خاله نرجس که خاله ی هدیه است؟
-آفرین،پسر باهوشم…یه وقت هایی هم مختون کار می کنه
مریم با تعجب نگاهش کرد با لبخند اضافه کرد:روش تربیتیت خیلی خوبه ها
پریسا خندید واظهار کرد:مسخرم می کنی؟!بچه هام فقط یه ذره فضولن همین
ابرویی بالا انداخت وبیان کرد:بله،موقع ورودم متوجه یه ذره فضولیشون شدم…
بچه ها حرکت کردن وبا آوایشان بلند شد…امین با خشم بیرون وارد شد وبیان کرد:
-پریسا بچه هاتو ساکت می کنی یا خودم ساکتشون کنم؟(دیدهش به آرش افتاد)این بدبخت و ببین از ترس یه گوشه گز کرده…آرش بیا پیش خودم
آرش با قدم های آرام به طرف دایی اش حرکت کرد و همجاده او وارد اتاقش شد.هردو با شیطنت به سمت اتاق حرکت کردند ومشت ولگد به در زدند و اضافه کردند:
رامین:دایی ما هم می خوایم بیام تو….
کسرا:دایی درو بازکن…می خوایم بیام تو
رامین:باز کن…
کسرا:دایی قول می دیم دیگه اذیت نکنیم در وباز کن دیگه
به یک باره در باز شد وامین با عصبانیت و خشم به آن دو بیان کرد:برید وگرنه کتک می خورید
با لجاجت و خنده ای که می کردند اظهار کردند:نمی ریم
امین با خشم وجذبه ای که در چهره اش جمع کرده بود یک قدم برداشت که با جیغ و خنده فرار کردند.
امین رو به پریسا کرد وگفت:پریسا خواهش می کنم اینارو آروم کن درس دارم
-سعی خودمو می کنم ولی قول نمیدم
امین بدون اینکه نگاهی به مریم بیندازد با پریسا حرف زد ووارد اتاقش شد.
پریسا به مریم نگاه کردوگفت:
-میگم این امین مثل اینکه آرش و بیشتر از پسرای من دوست داره،هنوز نیومدید داره طرفش ومی گیره
مریم با چهره ی گرفته زهر لبخند از راهی شدار امین زد وبه پریسا اظهار کرد:
-من اگر جای امین بودم از دست بچه های تو، خودکشی می کردم
پریسا با نگاه های از تعجب خندید واضافه کرد:واقعا؟!
-واقعا
هر دو خندیدند،ولی مریم نه از ته وجودش بلکه فقط بخاطر آنکه ظاهر خودش را خوشحال نشان دهد.هر دو قرار گرفتند…می میل داشتند بیشتر صحبت کنند ولی سرو صوتی آن دو پسر بچه مانع شد پریسا مجبور شد تبلت هردوی آنها را بدهد که با بازی کردن دیگر صدا ندهد.
پریسا که موهایش بلوند رنگ کرده بود پشت گوش انداخت واظهار کرد:
-خیلی قلبم برات تنگ شده بود..حتی چند بار هم اومدم استرالیا…کجا زندگی می کردی؟
با همان تبسمی که به زحمت روی لبانش نگه داشته بود بیان کرد:بخاطر دیدن من اومده بودی یا گشت و گذار؟
اخم ساختگی کرد وبیان کرد:باورکن برای دیدن تو بوده…
-ملبورن
با آوای نیمه فریادش اضافه کرد:نه؟!واقعا ملبورن؟من دو،سه بار اومدم اونجا
با خنده سرش تکان داد:اخه ملبورن مگه کوچیکه که تو می میل داشتی من و پیدا کنی؟!
-آره خوب راست میگی!ولی من همه ی شهرهاش و امدم فقط به این امید این که شانسی توروتوی یه خیابون یا مرکز خرید ببینم
مریم بانگاهان خسته اش به خواهرش چشم دوخت،دلبسته شد به او بگوید؛آنقدر روزگارم خوب نبوده که مرا درمرکز خرید ببینی…تبسمی کرد واضافه کرد:
-خوشامگاهختی؟!
سرش پایین انداخت و به کف دست بند گران قیمتی که تازه خریده بود انداخت وبا آه حسرتی گفت:
-از نظر مالی آره..ولی عاطفی نه
با این حرف تازه مریم متوجه چهره ی دلخور مادرش که آن روزگار دیده بود شد…با مضطربی گفت:
-با شوهرت مشکل داری؟
-نه…البته یه وقت هایی دعوامون میشه،ولی اونقدر جدی نیست که حتی قهر کنیم
-پس چی؟!
-کیوان بهم محبت نمی کنه…اصلا خونه نیست…بخاطر کارش مجبوره بیشتر وقت ها خارج باشه وقتی هم خونه است،همش سرش توی کاغذ و پول شمردنه،اصلا انگار من وجود ندارم،چندین بار سر این موضع بحثمون شده….تنها حرفش اینه،من بخاطر شما دارم جون می کنم…
مریم به او حسادت کرد که چقدر راحت از زندگی اش می گوید کاش او هم می توانست درد وقلب کند،شاید کمی از سبک شود.
پریسا پوزخندی زد:اصلا یادم نمیاد آخرین باری که با هم راهی شدیم مسافرت کی بود؟!از سر اجبار میرم مسافرت و خرید می کنم،که دردم یادم بره
مریم به اشک های حلقه زده در چشمان ش چشم دوخت و با کف دست صورتش نوازش کرد،دردلش به پریسا بیان کرد…اگر اینها برای تودرد است پس درد من چیست؟
پریسا با تبسمی ناراحتی اش پنهان کرد وگفت:
-حالا که تو اینجایی،منم هرروزگار میام اینجا دیگه اینجوری حوصله ام تو خونه سر نمی ره
-مگه اون موقع چیکار می کردی؟
-پول های بی صاحب و می دادم کلاس های وقت پر کن
پریسا در نگاهان پر از درد و غم مریم خیره بود اظهار کرد:
-چقدر صورتت غم داره،اصلا خوشحال نیستی !نکنه شوهر تو هم مثل من باهات خوب نیست؟!
بغض ناخوانده ی گلویش را فرو می برد…به خواهرش نگاه می کند، اوکه از درد نداشته اش حرف زده چرا خودش یکی از درد های که قرار است همه بدانند،نگوید؟ با همان بغض،آرام به طوری که فقط پریسا بشنود بیان کرد:
-پریسا من شوهرمو از کف دست دادم
پریسا از روی ناباوری وگیجی اضافه کرد:چی؟!مریم تو…چی داری می گی؟!شوخی می کنی نه؟!
سرش به طرفین چرخاند:نه…کامیار مرده پریسا
آوای شکستن ظرف از پشت سرشان شنیدند،هر دو به آشپزخونه دویدند با دیدن مادرشان که روی زمین جای گرفته واستکان های خورد شده روبه رویش ریخته بود با که بهت به مریم نگاه می کردواشک ریخت:
-چرا چیزی به من ناظهار کردی؟!چرا ناضافه کردی شوهرت مرده؟!من محرمت نبودم مادر؟
داغ دل مریم تازه شد،باگریه های مادرش احساس کرد تازه کامیار را از کف دست داه در آغوش او گریه کرد…او چند سال پیش این آغوش مهربان وگرم برای ساکت شدنش نیاز داشت.
همانطور که گریه می کرد،با مادرش حرف می زد:مامان کامیار مرد…تنها شدم…تو غربت تنها بودم…هیچ کس ونداشتم
مادرش هم همپای دخترش گریه می کرد:آخه این چه سرنوشتیه تو داری؟!اگر میهار چشمش می دید مجبور نمی شدی راهی غربت بشی
پریسا روی زمین نشست وگریه کرد…امین که صوتی شکستن شنیده بود و خودش راتا آشپزخانه رساند،اما با شنیدن صوتی مریم قدمی برنداشت،از سر ناراحتی آب دهانش قورت داد…هر سه پسر می خواستند به آشپزخونه بروند که امین مانع شد.
آن شامگاه شامگاه تلخی برایشان بود،زمانی که جواد فهمید تنها حرفی که زد این بود:
-وقتی مریم و دیدم، بیان کردن این بچه یه چیزیش هست ولی به روی خودم نیوردم
جواد عادت داشت هر چیزی را در خود بریزد و بروزگار ندهد،چند قطره اشک از دیدهش سرازیر شد و با کف دستمال جیبی اش پاک کرد.
بعد از خوردن شام،که قرمه سبزی خریده شده ی پریسا بود…مریم به اتاق امین حرکت کرد واظهار کرد:
-امین یه سیم کارت اضافه با گوشی داری بهم بدی؟
امین سراز کتابش برداشت و به او چشم دوخت،حرفی برای قلبداری دادن به خواهرش نداشت،شاید با آشتی کردن بتواند خوشحالش کند.
-سیم کارت دارم اما گوشی ندارم،بذار فردا برات گوشی میارم،با سیم کارت بهت میدم
شادی اش با تبسم نشان داد،چند قدم جلوتر برداشت و برادرش بوسید،امین کشیده شد و در اغوشش گراهی شد.حال هر دویشان مخصوصا مریم خوب شد…قلبخوری امین همان شامگاه تمام شد
مریم ازاتاق خارج شد و با دیدن هر سه پسر که سرشان در تبلت کرده ودر خاموشی محض بازی می کردنقلببخندی زد وبه آرامی از کنارشان گذشت..پریسا که مشغول پهن کردن رختخواب ها بود با دیدن مریم اظهار کرد:
-چیه لبت خندونه؟
-مثل اینکه امین راضی شد باهام آشتی کنه
-نه بابا ؟!چه یهویی
با همان خوشحالی در قلبش بیان کرد:داداشمون مهربونه
مریم به سمت در میراهی شد که پریسا بیان کرد:می خوای تو این سرما بری بیرون مسواک بزنی؟!
-آره فکر بهتری داره؟
با انگشت شصتش به اشپزخانه اشاره کرد:آره سینگ ظرفشویی
مریم چهره اش درهم کشید:اَه…ظرف می شوریم اونجاها(به آرش خیره شد)آرش بریم مسواک بزنیم
پریسا با اعتراض گفت:مریم تا اینجا هستین این بچه مسواک نزنه
مریم خندید:دندوناش جلبک میبنده که….نترس خلاصش می کنیم،زودمیایم
پریسا:امشامگاه می خوام پیشت بخوابم تا صبح حرف بزنیم
-اره دیگه مغز مفت گیراوردی برای تلیت کردن
بعد از زدن مسواک خوابید پریسا که کنارش خوابیده بوداضافه کرد:براش قصه نمیگی خواب بره
ساعت مچی اش از کف دست بیرون کشید و بالای سرش گذاشت:نه به این چیزا عادت نداره،خودش زود خواب میره
-خوش به حالت من تا بابای شنگول ومنگول و از قبر درنیارم خوابنمیره که
همانطور که می خندید گش مویش از موهایش جدا کرد و کنار ساعتش گذاشت.
پریسا اظهار کرد:مریم
-میشه حرفات وبذاری برای فردا شامگاه؟فردا کاردارم
پرسشگرانه بیان کرد:چه کاری؟عیب نداره هرچی هست خودم میرسونمت
پتو تا گردنش بالا کشید وچشمانش بست:ممنون مزاحمت نمیشم
مشتی به بازویش زد:رفتی خارج تعارف کردن یادت نراهی شده…بی خود کردی هرجا راهی شدی خودم میبرمت
-شاید بخوام خودمو بکوشم تو هم می خوای بیا؟
-بازم بیخود کاری می تمایل داشتی خودتو بکشی همونجا این کارو می کردی …دردسرت هم کمتر بود پس خودم میبرمت شنیدی؟
تبسمی زد ودیدهانش باز کرد:حالا تو بذار من بخوابم شاید تا صبح بیدار نشدم
چند لحظه ای خاموشی کردند،مریم بیان کرد:یادت میاد اون موقع ها چقدر دعوا می کردیم؟
خندید:اره همیشه سر خرید کردن من و پسراهایی که باهاشون بودم
به نیم رخ خواهرش نگاهی انداخت وکنجکاوانه پرسید:واقعا فقط به خاطر پول بود؟
باتبسم به نگاهانش زل زد:چیز دیگه ای به ذهنت می رسید؟
ازاینکه پریسا برداشت بدی از حرفهایش کرده بود اظهار کرد:
-نه، نه منظورم اینه که شاید احساس کمبود محبت می کردی که به اونا پناه می بردی
نگاهش به سقف تاریخ انداخت:نه فقط پول.ولی الان سرم به سنگ خورده فهمیدم پول همه ی خوشبختی نیست،تو خوشامگاهخت بودی مریم؟
مریم همچراکه خواهرش طاق باز خوابید و موهایش اطرافش پخش شد…به نقطه ی نامعلومی که تمام گذشته اش می دید،خیره شد.
-من یه چیزی توی زندگی خوب فهمیدم…خوشامگاهختی توی لحظه اتفاق می افته،مدت دار وطولانی نیست،هر لحظه از زندگیت که خوشحالو خوشحال و بی دغدغه ونگرانی سر کردی همون لحظه مدت خوشامگاهختی توئه…وممکنه دیگه تکرار نشه
پریسا لبخندی به لب آورد:جالبه،راست می گی،مدتی که با کیوان شام بعد از عروسی خوردیم، اینقدر خوشحال بودم که گفتم من دیگه خوشامگاهختم…ولی اون لحظه دیگه تکرار نشد
لبش گزید،وبعد از لحظه ای در ذهنش گذراندن اضافه کرد:
-وقتی با مهیار زندگی می کردم،فکر می کردم بدبخت ترین آدم روی کره ی خاکیم،هر کاری کردم که ازش جدا بشم…وقتی با کامیار ازدواج کردم فکر کردم دیگه بدبختیام تموم شده و خوشبختم…ولی الان که بهش فکر می کنم می بینم یه روزگارهایی با مهیار خوشحال بودم و قدرشو نفهمیدم یه زمان های شادی هم با کامیار که عاشقش بودم داشتم
پریسا کنجکاوانه پرسید:مگه با کامیار روزگار بد هم داشتی؟
بخاطر اینکه کنجکاوی خواهرش بیشتر نشود واو راسوال پیچ نکند با تبسمی گفت:هر زن و شوهری روزگارهای خوب وبد دارن
قانع شد و سرش تکان داد:اهان، اره خوب…میگم سوال بپرسم؟
به سمت او چرخید اضافه کرد:اره
-نمیخوای دخترتو ببینی؟
ازاینکه یک نفر حرف قلبش را زده مسرور شد…شاید پریسا آن فرد مناسب برای درد دل کردن باشد.
آرام اظهار کرد:فردا برای همین می خوام برم
-کجا؟
-پیش مهیار
پریسا آرنجش روی بالشت تکیه گاه قرار داد و به صورت مریم خم شد:
-مگه دیونه شدی نمیگی یه بلایی سرت میاره
به شوخی اضافه کرد:مثلاچی قطعه قطعه ام و گوشه شهر بندازه؟مگه قاتل زنجیره ایه اینجوری حرف می زنی؟
-نمی دونم مولین میگه…می ترسه ازت انتقام بگیره،منم میگم مرد خوبیه اگر نبود که…
-که چی؟
یادش حرکت کرده بود قولی به مادرش داده:هیچی
پریسا خوابید،مریم در فکر ان “اگرنبود” اخر جمله ی خواهرش بود،با خیال اینکه حرف مهمی نبوده اضافه کرد:
-خوب مادره حق داره مضطرب بشه…امشبم اونجا بودم خیلی محترمانه انداختنم بیرون
به سرعت قد بلند شد وروی صورت مریم خم شد.اضافه کرد:توچیکار کردی؟خودت تنهایی پاشدی راهی شدی اونجا؟دیونه
با دست موهای پریسا که روی صورتش بود کنار زد:پریسا موهات راهی شد تو نگاهم
موهایش پشت گوش انداخت و هردو کف دستش روی بالشتی که روی پایش قرار داده بود گذاشت وبیان کرد:
-گذاشت ساینا رو ببینی؟
با یاد آوری آن دقایق، حاضر بود قسم بخورد مدتی که مهیار را دید کف دست و دلش لرزید ولحظه ای دلبسته شدن مهیار را حس کرد.
-نه سرم داد زد و بیان کرد دیگه طرف ساینا نرم…دیدمش خوشگل بود نذاشت بغلش کنم
پریسا دلش سوخت طاقت نیاور گفت:می خوای ببینیش؟
با دیدهانی که رنگ غمگینی گحرکت کرده بودندبیان کرد:معلومه که اره، ولی نمی ذاره
گوشی اش برداشت ودر فایل عکس و فیلم هایش،فایل ساینا باز کرد:
موبالیش رو به روی صورت مریم گرفت:عکس وفیلم های ساینا
با تعجب نشست و چند عکس ساینا که با پریسا گحرکت کرده بود خیره شد…چندین عکس با پسران خواهرش گحرکت کرده بود…با بهت و نگاهان از حدقه بیرون زده اش اظهار کرد:
-اون پیش تو چیکار می کنه؟!برای چی ساینا با همه تون عکس داره؟
-وقتی سکوتش را دید اضافه کرد:پریسا حرف بزن
-مامان ازم قول گرفته حرفی بهت نزنم
-چرا؟
-می ترسید این عکس ها رو ببینی و بری پیششون،میدونی مولین اندیشیده تو کلا ساینارو فراموش کردی بیادمین….
با لحن قلبخوری اظهار کرد:مگه خودش مادر نیست که همچین حرفی به من زده؟
پریسا بخاطر اینکه خواهرش دلخور نشود با لحن آرامی بیان کرد:ببخش که اینو می گم ولی تومثل مولین، مادری نکردی
-خوبه از خواهرم زخم زبون می شنوم،نمی دونم چرا همتون یه جا حرفاتونو نمی زنید
با اعتراض گفت:مریم!
مریم خوابید و سرش زیر پتوکرد،عکس های ساینا یکی،یکی رد می کرد:
پریسا:مهیار هر چند ماه یک بار میارتش اینجا که مامان و بابا ببیننش
با شنیدن این حرف سریع پتو برداشت وبا تعجب بیان کرد:چی؟ ساینا رو میاره اینجا؟!چرا اینکارو می کنه؟
-یه باراضافه کرد نمی خواد مولین وبابا به جای تو تنبیه بشن
پرسشگرانه پرسید:ساینا تاحالا نپرسیده اینا کین؟
-بهش گفته خانواده ی دوستشن…البته به من می گه خاله..قربونش برم
-از مولین تعجب می کنم همچین فکری راجع به من کرده
پریسا سعی می کرد مریم را آرام کند،که مبدا از مادرش قلبگیر شود.
-تو ازش می خواستی حتما درمورد مهیار بهت می گفت،اینکه دیدهش دیگه می بینه میخواد ازدواج کنه،ساینارو میاره اینجا…بعدشم اهسته میرفتی اهسته می اومدی کسی نمیدونست داری چیکار می کنی
پوزخندی زد:اگر هم می بیان کردم،بهم به دروغ می گفت که ازشون خبری نداره
به شوخی نیشگونی از بازویش گحرکت کرد:چون به فکرته
آخی اظهار کرد،وبازویش مالش داد:می دونم،فردا دوباره میرم
به‌آرامی بیان کرد:من ادرس خونشون و بلدم می برمت
با نگاهان گرد و متعجبش گفت:چی؟ازکجا بلدی؟
با خنده خوابید:تعقبیش کردم…قبلا تو یه خونه ساده زندگی می کرد ولی الان حرکت کردن تو یه برج،نزدیکی محله ی خودمونه
-چرا تعقبیش می کردی؟
-همینجوری می میل داشتم بدونم با کی میخواد ازدواج می کنه،یه جورایی می تمایل داشتم هوای ساینارو داشته باشم که اگر زن باباش بد بود یه جا واسه پنهون شدن داشته باشه
با تبسم تلخی اظهار کرد:از من خوشگل تره؟

لبانش اویزان کرد:اره..الان بهت میگم چه جوریه..قدش قد بلنده ولاغره ظریفه ادم می ترسه کف دستش بزنه بشکنه…ازاونا که احساس می کنی از تو نی نوشابه دراومدن
مریم خندید:پریسا
-والا حالا یه روز می بینیش
– دیدهاش نسبتا بزرگه وسبزه، پوستش سفیده،…ولی خداییش همه چیزش مال خودشه عملی نیست ورنگ موهاش هم دودی روشنه،خیلی هم نازو ادا داره
با همان تبسمی که برلب داشت اظهار کرد:پس با این اوصاف هرروزگار می بینش
-تقریبا،یه با رکه اومد با مهیار دنبال ساینا،چندبارم موقع تعقیب و گریز مهیار دیدمش
-پس میدونه مهیار قبلا ازدواج کرده
-بله…ولی نمی دونم چرا مهیار صاف اوردتتش درخونه ی زن قبلیش
آهی کشید وبیان کرد:شاید مطمئن بوده من دیگه برنمی گردم
-شاید…هشت سال زمان زیاده مریم
بعد از لحظه ای سکوت پریسا بیان کرد:می خوای لواشک بیارم بخوری؟
-پریسا بگیر بخواب
-فردا می رسونمت
مریم با خنده گفت:چیه می خوای ماشین 300میلیونیتو به رخم بکشی
-تو فکر کن اره…ببین باید یه وقتی بریم که ساینا روداره می بره مدرسه،اونموقع می تونی ببینی
-یعنی ساعت شش صبح؟
-اره دیگه
مریم زیر پتو خزید وخندید پریسا اضافه کرد:چرا می خندی مریم؟بهترین مدت همون موقع است،ما که نمی دونیم کی خونه است کی بیرون
-یعنی بعد از این همه تعقیب وقت راهی شد و امدشونو نمی فهمی
-نه…حالا برای چی می خندی؟
-نمی دونم همینجوری!…ساعت 6صبح بریم دم خونه اش ولیده باش وایسیم،مهیار درموردون چی فکری میکنه؟!اون هیچ جواب مولین و بابا رو چی بدیم نمیگن 6صبح کجا می رید؟
با کمی فکر با لودگی اظهار کرد:می گیم داریم می ریم ورزش
خنده ی مریم شدت گحرکت کرد و سعی کرد با راهی شدن زیر پتو آوایش خفه کند.پریسا هم با او خندید،بعد سالها دوخواهرشامگاهی را با ساکتش و مسروری طی کردند.
مریم چشمانش باز کرد…موهای روی صورتش کنار زد تا بتواندچیزی که کنارش گذاشته اند ببیند.یک موبایل که با تکه کاغذی که روی ان یادداشتی نوشته شده بود:
-سلام…این موبایل خودمه کف دست یکی از دوستام ولینت بود، بهش زنگ زدم اظهار کردم برام بیارتش، سیم کارت هم روشه اینم شماره اش….
لبخندی زد و وموبایلش روشن کرد،می خواست بنشیند که از درد کمرش “اخ” هسته ای اضافه کرد و چشمانش فشردولبش گزید.
پریسا با صوتیش بیدار شد واضافه کرد:جاییت درد می کنه؟
-با آوای من بیدار شدی؟ببخشید
-نه بابا،یعنی اره…خودت که می دونی خوابم سبکه..حالا چِت بود؟
دردی که بخاطر کارکردن در استرالیا هممسیر خودش سوغات اورده بود.
-هیچی…بد قرار گرفتم
پریسا به ساعت طلای مچی اش خیره شد:ده ونیم شد
بلند شدند بعد ازشستن کف دست وصورتشان مریم اظهار کرد:چقدر سوت و کور خونه
پریسا همانطور که چای برای هردویشان می ریخت اضافه کرد:
-بچه های من که خوابن آرش تو هم که قربونش بره خاله، حرف نمی زنه…دیگه می خوای کی صدا بده؟!
مریم پنیری از یخچال بیرون آورد وسر سفره قرار گرفت.
-منظورم اینه که کسی خونه نیست
نون و پنیر چای می خوردند که پریسا بیان کرد:
-می گم مریم حرکت کردی خارج لهجه پیدا نکردیا،مثل اینایی که یک روزگار با تور میرن تا ترکیه، وقتی برمیگردن یادشون میره خونه شون تو کدوم محله بوده
مریم با تبسمی سرش تکان واظهار کرد:سعی کردم زبون مادریمون و حفظ کنم ،هرچند فارسی زبان دورو برمون نبود
گونه ی مریم کشید:افرین به تو دخترم
با بسته شدن آوای در سرشان چرخید..مادرش داخل شد وچادرش از سرش دراورد:سلام
پریسا:مولین چرا بیدارمون نکردی کار داشتیم؟
مریم با دیده غره ابرو اشاره کرد چیزی نگوید،ناهید گفت:چه کاری؟
پریسا بخاطر اینکه حرفش را جمع کند گفت:خرید..می خوایم بریم خرید،اون بالا
ناهید با افسوس سرش تکان داد واضافه کرد:
-به جای اینکه دیشامگاه کرکر خندتون بود تا ساعت 3صبح حرف می زدید می خوابیدید که بتونید برید اون بالا خرید
مریم با ترس نگاه دقیق تری به مادرش انداخت وبیان کرد:مامان مگه آوامون و می نشیدی؟
کف دستش تکان داد وبیان کرد:نه…فقط آوای پچ پچتون می شنیدم
-پریسا بچه هاتو ول نکنی بریا،با خودت می بریشون
-اِه مامان..تو که مواظب آرش هستی بچه های من چششون وسوره؟
ناهید با حرص اضافه کرد:اگر بچه های تو هم مثل آرش بودن جاشون روسر من بود
پریسابا لحن شوخ و تبسمی اظهار کرد:مامان قربونت برم،حالا یه جایی رو سرت برای بچه ها ی من درست کن ما زود می ریم وبرمی گردیم
مریم خندید که نون توی گلویش پرید:پریسا کلا اخلاقت عوض شده
-اینا بخاطر اینه که شوهر بالا سرم نیست
هر سه یشان خندیدند،بعد از خوردن صبحانه حاضر شدند و حرکت کردند.
مریم به برجی که معمارش به زیبایی کار کرده بود چشم دوخت وبیان کرد:اینه؟
پریسا سرش تکان داد:آره
-خوب کدوم طبقه؟
شانه اش تکان داد وبیان کرد:نمی دونم
مریم که گمان می کرد خواهرش حتی شماره ی واحد مهیار هم می داند با این “نمیدانم”پریسا متعجب گفت:
-پریسا!یعنی چی نمی دونم؟
-من فقط می دیدم وارد این برج میشن
-پریسا من نمی تونم زنگ تمام طبقات این برج و بزنم

-خوب صبر کن
از ماشین پیاده شد و به طرف آیفون راهی شد با نگاه کردن ودر ذهنش گذراندن چیزی یادش نمی امد…نمی دانست دقیقا دستش روی کدام زنگ می فشرد.
در خیابان ایستاد و بالا نگاه کرد بعد از لحظاتی نزدیک ماشین شد واظهار کرد:
-ببین ساینار و یه بار از اون واحد دیدم.. فکر کنم خونش اونجاست
مریم که داخل ماشین قرار گرفته بود با تاسف سری تکان داد وگفت:احتمال ندادی ساینا ممکنه خونه ی همسایه شون رفته باشه؟
-فکر نکنم، آدمای اینجا افراد خونواده ی خودشونم نمی شناسن چه برسه به همسایه
مریم در ماشین باز کرد پیاده شد، کف دستش درون جیب پالتوی کرم قهوه ایش کرده بود…گوشه ای شال سفیدش روی شانه انداخت وبه بالا نگاه کرد،به نظرش مهیار دیگر برای او دست نیافتنی شده بود.
قدم برداشت که پریسا پشت سرش راهی شد وگفت:می خوای چیکار کنی؟!
با ملایمش که چهره اش جمع کرده بود اظهار کرد:می خوام زنگ تک تک این خونه ها رو بزنم
-دیونه شدی؟مهیار اگر بفهمه تو اینجایی که دیگه در برات باز نمی کنه..برو عقب،من می دونم دقیقا یکی از اینا رو فشار داد
مریم کنار زنگ ایستاد که آوای رعد وبرق رسید.
-اگر یکی از اینا خودش بود چی می خوای بگی؟
پریسا:هیچی…میگم پست چیم
پریسا خندید و لی مریم تبسمی کرد و به آسمان ابری که او را یاد کشوری نامهربان می انداخت،خیره شد.
پریسا زنگ چند منزل زد:
-سلام ببخشید منزل اقای سعادتی؟
-نخیر اشتباه زدی
-ببخشید
زنگ دوم…زنگ خانه ی سوم…هیچ کدام خودش نبود…زنگ خانه چهارم زد که خانمی پاسخ داد:
-اخرین زنگ سمت چپ منزل اقای سعادتی هستن…
-بله ممنون
پریسا از شوق آنکه خانه ی مورد نظر پیدا کرده است با شادی می پرید.
-دیدی پیداش کردیم
مریم متعجب و با خنده بیان کرد:زشته پریسا این جلف بازیا چیه درمیاری
پریسا ایستاد واضافه کرد:یعنی حاضر نیستی یه خط، روی شخصیت باوقار و متانت بیوفته نه؟خوب یه ذره خرسند باش
با لبخندی اضافه کرد:خوشحالم ولی شادیمو مثل تو بروزگار نمی دم
-آهان،مُستتره
پریسا در شیشه ای رنگ فشار داد و داخل شد مریم بیرون ایستاده بود و با حالت خنثی به خواهرش چشم دوخت،پریسا بیرون امد وبیان کرد:
-چیه؟پس چرا نمیای تو؟
-میشه تو بری؟…ممنون که تا اینجا کمکم کردی
با ناخنش پیشانیش خاراند واظهار کرد:باز زدی تو جاده خاکی تعارف،بذار همرات بیام اگر دعوایی، چیزی شدی باشم دوتا بزنم تو گوشش
-مهیار این کارو نمی کنه،برو خواهش می کنم
نمی تمایل داشت اگر مهیار حرفی به او می زد،پریسا شاهد تحقیر شدن والتماس هایی که برای دیدن دخترش می کند باشد.
قلبش می میل داشت کنار خواهرش باشد،اما ترجیح داد آن دو تنها باشند.
-باشه..پول داری برگردی؟
سرش تکان می دهد:اره دارم ممنون
پریسا با چهره ای که نارضایتی در ان موج می زد با یک خداحافظی از کنارش عبور کرد و راهی شد.مریم وارد برج شد.
قبل از اینکه مریم دکمه ی آسانسور بزند پریسا با دو خودش را به او رساند و با نفس زدن و تبسمی که بر لب داشت گفت:
-وای من چقدر خنگم،امین دو بار اومده بوده اینجا
به ساکتی بیان کرد:الان باید یادت بیوفته؟
-ببخشید…واحد260
تبسمی زد:ممنون
-خداحافظ
با رفتن پریسا، از هیجان دیدن مهیار و دخترش نفس در سینه اش حبس شده بود…دکمه اسانسور زد..به تک واحد منزل ی انها رسید. زنگ در بزرگ و مجلل چوبی را زد.ضربان قلبش بالا گرفته …با دهان نفس کشید لحظاتی بعد در باز شد.
مهیار متعجب به او خیره شد..،بدن مریم از دیدن او یخ زد و طپش دلش بالا گحرکت کرد…ترس در چهره ی مریم مشخص بود..مهیار باور نمی کرد کسی که رو به رویش ایستاده،و با نگاه های گرد زیبایش نگاهش می کرد مریم باشد.
دوست داشت او را به منزل اش دعوت کند،ویک فنجان چای گرم مهمانش کند… ولی تنها چیزی که با آن دیدهان متعجب و حالت شوک زده اش توانست بگوید این بود.
-کی آدرس اینجا رو بهت داده؟
حال مریم دگرگون شد،نگاهی به لباس راحتی اش که گرم کن توسی رنگ بود انداخت.دیده هایی که او نگاه می کرد او را دست پاچه کرد وصدایش که به وضوح می لرزید اظهار کرد:
-چه فرقی می کنه؟
-امین؟!
باید داد می زد تا خودش را خالی کند،همان هشت سالی که در نبودنش از فریاد داشت خفه می شد.
مهیار خودش را جمع کرد و نقاب بی تفاوتی به چهره اش زد: برای چی برگشتی؟اینجا کسی منتظرت نیست
به حرف های نیشدارش عادت نداشت،دسته ی کیفش که روی شانه اش بود محکم تر گحرکت کرد
-اومدم دخترمو ببینم
پوزخند تمسخر آموزی زد واظهار کرد:دخترم؟!ببخشید دقیق متوجه نشدم کدوم دخترتو میگی؟
-مهیار
مهیار عصبانیت هم به آن نقاب اضافه کرد:سعادتی هستم،دیگه من و به اسم کوچیک صدا نزن
نگاهان ملتمسش به او دوخت:بذار ببینمش
-نمی دونم راجع به کی حرف می زنی؟دخترت و نمی شناسم…حالا هم از اینجا برو
دررا می بست که مریم فشار داد:مهیار خواهش می کنم..تو که اینجوری نبودی
قدمی به طرف مریم بر می دارد که او از ترس خشمی که در چهره دارد به عقب می رود:
-تو یادم دادی دیگه محبتمو خرج هر کسی نکنم..دیگه اون مهیاری که چپ می رفتی راست می رفتی با ترحم نگاهش می کردی،دلسوزی می کردی نیستم،اگر برای دیدن ساینا اینجا یا خونه ی بابام پیدات بشه….بد می بینی
-مهیار اون دختر منم هست
داد زد:نیست..تو این چند سال کجا بودی که الان یادت افتاده دختر داری؟کجا بودی اون موقع که با بدبختی بزرگش کردم با چشمای نداشتم تا صبح تو بیمارستان بیدار می موندم…اصلا فهمیدی ساینا چطور بزرگ شد؟الان برگشتی می گی دخترمو ببینم؟.تو فقط دنیاش آوردی..این کارو هم زنی می تونه کنه حالا برو
دررا محکم بست.
با مشت به در می کوبید:مهیار…مهیار خواهش می کنم دروباز کن بزار ببینمش
مهیار پشت در ایستاد وبی اختیار چند قطره اشک ریخت…به سمت آشپزخونه رفت…لیوانی برداشت وزیر شیر پر از اب کرد.قلپی از آن خورد و محکم به زمین زد…هر تکه از آن جایی افتاد،عصبانی بود که چرا نمی تواند رفتار درستی در برابر او داشته باشد…همان جا روی زمین قرار گرفت وتکه های شکسته را جمع کرد، ساینا داخل شد مهیار سریع ایستادوپشت به او کرد وخودش را مشغول ریختن تکه ها در سلطل آشغال کرد، که دخترش او را نبیند.
-ساینا برو بیرون شیشه میره تو پات
معتجب و ترسان به پدرش که پشت به او کرده است گفت:چی شده؟
سریع صورتش ماساژ داد وبرگشت:برو بیرون تا اینا رو جمع کنم
همان جا شیر اب به صورتش زد ساینا همانطور که به صورت قرمز شده پدرش نگاه می کرد گفت:
-اون خانومه کی بود؟
با یاد آوری چند لحظه پیش اخمی به صورتش انداخت:هیچ کس
-ولی بیان کرد می خواد منو ببینه
سریع به او نگاه کرد:دیدیش؟
-آره همونی بود که اون دفعه خونه آقاجون اومد
-آره خودشه…اگر این خانوم دیدی و خواست باهات حرف بزنه حق حرف زدن باهاش نداری
-ولی اون که آدم خوبیه
با لحن عصبی اضافه کرد:تو همین چند دقیقه فهمدی ادم خوبیه؟!
ساینا نمی دانست چطورباید به پدرش بگوید حس خوبی نسبت به آن زن دارد.
سرش پایین انداخت و به آهستهی گفت:باشه باهاش حرف نمی زنم
-برو لباسات و بپوش می خوایم بریم خونه ی عمو فرزین
ساینا با اینکه جوابش نگراهی شده بود،ولی برای حاضر شدن به اتاقش حرکت کرد مهیار شیر برای گرم کردن روی اجاق گذاشت..چیزی او را به سمت پنجره کشاند.از آشپزخانه بیرون وارد شد و به سمت پنجره ی سالن رفت..مریم که خودش را زیر درختی جمع کرده است می بیند…باران نم نم می بارید..اگر مدت زیاد تری آنجا بماند خیس می شود…به خودش قبولاند به او مربوط نیست،شوهرش باید نگران حال زنش باشد نه او،ساینا پشت او ایستاد وبیان کرد:
-بابا
برگشت:بله
-شیر سر راهی شد
سریع به آشپزمنزل حرکت کرد و اجاق گاز صفحه ای را خاموش کرد:لعنتی..گاز کثیف شد
-عیبی نداره خودم تمییزش می کنم
تبسم تلخی زد:قربون دختر کدبانوم برم من
کنجکاوانه پرسید:بابا
-جونم
-شیرو برای چی گرم کردی؟الان که می خوایم بریم خونه ی عمو فرزین..دوتامون هم که صبحونه خوردیم
مهیار به ساعت دیواری که یازده وسی دقیقه نشان می داد انداخت…کف دستی به صورتش کشید،نمی توانست به دخترش بگوید مادرت همه ی حواس مرا برده، همه ی حواس شش گانه ام…چقدر سخت است تمام حواست پرت زنی باشد که هیچ گاه تو را ندید.نفسش با آه کشید واضافه کرد:
-یادم راهی شد..در ذهنش گذراندم می خوای بری مدرسه،برو برس بیار موهات و شونه بزنم
-باشه
آن زنِ زیر درخت به او اجازه نمی داد،به چیز دیگری فکر کند.باز به طرف پنجره رفت.هنوز اینجا ایستاده ولی مانتوی قهوه ایش در حال خیس شدن بود.
-بابا
به دخترش که رو به رویش ایستاده وبرس در دست دارد خیره شد… ،برس از دستش گحرکت کرد ومو هایش شانه زد.ساینا نمی اطلاع داشت در کوچه چه خبر است که پدرش اینطور جذب او شده است.
رک حرفش را به پدرش می زند:چرا به اون خانومه نگاه می کنی؟
چند لحظه ای از شانه کردن کف دست برمی دارد،سوال دخترش او را برای جواب دادن گیج می کند:
-به اون خانومه نگاه نمی کنم
-پس چرا اینجا ایستادی و کوچه رو نگاه می کنی؟!
موهایش می بندد…کف دست روی شانه اش می گذارد و به سمت خودش می چرخاند:
-فقط می خوام مطمئن بشم اون خانومه از اینجا حرکت کرده…بدون اینکه سوال دیگه ای بپرسی برو کفشتو بپوش
ساینا متوجه چهره ی گراهی شده و ناراحت پدرش شد…ترجیح داد دیگه سوالی نپرسد.
بعد از سوار شدن بیرون آمدند…مریم با باز شدن در پارکینگ سرش را بلند کرد،مهیار با دیدن چهری پر از غم ومظلومش از کارش پشیمون شد؛و می میل داشت اجازه دهد لحظه ای دخترش را در آغوش بگیرد…ولی غرور وکینه اش به سراغش آمد، پایش را روی گاز گذاشت و حرکت کرد.
ساینا برگشت و به مریم خیره شد:باباگناه داره
مهیار سکوت کرد و دندانش به هم می فشرد.
ساینا به پدرش که سکوت کرده بود خیره شد واضافه کرد:بابا
دستش با عصبانیت بالا آورد وگفت:هیچی نگو ساینا
مهیار از آینه به عقب نگاه کرد..وسط کوچه دست زیر بغل، خم شده و گریه می کرد،نشست…چقدر بی رحم شده بود.
قدم های آرام برمی داشت که صوتی بوقی از پشت سرش شنید.برگشت،خواهرش پریسا بود که با چهره ی عصبی و تاسف به خواهرش نگاه می کرد،سوار شد پریسا سکوت را به جای نصیحت و حرف زدن بی فایده انتخاب کرد.اینطور مریم فرصت کافی برای آهسته شدن داشت.
زنگ های ممتدد و پشت هم ناهید را سراسیمه به سمت در کشاند،با دیدن مهیار بیان کرد:
-اقا مهیار
کلافه و عصبی برگشت:بهش بگوبیاد
بادیدن چهره ی عصبانی مهیار ترسید وبا مضطربی اضافه کرد:
-کی؟
-ناهید خانوم من می دونم دخترتون اومده،بهش بگید بیاد
-نیست
با کلافه گی کف دستی به موهایش کشید:ناهید خانوم خواهش می کنم،اینقدر منو نپیچونید بگید بیاد
اضطراب ناهید صورتش را رنگ پریده کرده بود:مهیار جان باور کن نیست
درحیاط بازکرد:بیا نگاه کن…اخه چی شده؟
از روی ناباوری به ناهید خیره شد:به جان امینم نیست
قسمش باور می کند و نفس صوتداری می کشد:بهش بگو دیگه طرف خونه ی من پیداش نشه وگرنه مجبور میشم ازش شکایت کنم
این را گفت و سوار ماشینش شد و حرکت کرد…ناهید چادرش روی سرش کشید و داخل خونه شد.مهیار با سرعت از کنار ماشین پریسا که پارک شده بود عبور کرد وحرکت کرد.
پریسا:دیدی اظهار کردم ماشین خودشه،اگر می راهی شدیم خونه الان دیگه زنده نبودی
حلقه های اشک در چشمانش نشست:یعنی میگی اینقدر ازم متنفر شده که حاضر من و بکشه؟
-قربونت برم،تو خودت میدونی چیکارکردی!انتظار نداشته باش استقبال گرمی ازت داشته باشه
نفسی کشید وبه سمت خانه حرکت کردند، به محض ورودشان مریم صحنه ای که دید،اتفاق چند دقیقه پیش فراموش کردو خندید.
پسران پریسا، آرش را شامگاهیه رئیس سرخ پوست ها در اورده بودند. دورش می چرخید وصدا می دادند.پریسا دنبالشون دویدوبا فریاد بیان کرد :
-پدر صلواتی ها چه بلایی سر این بچه اوردین…ببینم یه کاری می کنین دیونه بشه برگرده
کسرا:مامان اون رئیس ماست…
رامین:اره من ما قبلیه ی آتیشدا هستیم می خوان بهمون حمله کنن…از رئیسمون می خوایم برامون نقشه بکشه
پریسا با همان عصبانیت وفریاد بیان کرد:
-الهی بهتون حمله کنن و زودتر ببرنتون که از دستتون راحت بشم،آخه واسه چی این همه واکس سیاه کفش،به صورت این زدین؟
کسرا:خوب مولین به صورت خودمون هم زدیم
رامین:آره مامان،صورت خودمونم سیاه کردیم،ببین…آرش زیرا رئیسمونه بیشتر زدیم
آرش چیزی نمی اظهار کرد و فقط با لبخند به آنها نگاه می کرد؛مریم جلو راهی شد واظهار کرد:حالا اسم رئیستون چی هست؟
کسرا:عقاب شجاع
مریم لبخندی زد وبیان کرد:من الان به عقاب شجاع می گم براتون نقشه بکشه
ناهید با چهره ی نگران و عصبانی اش از آشپزخونه بیرون آمد ورو آن دو کرد و بیان کرد:
-شما دوتا کجا بودین؟!که راهی شدین خرید ها؟
رو به مریم کرد:اومد اینجا
بی حوصله و خسته اظهار کرد:دیدمش
ناهید در حالی که از کار مریم عصبی بود،با حرص گفت:
:مگه ناضافه کردم نرو،تو که این همه سال بدون بچه ات زندگی کردی،این مدتی هم که اینجا هستی روش
قلبخور ومتعجب نگاهش می کند با بغض در گلویش بیان کرد:دستت درد نکنه مامان،این حرف و اگر از مهیار می شنیدم ناراحت نمی شدم
ناهید که از حرفش منظوری نداشت،فقط می تمایل داشت از کینه مهیار در ولین باشد بیان کرد:
-اخه مادر من فکر توام،اومده اینجا گفته اگر بازم اونجا پیدات بشه ازت شکایت می کنه
پریسا:بی خود،اون شکایت کنه بعد ببینه ما هم بلدیم شکایت کنیم یانه؟
مریم،بی حوصله نگاهش کردوگفت:پریسا خواهش می کنم
مریم به اتاق امین راهی شد.وبرای ساکت شدنش روی تخت برادرش قرار گرفت.
بایاد آوری پدرشوهر سابقش،کیفش که روی زمین افتاده بود برداشت و شماره ی پرویز بیرون اورد که آوای دلخور مادرش از پشت در شنید:
-مریم از کف دستم ناراحت نشو به خدا من صلاحتو می خوام
مریم که مشغول گراهی شدن شماره بود اظهار کرد:
-می دونم مولین،می خوام زنگ بزنم میام بیرون باهم حرف می زنیم
با شنیدن چند بوق صدای پرویز شنید:بله؟
-سلام مریمم
پرویز بعد از مکث کوتاهی اضافه کرد:سلام خوب هستید؟
-ممنون،بد موقع که زنگ نزدم؟
-نه،کتاب می خوندم
روی تخت قرار گرفت،همه ی حواسش به حرفی که می تمایل داشت بزند جمع کرد:
-راستش ،می میل داشتم ازتون درمیل داشت کنم اگر میشه با مهیار صحبت کنید که اجازه بده ساینا رو ببینم
پرویز کتابش بست و روی میز گذاشت واظهار کرد:
-راضی کردن مهیار کار سختیه،اون از سال ها پیش تصمیم گراهی شده بوده که اجازه نده ساینا رو ببینی،نمی خوام کار مهیار و تایید کنم ولی تو بهش خیانت کردی…بخشیدن خیانت کار آسونی نیست
مریم که می خبر داشت کارش اشتباه بوده است پیشانیش خاراند وگفت:
-بله حق با شماست،قلبیل حرکت کردارهای بدش با منم همینه می دونم…اما من چیزی جز دیدن دخترم نمی خوام..امروزگار هم رفتم خونه اش شاید اجازه بده که…
پرویز با نگرانی اضافه کرد:چی کار کردی؟!نباید تنهایی می راهی شدی،باید قبلش با من هماهنگ می کردی که بهش بگم…میدونی امکان داشت ازت شکایت کنه؟
-میدونم..اضافه کردم شاید راضی بشه..حالامیشه شما باهش صحبت کنید؟!
نفسش با فوت بیرون داد وبیان کرد:
-صحبت می کنم ولی فکر نکنم راضی بشه..اون داره ازدواج می کنه مریم…با این کارت ممکنه زندگیشو بهم بریزی
در یک آن تصمیم گرفت حرف هایی که نباید بزندرا به پرویز بگوید؛صدایش با بغض لرزید وگفت:
-چیز هایی که بهتون می گم و بهش بگید شاید قبول کرد
-چی؟
نفس عمیقی با دیدهان بسته کشید وگفت:
-اقا پرویز همسر من فوت کرده،الان چند ساله،قصد موندن در ایران هم ندارم،موندن من فقط سه هفته است…اونم برای دیدن خانواده ام و سایناست…نه نمی خوام زندگی شو بهم بریزم ونه می خوام ساینا رو ازش بگیرم
اشکش هایش بی مهابا می ریخت،صدایش در میان بغض به گوش پرویز می رسید:
– بهش بگید حتی حاضرم ساینا نفهمه من مادرشم…مثل پدر و مادرم که دوست خانوادگیتون هستن منم دوست شما
به یک باره پرویز خبرایی می شنید، که او را شوک زده کرد:بابت شوهرت متاسفم مریم؛باشه بهش می گم…آروم باش
با کف دست اشک های که روی صورتش گراهی شده بود پاک کرد وبیان کرد:
-اینم بهش بگید من دارم ازدواج می کنم،پس مطمئن باشه من مشکلی براش پیش نمیارم… فقط بهش بگو اجازه بده یه بار ببینمش و بغلش کنم….می دونم لیاقتش و ندارم
پرویز که از حرف هایش متاثر شده بود نفسی با آه کشید وگفت:
-باشه همه ی این حرف ها رو بهش می گم، خبرشو بهت می دم
-کی؟
با همان لحن مهربان همیشه گی اش بیان کرد:امشامگاه با هاش صحبت می کنم خوبه؟
درمیان اشک هایش تبسمی زد واضافه کرد:ممنون، خداحافظ
-خدانگهدار
مریم روی تخت خودش را مچاله کرد،و اشک می ریخت…هیچ چیز به ذهنش برای راضی کردن مهیار نمی رسید،احساس کرد مغزش از کار افتاده است.پلک های بی حسش روی هم گذاشت و خوابید.
*********
با چهره ای گحرکت کرده و کلافه رو به روی خانه ی گیتی ایستاد وبا موبایلش زنگ زد:
-سلام آماده ای؟
گیتی با آوای که همیشه سعی می کرد برای مهیار شاد باشد گفت:سلام،آره الان میام
از منزل ی ویلایی شان خارج شد و با تبسم به ماشین آنها نزدیک شد،مهیار اظهار کرد:
-ساینا برو عقب بشین
ساینا با اکجاده و بی میلی پایین حرکت کرد و نگاه عصبی اش را به گیتی انداخت.گیتی بعد از قرار گرفتن به مهیار خیره شد اضافه کرد:
-خوبی؟
با بی حوصله گی بیان کرد:آره
-اگر خوبه پس چرا قیافه ات این قدر گحرکت کرده وبی حوصله است؟
مهیار که سعی می کرد خونسردیش را حفظ کند گفت:چون فعلا حوصله هیچ چیز و هیچ کس و ندارم
با لحن لوسی اظهار کرد:حتی من؟
-حتی ساینا
گیتی می تمایل داشت به او بگوید مهم ترین فرد در زندگی مهیاراست، اما او با جوابش به او فهماند ساینا عزیزتراست.
مهیار با جدیت اظهار کرد:تا مدتی فقط ملایمش و خاموشی می خوام
-نمی خوای حرف بزنی؟شاید آروم بشی
حرف هایی که باید می زد،به زن دیگری بود نه گیتی،حرف های پر از گلایه و شکایت مخاطب خاص داشت.
با رسیدن به خا نه ی فرزین پیاده شدند.گیتی شیرینی در کف دست گراهی شد، بعد از سوار شدن آسانسوربه واحد فرزین رسیدند.مهیار میان گیتی و دخترش ایستاده بود.لحظاتی بعد از زنگ زدن فرزین در باز کرد.
آن دو مشغول سلام و احوال پرسی با فرزین و عسل شدند و ساینا با دیدن کیان پسر شش ماهه ی فرزین به طرفش راهی شد و بغلش کرد وبوسید.
-کپلِ خوشگل،چشم قشنگه…لپ آویزون
عروسکی در دهانش گاز می گرفت،فرزین به طرفش راهی شد واضافه کرد:
-ساینا خانوم ما هم بودیما
تبسمی زد وگفت:سلام ،ببخشید
فرزین هم در جوابش لبخندی زد واظهار کرد:سلام،خواهش می کنم
فرزین کنار مهمان هایش قرار گرفت و ساینا ماشینی که برای او خریده بود داد وگفت:
-کیان،تو باید با اینا بازی کنی!عروسک برای تو زشته تو مردی
عسل برای پذیرایی از مهمان هایش به سمت آشپزخونه می رفت خم شد و ساینا را بوسید:
-خوبی خاله؟
-سلام…حواسم نبود،ببخشید
خندید: سلام به روی زیبات،عیب نداره عزیزم،می دونم تقصیر کیانه
تبسمی با متانت زد:بله دیگه
عسل با همان تبسم به سمت آشپزمنزل راهی شد.موبایل گیتی زنگ خورد با یک عذر خواهی کشیده شد وراهی شد. فرزین حال گراهی شده و کلافه اش را دید نزدیک او شد و آرام بیان کرد:
-چی شده؟
با لحظه ای مکث کردن گفت:چی بگم؟!یکی که تازه فراموشش کرده بودم برگشته
فرزین که متوجه نشد منظورش چه کسی است گفت:کی برگشته؟
آرام تر اظهار کرد:مولین ساینا
با تبسمی برلب کف دستی پشت لبش کشید وبیان کرد:قشنگ معلومه حواست پیششه
چهره ی عبوسش در هم کشید وگفت:نه نیست
فرزین با جدیت بیان کرد:خودتو گول نزن…قیافتو ندیدی! آشفته و پریشونه
سرش پایین انداخت:اما اون الان شوهر داره بچه داره
-آفرین خوبه،همین جوری به خودت بگو،ویاد روزی بیوفت که با اون مردیکه اومد دادگاه می میل داشت ازت طلاق بگیره
با امدن گیتی حرفش نصفه رها کرد،گیتی نگاهی مشکوک به حالت چهره ی آنان انداخت و گفت:
-اتفاقی افتاده؟
فرزین با تبسم گفت:نه چیزی نشده،در مورد کارمون بود
گیتی که مطمئن شده بود هر چی هست در مورد کار نیست با شک و تردید یک”آهان” اظهار کرد و دیگرپیگیر موضوع نشد.
عسل با سینی که فنجان های قهوه در ان بود وارد سالن شد.فرزین جلوتر رفت و دو فنجان برداشت اظهار کرد:
-این برای من و مهیار
عسل:اِ..چیکار می کنی فرزین؟
فرزین با لحن شوخی اش اظهار کرد:
-من و مهیار حرف هایی داریم، که ممکنه حوصله ی شما خانم هارو سر ببره
با سر به مهیار اشاره کرد:بریم در مورد پروژه بزرگون حرف بزنم
با این حرف تبسمی به لب مهیار قرار گرفت.با رفتن آن دو عسل با لبخند به گیتی نگاه کرد وبیان کرد:
-بهتربرن،ما خانوما بیشتر حرف برای گفتن داریم
ولی گیتی تبسمی نزد و با چشمانش آن دو را تا ورودشان به دفتر کار فرزین دنبال کرد.به در بسته ی اتاق فرزین چشم دوخت و زمزمه کرد:
-می دونم یه خبری هست
به محض وارد شدن مهیار روی مبل چرمی سیاه رنگ نشست.فرزین فنجان جلوی او گذاشت و روبه رویش ایستاد.
-خوب چی می تمایل داشت؟
-ساینارو ببینه
-همین؟خوب میذاشتی ببینه
نگاه پر از اخمش به او انداخت:ساینا اگر پرسید این مامان تو این هشت سال کجا بوده چی بهش بگم؟
رو به رویش جای گرفت:
-مگه بهش نبیان کردی مامانش حرکت کرده ونمیدونی کی برمی گرده؟شاید هم اصلا برنگرده؟بگو این مولینته بعد سال ها برگشته ببینتت
با حرص اظهار کرد:
-چقدر راحت حرف میزنی،اونوقت عمرا اگر اجازه بده با گیتی ازدواج کنم
به جلو خم شد و به‌آرامی اظهار کرد:
-نه اینکه خیلی هم دوستش داری،از دوریش بی قرارمیشی!اونقدر که مریم عاشق شدی گیتی ودوست نداری
از حرف فرزین عصبی می شود:
-من اگر بعد اون ازدواج نکردم فقط بخاطر این بود که دیگه نمی میل داشتم،طعم یه عشق نافرجام دیگه روبنگاه،رکسانا و اون بسم بود
فرزین با لحن معترضش اظهار کرد:
-تو چرا حاضری بگی رکسانا اما حاضر نیستی بگی مریم؟به دوتاش یه اندازه محبت کردی،دوتاش هم ولت کردن رفتن؟

تبسمی زد،انگشتانش در هم حلقه کرد واضافه کرد:
-اون بیشتر از رکسانا دوست داشتم،چراکه با دلم عاشقش شدم،اما رکسانا هم بازی بچه گیام بود وهمیشه می دیدمش…رکسانا بهم خیانت نکرد،راحت اظهار کرد نمی خواد و راهی شد ولی اون….
سرش با تاسف تکان داد وچیزی نگفت فرزین کنارش قرار گرفت وگفت:
-تصمیمت چیه؟
سرش پایین بود آهی کشید:نمی ذارم ببینتش
دست روی شانه اش گذاشت:
-دوست خوبم،برادرم…این حرف هایی که به من زدی باید بری به خودش بگی اینجوری هم یه ذره آروم میشی
حرفش رنگ غم گرفت:
-شکایت کردن از روزگار هایی که رفت،چیزی رو درست نمی کنه،اون دیگه از شوهرش طلاق نمی گیره و بیاد پیش من
فرزین دستش دراز کرد و ازفنجان قهوه ی نیمه سردش قلپی خورد اخم هایش در هم کشید:
-اَه،این که سرد شد…الان میرم قهوه ی داغ میارم
قبل از بیرون راهی شدن کنار در،ایستاد واظهار کرد:می خواد بمونه؟
شانه اش بالا انداخت:
-نمی دونم،الان خودم از اومدنش اینقدر گیجم که نمی دونم چیکار کنم؟!موندن یا نموندنش دیگه خبرندارم
خندید:نمی گفتی هم می فهمیدم چه اوضاعی داری
فرزین در باز کرد که گفت:فرزین
-جان
سرش پایین بود ،انگار افکارش در جایی غوطه ور بود، بیان کرد:
-صورتش عوض شده بود!مثل اون چیزی که تو عکسا دیده بودم،نبود،توی عکسا صورتش مسرور تر بود با وجود اینکه من و دوست نداشت،امروزگار که اومد خونه ام،چهره اش پرازغم بود
-یعنی می گی خوشبخت نبوده؟ یا شوهرش باهاش بد بوده؟
به فرزین نگاه می کند:نمی دونم هر چی هست،صورتش غمِ داشت
فرزین در باز کرد،که مهیار اضافه کرد:صبرکن منم میام بیرون
باهم بیرون حرکت کردند. ساینا با کیان که در آغوش داشت گفت:
-عمو، کیان سنگین شده ها دیگه نمی تونم بغلش کنم
تبسمی زد:چشم از فردا رژیم سر سختی براش می گیرم
ساینا از ترس اینکه به او غذا ندهد بیان کرد:نه عمو گ*ن*ا*ه داره بهش غذا بده
با سر کج کرده بیان کرد:باشه
مهیار نزدیک راهی شد وکیان بغل کردوپشت فرزین وارد آشپزمنزل شد او را بوسیدو اظهار کرد:
-چقدر بچه ات عجیب غریبه
-رو بچه ی من عیب نذارا
خندید:قیافش مامانشه،نگاهای آبیش تویی
فرزین به گیتی که حواس ونگاهش به مهیار بود اظهار کرد:داره بهت نگاه می کنه
متعجب اظهار کرد:کی؟
-زنت
همانطور که با لبخند با کیان بازی می کرد بیان کرد:خوب نگاه کنه،بخیلی؟!
-می خوای جشن بگیری؟
-هنوز برای ازدواج توافق نکردیم،بخاطر ساینا من نمی خوام جشن بگیرم،اما گیتی می خواد
قهوه جلویش گذاشت واضافه کرد:سرکارش گذاشتی؟
-نخیرعزیزم،اون هنوز نتونسته با ساینا کنار بیاد،تواق من و خانواده اش هم همین بود
-بهونه میتراشی؟دوست داره
-پس باید سعی کنه ساینا رو هم عاشق شده باشه،اون زندگی با من و بدون ساینا می خواد
-از کجا می دونی دوستش نداره؟ اون که داره سعی خودش و می کنه
با لحن مطمئنش گفت:نه نمی کنه،وقتی بهش می گم محبت مادرانه کن،میره براش خرید می کنه
خندید:خوب بلد نیست،بذار وارد خانوادتون بشه کم کم یاد می گیره، با ساینا باید چطوری حرکت کردار کنه،ساینا هم یواش یواش دوستش می داره
-فقط این نیست،اختلاف نظر خیلی داریم،خرید زیاد می کنه…جشن و مهمونی زیاد میره..همیشه منم مجبور می کنه برم؛در حالی که هیچ علاقه ای به مهمونی حرکت کردن ندارم
-تو که می دونستی تک دختره،باباشم کارخونه داره،می میل داشتی از جای دیگه زن بگیری
-چه می دونم،اظهار کردم باهم کنار میایم
فرزین احساس می کرد با رسیدن مریم دل مهیار بازی درآورده است.
سوار ماشین بودند که موبایل مهیار زنگ خورد با دیدن اسم پدرش جواب داد:
-سلام بابا
-سلام،خونه ای؟
پرسشگرانه بیان کرد:،نه بیرون،چطور؟

-می خوام بیام پیشت کارت دارم،یه ربع دیگه حرکت می کنم
-باشه،خداحافظ
بعد از آنکه گیتی از ماشین پیاده شد،گفت:کاش بهم می گفتی مشکلت چیه، که اینقدر دلخورت کرده
به ظاهر لبخندی برلب نشاند واظهار کرد:چیز مهمی نیست،مربوط به کارمه
-من که می دونم نیست،ولی باشه…فرزین محرم تراز من،شامگاه بخیر
با گفتن این حرف وارد خانه شان شد،مهیار دقیق نمی توانست به او توضیح دهد. همسر سابقش برگشته وجایی در میان ذهنش جا خشک کرده است.
مهیار به سمت خانه حرکت کرد و با دیدن پدرش که سوار ماشین کنار برج پارک کرده، به طرفش رفت و بوقی زد.
شیشه ی ماشین پاک کشیده واظهار کرد:سلام؛خیلی وقته منتظرین؟
با دیدن مهیار گفت:نه ده دقیقه
ساینا سرش بیرون اورد وگفت:سلام اقاجون،بیا سوار شو
پرویز:سلام دخترنازم
هممسیر انان وارد خانه شد.مهیار چراغ ها را روشن کرد وگفت:
-یعنی کارتون اینقدر مهم بوده که دم در منتظر بودید؟
-اره مهمه،بیشتر برای تو
مهیار از روی کنجکاوی نگاهانش باریک کرد واظهار کرد:چرا من؟!
-بهت می گم،می خوای لباسات و عوض کنی؟
سر ش تکان داد:آره…زود میام
مهیار به طرف اتاقش حرکت کرد،پرویز برای خوردن اب به آشپزخونه می رفت که ساینا از فرصت استفاده کرد وبه دنبالش حرکت کرد و گفت:
-اقاجون یه سوال بپرسم؟
لیوانی که نصف آبش را خورده بود پایین اورد و اظهار کرد:اره بپرس
-اون خانمه کیه؟چرا هر دفعه میاد بابا دعواش می کنه؟چرا به بابا میگه می خواد منو ببینه؟اصلا اون از کجا منو می شناسه؟
پرویز میان آن همه سوال گیر افتاده بود،و نمی اطلاع داشت چطور باید آن سوالات مسلسل وار را پاسخ دهد.تبسمی زد وکمی خم شدوگفت:
–خوب،میدونی…آآ،اون خانمه مثل اقا جواد و ناهید خانوم می خواد تورو ببینه،آخه اون دخترشونه
با دیدهان پرازکنجکاوی وموشکافانه پرسید:دخترشون؟یعنی خواهر خاله پریسا،وامین جون؟
با تبسمی سرش تکان داد وگفت:بله…همینی که اضافه کردی،حالا چی شده که می پرسی؟
-اخه امروزگار هم اومده بود،بازم دعواش کرد،چرا بابا نمی ذاره من و ببینه؟مگه چه اشکالی داره؟
پرویز امیدوار بود زودتر پسرش بیاید و جواب های دخترش بدهد،ایستاد و با کلافه گی دستی به صورتش کشید:
-چون باهم دعوا شدن و الان قهرن!اونا باید آشتی کنن تا بابا اجازه بده اون تو رو ببینه
با تبسمی گرم و مهربان سرش کج کرد وگفت:آشتیشون بدیم؟!
پرویز خندید و دستی به موهایش کشید:نه،خودشون باید آشتی کنن
مهیار از اتاق بیرون وارد شد وبه سمتشان می حرکت کرد ساینا با دیدن پدرش سریع پرسید:اسمش چیه؟
پرویز به‌آرامی گفت:مریم
با تامل سرش تکان داد،مهیار به آنان رسید وبیان کرد:چی دارین می گین؟!
ساینا:هیچی
همانطور که به سمت اتاقش می رفت از پشتِ پدرش به پرویز اشاره کرد چیزی به پدرش نگوید،پرویز با تبسم سری تکان داد.
مهیار گفت:چی شده؟
-چیزی نیست،بشین
هر دو پشت میز ناهار خوری آشپزخانه جای گرفتند،پرویز کف دست هایش به هم ماساژداد و اضافه کرد:
-مریم امروزگار بهم زنگ زد
با تبسمی که نشان می داد هیچ از ادامه گفتگو مسرور نیست گفت:حدس می زدم کارتون همین باشه
مهیاربا لحن شکاکی پرسید:پس آدرس خونه من و هم شما دادید؟
-نه ندادم،وقتی اضافه کرد اومده خونت خودمم تعجب کردم
آهسته به پیشانی اش زد:وای،امین و پریسا اینجا رو بلد بودن
مهیارنفسی کشید وگفت:خوب حرفش چی بود؟
-درتمایل داشت قبلی، می خواداجازه بدی ساینا رو ببینه
لبخندی پر از حرص زد:تو زندگی اون همه هستن جز من،محاله بذارم..مثل اینکه گذشته روفراموش کرده
-اگر الان بیاد و بگه مهیار من دوست دارم می خوام بگردم،حاضری ببخشیش و مجدداً با هم زندگی کنید؟!
با مکث کوتاهی اضافه کرد:
-نه،چون نه اون حاضر میشه از عاشقیش جدا بشه و پیش من برگرده…نه من می تونم ببخشمش ومجدداً باهاش زندگی کنم
-خوب پس چی میگی؟چرا باید به تو فکر کنه و بخواد تورو ببینه وقتی تو حاضر نمیشی حتی ببخشیش؟!ببین من نمی خوام دخالتی کنم،فقط درتمایل داشت یه مادر رو دارم بهت می گم
با لحن عصبی وغمگینش گفت:مادر؟اون مادرِ دختر من نیست،لازم هم نیست اینو هزار بار بگم
مهیاردستی به موهایش کشید:نمی دونم باید باهاش چیکار کنم؟!نمی دونم چه جوری باید بهش بگم نزدیک زندگی من نیا
پرویز که نمی میل داشت حرفی از همسر مریم بزند،چراکه گمان می کرد با صحبت کردن او راضی می شود،با آزردهی در لحنش اضافه کرد:
-مهیار،همسرش فوت کرده
بدون آنکه پلک هایش برهم زند مستقیم از روی ناباوری به پدرش چشم دوخت:چی؟!
دقیق و شمرده به او توضیح می داد که متوجه شود مریم در شرایط خوبی نیست،وبهتراست دیدن دخترش را از او نگیرد…و به او اطمینان قلبی دهد که قصد ندارد زندگی اش را برهم بزند.
-همسرش و از کف دست داده،یکی دو هفته ی دیگه هم قراره برگرده استرالیا،و(با مکثی اظهار کرد)وقراره ازدواج کنه
هنوز در بهت حرف اول پدرش بود،که با شنیدن حرف آخر سری از روی ناباوری تکان داد وگفت:
-غیرممکنه،داره دروغ می گه که بتونه ساینارو ببینه
-چرا باید دروغ بگه؟!

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان طالع ترنج

مشاهده و دانلود ←