رمان پاورقی حیات | پریبانو
همقلبی از همزبانی بهتر است(مولوی)
فصل اول
بار دیگردر اینه به خودش نگاهی انداخت با آن پیراهن چهارخونه ابی و شلوار جین مشکی خوب به نظر می رسید شاید برای یک مرد ۵۰ ساله تیپ جوان پسندی
باشدولی چهراش جوان تر از سنش بود…دستی بر موهای مشکی اش که حالا کنار شقیقه هایش سفید شده کشید سوئیچ ماشینش را برداشت، قبل از حرکت
نگاهش به قاب عکسی که روی میز ارایش همسرش بود افتاد آن را برداشت و به همسرو فرزندانش مهیار وسایه چشم دوخت همسری که به بخاطر یک تصادف ،دیگر
دراین دنیا نبود واسیر خاک شده است وفرزندش مهیار بیادگارمان تصادف بیناییش را از دست داده … دیدهانش ترشد وبوسه ای بر صورت هر سه ی ان زد قاب عکس
را گذاشت واز اتاق خارج شد به سمت اتاق مهیار که طبقه پایین قرار داشت راهی شد از پله ها سرازیر شد به در اتاق رسید ان را باز کرد… با متوجه شدن نیم تنه لختش اخمی
کرد، هنوز یک ماه پیش یادش نراهی شده که بیادگارمین لباس نپوشیدن سرمای سختی خورد ومسیری بیمارستان شد،به تختش نزدیک شد آوایش کرد:
-مهیار ….مهیار بابا پاشو دارم میرم
تکانی به خودش دادو بیشتر در جاییش فرو رفت پرویز لبه تخت جای گرفت
-نمی خوای پاشی ساعت ۱۰
مهیار با صدای بمش اظهار کرد:خوابم میاد دیشب ساعت 2خوابیدم
پرویز تبسمی زد واضافه کرد:۲ که دیگه جز صبح حساب میشه،متوجه شدم کی اومدی.. با اون سرو صدایی که فرزین راه انداخته بود هر ادم خواب سنگینی بود بیدار میشد…حالا خوش گذشت؟
بدون اینکه نگاهانش را باز کند تبسمی بی جانی زد:اره بهشدت…اونم برای منی که هیچی نمی مشاهده کردم
نفس صوت داری کشید: می دونم برات سخته اما از تو خونه قرار گرفتن وگوشه گیری که بهتره اینجوری برای روحیتم خوبه
لبخند خسته ای چاشنی حرفش کرد:برام سخته….برای روحیم خوبه…دو تا جمله متضاد…هیچ سختی برای روحیه خوب نیست….میدونی برام سخته و مجبورم تا اخر
مهمونی فقط شکممو پر کنم وبه حرف های این واون گوش بدم و نتونم ببینمشون اما بازم میگی برو؟ میدونی فرزین بیچاره مجبوره از خوشگذرونی خودش بگذره و
مراقبم باشه که کسی در حال مستی اذیتم نکنه، بازم می گی برو؟ ..از تو خونه قرار گرفتن برات بهتره؟…روحیتم بهتر می کنه؟اینجوری روحیه من بهتر نمیشه بابا..بدتر میشه
-یعنی تا اخر مهمونی تنها نشسته بودی وهیچ کس نیومد پیشت؟
طاق باز خوابید:چه انتظاراتی داری بابا…آخه کی یه پسر کور ومی خواد…
-بی انصافی نکن دیگه تو همه مهمونی ها یی که حرکت کردی اینجوری نبود
– اره خوب زیرا اگه شما هم می متوجه شد یه کورعین بچه یتیما یه گوشه نشسته، از روی ترحمم که شده دو کلام حرف باش می زدید که افسردگی حاد نگیره ….تو
مهمونی دیشامگاهم دوتا دختر اومدن پیشم کمی برام ناز و عشوه اومدن بعد که متوجه شدن عرض اندامشون و نمی تونم ببینم راشون وکشیدن وحرکت کردن فکر کنم بقیه هم گفتن چون دیگه کسی نیومد سراغم
پرویز با غم نگاهش کرد می اطلاع داشت پسرش از تنهایی و بی هم زبانی خسته شده…می خبر داشت روزگار های تکراری پسرش را خشمگین کرده … مدت زیادیست حرف هایش رنگ و بوی غم دارد و نیشدار حرف میزند…ولی بازهم خاموشی کرد.
-فرزین چی؟
مهیار قرار گرفت وگفت:اون که از اول مهمونی تنگ قلب خودم جای گرفته بودو جای دخترا بوسم میکرد
پرویزسر پسرش را نزدیک اورد و بوسه ای بر پیشانیش زد واضافه کرد: من دیگه میرم کاری نداری؟
-نه به سلامت… شامگاه میای دنبالم که؟
-اره بابا میام..مواظب خودت باش
پرویزرفت…راهی شد به همان بیمارستان لعنتی که همسرش را از او گحرکت کرد ونگاهان پسر قشنگیش رانابینا کرد….بعد از رفتن پدرش دوباره خوابید چند دقیقه ای در جایش تکان خورد…خواب از سرش پریده بود با نارضایتی بلند شد به محض برخورد پایش با زمین چیز چسبناکی به پایش چسبید با چندش صورتش را جمع کرد وغر زد:
-فرزین خدا لعنتت نکنه این ادامسه چیه انداختی اینجا ؟اَه …این بچه چقدر کثیفه
با کف دستش کمی از ادامس را برداشت ولی هنوز مقداری کف پایش بود..بلند شد… با یک پا خودش را به حمام که دقیقا روبه روی تختش بود رساند کف دستش را روی دیوار کشیدتا به شیر رسید… ان را باز کرد و پایش شست…با خودش در ذهنش گذراند «حالا که تا اینجا اومدم یه دوش هم میگیرم »لباس هایش را از تنش جدا کرد وبدنش را به آب سپرد.
ازدوسال پیش که پرویز همسرش را از کف دست داده بود بخاطر پسرش کف دست به دکوراسیون خانه نزده بود که راهی شد رسید برای مهیار اسان تر باشد… اگر قرار بود وسایلی به خانه اضافه یا برداشته شود از قبل به پسرش می بیان کرد….. روزگارهای اول نابینایش خیلی برایش سخت بود نمی توانست تحمل کند که دنیایش سیاه وتاریک شده…نمی توانست باور کند که دیگر نمی تواند چیزی را ببیند و بد تر ازان مرگ مادرش بود که آزارش می داد وباید دومصیبت جادهممدت تحمل می کرد.اوایل چندین بار کف دست به خودکشی زده بود که هر دفعه با سر رسیدن پدرش نا کام ماند.او خودش را مقصر مرگ مادرش می اطلاع داشت شاید اگرآن شامگاه با ان سرعت سرسام اور رانندگی نمی کردالان هم مادرش کنارش بود هم چشمانش را داشت…..بعد از دوش از حمام بیرون امد به سمت کمد لباسیش که سمت راست حمامش قرار داشت راهی شد کف دستی روی درکمد کشید…کلید پیداکرد… درش را باز کرد…صوتی زنگ تلفن کشیده شد…. پوفی کشید واز اتاق بیرون امد به سمت اشپزمنزل ارام حرکت کرد مستقیم می راهی شد که پایش به میز خورد «اخ پام» از درد صورتش را جمع کرد وچشمانش را فشرد… تلفن هم قصد قطع شدن نداشت …کمربند حوله اش را محکم تربست وبا عجله خودش را به اپن رساند دستش به گوشی بی سیم خورد افتاد با تبسم گفت:بهتر از این نمیشه
جای گرفت… دستش را روی زمین می کشید تا گوشی را پیدا کند..بعد از تلاش کوتاهی بالاخره کناردیواراپن پیدایش کرد برداشت جواب داد:الو…
اما متاسفانه چند ثانیه قبل تلفن قطع شده بودو دیر جواب داد..
-هرکی بود خدا کنه مهمی نداشته باشه
بلند شد ….روی اپن کف دست کشید…تلفن پیدا کرد… گوشی رادر جایش گذاشت هنوز چند قدم نراهی شده بود که بار دیگر صوتی تلفن قد بلند شد کف دستش را دراز کرد وبا احتیاط گوشی را برداشت وجواب داد:بله..
-سلام..
مهیار با تبسم اضافه کرد:به سلام خانم …حال و احوال؟
-کمتر زبون بریز
-دیده…شما هم کمتر اینجا زنگ بزن
-نمی تونم چراکه دوست دارم
-دختر خوب چرا نمی خوای بفهمی من نابینام نمی تونم کسی رو ببینم
-خسته نشدی اینقدر دروغ بیان کردی؟
زیر لب گفت:کاش دروغ بود
-چیزی بیان کردی ؟
-اره..گفتم اونی که تو می خوای من نیستم
دختر با لجبازی و شمرده اظهار کرد:هستی…زیرا… من….دوست….دارم
مهیارلبخند زد واظهار کرد: تو که تا حالا منو ندیدی از چی من خوشت اومده؟رو هوا میگی دوست دارم؟
-خب صدات از پشت تلفن بهشدت زیباه ..بم وگرم وگیرا ادم تا ده ساعت باهات حرف بزنه خسته نمیشه ..حتما خودتم عین صوتت دلبری دیگه
مهیاراز تعریفاتش خوشش امد اظهار کرد:ممنون …حالاچند سالته؟
-۱۷…تو چی؟
-27…
با حالت تعجب اوری بیان کرد:راست میگی؟ اختلاف سنیمون که خیلی زیاده
-اره منم همین فکرومیکنم پس بهتر دیگه اینجا زنگ نزنی باشه دختر خوب؟
-نه..من ازت خوشم میاد…
تنها قلبخوشی این چند روزگارش هم صحبتی بادختر ناشناس بود… خودش هم می اطلاع داشت این دختر هم اگرداستان چشمانش را بداند دیگر نخواهد ماند. قلبش می خواست قبل از اینکه ملاقاتی با او داشته باشد چند روزی بیشتر او را معطل کند تا روزهای کسل وارش زود تر تمام شود…ولینمی خواست دلش را به بازی بگیرد ان هم فقط بخاطر قلب خودش . با صوتی ناراحت وبمش گفت:اگه من و ببینی وبهت ثابت بشه نابینام بازم میگی دوست دارم؟
دخترمکثی کرد ومهیار امید وارگوش هایش را به صوتی دختر که بگوید «بله» سپرد…..بعد از مکث کوتاهی با اطمینان اضافه کرد:اگه 1درصد احتمال بدم نابینا باشی،که نیستی…. اره بازم میگم اما بذار بعد از اینکه مشاهده کردمت تصمیم بگیرم اما من مطمئنم که می بینی حالا کی میای؟
جواب قانع کننده ای نبود ولی بازهم مهیار را امید وار کرد و اظهار کرد:تو بگو کجا؟…اصلا خونتون کجاست که ادرس وبهت بدم
با آوایی که تهش مشخص بود دروغه اضافه کرد:فرمانیه…
مهیار متوجه شد با لبخند اضافه کرد:این راستش بود؟
-اره…واسه چی باید دروغ بگم؟
-هیچی…ببین من با فرمانیه کار ندارم ساعت 11بیا پارک ساعی مسیرت که دور نمیشه؟
دختر با شادی اضافه کرد:نه..نه اصلا میام فقط شمارتو بده اونجا رسیدم بهت زنگ بزنم
-خودم که تلفن ندارم شماره دوستم بهت میدم
-چرا؟
-یه بارکه اضافه کردم …
میان حرفش امد:اهان ..اهان درک کردم دیدهات نمی بینه پس تلفن به دردت نمی خوره حالا شماره روبگو
بعد از بیان کردن شماره خدا حافظی کردند و تلفن قطع کرد… هنوز سر جایش نگذاشته بود که بار دیگر زنگ خورد با خنده جواب داد :چیزی یادت حرکت کرده بود بگی؟
-اره اسمت چیه؟
مهیارخنده اش گحرکت کرده بود که بعد از چهار روزگار امروزگار یادش امده که اسمش چیست …اظهار کرد:مهیار
-قشنگه..
-تو چی؟
-ژینوس…
-توهم قشنگه
-میگم وضع مالیتون چطوریاست؟
مهیار با خودش فکر کرد چقد ر خنده دار است اگر او را بخاطر پول بخواهد
-مهمه؟
-خب نه زیاد …
-پس تو دنبال یه بچه پولداری، برات هم فرقی نمی کنه اون کی باشه درسته؟
-نه..نه..همه چی که پول نیست… اما باید کمی پول ته جیبت باشه که برام خرج کنی
لبخند زد و اضافه کرد:اره یه کلبه درویشی بزرگ داریم که بالا شهر …بابام جراح مغز و اعصاب…
-پس خوش به حال زن بابات ..عجب شوهری گیرش اومده
حالت چهره اش مغموم شد می خبر داشت منظورش با مادر اوست ..با حالت گرفته ای گفت:دیگه حرفی نداری باید قطع کنم
-اِه دلخور شدی؟
-نه نشدم..پس قرارمون باشه برای فردا ساعت ۱۱
با شادی گفت:باشه تا فردا ساعت 11بدرود
-خدا حافظ…
تلفن قطع کرد وبا کف دستش روی تلفن کشید بعد از گذاشتن گوشی یک نفس عمیق کشید…به فردا در ذهنش گذراند فردایی که اگر ژینوس او را ببیند بازهم خواهد اظهار کرد «ازتو خوشم میاد یا دوست دارم؟»با کف دستش صورتش را مالش داد به سمت اتاقش می راهی شد که با آوای چرخیدن کلیددر، درایستاد سرش را متمایل به راست کرد اینطور دقت شنیدنش بالا می حرکت کرد …در بازشد با صدای جیک بسته شد…آوای پایی که مسیر میرفت…. به او نزدیک میشد… از حرکت ایستاد….با کمی ترس گفت:کیه؟
با شنیدن سوتی کشیده و سر خوش… نفسی از سرآسودگی کشید و با اخم گفت:وا قعا که فرزین
فرزین قد بلند لبخند زد وگفت:قربون اقا حموم تشریف داشتید ؟
-بخاطر گندی که جنابعالی زدید بله…
با خنده گفت:آدامس ومیگی؟ اخ شرمنده تو که دیشامگاه متوجه شدی حال خودم نبودم یهو دیدم از دهنم یه چیزی افتاد دیگه نگاه نکردم ببینم چیه
مهیار ارام به سمت اتاقش می راهی شد گفت:مجبوری اینقدر بخوری که نفهمی چیکار می کنی؟ بابای بیچارم که با چه اطمینانی من و میسپاره کف دست تو…باید تو رو بسپاره کف دست من
فرزین لبخند زد و با قدم های شتابزده خودش را به مهیار رساند واز پشت محکم بغلش کرد واروم دم گوشش بیان کرد:برو خدا رو شکر کن جای دختر اشتباهی نگرفتمت وگرنه کارت تموم بود
مهیار ریز خندید :برو گمشو منحرف
-خدا مرگم بده شلوار کوتاه زیر نپوشیدی، همه چیتو دارم می بینم
مهیار فهمید با خنده وبی خیالی بیان کرد:هر چی قلبت می خواد نگاه کن ..زیرا پوشیدم
فرزین با خنده ازش جدا شد وبیان کرد:نه خوشم اومد حواست جمع بود
مهیار وارد اتاقش شد وبه سمت کمد حرکت کرد فرزین هم داخل شد ورو تخت دراز کشید واظهار کرد:وای ..مهیار کمرم بهشدت درد میکنه
-فکر کنم قر دیشب تو کمرت خشک شده
-نه بابا اون که با بیست تا دختر خالیش کردم.. فکر کنم مضرات رقصیدن باشه
مهیاردستی به لباس هایش کشید …یک تیشرت بیرون اورد وبیان کرد:این چه رنگیه؟
فرزین کمی سرش را کشیده کرد و با خیره شدن به تیشرت اظهار کرد:یشمی…با رنگ سفید هم به انگلیسی یه چیزایی نوشته
-اینو بپوشم؟
-اره خوبه ..بهت میاد
فرزین قد بلند شد وتیشرت را گرفت ولبه تخت قرار گرفت وگوشیش را دراورد …مهیار یک شلوار بیرون اورد وگفت:این چه رنگیه؟
-این…سفید
از رنگ شلوار خوشش نیامد در جایش گذاشت..یک شلوارجین بیرون اورد:این چی؟
فرزین با حوصله وقلب گندگی تمام به سوالاتش جواب می داد:آبی تیره
-این خوبه
مهیارحوله اش را از بدنش جدا کرد فرزین با مشاهده کردن آن بدن عضله ای با شیطنت سوتی زد واضافه کرد:جیگرتو می خوام هلو …
مهیار خندید وگفت:کوفت…شد یه بار من جلو تو لباس دربیارم ندید بمتوجه شد بازی در نیاری؟
فرزین بلند شد واز پشت مهیار را بغل کردوبا حالت شهوتی روی بدنش کف دست می کشید:نازنازخودمی…چیکار کنم بدنت وکه می بینم هوایی میشم
هلش داد و اظهار کرد:برو گمشو اونور یه ذرم خجالت بکش
-نقاشا نتونست خجالت وبکشن من چه جوری بکشم؟
مهیار سری تکان داد وچیزی نگفت فرزین به او کمک کرد لباسش را بپوشد … به سمت میز راهی شد وبیان کرد:چه ادکلنی میزنی جیگر؟
-همون که شامگاه تولد برام گراهی شدی
فرزین عطرتلخ را برداشت وبه مچ دستای مهیار وکمی به گردنش زد…سرش را زیر گردن مهیار برد یک نفس عمیق کشید واظهار کرد:به به…عجب بویی میدی هلو
مهیار: تومثل اینکه قصد آدم شدن نداری شفالتو
فرزین ریز خندید واضافه کرد:همون بابامون که آدم بود بسه
با خنده از خانه خارج شدند… فرزین تنها دوست وهمدم تنهایی مهیاراست…از میان تمام دوستانش تنها کسی که تنهایش نگذاشته بود… وقتی مهیار بینایش را از دست داد پدرش از تمام دوستانش که از انگشتای کف دست وپا هم فرا تر میراهی شد ملتمسانه از انها خواهش کرد که پسرش را تنها نگذارند….انها هم به امید بینایی مهیار چند صبایی ماندن و چشمی بیان کردن اما هر چه وقت به جلو حرکت میکرد وامیدی به بار دیگر مشاهده کردن مهیار نبود دوستان او دسته دسته از دورش پراکنده می شدن به سه ماه نکشید که ۵۰ دوست به ۱۵ دوست رسید وبعد از گذشت فقط 5ماه تمام دوستانش از دختر وپسر از کنارش رفتن… اری دیگر مهیاری نبود که بخواهد برایشان خرج کند از جشن وخریدو سفر های خارج گحرکت کرده تا خرید ن هدایای گران قیمت به بهانه ازدواجشان این مهیار به درد آنها نمی خورد اینجا بود که توانست رفیق واز نارفیق…مرد واز نامرد دوست واز دشمن تشخیص دهد انها دوست نبودن یک رهگذر در زندگی او بودند….فرزین معنای واقعی دوست بودکه در سخت ترین شرایط روحی مهیارکه همه را از خود دور میکرد وبا فریادهایش نمی میل داشت کسی راببیند کنارش ماند وتنهایش نگذاشت….. اومثل بقیه نشد که نمک راخوردن ونمک دان را شکستند.
فرزین:چه خبر از مزاحم تلفنیت هنوزم زنگ می زنه؟
-اره..پیش پای تو زنگ زد می خواد منو ببینه
-خب..توچی بیان کردی؟
-هیچی دیگه برای فردا ساعت 11قرار گذاشتم
فرزین لبخند زد:نمردیم وقرار گذاشتن مهیار وهم متوجه شدیم
-اره بخند…خنده هم داره کور چی بیان کردن به قرار گذاشتن
فرزین با ناراحتی بیان کرد:ببخش منظورم این نبود…
-مهم نیست فراموشش کن
فرزین با کلافگی اضافه کرد:بابا منظورم این بود که قبلا با هیچ دختری قرار مدار نمیذاشتی ولی…
-باشه بابا نمی خواد اینقدر به خودت فشار بیاری، فهمیدم چی می خوای بگی به خدا اگه مجبور نبودم این قرار رو هم نمیذاشتم
فرزین وقتی حال گحرکت کرده ی دوستش را مشاهده کرد برای عوض کردن جو گفت:میگم بزار من جای توبرم خدارو چی مشاهده کردی شاید از من خوشش اومد
مهیار تبسم بی جانی زد واضافه کرد:بعد از ۱۵ تا دوست دختر اینم می خوای؟
-اره..اگه زشت بود میدمش به خودت اگه قشنگ بود واسه من قبول؟
مهیار لبخند زد:در هر صورت واسه خودت
تا رسیدن به مقصد حرف میزدن و فرزین با شوخی هایش می تمایل داشت حال دوستش را بهتر کند… ماشین را جلوی در بزرگی نگه داشت وبیان کرد:خب داداش رسیدیم اجازه مرخصی می فرمایید؟
-کجا؟
-خونه دیگه
مهیار با قلبخوری اضافه کرد:لازم نکرده ناهار و بخور بعد هر جا خواستی برو
-نه قربونت ….تو برو شب میام دنبالت
-مسخره بازی در نیار بیا پایین،به خدا اگه نیومدی دیگه نه من نه تو درضمن بابام شامگاه میاد دنبالم
-به خدا زشته مهیار من هر دفعه میارمت اینجا خودمم باید بیام تو… خودم دیگه خجالت میکشم ..عزیز خانم نمی گه این سر خر چیه هر روزگار با خودت میاری؟
مهیار با کمی برآشفتهت اظهار کرد:عزیز هیچ وقت همچین حرفی نزده…هر وقتم نمیای دعوام میکنه میگه پس دوستت کو ؟زشته تا اینجا اومد ونیوردیش تو…حالا میای یا تنهایی برم؟
-چون میترسم دوباره دعوات کنه میام
مهیار باخنده وهم زمان با فرزین ازماشین پیاده شد فرزین به سمت مهیار امد بازویش را گراهی شد وبه طرف منزل عزیز، مادر پدری مهیار که برای ناهار دعوتش کرده بود حرکت کردند.فرزین زنگ ایفون را فشرد بعد از چند ثانیه صدای مهربان وگرم عزیز از پشت آن شنیده شد:کیه؟
فرزین سر مهیار را به آیفون چسباند مهیار با خنده گفت:منم عزیز
-الهی قربونت برم مادر بیا تو
درزده شد مهیار با خنده گفت: تو یه روز کرم نریزی فرزین نیستی نه؟
-نه..
با هم وارد خونه باغی شدند فرزین بازوهای مهیار را سفت گحرکت کرده بود مهیار بیان کرد:فرزین عزیزم، به جان خودم وخودت قصد فرار ندارم …ول کن این بازو رو ماهیچه هاشو له کردی
فرزین صورت مهیار را بوسید و بیان کرد:عزیزم اینقدر خوشگلی می ترسم ازم بقاپوننت
مهیار سریع بازویش را از کف دست فرزین آزاد کرد ومیل داشت چیزی بگوید که فرزین گفت:مهیار عزیز داره میاد
عزیز زنی با قد متوسط واندام رو فرم با صورت چین وچروک که نشانه گذر زمان بر پوستش بود ودر عین حال نرم با خرسندی وقدم های سریع به طرف مهیار می حرکت کرد به محض رسیدن، نوه اش را در اغوش کشید واضافه کرد:الهی قربونت برم…فدای این قد وبالای رشیدت بشم(به نگاهام های مهیار که دیگر نمی بیند خیره شد ودوباره گریه اش از سر گرفت وسرش را روی سینه پهن ومردانه نوه اش گذاشت)الهی قربون دیدهات بشم
مهیار خم شد وسر مادربزرگش را بوسید واظهار کرد:بازم من اومدم شما گریه وزاری مسیر بندازید ؟بعد می گید چرا بهم سر نمی زنید…خب گریه نکن دیگه قربونت برم
عزیزسرش را بلند کرد ودستانش را دو طرف صورت مهیار گذاشت قامت کشیده ش را خم کرد وچند دفعه صورتش را بوسید واظهار کرد:چه کار کنم مادر وقتی می بینمت اشکم در میاد
این حرف رازد وتازه متوجه حضورفرزین شد که نظاره گر آن دو بود…اظهار کرد:سلام عزیز خانم احوال شما؟مارو که فراموش نکردی؟
عزیز با شرمندگی اظهار کرد:شرمنده فرزین جان اینقدر از دیدن مهیار خوشحال شدم که شما رو ندیدم..خوبی مادر؟خانواده خوبن؟
-مرسی ممنون…همه خوبن
مهیار خندید وگفت:اینقدرعزیز قربون صدقم راهی شد که یادم رفت سلام کنم
عزیز:شما سلام نکرده برای من عزیزی
به دنبال این حرف عزیز به جای فرزین دست مهیار را گراهی شد وسمت منزل برد. عمه اش راحله دست به سینه به چهار چوب در تکیه داده بود وبه مادر وبرادرزاده اش نگاه می کرد… نزدیک تر که شدند فرزین پیش کف دستی کرد وگفت:سلام راحله خانم
-سلام اقا فرزین گل گلاب چطوری خوبی؟
-ممنون..خوبم
راحله تکیه اش را از در برداشت رو به روی مهیار ایستاد واظهار کرد:به آقای ستاره سهیل چطورن؟قدم رنجه فرمودن
مهیار خندید واظهار کرد:وای عمه تورو خدا شما دیگه گلایه نکن شما که دیگه هفته ای یه بار خونه مایی
راحله با لبخند ورویی گمسروره برادرزاده اش را به اغوشش سپرد وصورتش را بوسید ودر گوشش اظهار کرد:چه کارم خیلی دوست دارم، زود به زود قلبم برات تنگ میشه
مهیار خندید وعزیز خانم اضافه کرد:بیاین توبچه ها…
خودش زودتررفت بعد از کمی تعارف که بین راحله وفرزین رد وبقلب شد .. راحله دستش را دور شانه مهیار انداخت وبا خود به داخل بردفرزین پشت سر آنها وارد شد.به محض ورود مهمانان مستانه دختر راحله از روی مبل قد بلند شد وسلام کرد فرزین متواضعانه جواب داد:سلام مستانه خانم خوب هستید؟
-مرسی متشکرم… خوبم
مهیار:سلام دخترعمه جان خوبی؟
مستانه با دیدن مهیار بغض کرد خاطراتش روبه روی نگاهانش به صف کشیدن… تابستان است،لب حوض نشسته و هندوانه می خورد یک دفعه با کف دستی که هلش می دهد در حوض می افتد …بالا می اید و با نگاهان گشاد و ترسیده به مهیار که بی خیال می خندد نگاه می کند با عصبانیت جیغ می زند…”دیونه این چه کاری بود کردی نمی گی می میرم، مهیار با خنده می گوید”سنجاب کوچولو از اب می ترسه ؟”مستانه ا زاین لقبی که مهیار به او داده خشمگین از حوض بیرون می اید و با همان لباس خیس دنبالش می دود ..مهیار از خنده نمی تواند بدود مستانه به او میرسد لباسش می کشد…مهیار نمی تواند خودش را کنترل کند وهر دو در حوض افتادن…
پاییزبود…بعد از تلاش یک ساعته تپه ای از برگ درست کرده مهیار از پشت پنجره نظاره گر تلاش یک ساعته ی دختر عمه اش بود با تبسم موزیانه از اتاق بیرون امد و با دو خودش را به ان برگ ها رساند با یک لگد محکم نصف برگ ها از هم پاشید …مستانه از تعجب دهانش را باز کرد…”چی کار می کنی ؟..نکن مهیار”اما مهیار بدون توجه به جیغ و داد های مستانه به کارش ادامه میداد و همه برگ ها پخش کرد..مستانه پیجادهنش کشید مهیار او را گراهی شد ودرون برگ ها انداخت وبا کف دستش برگ های دیگر را جمع می کرد و روی او می ریخت…
روزگار های اخر بهمن ماه ،مستانه در کوه مشغول درست کردن ادم برفی است ….سرش را که به زحمت درست کرده روی تنش می گذارد که مهیار با خنده از راه میرسد وسرش را بر میدارد و می گوید”سر ادم برفیتو لازم دارم”مستانه به دنبال مهیار برای به دست اوردن سر ادم برفی میدود.. مهیار پشتش نگاه می کند که به یکی میخورد و می افتد و سر نابود می شود دستش را بالا می اورد و می گوید:جون بابات فقط گریه نکن خودم یه سر خوشگل برات درست می کنم عین سر خودم ..مستانه اخمش را باز میکند وبا صوتی قد بلند میخندد.
صوتی راحله مستانه را از خاطرات مچاله شده گذشته بیرون می اورد:مستانه کجایی؟ مهیارحالتو پرسید
با دیدهان نم دارش وگلوی پرازبغضش اظهار کرد:خوبم مرسی
راحله:بچه ها بشینین تا یه چیزی براتون بیارم بخورید
وبه سمت آشپزمنزل حرکت کرد ..فرزین به مهیار کمک کرد که روی یکی از مبل ها بنشیند با اشک هایی که خارج از کنترل مستانه بود از چشمانش سرازیر شد وشتابزده تند مشغول جمع کردن دفترو کتابهای نقاشی سایه شد …فرزین متوجه حالش شد وگفت:می خواید بهتون کمک کنم؟
بدون اینکه سرش را بالا بیاورد بیان کرد:نه..ممنون
همه ی آنها را در بغل گرفت و برای فرار از زندان خاطراتش به سمت یکی از اتاق ها راهی شد در راباز کرد وبعد از بسته کردن پشت در نشست وبی صدا گریه کرد خودش هم نمی دانست چرا بعد از دوسال هنوز نتوانسته به شرایط مهیار کنار بیاید …نمی تمایل داشت یا نمی توانست؟ خودش هم نمی دانست…راحله با دو فنجان چای برگشت یکی از آن دورا روی میز جلوی مهیار گذشت بعد از تشکری که از مهیار شنید سینی را جلوی فرزین گرفت بعد از برداشتن آن هم تشکر کرد.بار دیگر به اشپزخانه برگشت…مهیار برای برداشتن فنجان دستش را جلو برد اما نمی دانست فنجان کجاست روی میز کف دست می کشید… فرزین متوجه شد فنجان خودش را روی میز گذاشت وفنجان مهیاررا برداشت و در کف دستانش قرار داد.
-ممنون
-خواهش می کنم
-مستانه هنوز نیومده؟
-نه
با بسته شدن صدای در مهیار سرش را قد بلند کرد فرزین به اتاقی که مستانه از ان بیرون امده بود چشم دوخت مستانه با لبخندی که به زور روی لبانش نشانده بود به سمت انهاآمد.روی یکی از مبل ها نشست.راحله با ظرف میوه برگشت وروی میز گذاشت.
فرزین:کف دستتون درد نکنه زحمت نکشید
-چه زحمتی..مهیار که ماهی یه بارمیاد اینجا اونم افتخاری، باید از خجالتش در بیایم یا نه
مهیار با اعتراض اظهار کرد:عمه
راحله هم خندید وگفت:باشه بابا (به مستانه نگاهی انداخت )خوبی مادر؟
-ها…؟اره اره خوبم
-پس چرا نگاهات قرمز شده؟
سرش را پایین انداخت فرزین که چند قطره اشک او را دیده بود چیزی نبیان کرد… مهیار هم از دلنازکی دختر عمه اش خبر داشت و با شنیدن این جمله متوجه شد باز هم گریه کرده آن هم بیادیچ.. با لبخندی اظهار کرد:حتما از شوق دیدن من گریه کرده مگه نه؟
مستانه تبسم تلخی زد:اره…اخه دیر به دیر می بینمت
-ادرس خونمون هم که بلد نیستی
مستانه نگاهش کرد….چطور بگوید دیگر نمی خواهد به ان منزل نفرین شده بیاید .همان منزل ی امنی که بعد از قهر و دعواهایی که بابرادرش داشت به آن پناه می برد.نه به خانه به مهیار، منزل بهانه ای بود برای دیدن مهیار…ولی بعد از نابینایش با اوغریبه شد…انقدرغریبه که حتی ماهی یک بار هم همدیگر را نمی دیدن و این دوری را خود مستانه می خواست.
راحله با تبسم دستی به شانه مهیار کشید وبه اشپزخونه رفت بعد از چند دقیقه خاموشی خفه کننده فرزین گفت:مستانه خانم با درساتون چی کار می کنید ؟
مستانه همان طور که سیب پوست می گحرکت کرد بیان کرد: دارم رو پایان نامم کار می کنم
-موفق باشید
-ممنون
مهیار دستش را روی میز گذاشت تا موقعیت میز را پیدا کند فنجانش را روی آن گذاشت وقد بلند شد فرزین نگاهی به او انداخت و گفت:کجا می ری؟
-می رم پیش عزیز
فرزین قد بلند شد وبیان کرد:صبر کن می برمت
-نمی خواد بار اولم که نیست که میخوام برم آشپزخونه، راحت باش
مهیارمی تمایل داشت آن دو را تنها بگذارد تا راحت تر صحبت کنند فرزین نشست، مهیار جادهش را به سمت اشپزخونه کج کرد.از پذیرایی تا آشپزمنزل در ذهنش بود سمت راست میز ناهار خوری جلوتر یه دست مبل…. سمت چپ در هال وکنار دیوارها تا اشپزخونه گلدان گذاشته بود پس باید مابین این دو حرکت می کرد ساکت وبا احتیاط به جلو میرفت کف دستش را جلویش حرکت می داد بعد از طی کردن مسیرکف دستش به چهار چوب در خورد.با تبسم اضافه کرد:اجازه هست؟
راحله که مشغول اشپزی بود سریع دست ازاشپزی کشید وبه سمت مهیار رفت بازوهایش را گرفت وگفت:اخه قربونت برم برای چی اومدی اینجا؟
راحله صندلی را عقب کشید مهیار جای گرفت وگفت:اگه بخواید میرم
عزیز که مشغول سالاد درست بود اضافه کرد:قدم شما رو دیده ولی کاش اون دوتا رو تنها نمی ذاشتید
مهیار خندید وگفت:نترس عزیز اگه بخوان کاری کنن صداشون میشنوم…
عزیزبا اعتراض اضافه کرد:اِه مهیار
-عمه کم کم باید به فکر شوهر دادن مستانه باشه
راحله:مستانه فعلا باید درسش رو بخونه
راحله یک تکه سینه مرغ لای نان گذاشت وبرگای ریحان و خیارشور اطرافش چید لقمه را پیچاند وکنار مهیار ایستاد وبیان کرد:بیا عمه
دستش را بالا اورد واضافه کرد:چیه عمه؟
لقمه را در کف دستانش گذاشت:این لقمه رو بخور تا ناهار حاضر بشه
مهیار با خرسندی برداشت واضافه کرد:دستت درد نکنه صبحونه هیچی نخورده بودم
عزیز:الهی من بمیرم… همش تقصیر اون بابات اگه زودتر بیدارت کنه میتونی چند تا لقمه بخوری، هر چی هم بهش میگم بیاین اینجا زندگی کنید به خرجش نمیره که نمیره
راحله از یخچال یک بطری دوغ برداشت و در حالی که در لیوان خالی می کرد اظهار کرد:بزار بیاد خودم حسابش میرسم
مهیار:اخه تقصیر بابام چیه من دیشب ساعت 2از مهمونی برگشتم صبحم دیر بیدار شدم
راحله دوغ را کنار کف دست مهیار گذاشت وبیان کرد:این دوغم بخورعمه
مهیار کمی کف دستش به سمت چپ روی میز کشید وساکت به لیوان خورد وبرداشت یه قلپ خورد ..راحله:حالا دیشامگاه مهمونی بودی..روزای گذشته چی؟
-روزگارای گذشته هم منیره خانم بود…یه چهار روزگاری رفته مشهد وبرگرده بعدشم ایشاالله گشنه نمی مونم….سایه هنوز خوابه؟
عزیز:اره..دیشامگاه اینقدر جیغ کشید وسرو صوت کرد تا اخرش تو آشپزخونه سر میز شام خوابش برد
مهیار:اینم از خواهربی معراهی شد ما دوروز رفته نمی گه داداشی هم داریم
سایه همان لحظه با اخم وموهای بهم ریخته ودست به سینه به چهار چوپ در تکیه داده بود وبا صوتی خواب آلودی گفت:کی بی معرفته؟
راحله وعزیز با تعجب به سمت در برگشتن مهیار هم سرش را به طرف صوت چرخاند و با لبخند اظهار کرد:سلام ابجی خودم…
سایه جلوتر رسید کنار برادرش ایستاد دستش را با حالت عصبی به میز زد وگفت:جواب منو بده کی بی معراهی شده؟
راحله وعزیز خنده شان گرفته بود ومهیار که سعی میکرد خنده اش را کنترل کند با حالت مظلومی اضافه کرد:خب ببخشید..دوروز رفتی پیش عمه حتی یه زنگ هم بهم نزدی نمی گی دلم برات تنگ میشه ؟
سایه به چهره مظلوم برادرش خیره شد وقلبش به رحم امد با ان دستان کوچکش مهیاررابغل کرد صورتش را بوسید وگفت:منم دلم برات تنگ شده بود یه عالمه..
مهیارموهایش را بوسید واضافه کرد:قربونت برم
سایه به طرف در یخچال رفت وبا ان صوتی پراز شیطنت وبچه گانه اش بیان کرد:عمه خانم…عزیزدلم..نفس زندگیم صبحونه چی داریم؟
راحله با خنده در یخچال بست وروبه رویش زانوزد واضافه کرد:فدای این شیرین زبونیت بشم من، تو بزرگ بشی چه آتیش پاره ای میشی… الان وقت صبحونه نیست چون یکی دو ساعت دیگه باید ناهار بخوری
سایه اخمی کرد واضافه کرد:من تا ناهار چیزی ازم نمی مونه (به مهیار چشم دوخت)پس چرا به داداشم صبحونه دادی؟
-اون که صبحونه نیست یه لقمه کوچولو بهش دادم که تا ناهار دل ضعفه نگیره
-خب به منم از این لقمه های کوچولوی خوشمزه بدید که تا ناهار قلب ضعفه نگیرم ….اخه یه نگاه به من بنداز به گفته عزیز شدم پوست واستخون اگه چیزی نخورم میشم اسکلتا…
عزیزومهیارخندیدن عزیز اضافه کرد:مادرپاشویه لقمه براش بگیر،این تا یک ساعت دیگه اینقدر ورجه وُرجه میکنه که مجدداً گشنش میشه
سایه با خوشحالی کف دست زد وبیان کرد:ایول عزیز خودم
راحله با تبسم سرش راتکان داد…سایه کنارمهیار نشست وخودش را برای یک صبحانه گوشتی امده کرد.
********
امین سرش را مثل آنتن به همه جای نوشت افراز می چرخاند واز ان همه لوازم تحریر به وجد امده بود ولبخندی به پنهای صورت زد مریم از این حالتش خنده ای کرد واضافه کرد:خب داداش گلم چیزی انتخاب کردی؟
امین هنوز محو تماشای مداد رنگیا بود وبدون خیره شدن به مریم اظهار کرد:میشه همه اینار و بخریم؟
مریم با تبسم کف دستی به موهای امین کشید وگفت: مثل اینکه سوم دبستانیا چرا عین مهد کودکیا ذوق کردی؟
امین با ان صورت گردوسفیدش که گونه هایش قرمز شده بود به مریم چسبید وگفت:حد اقل زیبااش وبخریم
مریم گردنش را کج کرد وگفت:باشه
امین با ان وزن زیادش که چاقیش به چشم می خوردوکف دستان تپل وچاقش هر چیزی را که می خواست بر میداشت واصلا به فکر پولش هم نبود یعنی به او مربوط نیست که آن چهار جعبه مداد رنگی یا آن همه دفتری که فقط ازطرح روی جلدش خوشش امده برداشته یا آن هشت پاکن و یک جعبه مداد و…..قیمتش چقدر است؟ با خوشحالی همه چیزهایی که می خواست برداشت وبه خواهرش داد تا حساب کند.مریم با تعجب به همه آنها چشم دوخت واضافه کرد:همه اینها رو میخوای؟
آن سر گرد وصورت سرخ شده اش را با لبخند تکان داد مریم تمایل داشت بگوید زیاد است ولی وقتی به چهره معصوم وپراز خواهش امین رو به رو شد با لبخند بیان کرد:فکر کنم دستت دیگه جا نداشته وگرنه کل اینجا رو بارمیزدی نه؟
امین فقط خندید…بعد از حساب کردن آن همه دفتر وپاکن ومداد وجعبه های مداد رنگی از مغازه بیرون امدن پلاستیک های خرید دست مریم بود وامین با شادی به آنها نگاه میکرد یک دفعه به مریم چشم دوختوگفت: میخوای یکی از پلاستیکارو بده به من
مریم با تبسم اضافه کرد:ممنون اقا… سنگین نیست خودم میارمشون
امین از کلمه اقا که برای او به کار می برد مسرور شد احساس مرد بودن وبزرگ شدن می کرد.او جلوتر از مریم مسیر میرفت زیرا می اطلاع داشت این مسیر به کجا ختم می شود رو به روی بستنی فروشی ایستاد با گردن کج وتبسم انگشت شصتش رابه مغازه اشاره کرد مریم از این کارش خنده ای کرد و سرش را به نشانه موافقت تکان داد امین با خرسندی رفت تو مریم هم پشت سرش رفت.پشت میز دونفره ای نشستند.بعد از دادن سفارش واوردن بستنی ها مشغول خوردن شدن امین تند تند می خورد مریم بیان کرد:ارومتر امین… کسی قرر نیست بستنی تو بخوره
امین کف دست از خوردن کشید واضافه کرد: خیلی خوشمزه است
مریم با تبسم گونه افتاده ی امین را کشید …بعد از خوردن بستنی به سمت خانه حرکت کردن ….کرایه را حساب کردند واز ماشین پیاده شدند.در کوچه پس کوچه های پایین شهر تهران قدم برمی داشت هیچ وقت از شرایط وموقعیت زندگی اش آزرده نبود هیچ وقت آه وحسرت بالا سری هایش را نخورد چراکه می دانست آنها هم مشکلاتی دارند که پشت تجملاتشان پنهان کرده اند،ولی خودشان هر چه داشتن عیان بود.کلید از کیفش بیرون اورد ودر را باز کرد امین با عجله خودش رابه داخل پرت کرد.مریم در را بست امین به خونه نرسیده داد زد:مولین گشنمه
مریم با خرید هابه اشپزخونه رفت ودم در ایستاد امین آستین مادرش را می کشید ومی گفت: مولین….ناهار بده گشنمه
مادرش در حالی که ماکارونی را در بشقاب می کشید اظهار کرد:بچه امونمو بریدی صبر کن الان بهت میدم
مریم:پریسا هنوز نیومده؟
-نه…
-بهش زنگ نزدی ؟
ناهید بشقاب به امین داد او هم روی زمین نشست ومشغول خوردن شد…ناهید:نه…زنگ بزنم شب میاد الم شنگه به بپا میکنه و میگه چرا زنگ زدی؟آبرومو پیش دوستام بردی ..مگه من بچم دم به دقیقه زنگ میزنی ؟
مریم با جدیت به حرفای مادرش گوش می داد وچیزی نمی اضافه کرد نفس صدا داری کشید وگفت:خودم الان بهش زنگ میزنم
این را بیان کرد وبه سمت تلفن حرکت کرد مادر از اشپزخونه بیرون وارد شد واظهار کرد:ولش کن مادر هر جهنمی هست بزار باشه
مریم بدون توجه به حرف مادرش گوشی را برداشت وشماره پریسا را گحرکت کرد بعد از چهاربوق آوای خواننده خارجی در گوشی پیچید بعد آوای پسری اظهار کرد:الو…
مریم چیزی نبیان کرد و ازعصبانیت چشمانش را بست وزیر لب گفت:بازم شروع کرد
-الو بفرمایید….
مریم تلفن را گذاشت و انقدر کف دستش را روی گوشی تلفن فشار داد که رگهای کف دستش از زیر پوست سفید وظریفش بالا امد…دیگر ازصحبت کردن باخواهرش خسته بود…خسته از بیان کردن ها ونشنیدن ها، چقدر بگوید “این ره که می روی به ترکستان است ،با پسرها دوست نشو…اونا اگه تورو می خوان باید بیان میل داشتگاریت نه اینکه پیشنهاد دوستی بهت بدن اونم به چه بهانه ای…اشنایی بیشتر اونا اگه فکر اشنایی بیشترن نامزدی رو برای این جور موقع ها گذاشتن، خواهر من اونا فقط به فکرخودشونن یه مدت با یه دختر سرگرم بشن بعد ولش کنن برن سراغ یکی دیگه “مریم به سه ماه پیش در ذهنش گذراند …همان سه ماهی که پریسا در یک پارتی گراهی شدن واو قول داد که دیگر سراغ دوست پسربازی نرود اما زیر قولش زد وباز شروع کرد.
آوای مادرش اورا از اندیشیدن آزاد کرد:چی گفت؟
-ها؟…هیچی بیان کرد خونه یکی از دوستاش داره درس میخونه اگه درسش تموم بشه یکی دو ساعت دیگه میاد
ناهید پوزخندی زد وگفت:یک ساعت اون یعنی شامگاه…پاشو برو لباست وعوض کن یه چیزی بخور
مریم به نقش ونگارهای فرش خیره شد…نگاهش به فرش بود وفکرش پیش پریسا نفسی کشید وکشیده شد برای عوض کردن لباسش به اتاق راهی شد.
ساعت نزدیک ۷ بود که پریسا وارد شد به امین نگاهی انداخت وبیان کرد:سلام امین کوچولو
امین این کلمه هیچ وقت خوشش نیامده بودوپریسا این را می خبر داشت ولی از عمد اورا اینطور صوت میزد امین با اخم نگاهش کرد ،پریسا از حرص خوردن امین لذت برد لبخندی زد و یک راست به اتاق مشترکش با مریم راهی شد امین با همان اخم به اشپزمنزل راهی شد روبه روی مریم که با مادرش مشغول سبزی پاک کردن بودایستاد وبا عصبانیت اضافه کرد:مگه به پریسا نگفتی دیگه بهم نگه کوچولو؟
مریم:مگه اومد؟
فقط سرش راتکان داد مریم قد بلند شد ناهید گفت:مامان دعوا نشینا
مریم دستش را شست واظهار کرد:نه مامان
مریم به اتاق حرکت کرد تقه ای به در زد و وارد شد…بعد از بسته کردن به آن تکیه داد رو به پریسا که رو تخت قرار گرفته بود وادامس می جوید خیره شد پریسا از کوله اش موبایل را بیرون می اورد .
مریم: کجا بودی؟
-پیش دوستام …ها چیه؟باز اومدی پاچه گیری؟
-درست حرف بزن پریسا
-اوووووه…کی میره این همه مسیر رو مودب شده واسه من…خب چته؟
سرش را در گوشی لمسیش کرد مریم با طعنه بیان کرد:گوشی نو مبارک
پریسا سرش را قد بلند کرد متوجه طعنه اش شد وبا اخم اضافه کرد:قابل نداره
بار دیگر سرش را به گوشی دوخت مریم فقط نگاهش می کرد زیرا جواب سوالش را نگحرکت کرده بود مجدداً پرسید: اظهار کردم کجا بودی؟
پریسا کلافه پوفی کرد واظهار کرد:برو سمعکتوبزار تا دوباره تکرار کنم
-مگه تو قول ندادی دور وبر پسرا نباشی؟
-مگه زیر قولم زدم؟
-نمی دونم خودت بگو…نزدیک ساعت دوازه زنگ زدم یه پسری گوشیتو جواب داد
پریسا که منتظرهمچین غافلگیری نبود با نگرانی به مریم چشم دوخت وبعد از چند ثانیه اندیشیدن ودنبال فرار از این شرایط گفت:پسر؟ اها…برادر دوستم بود راهی شده بودم ابمیوه بگیرم اون جواب داد
-چرا دوستت جواب نداد؟
پریسا کمی عصبی شد وگفت:نگاه، میگم اومدی پاچه گیری ناراحت میشی تو فرض کن اونم با من اومد ه بود
-پریسا این دفعه اگه گرفتنت وزنگ زدن بیان کردن خواهرت تو پارتی گرفتن یا نمی دونم با یه پسری گرفتنت به بابا التماس نمی کنم بیاد تعهد بده ها
پریسا با بی خیالی شونه ای بالا انداخت وگفت:من کی محتاج تو بودم که این بار دوم باشه
مریم با دلخوری گفت:خیلی بی دیده ورویی
با بغض دررا باز کرد…قبل از رفتن برگشت ورو به پریسا که روی تخت دراز کشیده بود بیان کرد:پریسا این کارت اخر وعاقبت نداره
پریسا خنده سرخوشی کرد واضافه کرد:تو مولین بزرگ بشی هیچ نوه ونتیجه ای دور وبرت نمی مونه از بس نصحیت میکنی
مریم با تاسف سری تکان داد وگفت:این نصیحت نیست حرفای خواهری که داره از سر قلبسوزی بهت میگه نه دشمنت خونیت
مریم دیگر نماند وبه اشپزخونه راهی شد…پریسا شماره دوست پسر جدیدش را گرفت ومشغول حرف زدن شد…..از نظر قیافه پریسای 19ساله خیلی زیبا ترو لوند تراز مریم 23ساله بود نگاهان قهوای درشت وکشیده با پوستی سفید وموهای خرمایی قد بلند وقدی بلند وبینی خوش تراش ولبایی کوچیک که واسکلت صورتی که بین اجزاءصورتش هماهنگی ایجاد کرده بود ..ولیمریم چشمانی مشکی گرد درشتی داشت وابروهای اسپرت که فاصله ی ان با نگاهانش زیاد بود ومیشد دران فاصله یک تابلو نقاشی کشید وبینی کوچک وموهای لخت شلاقی مشکی با قدی نسبتا کشیده ولب هایی خوش فرم نه کوچک نه بزرگ …. پریسا بخاطر زیبایش توانسته بود تعداد خواستگاران خود را افزایش دهد وان هم فقط بخاطر ظاهرش اما مریم خانم تر با شخصیت تروبا وقارتر ومتین تر بود و در برخورد با مردها مرزهایی مشخص کرده بود وانقدر سنگین برخورد می کرد که همه حد وحدود خود را در برخورد با مریم می خبر داشتند…و در حرف زدن به حدی جذبه داشت که هر کسی به خودش اجازه نزدیک شدن به آن را نمی داد.
زنگ منزل به صدا درامد امین که مشغول تماشای تلویزیون بود با شنیدن صوتی در قد بلند شد ودر را باز کرد با دیدن پدرش بیان کرد:سلام بابایی
جواد:سلام به روی ماهت
مریم از آشپزمنزل بیرون امد وگفت:سلام بابا…
-سلام گل دختر
-برید حموم الان براتون لباس میارم
-کف دستت درد نکنه..خیر ببینی
جواد به سمت حمام حرکت کرد وآن لباس رفتگری را از تنش جدا کرد.
ساعت 9شامگاه سفره شام پهن کردند همه مشغول خوردن وبودند که پریسا با حالت لوس مانندی گفت:بابا…
جواد میخبر داشت این لهن گفتن پریسا بی غرض نیست ولی با این حال اضافه کرد:جونم بابا
-بهم پول میدی؟
مریم با ناراحتی وعصبانیت نگاهش کرد پریسا با اخم زیر لب ارام اظهار کرد:چیه؟
پدرش با شرمندگی سرش را پایین انداخت وگفت:هنوز بهم پول ندادن بابا هر وقت دادن دیده اول به تو میدم
مریم:پولو میخوای چیکار؟
-به نظر تو پول وبرای چی میخوان ؟
-به غیر از خریدن چیز های غیر ضروری دیگه نمی دونم
-من مانتو ندارم
ناهید:تو که این همه مانتو داری…همین یه هفته پیش یکی دیگه خریدی
پریسا:یه مقلب جدید اومده همه دوستام خریدن منم میخوام بخرم
مریم:دوستاتوعوض کن تا مجبورنشی مدل مانتو تو عوض کنی
پریسا با عصبانیت به مریم نگاه کرد ودر مقابلش امین که مریم را خیلی عاشق شد با خشم به پریسا می نگریست فقط ولیده یک حرکت از پریسا بود تا یه کتک کاری درست وحسابی راه بیوفتد مریم متوجه نگاه های خصمانه امین شد با تبسم گونه اویزانش را کشید وگفت:فدات شم شامتو بخور
کسی که حالش از همه خراب تر بود جواد بود که شرمنده زن وبچه اش شده … اگر موقع کار کردن در نجاری حواسش جمع بود الان هم چهار انگشتش را داشت هم کارش که صاحب مغازه به بهانه نداشتن انگشت اخراجش نکند…ناهید به شوهرش که با بغض نامحسوسی غذا را پایین می فرستاد نگاه می کرد.کاری از دستش بر نمی امدنمی توانست به شوهرش بگوید برو یک کار پر امد پیدا کن نه می توانست توقعات دخترش را پایین بیاورد…بعد از شام مریم مشغول شستن ظرفها بود که پریسا وارد شد یک راست به سراغ یخچال راهی شد درش را باز کرد مریم اضافه کرد:
-چرا بابا رو اینقدر اذیت می کنی ؟
پریسا پوف بالا بلندی کشید وبعد از بسته کردن در یخچال دست به سینه به ان تکیه داد واضافه کرد:
-چیکار کنم دیگه حرفای قلبسوزانه ونصیحت گونتو نشنوم؟چیکار کنم که کف دست از سرم برداری؟
مریم شیررا بست واضافه کرد: من اهل نصیحت نیستم این برای صدمین بار….دارم راه واز چاه بهت نشون میدم
-اینقدر شعور دارم که وقتی چاهی می بینم توش نیوفتم ومسیرمو ادامه بدم..پس مسیر واز چاه بلدم
مریم کمی عصبی شد وبا تن آوای پایینی گفت:اگه بلد بودی تو این بی پولی به بابا نمی گفتی پول بده….تو که میدونی الان بابا دو ماه حقوق نگراهی شده تو این مدت خرج خونه با منه چرا بابا رو لای منگه میذاری؟
-پولتو تو سر من نزن
این را بیان کرد واز اشپزخونه خارج شد.مریم به ظرفهای کثیف نگاه کرد… با عصبانیت لبه سینگ را به مشت گراهی شده بودو ضربه محکمی به ان زد…بعد از شستن ظرف ها برای پدر ومادرش چایی برد بدون نشستن به سراغ پریسا حرکت کرد روی تخت دراز کشیده بود وبا هنزفری موسیقی کوش می داد کنارش ایستاد پریسا یک نگاه قهر امیزی به او انداخت ورویش را برگرداندمریم اضافه کرد:چقدر می خوای؟
جوابی نداد..مریم هنزفری را از گوشش بیرون کشید با غم نگاهش کرد
پریسا:چیه؟
-اظهار کردم چقدر می خوای؟
-هیچی…یعنی پولایی که بخوای با منت بهم بدی رو نمی خوام
مجدداً هنزفری در گوشش گذاشت بار دیگر مریم درش اورد وگفت: من کی این کار وکردم ؟
-نکردی؟دو دقیقه پیش کی میبیان کرد دوماه با پول من خرج این خونه می چرخه؟
چقدرپریسا بی انصاف بود انگار یادش حرکت کرده مریم برای او لباس های گرون قیمتی خریده که حتی خودش هم ندیده… مریم با قلبخوری وتبسم لبه تخت قرار گرفت وگفت:خواهر گلم منظورمن این بود که تو این اوضاع وشرایط بابا رو زیر فشار قرار نده خودش به اندازه کافی مشکل داره تو دیگه….
دیگرادامه نداد “تو دیگه نشو قوز بالا قوز” در عوضش اضافه کرد:تو دیگه بزرگ شدی باید بفهمی ما باید به اندازه نیازمون خرج کنیم یعنی همون اندازه دهنمون لقمه بگیریم میدونم که مانتویی که تو میخوای بگیری کمتر از صد تومن نیست…خودت که شاهدی بابا دیالیزیه اگه خدای نکرده به عمل کشیده بشه کی می خواد پول عمل وبده؟ چند تا فامیل درست وحسابی داریم که این جور موقع ها کمکمون کنن؟
وقتی مریم خاموشی پریسا رو دید با تبسم کف دستی به موهایش کشید واضافه کرد:حالا نمیخوای بگی چقدر می خوای؟
پریسا ازاینکه مریم اینگونه نازش را می کشد در قلبش جشن برپا کرده بود و بیشترخودش را لوس می کرد ناز کشیدن های مریم رادوست داشت… یعنی بیشترمواقع همین گونه بود پریسا ناز می کرد ومریم خریدارش بود.مریم وقتی خاموشی پریسا را دید نفس غمیگین کشید وقد بلند شد به سمت در رفت کف دستش به کف دستگیره نرسیده بود که پریسا بیان کرد:
-300تومن می خوام
مریم با تعجب برگشت واظهار کرد:این همه پولو می خوای چیکار؟
-لازم دارم …میدی یا نه؟
-یعنی با این همه پول فقط می خوای مانتو بخری؟
-مگه چقدره که می گی این همه ؟همش 300تومه
-برای ما فقیرا300تومن خیله
-نتمایل داشتم برو
-چند روز دیگه که حقوقمو گراهی شدم بهت میدم
-کی؟
-چهار پنج روزگار دیگه
-خیلی دیره
-ببخشید ولی نمی تونم به رئیسم بگم خواهرم میخواد مانتو بخره حقوقمو زود تر بدید
-خیل خوب باشه
دوباره مشغول گوش داد موسیقی آرامی شد..مریم از اتاق خارج شد می خبر داشت خواهرش قرار است با این پول پیش دوستای بالا شهری خود کم نیاورد….تا کی میخواست خانواده اش را از دیگران پنهان کند؟تا کی می خواست پیش دوستانش به پدر راهی شدگرش بگوید…مهندس…دکتر….تاجر…؟از این همه نقش بازی کردن ها خسته نشده بود؟اما مریم هیچ وقت از اظهار کردن شغل پدرش عبایی نداشت هر چند بعد از آن با نگاه های ترحم امیز دیگران رو به رو می شد ولی برایش مهم نبود زیرا می اطلاع داشت نمی تواند پدرش را عوض کند و همینی که هست باید قبولش کند.
*********
زنگ خانه عزیز به صوت درآمد مستانه از روی مبل بلند شد گوشی آیفون را برداشت:کیه؟
پرویز:منم دایی باز کن
مستانه در را باز کرد راحله که پیش سایه خوابیده بود از اتاق بیرون امد و بیان کرد:کی بود؟
-دایی پرویز
در را باز کرد پرویز وارد شد مستانه با مسروری گفت:سلام دایی
پرویز بوسه ای بر پیشانی آن زد وگفت:سلام به روی ماهت (به مهیار وعزیز که نشسته بودند سلام کرد)سلام بر اهل منزل
عزیز:سلام مادر
مهیار:سلام خسته نباشی
-ممنون
راحله هنوز سلام نکرده بود و با اخم به پرویز نگاه می کرد او هم تبسمی زد وبیان کرد:خواهرهمیشه طلبکار من چطوره؟
راحله به سمت آشپزخونه رفت وگفت:پرویز یه دقه بیا کارت دارم
پرویز تعجب کرد وبیان کرد:خیر انشاالله…
پرویز با همان تعجب وارد اشپزخونه شد را حله دست به سینه به کابینت تکیه داد بود و سرش را پایین انداخته …وقتی متوجه ورود پرویز شد سرش را بلند کرد و دراشپزانه را بست وگفت:بشین باهات حرف دارم
پرویزخسته از حرف های تکراری گفت:راحله جان اگه قرار بار دیگر سر موضوع زن گراهی شدن من….
-نه این نیست…چراکه می دونم تو زن بگیر نیستی
-پس چی؟
-تو بشین تا من شروع کنم
پرویز تبسمی زد کتش را روی میز گذاشت ونشست وبیان کرد:بفرمایید خانم
راحله رو به رویش نشست وبه پرویز نگاه می کرد… نمی خبر داشت باید از کجا شروع کند که اخرش به دعوا ختم نشود پرویز تبسمی زد واظهار کرد:چند سال من وندیدی خواهر کوچولو؟بیان کردی بیام اینجا بشینم که نگام کنی؟
-اول اینکه 50سالت شده ودیگه به من نگو کوچولو دوما من فقط سه سال از تو کوچیک ترم خان داداش
پرویز خندید واظهار کرد:90سالتم بشه بازم برای من همون خواهر کوچولویی
راحله با اخم نگاهش کرد اما دوستش داشت زیاد…بیشتر از برادر کوچکشان شهرام… پرویز برای راحله یک چیز دیگر بود اگر با شوهرش اختلافی داشت فقط پرویز می دانست ..اگر مشکل مالی داشسریع فقط پرویز می خبر داشت…اگر غصه داشت فقط پرویز از حال راحله با خبر بود …
با تبسمی که پرویز به راحله نگاه می کرد شروع به گفتن کردواظهار کرد:یادته وقتی گفتی یه دختر خوب پیدا کردی و می خوای باهاش ازدواج کنی مامان مخالفت کرد ؟و بیان کرد” نه” باید دختر از اقوام باشه تو هم پاتو کردی تو یه کفش که غیر از سرخوشی نمی خوای؟… بعد از سه ماه قهر و دعوا همونی شد که تو می خوای… وقتی خوشحالی شد عروس این خونه با رفتار های خوبش خودش و تو قلب همه جا کرد ومولین بهت بیان کرد پشیمون نمیشم که بهت اجازه ازدواج دادم….
بعد از کمی مکث نفس عمیقی کشید وادامه داد: وقتی شادی رو از کف دست دادی دیدم چطور شکسته شدی، وقتی خبر نابینایی پسرت و بهت دادن کمرت شکست و خمیده شدنت ودیدم وقتی مهیار چند دفعه خود کشی کرد ذره ذره ذوب شدنت ودیدم ..دیدم چطور کف دست وپا می زدی ومی ترسیدی که اینم از کف دستت بره من 6ماه پیشتون بودم سایه پیش مولین بود یادته؟(پرویز کف دستانش را زیر چانه اش حلقه زده بود و با نگاهان پر از اشک فقط سرش را تکان داد که یک قطره افتاد روی کف دستش)یادته که همون موقع ها اظهار کردم برو زن بگیرهم خودت از تنهایی میایی بیرون هم این بچه ها اینقدر اذیت نمیشن؟ اضافه کردی بعد از سرخوشی دنیا رو نمی خوای اگرم تا الان زنده ای فقط بخاطر بچه هاته وگرنه تا الان باید پیش اون دفنت می کردن
پرویز دستانش را از زیر چانه اش برداشت و کف دست به سینه به صنقلبی تکیه داد ونفس صدا داری کشید وگفت: با یاد اوری گذشته ها می خوای به کجا برسی؟
راحله باید خودش را ولیده هر گونه برخورد پرویزمی کردزیرا میاطلاع داشت این کوه صبر و مهربانی عصبانی شود فوران خواهد کرد نفس عمیقی کشید وگفت:ببین پرویز…تو اگه به فکر خودت نیستی به فکر مهیار باش
پرویز موشکافانه نگاهش کردواظهار کرد: منظورت چیه؟
راحله با ارام ترین لحنش گفت:منظورم اینکه مهیار تو اون خونه درن دشت تنهاست…تو که صبح میری بیمارستان بعد از ظهرم مطبی شامگاهم خسته وکوفته بر میگردی می خوابی باز خدا رحمت کنه اموات این فرزین که این بچه رو تنها نذاشته..اگه خدایی نکرده تو اون خونه اتفاقی براش بیوفته میخوای چیکا رکنی؟ها؟
-اولا تو اون خونه تنها نیست سایه ومنیره خانم هستن دوما الان دوسال داره با این شرایط زندگی میکنه خدار وشکر تا الان مشکلی براش پیش نیومده
راحله شاکی نگاهش کرد وگفت:جسمی اره وروحی چی؟..فکر نمی کنی به یه همزبون احتیاج داره؟اون الان 27سالشه به یکی نیاز داره که کنارش باشه من وتو ومولین تا کی پیشش هستیم؟
پرویز با عصبانیت وخستگی صورتش را مالش داد واظهار کرد:راحله خیلی خستم …فردا هم باید برم به مریضام سر بزنم
پرویز بلند شد راحله بالحنی که پر از عصبانیت بود اضافه کرد:بچت مهم تر یا مریضات؟
پرویز با لحن خسته وارام بیان کرد:بچم، پاره تنم،عمرم، همه زندگیم، نفسم…
پرویز قدمی برداشت که راحله آوایش کرد:پرویز
اوهم با همان لحن وقد بلند تر داد زد:پرویز چی؟کدوم دختر حاضر میشه با مهیار ازدواج کنه؟ …اصلا خودت حاضری با یه مرد کور ازدواج کنی؟
عزیزهراسان وبا ترس داخل شد وگفت:چه خبرتونه..چرا اینقدر داد میزنید؟ ارومتر مهیار صوتتونو می شنوه
پرویز:اخه ببین داره چی میگه
-مگه من چی بیان کردم؟اصلا بقیش وگوش کردی که داد زدی؟
عزیز:پرویز جان..راحله یه دختری پیدا کرده که..که شرایطش مثل مهیاره اما اون مادرزادی نابینا بوده
پرویز از روی خستگی تبسم عصبی زد وبیان کرد:عروس کور؟عالیه…ارزوی یه عروس هم به قلبم می مونه کف دستت درد نکنه خواهر ولی دیگه نمی خواد به فکر مهیار باشی
چند قدم به سمت در راهی شد که راحله داد زد:می خوای بذاری اون بچه تا اخر عمرش تنها باشه ؟اگه چند ساله دیگه افسردگی گراهی شد وخودکشی کرد مقصر توئی پرویز
عزیز خسته از جنگ ودعوای خواهر وبرادر روی صنقلبی قرار گرفت ودستش را تکیه گاه سرش قرار داد …وانها دعوا می کردن و در مورد ازدواج مهیار صحبت می کردن و غافل از اینکه که او پشت در آشپزمنزل به حرف ها ی آنها گوش می دهد.
پرویز:من قلبم نمی خواد بچه ام با یه دختر کور ازدواج کنه…یکی باشه که حداقل جلو پاشو ببینه…بتونه مهیار وتا پارک سر کوچه ببره ودو تا تیکه لباس براش بخره …قلبم خوشه که عروس اوردم اونوقت کارم میشه دوبرابر هم باید به مهیار برسم هم عروسم
پرویز از زور عصبانیت نفس نفس میزد اظهار کرد:به مهیار که چیزی ناضافه کردی؟
راحله به پرویز چشم دوخت واظهار کرد: هنوزنه گفتم اول به خودت بگم
-کار خوبی کردی نمی خوام ازاین موضوع چیزی بفهمه
عزیز:اخه مادر این چه کاریه با این بچه می کنی؟دیدهش نمی بینه دل که داره بزار با دختره حرف بزنه خدارو چی دیدی شاید مهرشون به قلب هم افتاد لازم نیست که حتما دوتا ادم همدیگه رو ببینن تا عاشق بشن
پرویز به سمت مادرش امد سرش را بوسید واظهار کرد:شما تاج سر منید ولی نه
راحله:اخه…
-اخه نداره…مهیار باید تنها زندگی کنه وباید به این تنهایی عادت کنه
راحله چند قطره اشک ریخت وبیان کرد:خیلی ظالمی
پرویزهم همپای خواهرش اشک ریخت وگفت:من ظالم راحله؟من؟منی که شامگاه وروزم شده مهیار… منی که تو بیمارستانم و فکر وذکرم تو خونه پش مهیاره…؟ تو فکر می کنی من با بی خیالی زندگی میکنم؟فکر می کنی راحت شبم وبه روزگار می رسونم؟ میدونی چرا از اون خونه فرارمی کنم و به مطب وبیمارستان پناه می برم؟ چراکه گوشه گوشش سرخوشی رو می بینم …چون روزگارهایی می بینم که مهیار با شیطنتاش خونه رو، رو سرش میذاشت ولی الان حوصله خودشم نداره…اخه برم دردم وبه کی بگم ؟
پرویز روی زمین نشست وبه کابینت تکیه داد وبا گریه اضافه کرد:خدا چه گناهی کردم که حقم این بود؟
عزیز با گریه کنارش قرار گرفت واشکهایش را پاک کرد سر پسرش را روی سینه اش گذاشت وگفت:الهی من بمیرم وتورو اینجوری نبینم …خودتو اذیت نکن مادر
راحله کنار بردارش ایستاد دستش را زیر بازوهای مردانه برادرش کرد واظهار کرد:معذرت میخوام ..پاشو یه ابی به صورتت بزن
به کمک خودش بلندش کرد صورت برادرش را به دست گراهی شد و بوسه ای زد واظهار کرد:معذرت می خوام
پرویز تبسم مهربانی زد وگفت: عیبی نداره می دونم به فکرمهیاری..ولی این مسیرش نیست
عزیزشاد از اینکه بین این خواهر وبرادر کلمه ای به اسم قهر وکینه معنی نشده برعکس پسر کوچکش شهرام که همیشه با همه دعوا داشت و قهر بود با لب خندان از اشپزمنزل خارج شد تا ان موقع مهیار روی مبل قرار گرفته بود …پرویز ابی به صورتش زد راحله اظهار کرد:میگم پرویز..
-جانم..
-تو کلا مخالف ازدواج مهیاری؟
پرویز شیر اب را بست حوله را از راحله گحرکت کرد وبیان کرد:نه خواهرگلم من که بد بچم ونمی خوام به بیان کرده خودت تا کی من وتو هستیم یکی باید باشه بعد ما بهش برسه ومونس وهمدمش باشه
-خب پس چی می گی دیگه؟
-میخوام نابینا نباشه، حداقلش کم بینا باشه…این تمایل داشته زیادیه؟
راحله خندید وگفت:نه …پس یکی دیگه پیدا می کنم
پرویزهمان طور که صورتش را خشک می کرد بیان کرد: من نمیدونم تو آرایشگاه داری یا محل همسر یابی؟
راحله با خنده اظهار کرد:دو تاش..باور می کنی تو همین ارایشگام چند تا از مشتریام ازدواج کردن؟
-اره چرا باور نکنم؟ چون چند تاشونم برای من زیر سر داشتی
راحله حوله را از پرویز گراهی شد واظهار کرد:بشین شام برات بکشم
پرویز نشست و راحله به سمت کابینت حرکت کرد پرویز گفت:سایه ونمی بینم کجاست؟
-این زلزله 600ریشتریت می خواستی کجا باشه از بس اذیت کرد ساعت 7شامش وخورد وخوابید
بعد ازشام پرویز از آشپزخونه بیرون امد به مهیار که دمغ روی مبل با زانوهای در اغوش کشیده به میز خیره شده بود خیره شد..غم پرویز تازه شد بغض کرد ولی نفس عمیقی کشید وکنار مهیار قرار گرفت دست دور شانه اش گذاشت وبیان کرد:احوال پسر گلم چطوره؟چرا تنها قرار گرفتی پس مولین ومستانه کجان؟
مهیاربا همان غم کمی سرش را قد بلند کرد وگفت:من زن نمی خوام
تبسم پرویز یخ زد وبیان کرد:صدامون وشنیدی؟
-اونقدرکشیده بود که همسایه ها هم بشنون ..
کف دستش را برداشت باکلافگی به مهیار چشم دوخت وگفت:ببین مهیار…
– من جدی اظهار کردم زن نمی خوام…چه بینا چه نابیناچه کم بینا،همون جوری که گفتی باید تنها زندگی کنم وبه این تنهایی باید عادت کنم
پرویز بغض کرد وسر پسرش رابه فشرد وبوسه ای بر موهایش نشاند …
– میشه بریم خونه؟ خوابم میاد
شانه پسرش را نوازش کرد و اظهار کرد:اره صبر کن برم سایه رو هم بیارم
کشیده شد به سمت اتاق عزیز راهی شد ومادرش را در حال قران خواندن دید سرش را کشیده وکرد واضافه کرد:میخواید برید؟
-اره ..اومدم سایه ر وببرم
-بچه رو کجا میخوای ببری شما برید؟ فردا می گم مسعود یا مستانه بیارنش
-نه مولین میترسم صبح گریه کنه که چرا نبردیمش
-مادر این یه هفته خونه عمه اش بوده صداش در یومده حالا بزار یه روزگارم اینجا باشه
-باشه..پس خدا حافظ
پرویز از اتاق خارج شد عزیز قرآن را بوسید وگذاشت کنار واز اتاق بیرون وارد شد مهیار آماده ایستاده بود راحله گفت:کجا میرید؟ خب شب بمونید
پرویز:نه…ممنون فردا بیمارستان کار دارم
راحله:مهیار توچی عمه تو هم نمی مونی؟
مهیار با همان حال گراهی شده اش گفت:نه اتاق خودم راحت ترم
راحله از حال مهیار تعجب کرد رو به پرویز به معنی “چشه” سرش را تکان داد..
پرویزهم کف دستی تکان داد که “هیچی” از در هال بیرون امدن مستانه رو به داییش کرد وگفت:دایی میشه یه دقه با مهیار حرف بزنم؟
پرویز که کف دست مهیار در دستش بود با تبسم بیان کرد:بیا دایی برای خودت این بد اخلاق ومیخوام چیکار
مستانه خندید عزیز وراحله با پرویز جلو ترراهی شدن مهیار گفت:با من چیکار داری مستانه؟
مستانه به دور شدن انها نگاه میکرد اضافه کرد:مهیار….
-بله…
-میل داشتم بگم نگران نباش بالاخره یکی پیدا میشه با تو ازدواج کنه
مهیار تبسم تلخی زد وبیان کرد:ممنون از قلبداریت…ولی فکر نکنم کسی حاضر بشه با من ازدواج کنه
مستانه نگاهی به مادر وداییش انداخت مشغول حرف زدن بودن حواسشان به آنها نبود به مهیار که با غم سرش پایین انداخته بود خیره شد بعد سریع سر مهیار به کف دست گحرکت کرد وبرلبش بوسه ای محکم زد وسریع وارد خونه شد …مهیار از این کار مستانه چنان شوکه شد که قدرت پلک زدن هم نداشت تمام این 27سال زندگی اش یادش نمی اید همدیگررا بوسیده باشند چه برسد بخواهند لب بگیرن… چرا این کار را کرد؟ اخمی به صورتش امد امیدوار بود فکری که میکند اشتباه باشد…راحله به سمتش وارد شد بازویش را گحرکت کرد :نمیای عمه؟بابات منتظره ها
نفسی کشید وگفت:چرا بریم
بعد از خداحافظی سوار ماشین شدند وحرکت کردند.در مسیر مهیار سرش را به شیشه ماشین چسبانده بود وبه نظر خیلی از رهگذرها بیرون را نگاه می کند پشت چراغ قرمزایستاد… ماشینی کنار آنها توقف کرد دختربچه کوچکی از شیشه صنقلبی عقب ماشین به مهیار نگاه کرد وتبسمی زد.گردنش را با تبسم چپ وراست می کرد به امید تبسمی از طرف مهیار عروسکش را که کنارش بود برداشت وبه شیشه چسباند به مهیار نشان داد…. ولی مهیار فقط نگاه می کرد وعکس العملی نشان نمی داد از نظر دخترک این پسر خیلی بی عاطفه وبی احساس است یعنی نشاندن یک تبسم بر لبش اینقدر سخت است؟… دخترک اخمی کرد با خودش در ذهنش گذراند ادمی به بد اخلاقی او ندیده با قهر دست به سینه جای گرفت وبا همان اخم به مهیار نیم نگاهی انداخت.چراغ سبزشد همه ماشین ها حرکت کردند دخترک هنوز امیدوار به مهیار چشم دوخته بود مهیار با گذشتن فکری درذهنش تبسمی زد ..دخترک هم قلبخوشحال خندید هر دو ماشین ازهم جدا شدند.
ماشین در حیاط پارک کرد …هر دوپیاده شدند وبه سمت خانه حرکت کردند مهیار هنگام جاده حرکت کردن پاهایش را ارام وشمرده روی زمین می کشید پرویز دستش را دور شانه اش گذاشت ووارد خانه شدند.مهیار به سمت اتاقش می رفت
پرویز:نمی خوای با بابات یه استکان چای بخوری؟
مهیار بی حوصله گفت:نه خوابم میاد
-میخوام بات حرف بزنم مهیار
مهیار ایستاد واضافه کرد:اگه در مورد زن گحرکت کردن منه یه بار بهتون جواب دادم
پرویز جلویش ایستاد وگفت:اگه بخاطر حرفایی که زدم ..باور کن بخاطر خودت بود
-بابا خوابم میاد
پرویز فهمید مهیار انقدر آزرده وبی حوصله است که علاقه ای به ادامه این بحث ندارد ونمی خواد حرفی بزند کنار راهی شد وگفت:شامگاه بخیر
مهیار به اتاقش رفت وبدون زدن کلید به سمت تختش راهی شد …مدت زیادیست که دیگر درآن اتاق چراغی روشن نمی شد….ولی هنوزنتوانسته به تاریکی اتاقش عادت کند…لباسش را دراورد ارام ارام به سمت تخت رفت با هشت قدم به تخت میرسید،روزگارهای اول می شمرد و حالا دیگر نه… پایش به لبه تخت خورد دستش را روی ان کشید ملحفه را کنار زد وبه زیرش خزید صوتی گریه اش را در بالشت خفه کرد.حق با که بود؟با خودش که زن میمیل داشت ولی نه با این شرایط،قلبش می میل داشت زنش را ببیند… لباسی که می پوشد تعریف کند… اگر مرد غریبه گرم صحبت شد اخمی کند…می تمایل داشت اول عاشق شود بعد زن بگیرد دلبسته شدن حق او بود ولی بدون دیده ها زن نمی خواست.
پرویزهم دراتاق با گریه باعکس همسرش حرف میزد.از قلبگنگی هایش اضافه کرد….گفت کاش بودی تا عروست را انتخاب می کردی،کاش بودی تا با شرایط و بداخلاقی های مهیاربهترکنار می وارد شدم اظهار کرد که چقدر نامرد بود که تنهایش گذاشت و زود تر از او راهی شد انقدر گفت وگریه کرد تا خوابش برد.
مهیار با حس قلقلک دماغش وسنگینی شکمش از خواب بیدارشد یه نفس عمیق کشید سایه روی شکمش جای گرفته بود ومی خندید مهیاربا صدای خواب الود وبمش اضافه کرد:چیکار میکنی وروجک؟
-مشغول بیدار کردن شمایم
-کی اومدی سونامی ؟
-الان…من یه روزگار خونه نباشم جنابعالی تا لنگ ظهر خوابیا
مهیار خندید وگفت:نه که جنابعالی سحر خیزید ما شدیم لنگه ظهری
مهیار به جلو خیز برداشت وسایه را در اغوشش گحرکت کرد وکنار خودش خواباند…اضافه کرد:پیش عمه خوش گذشت؟
-بله خیلی…
-شامگاها پیش کی می خوابیدی؟
-پیش مستانه..همش میگفت توبوی مهیار ومیدی
تبسمش محو شد ودستش را از دورشانه سایه برداشت واضافه کرد:چرا این حرف وزد؟
-خب من یه شامگاه ترسیدم پیشم خوابید…گفت تو که خونتون به اون بزرگی نمیترسی اینجا میترسی بیان کردم من شامگاها پیش داداشم می خوابم بعدش اونم منو بو کرد وگفت بوی مهیار ومیدی بعد دیگه هر شامگاه پیشم می خوابید
انگار که حدس مهیار داشت یه یقین تبدیل میشد اخمی کرد وگفت:پاشو بریم صبحانه بخوریم
سایه با تعجب نگاهش کرد وبیان کرد:دلخور شدی پیش مستانه خوابیدم؟
تبسمی زد وبیان کرد:نه قربونت برم پاشو بریم…منیره خانم امده؟
-بله..
-تو با کی اومدی؟
-عمو مسعود
مهیار قرار گرفت سایه رویش خم شد وگفت:کولی میدی؟
-باشه ولی صبر کن لباسم وبپوشم
سایه پایین امد و لباس برادرش را از رو زمین برداشت و به او داد… پشتش حرکت کرد مهیار کف دستش را زیر پای سایه گذاشت و بلند شد از اتاق خارج شدن با احتیاط جاده میرفت منیره خانم که ان دورا دید گفت:سلام اقا مهیار صبح تون بخیر
نزدیک به اشپزمنزل سایه پایین امد …مهیار:سلام منیره خانم صبح شما هم بخیر خوبید؟…زیارت قبول
-ممنون اقا بفرمایید بشینید
سایه با اخم به منیره خانم خیره شد واظهار کرد:منم که اینجا اصلا ادم نیستم
منیره خندید وصورتش را بوسید واضافه کرد:الهی من قربون زبونت برم..شما تاج سرمنید خوبه؟
سایه با شیطنت بیان کرد:اختیار داریداین حرفا چیه شما سرورمایید
مهیار ومنیره خانم خندیدند هر دوجای گرفتند …سایه یک تکیه نان سنگک برداشت وبرای برادرش لقمه ای گرفت ودر دستانش گذاشت وگفت:اینو بخور
او هم تبسمی زد وبیان کرد:ممنون قشنگم
-خواهش می کنم جیگرم
مهیار گازی به لقمه زد وبا خودش در ذهنش گذراند اگر سایه نبود چطور می میل داشت روز های تکرار شده اش را بگذراند…دست کوچک سایه روی کف دست مهیار قرار واظهار کرد:حواست کجاست داداشی؟…
مهیار لبخند زد وگفت:هیجا..مگه چیزی اظهار کردی؟
-من نه ..ولی منیره خانم برات شیر کاکائو اورده
مهیار کف دستش را روی میز به طرف جلو می کشید که سایه لیوان رابرداشت و در دستانش قرار داد بازهم از خواهرش تشکر کرد که همیشه هوایش را داشت ومثل یک مادرمراقبش بود سایه مشغول گرفتن لقمه برای برادرش بود و اوهم با لذت می خورد هر چند منیره خانم چند دفعه اضافه کرد” تو بخور خودم برای اقا لقمه می گیرم” ولی سایه حرف گوش نمی کرد ..مهیار خودش می توانست لقمه بگیرد یعنی دو سال است یاد گراهی شده کار هایش را به تنهایی انجام دهد.واینطور کمتر به دیگران احتیاج پیدا میکرد.
صدای زنگ تلفن قد بلند شد منیره خانم گوشی را برداشت وبه محض بیان کردن الو تلفن قطع شد…بعد از پنج دقیقه مجدداً زنگ خورد باز منیره جواب داد وقطع شد منیره خانم با عصبانیت اظهار کرد:ای بر پدر مزاحم……
سایه پرید وسط حرفش و بیان کرد:صلوات …
وغش غش خندید ومهیار هم همراه صلوات فرستادن می خندید منیره خانم با ان اخمش شروع کرد به خندیدن که دوباره صدای زنگ تلفن مانع خندیدنشان شد…
مهیار:منیره خانم گوشی رو بدید خودم جواب میدم
دیدهی اضافه کرد وگوشی راجلوی مهیار قرار داد ..برداشت بعد از زدن دکمه بیان کرد:بله..
-بله و…خب نمی میل داشتی بیای می بیان کردی، چرا منو سر کار گذاشتی؟ یک ساعت دارم زنگ میزنم یه خانمی جواب میده …این کیه؟….. فکر کردی کی هستی ها؟ یکی از اون بچه پولداری احمق که فکر میکنن هر جور که دلشون بخواد دخترای دیگه و به بازی می گیرن وبعد بهشون میخندن؟من از اونا نیستم…منتم نمی کشم… اونقدر قشنگم که بقیه برام کف دست و پا می شکنن حالام اگه دوستی داشتی بیا…نیومدی بعد پنج دقیقه میرم
تمام این مدت مهیار با لبخند وصبر به حرفای ژینوس گوش می داد بعد از اتمام حرف هایش بیان کرد:تموم شد؟میتونم صحبت کنم؟
ژینوس با داد وبغض اظهار کرد:نه…دیگه..دیگه..خیلی از دستت ناراحتم مهیار خب چرا نیومدی؟
منیره وسایه با دیدهان گسرخوش وحالتی خشک شده به مهیار وآوای جیغ جیغ دختری که از پشت تلفن شنیده میشد نگاه می کردن مهیار بی صوت خندید وبیان کرد:شما که اجازه نمی دید من صحبت کنم… ماشاالله یه ریز مشغول تکون دادن فکی الان ساعت چنده؟
-من چه میدونم ساعت چنده..خونتون مگه ساعت ندارید از من می پرسی؟
مهیار کمی سرش را به راست چرخواند وگفت:منیره خانم ساعت چنده؟
منیره هنوز در همان حالت بود مهیار که انگار متوجه شده بود دوباره پرسید: منیره خانم با شمام ساعت چنده؟
-ها..ساعت؟؟(سرش را چرخاند وبه ساعت دیواری نگاهی انداخت )یه ربع ده اقا
-ممنون…الان که یه ربع به ده هنوز یازده نشده برای دیدن من اینقدر عجله داری؟
-کی اضافه کرده ساعت یه ربع به ده؟الان یازده ونیمه…
مهیار خندید واظهار کرد:حتما ساعتت خرابه
ژینوس به ساعتش چشم دوخت … ثانیه گردی که می چرخید عقربه ها هم در جایشان بودند…گفت:نخیر درسته(از یک رهگذر پرسید)اقا ببخشید ساعت چنده؟
مرد نگاهی به کف دست مچی ژینوس انداخت بعد به ساعت خودش اظهار کرد: ده دقیقه به ده
مهیار باشنیدن صوتی مرد خندید واضافه کرد:مثل اینکه همه ساعتا دست به یکی کردن قرار من وتو رو بهم بزنن
ژینوس با حرص اضافه کرد:خب حالا…میای؟
-نمی دونم بزار به فرزین زنگ بزنم..اگه تونست همرام بیاد باشه
-فرزین کیه؟
-دوستم دیگه
-اها..یادم حرکت کرده بود نابینایی ویکی باید عصای کف دستت باشه
مهیار غمگین شد واظهار کرد:خدا حافظ
-اِه…چی چیو خداحافظ بزار یه کمی با هم حرف بزنیم بعد خدا حافظ
مهیار بی حوصله بیان کرد:بقیه حرفا باشه برای وقتی همدیگرو دیدیم
با این حرف دکمه قطع را زد وگوشی روی میز گذاشت سایه دست به سینه وایساد واضافه کرد:خب تعریف کن داداش گلم دختره کی بود؟
مهیار غمگین خندید واظهار کرد:یکی که فکر میکنه می تونه جا پاش ومحکم کنه
سایه با گیجی اظهار کرد:چی؟..میگم دختره کیه؟…اظهار کرده باشما ما از این عروسای از دماغ فیل افتاده نمی خوایم
مهیار از ته قلبش خندید واظهار کرد:الهی من قربون تو برم …حالا کی تمایل داشت عروس بیاره؟
منیره خانم:میگم مادر اگه مزاحم به پدرت بگو
-نه بابا..مگه من دخترم که بابام بگم مزاحمم ودک کنه ؟
-چه می دونم مادر از این دخترایی که پسرا رو از جاده به در می کنن زیاده
-چشم حرفتون وگوش می کنم …منیره خانم میشه شماره فرزین وبگیری؟
سایه:می خوای بری سر قرار؟
-اگه خدا قبول کنه
-خدا که قبول میکنه..منتها باید سایه بنده خدا رو هم با خودتون ببرید
مهیارخندید واضافه کرد:باشه…
منیره خانم بعد از گرفتن شماره به مهیار داد بعد از چند بوق فرزین افتخار جواب دادن را داد :جونم مهیار
-سلام..امروزگار می تونی بیای؟
-علیک سلام…کجا بیام؟
-خب قراری که با دختره گذاشتم دیگه؟
-وای مهیار یادم راهی شده بود …
– هنوزم که دیر نشده تازه ساعت ده
-نه اخه میدونی چیه؟
-کار داری؟
-خب اره یعنی …یه قرداد که باید امضا کنم
-خب فدای سرت هر وقت تونستی بهم خبر بده
-خودم بهش زنگ میزنم قرار و برای یه روزگار دیگه میذارم …اگه تا اون موقع دختره کولیت نکرده باشه
مهیارخندید واظهار کرد:نه دختر خوبه …فقط برای عصر قرار بزار
-باشه …بازم شرمنده
-دشمنت شرمنده این حرفا هم دیگه نزن..خدا حافظ
-خدا حافظ
سایه گوشی را برداشت وگفت:چی شد نمی ریم؟
-نه..
منیره:ناهار چی درست کنم؟
سایه:مرغ با زرشک پلو
مهیار:سایه من از زرشک بدم میاد
منیره:اقا برای شما بدون زرشک درست می کنم
-خوبه ممنون..پس سالادم یادتون نره
-نگاه
-داداش بریم کیفی که بابا برام خریده بهت نشون بدم
-فندق من چه زود بزرگ شد
منیره:بله سایه خانم بزرگ شدن امسال میرن اول…خانم شدن
سایه با گیجی بیان کرد:مگه قبلا اقا بودم ؟
با حرف سایه دوی ان خندیدن…
******
فصل دوم
مریم از منزل بیرون امد با قدم های خانم وار وموقرکه برمی داشت به سر کوچه نزدیک میشد که با دیدن عماد که یه پایش به دیوار زده بود وبا پای دیگریش روی زمین به حرکت در می اورد وسیگاری که میان انگشتانش با ولع می کشید ایستاد، کمی ترسیده بود ولی انقدر که کف دست و پایش بلرزد، بیشتر از ان اندام ورزیده و درشتش می ترسید که شنیده بود با دستانش گردن چند نفر را شکانده و کسی که پاروی دمبش بگذارد وروی تمایل داشته اش نه بیاورد باید با این دنیا خدا حافظی کند… نفس عمیقی کشید ومسیرش ادامه داد فقط جلویش نگاه می کرد عماد سرش را قد بلند کرد که ببیند مریم امده یا نه که با دیدنش لبخندی زد سیگارش را روی زمین انداخت وبا جلوی دمپای انگشتیش خاموشش کرد کف دستی بر موهایش کشید تا مرتب تر شود مریم به نزدیکی او رسید لبخندی به رویش زد اما مریم نیم نگاهی هم نینداخت وبه مسیرش ادامه داد چند روزیست این حرکت کردارها برای عماد عادی شده بدون اینکه کم بیاورد با قدم های بلند راه افتاد وبیان کرد:مریم
مریم با اخم غلیضی که نشانه عصبانتیش بود گفت:مریم نه مریم خانم
عماد با ان دندان های لک دارش از دود سیگار تبسم مهربانی زد وگفت:نگاه مریم خانم..اصلا شما تاج سرما من غلام سیاه شما هر چی شما بگید من همون و صوتت می کنم..مریم خانم جواب من چی شد؟
مریم ایستاد با همان اخم گفت:بنظرت جواب یه ادم معتاد چیه ؟؟ها؟؟؟انتظار نداری که با این پیشنهاد سخاوتمندتون قند تو دلم اب بشه وروزی صد بار خدا رو شکر کنم پسری اومده تمایل داشتگاری من که شرمحله است وهمه به مواد فروشی ومشروب خوری وچاقو کشی ودزدی و دعوا وهزار کوفت وزهرمار دیگه می شناسنش ؟… یک بار گفتم نه و هیچ وقت نظرم عوض نمیشه پس بهتره دیگه سرراه من سبز نشید حالا هم اون هیلکه نسبتا قشنگتون رو ببرید کنار
عماد نگاهی به کوچه انداخت کسی نبود لبخندی زد ویکی یکی انگشتانش را بالا اورد و از انگشت کوچیکش شروع کرد:
یک من معتاد نیستم …دویک بارم غلط دزدی نکردم اینا تهمت و خواهشا چیزی که شنیدی و برچسبشوبه من نزن…سوما چاقو کشی ودعوا باهات پایم زیرا از خودم دفاع میکنم…وحشی نیستم که هر کی تو کوچه و خیابون دیدم بهش چاقو بزنم چهارما اون هزار کوفت وزهرمار دیگه که اظهار کردی منظورتو نفهمیدم اما اگه منظورت دختر بازیم اره اون می کردم قبلا…میدونی قبلا کیه؟قبل از اینکه عاشق تو بشم(یه قدم امد جلو مریم با ترس یه قدم حرکت کرد عقب)قبل از اینکه عاشق دختر مغرور وسرتق محلمون بشم.
خندید ویه قدم دیگه امد جلو ومتقابلا مریم رفت عقب انقدر که به دیوار چسبید ومثل جوجه ای که گربه متوجه شده با ترس نگاهش می کرد عماد رو به رویش ایستاد:یادته پسرای محله چقدر سر به سرت میذاشتن ومن میزدمشون وبا دست وپای شکسته برمیگشتن خونه ؟وقتی بابام می فهمید با کمر بند می زدم؟
-خب که چی؟من که مجبورت نکرده بودم می میل داشتی نزنیشون
عماد خندید واضافه کرد:خیلی بی احساسی مریم خانم من وقتی 9سالت بود عاشقت شدم …اون موقع من 18سالم بود وقتی دیدم پا نمیدی عشقتو از قلبم کندم وانداختم دور توی دلم دفنت کردم
-اقای محترم بنده دیرم شده برید کنار باید برم….حوصله شنیدن چرت و پرتای تورو هم ندارم
عماد جلوتر امد که نوک دمپاییش به کفش مریم خورد با دیدهای عسلیش به نگاهای کلاغی مریم دیده دوخت واظهار کرد:یادته کی از این محل راهی شدم؟
-برام مهم نیست
عماد روی مریم خیمه زد و با تبسم به دیدهای ترسیده مریم اظهار کرد: یک سال بعد از اینکه عشقتو کشتم رفتم ویه دنیای خرابه رو برای خودم درست کردم (پوزخندی زد)یه دنیای خرابه که فقط دخترای خراب رو مسیر می دادم…میدونی من چند وقت اومدم؟
-نگاه به راهتون نبودم که بخوام سال وماه وهفته رو بشمارم
عماد خندید و گفت:یعنی عاشق این حاضرجوابیتم یه ذره خودتو مشتاق نشون بده که احساس سر خوردگی پیدا نکنم ….من 6ماهِ که اومدم دو ماه اول که تقریبا هر روزگار می دیدمت ولی نمی شناختمت یه روزگاروقتی رضا تورو بهم نشون داد وبیان کرد این دختر غد ومیشناسی بیان کردم نه میدونی چی اظهار کرد؟
مریم ازترس قفسه سینش بالا و پایین می رفت که از دید عماد پنهان نماند با لبخند و انگشت اشاره اش عرق سردی که روی پیشانی مریم بود پاک کرد مریم سریع با خم سرش را کج کردو بیان کرد:نکن ..
-گفت مریمِ همون که همیشه بخاطرش از بابات کتک می خوردی اون محلت نمیذاشت… وقتی دیدمت چه با غرور راه میری که کسی جرات نزدیک شدن هم بهت نداشت…اتش عشقت از زیر خروار ها خاکستر سر کشید وتمام وجودم وسوزوند
-من دوست ندارم…این قصه عاشقونتم برو برای یکی دیگه تعریف کن
عمادسرش را نزدیک تر برد که هرم نفسای گرمش صورت مریم را می سوزاند کنارگوشش بیان کرد:تو مال منی اینو آویزون گوشت کن
مریم با احساس برق گرفتی به نگاهان بسته عماد که لبش را می بوسید زل زد …سینه عماد را هل میداد ولی توانایی تکان دادن ان بدن سنگین را نداشت با اشکایی که می ریخت لبهای هر دویشان خیس شد و عماد متوجه گریه اش شد…نگاه باز کرد دیدهای ترسیده مریم مقابلش بود سرش راعقب کشید مریم همان طور که گریه می کرد اظهار کرد:خیلی کثافتی..اشغال وحشی
میل داشت برود که عماد بازوهایش گراهی شد وبیان کرد:ببخش غلط کردم خب دوست دارم
-عاشق شدنت بخوره تو سرت اگه تکیه تکیمم کنی با تو ازدواج نمی کنم
-اخه مگه من دلم میاد روت کف دست بلند کنم که بخوام تیکه تیکت کنم؟
مریم کف دستانش را کشید ولی جدا نشد :ولم کن عاشقی اشغال تو رو نمی خوام
بازوهای مریم هنوز در کف دستانش بود عماد به صورتش نگاهی انداخت واضافه کرد: میخوای منو بزنی؟ها..بیا بزن..(کشید طرف خودش و بازوهایش را رها کرد )بیا دیگه قول میدم تکون نخورم
مریم یه مشت محکم به سینه عماد زد واضافه کرد:خیلی پستی
چقدر مشت مریم ضعیف بود که برای عماد حکم نوازش داشت و او قلبش میتمایل داشت ساعت ها به ایستاد ومریم با مشت هایش اورا نوازش کند عماد با تبسماظهار کرد:همه زورت همین بود جوجه رنگی؟..اگه میخوای دردم بگیره باید محکم بزنی تو شکمم
مریم خنده اش گرفته بود ولی مریم بود وغرورش خودش را حفظ کرد واضافه کرد:گوشت فاسد رو باید انداخت اشغال دونی نه اینکه کباب درست کرد
و سریع از انجا دور شد …او نظاره گرحرکت کردن محبت نوجوانیش بود مشتی به دلش زد وزمزمه وار بیان کرد:نمی تونم نابودت کنم مگر اینکه خودمم نابود بشم
خیلی سریع از تاکسی پیاده شد یک راست به سمت شرکت رفت دیر رسیده بود باید خودش را زودتر می رساند…قدم هایش را تندوعجولانه برمی داشت سریع وارد آسانسورشد دکمه 10را زد هنوز بالا نرفته نبود که آسانور به سمت پایین کشیده شد طبقه 2ایستاد…مریم با استرس به در نگاه می کرد با باز شدن در ودیدن رئیس شرکت آقای کامیار فرخی رنگ پریدگی واضطراب هم به آن چهره ماتم زده اضافه شد فرخی با دیدن آن قیافه معصوم شده مریم که همه او را خشک وجدی می دانستند و به او لقب مجسمه ی بی احساس داده بودند نگاهی انداخت ولبخندی زد وارد آسانسورشد دکمه10 را زد مریم سرش را پایین انداخت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜