رمان پاورقی زندگی | پریبانو
همقلبی از همزبانی بهتر است(مولوی)
فصل اول
بار دیگردر اینه به خودش نگاهی انداخت با آن پیمسیرن چهارخانه ابی و شلوار جین مشکی خوب به نظر می رسید شاید برای یک مرد ۵۰ ساله تیپ جوان پسندی
باشدولی چهراش جوان تر از سنش بود…کف دستی بر موهای مشکی اش که حالا کنار شقیقه هایش سفید شده کشید سوئیچ ماشینش را برداشت، قبل از حرکت
نگاهش به قاب عکسی که روی میز ارایش همسرش بود افتاد آن را برداشت و به همسرو فرزندانش مهیار وسایه چشم دوخت همسری که به بخاطر یک تصادف ،دیگر
دراین جهان نبود واسیر خاک شده است وفرزندش مهیار بیادمان تصادف بیناییش را از کف دست داده … چشمانش ترشد وبوسه ای بر صورت هر سه ی ان زد قاب عکس
را گذاشت واز اتاق خارج شد به سمت اتاق مهیار که طبقه پایین قرار داشت رفت از پله ها سرازیر شد به در اتاق رسید ان را باز کرد… با دیدن نیم تنه لختش اخمی
کرد، هنوز یک ماه پیش یادش نراهی شده که بخاطرهمین لباس نپوشیدن سرمای سختی خورد ومسیری بیمارستان شد،به تختش نزدیک شد آوایش کرد:
-مهیار ….مهیار بابا پاشو دارم میرم
تکانی به خودش دادو بیشتر در جاییش فرو راهی شد پرویز لبه تخت نشست
-نمی خوای پاشی ساعت ۱۰
مهیار با صدای بمش بیان کرد:خوابم میاد دیشامگاه ساعت 2خوابیدم
پرویز تبسمی زد واضافه کرد:۲ که دیگه جز صبح حساب میشه،متوجه شدم کی اومدی.. با اون سرو آوایی که فرزین مسیر انداخته بود هر ادم خواب سنگینی بود بیدار میشد…حالا خوش گذشت؟
بدون اینکه نگاهانش را باز کند تبسمی بی جانی زد:اره خیلی…اونم برای منی که هیچی نمی مشاهده کردم
نفس صوت داری کشید: می دونم برات سخته اما از تو خونه جای گرفتن وگوشه گیری که بهتره اینجوری برای روحیتم خوبه
لبخند خسته ای چاشنی حرفش کرد:برام سخته….برای روحیم خوبه…دو تا جمله متضاد…هیچ سختی برای روحیه خوب نیست….میدونی برام سخته و مجبورم تا اخر
مهمونی فقط شکممو پر کنم وبه حرف های این واون گوش بدم و نتونم ببینمشون ولی بازم میگی برو؟ میدونی فرزین بیچاره مجبوره از خوشگذرونی خودش بگذره و
مراقبم باشه که کسی در حال مستی اذیتم نکنه، بازم می گی برو؟ ..از تو خونه نشستن برات بهتره؟…روحیتم بهتر می کنه؟اینجوری روحیه من بهتر نمیشه بابا..بدتر میشه
-یعنی تا اخر مهمونی تنها جای گرفته بودی وهیچ کس نیومد پیشت؟
طاق باز خوابید:چه انتظاراتی داری بابا…آخه کی یه پسر کور ومی خواد…
-بی انصافی نکن دیگه تو همه مهمونی ها یی که راهی شدی اینجوری نبود
– اره خوب چراکه اگه شما هم می متوجه شد یه کورعین بچه یتیما یه گوشه قرار گرفته، از روی ترحمم که شده دو کلام حرف باش می زمشاهده کرد که افسردگی حاد نگیره ….تو
مهمونی دیشامگاهم دوتا دختر اومدن پیشم کمی برام ناز و عشوه اومدن بعد که متوجه شدن عرض اندامشون و نمی تونم ببینم راشون وکشیدن وحرکت کردن فکر کنم بقیه هم اضافه کردن زیرا دیگه کسی نیومد سراغم
پرویز با غم نگاهش کرد می دانست پسرش از تنهایی و بی هم زبانی خسته شده…می خبر داشت روز های تکراری پسرش را خشمگین کرده … مدت زیادیست حرف هایش رنگ و بوی غم دارد و نیشدار حرف میزند…ولی بازهم خاموشی کرد.
-فرزین چی؟
مهیار نشست وبیان کرد:اون که از اول مهمونی تنگ قلب خودم قرار گرفته بودو جای دخترا بوسم میکرد
پرویزسر پسرش را نزدیک اورد و بوسه ای بر پیشانیش زد وگفت: من دیگه میرم کاری نداری؟
-نه به سلامت… شب میای دنبالم که؟
-اره بابا میام..مواظب خودت باش
پرویزرفت…راهی شد به همان بیمارستان لعنتی که همسرش را از او گراهی شد ودیدهان پسر دلربایش رانابینا کرد….بعد از رفتن پدرش بار دیگر خوابید چند دقیقه ای در جایش تکان خورد…خواب از سرش پریده بود با نارضایتی قد بلند شد به محض برخورد پایش با زمین چیز چسبناکی به پایش چسبید با چندش صورتش را جمع کرد وغر زد:
-فرزین خدا لعنتت نکنه این ادامسه چیه انداختی اینجا ؟اَه …این بچه چقدر کثیفه
با کف دستش کمی از ادامس را برداشت ولی هنوز مقداری کف پایش بود..بلند شد… با یک پا خودش را به حمام که دقیقا روبه روی تختش بود رساند دستش را روی دیوار کشیدتا به شیر رسید… ان را باز کرد و پایش شست…با خودش فکر کرد «حالا که تا اینجا اومدم یه دوش هم میگیرم »لباس هایش را از تنش جدا کرد وبدنش را به آب سپرد.
ازدوسال پیش که پرویز همسرش را از کف دست داده بود بخاطر پسرش کف دست به دکوراسیون خونه نزده بود که حرکت کرد آمد برای مهیار اسان تر باشد… اگر قرار بود وسایلی به خونه اضافه یا برداشته شود از قبل به پسرش می اظهار کرد….. روزهای اول نابینایش بسیار برایش سخت بود نمی توانست تحمل کند که جهانیش سیاه وتاریک شده…نمی توانست باور کند که دیگر نمی تواند چیزی را ببیند و بد تر ازان مرگ مادرش بود که آزارش می داد وباید دومصیبت جادهمزمان تحمل می کرد.اوایل چندین بار دست به خودکشی زده بود که هر دفعه با سر رسیدن پدرش نا کام ماند.او خودش را مقصر مرگ مادرش می اطلاع داشت شاید اگرآن شامگاه با ان سرعت سرسام اور رانندگی نمی کردالان هم مادرش کنارش بود هم دیدهانش را داشت…..بعد از دوش از حمام بیرون امد به سمت کمد لباسیش که سمت راست حمامش قرار داشت راهی شد دستی روی درکمد کشید…کلید پیداکرد… درش را باز کرد…صدای زنگ تلفن قد بلند شد…. پوفی کشید واز اتاق بیرون امد به سمت اشپزخانه ارام حرکت کرد مستقیم می رفت که پایش به میز خورد «اخ پام» از درد صورتش را جمع کرد وچشمانش را فشرد… تلفن هم قصد قطع شدن نداشت …کمربند حوله اش را محکم تربست وبا عجله خودش را به اپن رساند دستش به گوشی بی سیم خورد افتاد با لبخند بیان کرد:بهتر از این نمیشه
جای گرفت… کف دستش را روی زمین می کشید تا گوشی را پیدا کند..بعد از تلاش کوتاهی بالاخره کناردیواراپن پیدایش کرد برداشت جواب داد:الو…
ولی متاسفانه چند ثانیه قبل تلفن قطع شده بودو دیر جواب داد..
-هرکی بود خدا کنه مهمی نداشته باشه
کشیده شد ….روی اپن دست کشید…تلفن پیدا کرد… گوشی رادر جایش گذاشت هنوز چند قدم نرفته بود که مجدداً آوای تلفن قد بلند شد کف دستش را دراز کرد وبا احتیاط گوشی را برداشت وجواب داد:بله..
-سلام..
مهیار با تبسم اظهار کرد:به سلام خانم …حال و احوال؟
-کمتر زبون بریز
-چشم…شما هم کمتر اینجا زنگ بزن
-نمی تونم چون دوست دارم
-دختر خوب چرا نمی خوای بفهمی من نابینام نمی تونم کسی رو ببینم
-خسته نشدی اینقدر دروغ گفتی؟
زیر لب اضافه کرد:کاش دروغ بود
-چیزی اضافه کردی ؟
-اره..گفتم اونی که تو می خوای من نیستم
دختر با لجبازی و شمرده بیان کرد:هستی…چراکه… من….دوست….دارم
مهیارلبخند زد وبیان کرد: تو که تا حالا منو نمشاهده کردی از چی من خوشت اومده؟رو هوا میگی دوست دارم؟
-خب صدات از پشت تلفن بهشدت زیباه ..بم وگرم وگیرا ادم تا ده ساعت باهات حرف بزنه خسته نمیشه ..حتما خودتم عین آوات قشنگی دیگه
مهیاراز تعریفاتش خوشش امد اضافه کرد:ممنون …حالاچند سالته؟
-۱۷…تو چی؟
-27…
با حالت تعجب اوری اضافه کرد:راست میگی؟ اختلاف سنیمون که بسیار زیاده
-اره منم همین فکرومیکنم پس بهتر دیگه اینجا زنگ نزنی باشه دختر خوب؟
-نه..من ازت خوشم میاد…
تنها قلبخوشی این چند روزگارش هم صحبتی بادختر ناشناس بود… خودش هم می اطلاع داشت این دختر هم اگرداستان چشمانش را بداند دیگر نخواهد ماند. قلبش می میل داشت قبل از اینکه ملاقاتی با او داشته باشد چند روزگاری بیشتر او را معطل کند تا روزگارهای کسل وارش زود تر تمام شود…ولینمی خواست قلبش را به بازی بگیرد ان هم فقط بخاطر دل خودش . با صدای غمگین وبمش گفت:اگه من و ببینی وبهت ثابت بشه نابینام بازم میگی دوست دارم؟
دخترمکثی کرد ومهیار امید وارگوش هایش را به صدای دختر که بگوید «بله» سپرد…..بعد از مکث کوتاهی با اطمینان اظهار کرد:اگه 1درصد احتمال بدم نابینا باشی،که نیستی…. اره بازم میگم اما بذار بعد از اینکه دیدمت تصمیم بگیرم ولی من مطمئنم که می بینی حالا کی میای؟
جواب قانع کننده ای نبود ولی بازهم مهیار را امید وار کرد و اضافه کرد:تو بگو کجا؟…اصلا خونتون کجاست که ادرس وبهت بدم
با آوایی که تهش مشخص بود دروغه بیان کرد:فرمانیه…
مهیار فهمید با تبسم گفت:این راستش بود؟
-اره…واسه چی باید دروغ بگم؟
-هیچی…ببین من با فرمانیه کار ندارم ساعت 11بیا پارک ساعی مسیرت که دور نمیشه؟
دختر با خرسندی بیان کرد:نه..نه اصلا میام فقط شمارتو بده اونجا رسیدم بهت زنگ بزنم
-خودم که تلفن ندارم شماره دوستم بهت میدم
-چرا؟
-یه بارکه اضافه کردم …
میان حرفش امد:اهان ..اهان درک کردم نگاهات نمی بینه پس تلفن به دردت نمی خوره حالا شماره روبگو
بعد از بیان کردن شماره خدا حافظی کردند و تلفن قطع کرد… هنوز سر جایش نگذاشته بود که مجدداً زنگ خورد با خنده جواب داد :چیزی یادت حرکت کرده بود بگی؟
-اره اسمت چیه؟
مهیارخنده اش گرفته بود که بعد از چهار روزگار امروزگار یادش امده که اسمش چیست …اضافه کرد:مهیار
-قشنگه..
-تو چی؟
-ژینوس…
-توهم قشنگه
-میگم وضع مالیتون چطوریاست؟
مهیار با خودش فکر کرد چقد ر خنده دار است اگر او را بخاطر پول بخواهد
-مهمه؟
-خب نه زیاد …
-پس تو دنبال یه بچه پولداری، برات هم فرقی نمی کنه اون کی باشه درسته؟
-نه..نه..همه چی که پول نیست… اما باید کمی پول ته جیبت باشه که برام خرج کنی
خندید و گفت:اره یه کلبه درویشی بزرگ داریم که بالا شهر …بابام جراح مغز و اعصاب…
-پس خوش به حال زن بابات ..عجب شوهری گیرش اومده
حالت چهره اش مغموم شد می خبر داشت منظورش با مادر اوست ..با حالت گرفته ای گفت:دیگه حرفی نداری باید قطع کنم
-اِه دلخور شدی؟
-نه نشدم..پس قرارمون باشه برای فردا ساعت ۱۱
با خرسندی گفت:باشه تا فردا ساعت 11بدرود
-خدا حافظ…
تلفن قطع کرد وبا دستش روی تلفن کشید بعد از گذاشتن گوشی یک نفس عمیق کشید…به فردا فکر کرد فردایی که اگر ژینوس او را ببیند بازهم خواهد اضافه کرد «ازتو خوشم میاد یا دوست دارم؟»با کف دستش صورتش را مالش داد به سمت اتاقش می راهی شد که با آوای چرخیدن کلیددر، درتوقف کرد سرش را متمایل به راست کرد اینطور دقت گوش دادنش بالا می راهی شد …در بازشد با آوای جیک بسته شد…صوتی پایی که مسیر میراهی شد…. به او نزدیک میشد… توقف کرد….با کمی ترس اظهار کرد:کیه؟
با متوجه شدن سوتی بلند و سر خوش… نفسی از سرآسودگی کشید و با اخم گفت:وا قعا که فرزین
فرزین بلند خندید وبیان کرد:قربون اقا حموم تشریف داشتید ؟
-بخاطر گندی که جنابعالی زدید بله…
با خنده گفت:آدامس ومیگی؟ اخ شرمنده تو که دیشامگاه درک کردی حال خودم نبودم یهو دیدم از دهنم یه چیزی افتاد دیگه نگاه نکردم ببینم چیه
مهیار ارام به سمت اتاقش می حرکت کرد گفت:مجبوری اینقدر بخوری که نفهمی چیکار می کنی؟ بابای بیچارم که با چه اطمینانی من و میسپاره کف دست تو…باید تو رو بسپاره دست من
فرزین ریز خندید و با قدم های تند خودش را به مهیار رساند واز پشت محکم بغلش کرد واروم دم گوشش بیان کرد:برو خدا رو شکر کن جای دختر اشتباهی نگرفتمت وگرنه کارت تموم بود
مهیار ریز خندید :برو گمشو منحرف
-خدا مرگم بده شلوار کوتاه زیر نپوشیدی، همه چیتو دارم می بینم
مهیار درک کرد با خنده وبی خیالی گفت:هر چی قلبت می خواد نگاه کن ..چراکه پوشیدم
فرزین با خنده ازش جدا شد وگفت:نه خوشم اومد حواست جمع بود
مهیار وارد اتاقش شد وبه سمت کمد حرکت کرد فرزین هم داخل شد ورو تخت دراز کشید واظهار کرد:وای ..مهیار کمرم بسیار درد میکنه
-فکر کنم قر دیشامگاه تو کمرت خشک شده
-نه بابا اون که با بیست تا دختر خالیش کردم.. فکر کنم مضرات رقصیدن باشه
مهیارکف دستی به لباس هایش کشید …یک تیشرت بیرون اورد وگفت:این چه رنگیه؟
فرزین کمی سرش را کشیده کرد و با خیره شدن به تیشرت گفت:یشمی…با رنگ سفید هم به انگلیسی یه چیزایی نوشته
-اینو بپوشم؟
-اره خوبه ..بهت میاد
فرزین کشیده شد وتیشرت را گراهی شد ولبه تخت جای گرفت وگوشیش را دراورد …مهیار یک شلوار بیرون اورد وگفت:این چه رنگیه؟
-این…سفید
از رنگ شلوار خوشش نیامد در جایش گذاشت..یک شلوارجین بیرون اورد:این چی؟
فرزین با حوصله وقلب گندگی تمام به سوالاتش جواب می داد:آبی تیره
-این خوبه
مهیارحوله اش را از بدنش جدا کرد فرزین با مشاهده کردن آن بدن عضله ای با شیطنت سوتی زد وگفت:جیگرتو می خوام هلو …
مهیار لبخند زد واظهار کرد:کوفت…شد یه بار من جلو تو لباس دربیارم نمشاهده کرد بمتوجه شد بازی در نیاری؟
فرزین بلند شد واز پشت مهیار را بغل کردوبا حالت شهوتی روی بدنش کف دست می کشید:نازنازخودمی…چیکار کنم بدنت وکه می بینم هوایی میشم
هلش داد و گفت:برو گمشو اونور یه ذرم خجالت بکش
-نقاشا نتونست خجالت وبکشن من چه جوری بکشم؟
مهیار سری تکان داد وچیزی نگفت فرزین به او کمک کرد لباسش را بپوشد … به سمت میز رفت واظهار کرد:چه ادکلنی میزنی جیگر؟
-همون که شامگاه تولد برام گراهی شدی
فرزین عطرتلخ را برداشت وبه مچ دستای مهیار وکمی به گردنش زد…سرش را زیر گردن مهیار برد یک نفس عمیق کشید وگفت:به به…عجب بویی میدی هلو
مهیار: تومثل اینکه قصد آدم شدن نداری شفالتو
فرزین ریز خندید وگفت:همون بابامون که آدم بود بسه
با خنده از منزل خارج شدند… فرزین تنها دوست وهمدم تنهایی مهیاراست…از میان تمام دوستانش تنها کسی که تنهایش نگذاشته بود… وقتی مهیار بینایش را از کف دست داد پدرش از تمام دوستانش که از انگشتای دست وپا هم فرا تر میرفت ملتمسانه از انها خواهش کرد که پسرش را تنها نگذارند….انها هم به امید بینایی مهیار چند صبایی ماندن و چشمی اضافه کردن ولی هر چه زمان به جلو حرکت میکرد وامیدی به مجدداً دیدن مهیار نبود دوستان او کف دسته کف دسته از دورش پراکنده می شدن به سه ماه نکشید که ۵۰ دوست به ۱۵ دوست رسید وبعد از گذشت فقط 5ماه تمام دوستانش از دختر وپسر از کنارش راهی شدن… اری دیگر مهیاری نبود که بخواهد برایشان خرج کند از جشن وخریدو سفر های خارج گحرکت کرده تا خرید ن هدایای گران قیمت به بهانه ازدواجشان این مهیار به درد آنها نمی خورد اینجا بود که توانست رفیق واز نارفیق…مرد واز نامرد دوست واز دشمن تشخیص دهد انها دوست نبودن یک رهگذر در زندگی او بودند….فرزین معنای واقعی دوست بودکه در سخت ترین شرایط روحی مهیارکه همه را از خود دور میکرد وبا فریادهایش نمی خواست کسی راببیند کنارش ماند وتنهایش نگذاشت….. اومثل بقیه نشد که نمک راخوردن ونمک دان را شکستند.
فرزین:چه خبر از مزاحم تلفنیت هنوزم زنگ می زنه؟
-اره..پیش پای تو زنگ زد می خواد منو ببینه
-خب..توچی گفتی؟
-هیچی دیگه برای فردا ساعت 11قرار گذاشتم
فرزین خندید:نمردیم وقرار گذاشتن مهیار وهم متوجه شدیم
-اره بخند…خنده هم داره کور چی گفتن به قرار گذاشتن
فرزین با ناراحتی اضافه کرد:ببخش منظورم این نبود…
-مهم نیست فراموشش کن
فرزین با کلافگی بیان کرد:بابا منظورم این بود که قبلا با هیچ دختری قرار مدار نمیذاشتی اما…
-باشه بابا نمی خواد اینقدر به خودت فشار بیاری، درک کردم چی می خوای بگی به خدا اگه مجبور نبودم این قرار رو هم نمیذاشتم
فرزین وقتی حال گراهی شده ی دوستش را مشاهده کرد برای عوض کردن جو اضافه کرد:میگم بزار من جای توبرم خدارو چی دیدی شاید از من خوشش اومد
مهیار لبخند بی جانی زد وبیان کرد:بعد از ۱۵ تا دوست دختر اینم می خوای؟
-اره..اگه زشت بود میدمش به خودت اگه خوشگل بود واسه من قبول؟
مهیار لبخند زد:در هر صورت واسه خودت
تا رسیدن به مقصد حرف میزدن و فرزین با شوخی هایش می خواست حال دوستش را بهتر کند… ماشین را جلوی در بزرگی نگه داشت واضافه کرد:خب داداش رسیدیم اجازه مرخصی می فرمایید؟
-کجا؟
-خونه دیگه
مهیار با قلبخوری اظهار کرد:لازم نکرده ناهار و بخور بعد هر جا میل داشتی برو
-نه قربونت ….تو برو شامگاه میام دنبالت
-مسخره بازی در نیار بیا پایین،به خدا اگه نیومدی دیگه نه من نه تو درضمن بابام شامگاه میاد دنبالم
-به خدا زشته مهیار من هر دفعه میارمت اینجا خودمم باید بیام تو… خودم دیگه خجالت میکشم ..عزیز خانم نمی گه این سر خر چیه هر روزگار با خودت میاری؟
مهیار با کمی عصبیت اظهار کرد:عزیز هیچ وقت همچین حرفی نزده…هر وقتم نمیای دعوام میکنه میگه پس دوستت کو ؟زشته تا اینجا اومد ونیوردیش تو…حالا میای یا تنهایی برم؟
-چون میترسم بار دیگر دعوات کنه میام
مهیار باخنده وهم وقت با فرزین ازماشین پیاده شد فرزین به سمت مهیار امد بازویش را گحرکت کرد وبه طرف خونه عزیز، مادر پدری مهیار که برای ناهار دعوتش کرده بود حرکت کردند.فرزین زنگ ایفون را فشرد بعد از چند ثانیه صوتی مهربان وگرم عزیز از پشت آن شنیده شد:کیه؟
فرزین سر مهیار را به آیفون چسباند مهیار با خنده بیان کرد:منم عزیز
-الهی قربونت برم مادر بیا تو
درزده شد مهیار با خنده گفت: تو یه روزگار کرم نریزی فرزین نیستی نه؟
-نه..
با هم وارد خانه باغی شدند فرزین بازوهای مهیار را سفت گراهی شده بود مهیار اظهار کرد:فرزین عزیزم، به جان خودم وخودت قصد فرار ندارم …ول کن این بازو رو ماهیچه هاشو له کردی
فرزین صورت مهیار را بوسید و اضافه کرد:عزیزم اینقدر زیبای می ترسم ازم بقاپوننت
مهیار سریع بازویش را از کف دست فرزین آزاد کرد وتمایل داشت چیزی بگوید که فرزین گفت:مهیار عزیز داره میاد
عزیز زنی با قد متوسط واندام رو فرم با صورت چین وچروک که نشانه گذر زمان بر پوستش بود ودر عین حال نرم با شادی وقدم های تند به طرف مهیار می راهی شد به محض رسیدن، نوه اش را در اغوش کشید وبیان کرد:الهی قربونت برم…فدای این قد وبالای رشیدت بشم(به دیدهام های مهیار که دیگر نمی بیند خیره شد ومجدداً گریه اش از سر گرفت وسرش را روی سینه پهن ومردانه نوه اش گذاشت)الهی قربون دیدهات بشم
مهیار خم شد وسر مادربزرگش را بوسید وبیان کرد:بازم من اومدم شما گریه وزاری جاده بندازید ؟بعد می گید چرا بهم سر نمی زنید…خب گریه نکن دیگه قربونت برم
عزیزسرش را بلند کرد وکف دستانش را دو طرف صورت مهیار گذاشت قامت بلند ش را خم کرد وچند دفعه صورتش را بوسید واظهار کرد:چه کار کنم مادر وقتی می بینمت اشکم در میاد
این حرف رازد وتازه متوجه حضورفرزین شد که نظاره گر آن دو بود…بیان کرد:سلام عزیز خانم احوال شما؟مارو که فراموش نکردی؟
عزیز با شرمندگی گفت:شرمنده فرزین جان اینقدر از دیدن مهیار مسرور شدم که شما رو ندیدم..خوبی مادر؟خانواده خوبن؟
-مرسی ممنون…همه خوبن
مهیار خندید واظهار کرد:اینقدرعزیز قربون صدقم رفت که یادم حرکت کرد سلام کنم
عزیز:شما سلام نکرده برای من عزیزی
به دنبال این حرف عزیز به جای فرزین کف دست مهیار را گرفت وسمت خونه برد. عمه اش راحله کف دست به سینه به چهار چوب در تکیه داده بود وبه مادر وبرادرزاده اش نگاه می کرد… نزدیک تر که شدند فرزین پیش کف دستی کرد وگفت:سلام راحله خانم
-سلام اقا فرزین گل گلاب چطوری خوبی؟
-ممنون..خوبم
راحله تکیه اش را از در برداشت رو به روی مهیار ایستاد وبیان کرد:به آقای ستاره سهیل چطورن؟قدم رنجه فرمودن
مهیار خندید واظهار کرد:وای عمه تورو خدا شما دیگه گلایه نکن شما که دیگه هفته ای یه بار خونه مایی
راحله با تبسم ورویی گمسروره برادرزاده اش را به اغوشش سپرد وصورتش را بوسید ودر گوشش اظهار کرد:چه کارم خیلی دوست دارم، زود به زود دلم برات تنگ میشه
مهیار خندید وعزیز خانم گفت:بیاین توبچه ها…
خودش زودترراهی شد بعد از کمی تعارف که بین راحله وفرزین رد وبقلب شد .. راحله کف دستش را دور شانه مهیار انداخت وبا خود به داخل بردفرزین پشت سر آنها وارد شد.به محض ورود مهمانان مستانه دختر راحله از روی مبل قد بلند شد وسلام کرد فرزین متواضعانه جواب داد:سلام مستانه خانم خوب هستید؟
-مرسی متشکرم… خوبم
مهیار:سلام دخترعمه جان خوبی؟
مستانه با دیدن مهیار بغض کرد خاطراتش روبه روی چشمانش به صف کشیدن… تابستان است،لب حوض جای گرفته و هندوانه می خورد یک دفعه با کف دستی که هلش می دهد در حوض می افتد …بالا می اید و با چشمان گخوشحال و ترسیده به مهیار که بی خیال می خندد نگاه می کند با عصبانیت جیغ می زند…”دیونه این چه کاری بود کردی نمی گی می میرم، مهیار با خنده می گوید”سنجاب کوچولو از اب می ترسه ؟”مستانه ا زاین لقبی که مهیار به او داده خشمگین از حوض بیرون می اید و با همان لباس خیس دنبالش می دود ..مهیار از خنده نمی تواند بدود مستانه به او میرسد لباسش می کشد…مهیار نمی تواند خودش را کنترل کند وهر دو در حوض افتادن…
پاییزبود…بعد از تلاش یک ساعته تپه ای از برگ درست کرده مهیار از پشت پنجره نظاره گر تلاش یک ساعته ی دختر عمه اش بود با تبسم موزیانه از اتاق بیرون امد و با دو خودش را به ان برگ ها رساند با یک لگد محکم نصف برگ ها از هم پاشید …مستانه از تعجب دهانش را باز کرد…”چی کار می کنی ؟..نکن مهیار”ولی مهیار بدون توجه به جیغ و داد های مستانه به کارش ادامه میداد و همه برگ ها پخش کرد..مستانه پیمسیرنش کشید مهیار او را گراهی شد ودرون برگ ها انداخت وبا کف دستش برگ های دیگر را جمع می کرد و روی او می ریخت…
روزگار های اخر بهمن ماه ،مستانه در کوه مشغول درست کردن ادم برفی است ….سرش را که به زحمت درست کرده روی تنش می گذارد که مهیار با خنده از راه میرسد وسرش را بر میدارد و می گوید”سر ادم برفیتو لازم دارم”مستانه به دنبال مهیار برای به کف دست اوردن سر ادم برفی میدود.. مهیار پشتش نگاه می کند که به یکی میخورد و می افتد و سر نابود می شود دستش را بالا می اورد و می گوید:جون بابات فقط گریه نکن خودم یه سر قشنگ برات درست می کنم عین سر خودم ..مستانه اخمش را باز میکند وبا صدای کشیده میخندد.
آوای راحله مستانه را از خاطرات مچاله شده گذشته بیرون می اورد:مستانه کجایی؟ مهیارحالتو پرسید
با نگاهان نم دارش وگلوی پرازبغضش اضافه کرد:خوبم مرسی
راحله:بچه ها بشینین تا یه چیزی براتون بیارم بخورید
وبه سمت آشپزخانه حرکت کرد ..فرزین به مهیار کمک کرد که روی یکی از مبل ها بنشیند با اشک هایی که خارج از کنترل مستانه بود از نگاهانش سرازیر شد وسریع تند مشغول جمع کردن دفترو کتابهای نقاشی سایه شد …فرزین متوجه حالش شد وبیان کرد:می خواید بهتون کمک کنم؟
بدون اینکه سرش را بالا بیاورد گفت:نه..ممنون
همه ی آنها را در بغل گحرکت کرد و برای فرار از زندان خاطراتش به سمت یکی از اتاق ها حرکت کرد در راباز کرد وبعد از بسته کردن پشت در قرار گرفت وبی صوت گریه کرد خودش هم نمی دانست چرا بعد از دوسال هنوز نتوانسته به شرایط مهیار کنار بیاید …نمی میل داشت یا نمی توانست؟ خودش هم نمی خبر داشت…راحله با دو فنجان چای برگشت یکی از آن دورا روی میز جلوی مهیار گذشت بعد از تشکری که از مهیار شنید سینی را جلوی فرزین گرفت بعد از برداشتن آن هم تشکر کرد.دوباره به اشپزخونه برگشت…مهیار برای برداشتن فنجان کف دستش را جلو برد ولی نمی اطلاع داشت فنجان کجاست روی میز دست می کشید… فرزین متوجه شد فنجان خودش را روی میز گذاشت وفنجان مهیاررا برداشت و در کف دستانش قرار داد.
-ممنون
-خواهش می کنم
-مستانه هنوز نیومده؟
-نه
با بسته شدن آوای در مهیار سرش را کشیده کرد فرزین به اتاقی که مستانه از ان بیرون امده بود چشم دوخت مستانه با لبخندی که به زور روی لبانش نشانده بود به سمت انهارسید.روی یکی از مبل ها جای گرفت.راحله با ظرف میوه برگشت وروی میز گذاشت.
فرزین:دستتون درد نکنه زحمت نکشید
-چه زحمتی..مهیار که ماهی یه بارمیاد اینجا اونم افتخاری، باید از خجالتش در بیایم یا نه
مهیار با اعتراض بیان کرد:عمه
راحله هم خندید واظهار کرد:باشه بابا (به مستانه نگاهی انداخت )خوبی مادر؟
-ها…؟اره اره خوبم
-پس چرا چشمات قرمز شده؟
سرش را پایین انداخت فرزین که چند قطره اشک او را دیده بود چیزی ناظهار کرد… مهیار هم از قلبنازکی دختر عمه اش خبر داشت و با شنیدن این جمله متوجه شد باز هم گریه کرده آن هم بیادیچ.. با تبسمی گفت:حتما از شوق دیدن من گریه کرده مگه نه؟
مستانه تبسم تلخی زد:اره…اخه دیر به دیر می بینمت
-ادرس خونمون هم که بلد نیستی
مستانه نگاهش کرد….چطور بگوید دیگر نمی خواهد به ان منزل نفرین شده بیاید .همان منزل ی امنی که بعد از قهر و دعواهایی که بابرادرش داشت به آن پناه می برد.نه به خونه به مهیار، خانه بهانه ای بود برای دیدن مهیار…اما بعد از نابینایش با اوغریبه شد…انقدرغریبه که حتی ماهی یک بار هم همدیگر را نمی دیدن و این دوری را خود مستانه می تمایل داشت.
راحله با تبسم کف دستی به شانه مهیار کشید وبه اشپزخانه راهی شد بعد از چند دقیقه خاموشی خفه کننده فرزین اضافه کرد:مستانه خانم با درساتون چی کار می کنید ؟
مستانه همان طور که سیب پوست می گراهی شد اضافه کرد: دارم رو پایان نامم کار می کنم
-موفق باشید
-ممنون
مهیار کف دستش را روی میز گذاشت تا موقعیت میز را پیدا کند فنجانش را روی آن گذاشت وبلند شد فرزین نگاهی به او انداخت و بیان کرد:کجا می ری؟
-می رم پیش عزیز
فرزین بلند شد وبیان کرد:صبر کن می برمت
-نمی خواد بار اولم که نیست که میخوام برم آشپزخونه، راحت باش
مهیارمی میل داشت آن دو را تنها بگذارد تا راحت تر صحبت کنند فرزین قرار گرفت، مهیار مسیرش را به سمت اشپزخونه کج کرد.از پذیرایی تا آشپزخانه در ذهنش بود سمت راست میز ناهار خوری جلوتر یه دست مبل…. سمت چپ در هال وکنار دیوارها تا اشپزخانه گلدان گذاشته بود پس باید مابین این دو حرکت می کرد ملایم وبا احتیاط به جلو میرفت دستش را جلویش حرکت می داد بعد از طی کردن مسیردستش به چهار چوب در خورد.با تبسم اظهار کرد:اجازه هست؟
راحله که مشغول اشپزی بود سریع کف دست ازاشپزی کشید وبه سمت مهیار حرکت کرد بازوهایش را گرفت وگفت:اخه قربونت برم برای چی اومدی اینجا؟
راحله صنقلبی را عقب کشید مهیار قرار گرفت واظهار کرد:اگه بخواید میرم
عزیز که مشغول سالاد درست بود اضافه کرد:قدم شما رو دیده ولی کاش اون دوتا رو تنها نمی ذاشتید
مهیار خندید واضافه کرد:نترس عزیز اگه بخوان کاری کنن آواشون میشنوم…
عزیزبا اعتراض اظهار کرد:اِه مهیار
-عمه کم کم باید به فکر شوهر دادن مستانه باشه
راحله:مستانه فعلا باید درسش رو بخونه
راحله یک تکه سینه مرغ لای نان گذاشت وبرگای ریحان و خیارشور اطرافش چید لقمه را پیچاند وکنار مهیار ایستاد وبیان کرد:بیا عمه
دستش را بالا اورد واظهار کرد:چیه عمه؟
لقمه را در کف دستانش گذاشت:این لقمه رو بخور تا ناهار حاضر بشه
مهیار با مسروری برداشت وگفت:کف دستت درد نکنه صبحونه هیچی نخورده بودم
عزیز:الهی من بمیرم… همش تقصیر اون بابات اگه زودتر بیدارت کنه میتونی چند تا لقمه بخوری، هر چی هم بهش میگم بیاین اینجا زندگی کنید به خرجش نمیره که نمیره
راحله از یخچال یک بطری دوغ برداشت و در حالی که در لیوان خالی می کرد اضافه کرد:بزار بیاد خودم حسابش میرسم
مهیار:اخه تقصیر بابام چیه من دیشامگاه ساعت 2از مهمونی برگشتم صبحم دیر بیدار شدم
راحله دوغ را کنار دست مهیار گذاشت وبیان کرد:این دوغم بخورعمه
مهیار کمی کف دستش به سمت چپ روی میز کشید وآرام به لیوان خورد وبرداشت یه قلپ خورد ..راحله:حالا دیشامگاه مهمونی بودی..روزگارای گذشته چی؟
-روزگارای گذشته هم منیره خانم بود…یه چهار روزی رفته مشهد وبرگرده بعدشم ایشاالله گشنه نمی مونم….سایه هنوز خوابه؟
عزیز:اره..دیشامگاه اینقدر جیغ کشید وسرو صوت کرد تا اخرش تو آشپزخونه سر میز شام خوابش برد
مهیار:اینم از خواهربی معراهی شد ما دوروزگار رفته نمی گه داداشی هم داریم
سایه همان لحظه با اخم وموهای بهم ریخته ودست به سینه به چهار چوپ در تکیه داده بود وبا آوای خواب آلودی بیان کرد:کی بی معحرکت کرده؟
راحله وعزیز با تعجب به سمت در برگشتن مهیار هم سرش را به طرف آوا چرخاند و با تبسم گفت:سلام ابجی خودم…
سایه جلوتر رسید کنار برادرش ایستاد کف دستش را با حالت عصبی به میز زد واظهار کرد:جواب منو بده کی بی معحرکت کرده؟
راحله وعزیز خنده شان گحرکت کرده بود ومهیار که سعی میکرد خنده اش را کنترل کند با حالت مظلومی بیان کرد:خب ببخشید..دوروزگار حرکت کردی پیش عمه حتی یه زنگ هم بهم نزدی نمی گی قلبم برات تنگ میشه ؟
سایه به چهره مظلوم برادرش نگاه کرد وقلبش به رحم امد با ان دستان کوچکش مهیاررابغل کرد صورتش را بوسید وبیان کرد:منم قلبم برات تنگ شده بود یه عالمه..
مهیارموهایش را بوسید وگفت:قربونت برم
سایه به طرف در یخچال راهی شد وبا ان صدای پراز شیطنت وبچه گانه اش بیان کرد:عمه خانم…عزیزدلم..نفس زندگیم صبحونه چی داریم؟
راحله با خنده در یخچال بست وروبه رویش زانوزد واضافه کرد:فدای این شیرین زبونیت بشم من، تو بزرگ بشی چه آتیش پاره ای میشی… الان وقت صبحونه نیست چراکه یکی دو ساعت دیگه باید ناهار بخوری
سایه اخمی کرد واظهار کرد:من تا ناهار چیزی ازم نمی مونه (به مهیار نگاه کرد)پس چرا به داداشم صبحونه دادی؟
-اون که صبحونه نیست یه لقمه کوچولو بهش دادم که تا ناهار قلب ضعفه نگیره
-خب به منم از این لقمه های کوچولوی خوشمزه بدید که تا ناهار دل ضعفه نگیرم ….اخه یه نگاه به من بنداز به اضافه کرده عزیز شدم پوست واستخون اگه چیزی نخورم میشم اسکلتا…
عزیزومهیارخندیدن عزیز گفت:مادرپاشویه لقمه براش بگیر،این تا یک ساعت دیگه اینقدر ورجه وُرجه میکنه که دوباره گشنش میشه
سایه با خوشحالی دست زد وگفت:ایول عزیز خودم
راحله با لبخند سرش راتکان داد…سایه کنارمهیار جای گرفت وخودش را برای یک صبحانه گوشتی امده کرد.
********
امین سرش را مثل آنتن به همه جای نوشت افراز می چرخاند واز ان همه لوازم تحریر به وجد امده بود وتبسمی به پنهای صورت زد مریم از این حالتش خنده ای کرد وبیان کرد:خب داداش گلم چیزی انتخاب کردی؟
امین هنوز محو تماشای مداد رنگیا بود وبدون نگاه کردن به مریم اظهار کرد:میشه همه اینار و بخریم؟
مریم با لبخند کف دستی به موهای امین کشید وگفت: مثل اینکه سوم دبستانیا چرا عین مهد کودکیا ذوق کردی؟
امین با ان صورت گردوسفیدش که گونه هایش قرمز شده بود به مریم چسبید واظهار کرد:حد اقل قشنگاش وبخریم
مریم گردنش را کج کرد واضافه کرد:باشه
امین با ان وزن زیادش که چاقیش به چشم می خوردودستان تپل وچاقش هر چیزی را که می خواست بر میداشت واصلا به فکر پولش هم نبود یعنی به او مربوط نیست که آن چهار جعبه مداد رنگی یا آن همه دفتری که فقط ازطرح روی جلدش خوشش امده برداشته یا آن هشت پاکن و یک جعبه مداد و…..قیمتش چقدر است؟ با خوشحالی همه چیزهایی که می میل داشت برداشت وبه خواهرش داد تا حساب کند.مریم با تعجب به همه آنها نگاه کرد واضافه کرد:همه اینها رو میخوای؟
آن سر گرد وصورت سرخ شده اش را با تبسم تکان داد مریم میل داشت بگوید زیاد است ولی وقتی به چهره معصوم وپراز خواهش امین رو به رو شد با لبخند اضافه کرد:فکر کنم کف دستت دیگه جا نداشته وگرنه کل اینجا رو بارمیزدی نه؟
امین فقط خندید…بعد از حساب کردن آن همه دفتر وپاکن ومداد وجعبه های مداد رنگی از مغازه بیرون امدن پلاستیک های خرید کف دست مریم بود وامین با شادی به آنها نگاه میکرد یک دفعه به مریم نگاه کردوگفت: میخوای یکی از پلاستیکارو بده به من
مریم با تبسم بیان کرد:ممنون اقا… سنگین نیست خودم میارمشون
امین از کلمه اقا که برای او به کار می برد خرسند شد احساس مرد بودن وبزرگ شدن می کرد.او جلوتر از مریم راه میراهی شد زیرا می دانست این مسیر به کجا ختم می شود رو به روی بستنی فروشی ایستاد با گردن کج ولبخند انگشت شصتش رابه مغازه اشاره کرد مریم از این کارش خنده ای کرد و سرش را به نشانه موافقت تکان داد امین با شادی حرکت کرد تو مریم هم پشت سرش راهی شد.پشت میز دونفره ای جای گرفتند.بعد از دادن سفارش واوردن بستنی ها مشغول خوردن شدن امین شتابزده تند می خورد مریم گفت:ارومتر امین… کسی قرر نیست بستنی تو بخوره
امین دست از خوردن کشید وبیان کرد: خیلی خوشمزه است
مریم با لبخند گونه افتاده ی امین را کشید …بعد از خوردن بستنی به سمت خونه حرکت کردن ….کرایه را حساب کردند واز ماشین پیاده شدند.در کوچه پس کوچه های پایین شهر تهران قدم برمی داشت هیچ وقت از شرایط وموقعیت زندگی اش دلخور نبود هیچ وقت آه وحسرت بالا سری هایش را نخورد چون می خبر داشت آنها هم مشکلاتی دارند که پشت تجملاتشان پنهان کرده اند،ولی خودشان هر چه داشتن عیان بود.کلید از کیفش بیرون اورد ودر را باز کرد امین با عجله خودش رابه داخل پرت کرد.مریم در را بست امین به منزل نرسیده داد زد:مولین گشنمه
مریم با خرید هابه اشپزخونه راهی شد ودم در ایستاد امین آستین مادرش را می کشید ومی گفت: مامان….ناهار بده گشنمه
مادرش در حالی که ماکارونی را در بشقاب می کشید گفت:بچه امونمو بریدی صبر کن الان بهت میدم
مریم:پریسا هنوز نیومده؟
-نه…
-بهش زنگ نزدی ؟
ناهید بشقاب به امین داد او هم روی زمین جای گرفت ومشغول خوردن شد…ناهید:نه…زنگ بزنم شب میاد الم شنگه به بپا میکنه و میگه چرا زنگ زدی؟آبرومو پیش دوستام بردی ..مگه من بچم دم به دقیقه زنگ میزنی ؟
مریم با جدیت به حرفای مادرش گوش می داد وچیزی نمی اضافه کرد نفس صدا داری کشید وبیان کرد:خودم الان بهش زنگ میزنم
این را اضافه کرد وبه سمت تلفن حرکت کرد مادر از اشپزخانه بیرون رسید وگفت:ولش کن مادر هر جهنمی هست بزار باشه
مریم بدون توجه به حرف مادرش گوشی را برداشت وشماره پریسا را گرفت بعد از چهاربوق صوتی خواننده خارجی در گوشی پیچید بعد صدای پسری گفت:الو…
مریم چیزی ناظهار کرد و ازعصبانیت نگاهانش را بست وزیر لب گفت:بازم شروع کرد
-الو بفرمایید….
مریم تلفن را گذاشت و انقدر کف دستش را روی گوشی تلفن فشار داد که رگهای کف دستش از زیر پوست سفید وظریفش بالا امد…دیگر ازصحبت کردن باخواهرش خسته بود…خسته از بیان کردن ها ونشنیدن ها، چقدر بگوید “این ره که می روی به ترکستان است ،با پسرها دوست نشو…اونا اگه تورو می خوان باید بیان خواستگاریت نه اینکه پیشنهاد دوستی بهت بدن اونم به چه بهانه ای…اشنایی بیشتر اونا اگه فکر اشنایی بیشترن نامزدی رو برای این جور موقع ها گذاشتن، خواهر من اونا فقط به فکرخودشونن یه مدت با یه دختر سرگرم بشن بعد ولش کنن برن سراغ یکی دیگه “مریم به سه ماه پیش در ذهنش گذراند …همان سه ماهی که پریسا در یک پارتی گراهی شدن واو قول داد که دیگر سراغ دوست پسربازی نرود اما زیر قولش زد وباز شروع کرد.
آوای مادرش اورا از فکر کردن آزاد کرد:چی بیان کرد؟
-ها؟…هیچی اظهار کرد خونه یکی از دوستاش داره درس میخونه اگه درسش تموم بشه یکی دو ساعت دیگه میاد
ناهید پوزخندی زد واظهار کرد:یک ساعت اون یعنی شامگاه…پاشو برو لباست وعوض کن یه چیزی بخور
مریم به نقش ونگارهای فرش خیره شد…نگاهش به فرش بود وفکرش پیش پریسا نفسی کشید وقد بلند شد برای عوض کردن لباسش به اتاق حرکت کرد.
ساعت نزدیک ۷ بود که پریسا رسید به امین نگاهی انداخت واظهار کرد:سلام امین کوچولو
امین این کلمه هیچ وقت خوشش نیامده بودوپریسا این را می دانست ولی از عمد اورا اینطور صوت میزد امین با اخم نگاهش کرد ،پریسا از حرص خوردن امین لذت برد تبسمی زد و یک راست به اتاق مشترکش با مریم رفت امین با همان اخم به اشپزمنزل رفت روبه روی مریم که با مادرش مشغول سبزی پاک کردن بودایستاد وبا عصبانیت بیان کرد:مگه به پریسا ناظهار کردی دیگه بهم نگه کوچولو؟
مریم:مگه اومد؟
فقط سرش راتکان داد مریم قد بلند شد ناهید اظهار کرد:مولین دعوا نشینا
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜