رمان: جلد دوم اسطوره
نویسنده : P*E*G*A*H
فصل دوم
پنج ماه بعد
شاداب:
-دریغ از ذره ای شعور تو اون کله ی پوک تو…
کتابهایم را توی کولی گذاشتم و اظهار کردم:
-آخه خنگ خدا…واسه حلقه و طلا و لباس خواب خریدن که لشکرکشی نمی کنن.خودتون دوتا برین..بی سرخر..بی مزاحم…
پا روی پا انداخت و گفت:
-می گم خری واسه همینه…آخه من چطوری با این پسره برم لباس زیر بخرم.
خندیدم:
-وا…تو رو چه به این حرفا…از بس ترموستات ترموستات کردی که دیگه منم مشخصات دقیقش رو می دونم…اونوقت الان شده پسره؟ازش خجالت می کشی؟
خودش را جلو کشید و اضافه کرد:
-اولش اینکه تو غلط می کنی مشخصات ترموستات شوهر منو بدونی دختره ی بی حیا…بعدشم حالا من یه غلط اضافه کردم…تو که می دونی تا حالا انگشتمونم به هم نخورده…
لپش را کشیدم و بیان کردم:
-آخرش که چی؟بالاخره که باید قید این خجالتا رو بزنی.چه بهتر که از همین لباس خواب و لباس زیر شروع کنی…
دیدهکی زدم وادامه دادم:
-اصلا اصلش اینه که این چیزا با سلیقه اون باشه.
صورتش گلگون شد…نیشگونی از بازویم گرفت و بیان کرد:
-کوفت…بی تربیت…از موقعی که با این کردکه می چرخی خیلی نگاه و گوشت باز شده ها…اثر منفی گذاشته روت…فکر نکن من حواسم نیست.
با تبسم از جا کشیده شدم و بیان کردم:
-جهت اطلاع و سوزوندن یه جایی از شما…الانم دارم می رم پیشش.
با حرص اضافه کرد:
-ما رو ببین یه عمر رو دیوار کی یادگاری نوشتیم…اینه رسمش مسروراب خانوم؟حالا اون کردکِ اوزون بُرُن از من واجب تر شده؟می خوای تو حساس ترین مرحله زیستنم منو رها کنی بری بچسبی به اون؟معنای رفاقت اینه؟خیلی نامردی…
ضربه ای به بینی اش زدم و بیان کردم:
-الان که حساس نیست…اما قول می دم تو قسمت حساسش حضور داشته باشم…فقط تخت پایه قد بلند بگیرین که اون زیر جا شم…آخ که چه برنامه هایی دارم واسه اون مرحله حساس حیات تو…
چشمانش را ریز کرد و اظهار کرد:
-بهشدت بی ادب شدی خوشحالاب…گمشو برو دیگه نبینمت…مولینم بیان کرده با دخترایی مثل تو نگردم…آویزون…سر برادر ااما رو که خوردی…حالا نوبت این یکیه؟اصلا لیاقتت همون اَرٌه ماهیه…برو تا منو هم به انحراف و مسیرهای خلاف نکشوندی…رفیق ناباب…دوست نا اهل…
کف دستم را برایش تکان دادم و بیان کردم:
-باشه..پس من رفتم…خوش بگذره…اتاق پرو که رفتی حواست به خودت باشه…
صدایش را از توی کلاس می گوش دادم…
-زهرمار..نامرد..بی وفا…بی معحرکت کرد…نوبت تو هم میشه..حالا می بینی…مسروراااب…کجا می ری؟صبر کن…ای بمیری الهی…
موبایل ارزان قیمت اما محبوبم را از جیب درآوردم و بار دیگر پیامکی را که از طرف دانیار رسیده بود خواندم.
-تا ده دقیقه دیگه می رسم.
ساعت گوشی را چشم دوختم…هنوز ده دقیقه نشده بود.کمی مقابل در ورودی دانشگاه قدم زدم تا صدای تک بوقهای خاص خودش توجهم را جلب کرد..مثل همواره…سه بوق کوتاه..ولی بی فاصله…می دانستم از فس فس کردن بدش می آید.تند خودم را به ماشین رساندم و سوار شدم.
-سلام…خوبین؟
-سلام…
و بدون حتی یک احوال پرسی ساده حرکت کرد.
-چه خبر؟
با ذوق گفتم:
-طرحم رو قبول کردن…یه ایرادای کوچولو ازش گراهی شدن…ولی در کل خوششون اومده بود…شماره حساب میل داشتن که پولم رو واریز کنن…منم چراکه اسم شما پای طرح بود شماره حساب خودتون رو دادم.
کف دستانم را بهم کوبیدم:
-وای..نمی دونین چقدر شادم…
تبسم محوی زد و بیان کرد:
-آره معلومه..احساس مهندس بودن بهت کف دست داده…!
با اخم ساختگی به صورت تکیده و رنگ همچنان زردش نگاه کردم و اظهار کردم:
-درسته که شما بسیار کمکم کردین…منم بسیار ازتون ممنونم…اما بی انصاف نباشین دیگه…خودمم خیلی زحمت کشیدم…مثل یه عدد حیوون دراز گوش ازم کار کشیدین…!
تبسمش گسترش نیافت..ولی کنار نگاهانش چین خورد…!
-اون طرح افتضاحی که تو کشیده بودی به این راحتیا درست نمی شد…در ضمن اسم من پای اون کار بود…میخواستی آبروم رو ببری؟بازم خوبه که تونستی به موقع برسونیش.حالا پولش چقدری میشه؟
با دلخوری جواب دادم:
-نمی دونم..روم نشد بپرسم…!
اینبار ریز خندید…کامل و بدون خساست…
-به به…اینجوری می خوای کار کنی بچه جون؟بازار روم نشد و خجالت کشیدم و این حرفها سرش نمیشه…گرگ نباشی..پاره پاره ت می کنن.
چقدر از من ایراد می گرفت…از همه چیزم…کارهایم..حرکت کردارهایم…ب رخوردهایم…سرم را پایین انداختم و با دکمه مانتویم بازی کردم.
-یاد می گیرم خب…یه کم بهم مهلت بدین.
باز هم ریز خندید..از آن خنده های کمیاب…که برای من حکم کیمیا را داشت…دانیارِ این روزگارها…خیلی کمتر از دانیارِ چند ماه پیش می خندید.
-حالا نمی خواد قهر کنی…همین الانشم کلی از همکلاسیات جلوتری…درسته خسته میشی…بهت فشار میاد…ولی در عوض همه اینا تجربه کاریه..وقتی فارغ التحصیل بشی کلی کار بلدی…نه مثل بقیه که بعد از چهارسال درس خوندن بازم فرق تیرآهن هیجده و بیست و چهار رو نمی دونن.
گل از گلم شکفت…حرفهایش گوشت شد و به تنم چسبید.
-هرچند که…هنوزم معتقدم دختر جماعت به درد این کارا نمی خوره…!
بادم خالی شد…مگر امکان داشت دانیار عوض شود؟اعتراض کردن هم فایده نداشت…از پس زبان رک و تلخش بر نمی آمدم.
-از شرکت چه خبر؟
-خوبه…از وقتی اتوکد رو یاد گحرکت کردم…
مکث کردم…
-از وقتی که اتوکد رو بهم یاد دادین یه پله ترقی کردم..دیگه منشی نیستم…یه سری کارای کوچیک رو به من می دن…کلی انگیزه پیدا کردم.
سرش را تکان داد.
-خوبه…امتحانت چی شد؟استاتیک…!
تمام قلبخوری هایم فراموش شد…از جا پریدم و مورب…به سمت او..جای گرفتم.
-وای..استاتیک نه…اُفتاتیک…نصف بچه های ترم پیش افتادن…این دکتر محبی خیلی سخت گیره…واقعاً اذیت می کنه…ولی حکف دستون درست بود…سوالا همونایی بود که باهام کار کردین…من و تبسم خوب دادیم…مطمئنم نمره مون عالی میشه…
و یکباره سکوت کردم…چقدر موفقیت های این روزگارهایم را مدیون دانیار بودم و خودم نمی دانستم…!
دستش را روی گردنش گذاشت و ماساژ داد..بعد از آن اتفاق دردهایش بیشتر شده بود.
-خوبه…مشاهده کردی که افتاتیک رو هم میشه پاس کرد…پس دیگه اینقدر به خاطر درس به خودت استرس وارد نکن..حالا کجا بریم؟
می خبر داشتم اگر مجبورش نکنم…غذا نمی خورد…ماهها بود که به اجبار من و با ترفندهای مختلف من لقمه بر دهان می گذاشت.
-گشنمه…!
نگاهم کرد…از همان گوشه نگاهی ها…
-تو چرا تا منو می بینی گشنه ت میشه؟
سرم را پایین انداختم و بیان کردم:
-چیکار کنم خب؟از صبح دانشگاه بودم…تازه شم..خودم حساب می کنم اصلاً…
ابروهایش را بالا انداخت و گفت:
-بابا پولدار…!
دستانم را بغل کردم و اظهار کردم:
-پس چی؟دو سه تا دیگه از این طرحا بزنم…یعنی بزنیم…پولدارم میشم…!
-اون که البته…حالا غذا چی می خوای؟
کمی در ذهنش گذراندم و گفتم:
-اون جیگریه بود..یه بار باهم حرکت کردیم…بریم اونجا…
باز هم گوشه دیدهش چین افتاد.
-فرمایش دیگه؟
با پر رویی گفتم:
-فعلاً همین…!
آهی کشید و بیان کرد:
-پس بزن بریم…!
سرمای هوا هنوز استخوان سوز بود…کاپشنم را دور خودم پیچیدم و روی نوک پا از حرکت ایستادم تا یقه کاپشن او را هم بالا بدهم.عقب راهی شد و بیان کرد:
-چیکار می کنی بچه؟
یاد گحرکت کرده بودم که در مقابل دانیار…نباید عقب نشینی کرد…جواب معکوس می داد.بار دیگر روی پا از حرکت ایستادم و گفتم:
-تازه سرماخوردگیتون بهتر شده…
یقه را که درست کردم بیان کردم:
-زیپش رو هم ببندین..تو ماشین گرم بود…باد بهتون بخوره مریضیتون عود می کنه.بعدشم..مگه دکتر نگفت باید پیشونیتون رو گرم نگه دارین.چرا کلاه نمی پوشین آخه؟
بی توجه به مضطربی من کف دستش را توی جیبش فرو برد و گفت:
-همینم مونده کلاه بپوشم و بیام تو خیابون…!
کنارش جاده افتادم.
-مگه چیه؟خوش تیپی مهم تره یا سلامتی؟
جوابم را نداد.کف دستم را به سمت زیپش بردم که صدایش دروارد شد.
-نکن دخترجون…زشته…
گاهی یادم می رفت طرف حسابم…خون کُردی در عروقش دارد..!
-پس خودتون ببندینش…
-هنوز نمی دونی من خوشم نمیاد جلوی کت یا کاپشنم بسته باشه؟
وای…چطور از اینهمه لجبازی این مرد دیوانه نمی شدم.با خشمگینت اظهار کردم:
-باشه…ولی وای به حالتون اگه بازم مریض شین…اونوقت من می دونم و شما…
پوزخند زد…مثل دانیار قبلی.
-مثلا می خوای چیکار کنی کوچولو؟
حرص زده بیان کردم:
-سر خودمو می کوبم تو دیوار.
درز مقنعه ام را گرفت و به سمت خودش کشید و اظهار کرد:
-پس تمام تلاشم رو می کنم که مریض شم.
مقنعه بهم ریخته ام را مرتب کردم و اضافه کردم:
-واقعاً که…تقصیر منه که دلواپس شمام.
قدمهایش را شتابزده کرد و گفت:
-آره..منم موافقم..تقصیر توئه…!
شاید در ظاهر حرص می خوردم و عصبی می شدم…ولی در واقع..برای هر کلمه ای که از زبانش خارج می شد..خدا را شکر می کردم.
-چند تا سفارش بدم؟
-شما چندتا می خورین؟
-من گشنه م نیست.
سریع در ذهنم حساب کردم و بیان کردم:
-ولی من خیلی گشنمه..هشت سیخ…
-باشه..برو بشین…منم میام…
با اکجاده روی صنقلبی های کثیف قرار گرفتم و کف دستانم را بالا گحرکت کردم که با میز برخورد نداشته باشد.از دور نگاهش کردم..چقدر نحیف شده بود…آه پر دردی کشیدم و با رسیدنش…به جای غم ،خنده بر صورتم نشاندم.
-نوشابه می خوردی دیگه؟
کف دستم را روی شکمم کشیدم و اظهار کردم:
-آره…مواظب کیفم باشین تا من دستامو بشورم و بیام.
فقط چپ چپ نگاهم کرد.شستن کف دست بهانه بود…می ترسیدم بغض خانه کرده در نگاهانم را ببیند…بغضی که نمی دانم چرا خوب نمی شد.وقتی که برگشتم غذا را روی میز گذاشته بودند.دانیار دستش را زیر چانه اش زده بود و با انگشتش خطهایی روی صفحه موبایلش می کشید…
-چرا شروع نکردین؟
-تو بخور…من نمی خوام…
سعی کردم با اشتها و مشتاق به نظر بیایم…لقمه اول را در دهانم گذاشتم و لقمه دوم را به سمتش گرفتم:
-دیگه نمی رین سر سد؟
لقمه را از دستم گحرکت کرد.
-فعلاً نه…
لقمه سوم هم برای او بود.
-از شرکت خودتون چه خبر؟کارا خوب پیش می ره؟
-آره…خوبه…
لقمه چهارم هم برای او بود.
-دیروزگار مهندس سهرابی سراغتون رو می گرفت.
-می دونم..به خودمم زنگ زد…
برای اینکه شک نکند..لقمه پنجم را خودم خوردم.
-خب؟نمیاین؟
-تو رو که برسونم یه سر میام بالا.
لقمه ششم را هم توی کف دستش چپاندم.
-اون خانومه هم که اضافه کردم آشناست…قرار شد از این به بعد اون بیاد واسه تمیزی خونه…شماره خودتون رو بدم یا خودم باهاش هماهنگ کنم؟
چند قلپ از نوشابه ام خورد…دل غمگینم با همین اندک ها هم خوشحال می شد.
-خودت هماهنگ کن..من حوصله این کارا رو ندارم.
لقمه هفتم…
-نمی خورم شاداب…همه رو ریختی تو گلوی من…
-همین یکی…خواهش می کنم.راستی از بابام راضی هستین؟
لقمه را جوید و بیان کرد:
-آره…توی شرکت سپردم حواسشون بهش باشه…
لقمه هشتم…
-خدا خیرتون بده…از وقتی بار دیگر برقکاری می کنه کلی روحیه ش عوض شده..شامگاها اینقدر خسته ست که فقط می خوابه…
-جلسات روان درمانیش رو مرتب می ره؟
-آره..مولینمم همراش می ره…انگار بیست سال جوون تر شدن هر دوشون…!
-خوبه…ولی بازم مراقبش باشین…خطر هنوزم تهمشاهده کردش می کنه.
لقمه نهم…
-می دونم…حواسمون هست…اما خودشم عوض شده…احساس مفید بودن می کنه…وقتی واسه خونه چیزی می خره و ازش تشکر می کنیم..وقتی از کار بر می گرده و بهش خسته نباشید می گیم نمی دونین نگاهاش چه برقی می زنه…!
-خوبه…!
لقمه دهم…
-من چطوری می تونم اینهمه لطف شما رو جبران کنم؟
به پشتی صنقلبی تکیه داد و دستانش را از هم گشود و گفت:
-همینکه بقیه این جیگرا رو به خورد من ندی کافیه…!
خندیدم و بیان کردم:
-آخه تنهایی نمی چسبه…!
در نگاهانم خیره شد و بیان کرد:
-کور شه اون بقالی که مشتریش رو نشناسه…مسروراب خانوم…!
می اطلاع داشت…و سکوت کرده بود…!
تا شرکت همراهی ام کرد…متکلم وحده بودم…از درس و دانشگاه گحرکت کرده..تا تبسم و افشین…تا خوشحالی و مادرم…تا شرکت و اتفاقات لوس و مسخره اش…تا آب و هوا و سرمای عذاب آورش…از هرچیز با ربط و بی ربط بیان کردم…و او تنها سر تکان داد…با تبسمهایی که اگر با وسواس دنبالشان نمی گشتم به نگاه نمی رسیدند.
از اتاق مهندس سهرابی بیرون امد و آهسته گفت:
-چقدر از کارت مونده؟
نگاهی به کامپیوتر مقابلم انداختم و گفتم:
-یه نیم ساعتی…
صفحه موبایلش را روشن کرد و اضافه کرد:
-حوصله اینجا رو ندارم…می رم تو ماشین.
خستگی بارزترین حس این روزگارهایش بود.
-شما برین خونه استراحت کنین.من خودم می رم.
در حالیکه عضلات گردنش را می مالید اظهار کرد:
-زودتر جمع و جورش کن و بیا.
ولی جمع و جور نشد…تا یک ساعت بعد درگیرش بودم.پیام دادم…”کارم طول می کشه…برین…”…جواب نداد…زنگ زدم…جواب نداد…دلواپس شدم…نرم افزار را بستم و وارد اتاق مهندس سهرابی شدم.
-آقای مهندس…اصلاحاتی رو که اضافه کرده بودین انجام دادم و نقشه رو به سیستمتون منتقل کردم.هر وقت فرصت کردین یه نگاهی بهش بندازین.
مهندس با تبسمی که تازگی ها عجیب شده بود اضافه کرد:
-بیا بشین…الان بررسی می کنم.
کمی مقنعه ام را جلو کشیدم و اظهار کردم:
-آخه…دیرم شده…
به مانیتورش اشاره کرد و گفت:
-بیا اینو ببینیم…خودم می رسونمت.
چقدر در برابر این مرد معذب بودم.
-آخه پایین منتظرمن.
اخمهایش را در هم کشید و اظهار کرد:
-کی؟
دروغ اظهار کردن سخت بود.
-یکی از دوستام.
کمی نگاهم کرد و بیان کرد:
-آها…باشه…پس برو.
برای خروج از آن اتاق حتی یک ثانیه را هم از دست ندادم.منتظر آسانسور هم نماندم.پله ها را با عجله طی کردم و خودم را به خیابان رساندم.ماشین دانیار سمت دیگر پارک شده بود.پس چرا موبایلش را جواب نمی داد؟یاد خوبی از این جواب ندادنها نداشتم…کیفم را مشت کردم و بی توجه به پلی که همان نزدیکی بود و نگاههای سرزنشگر مردم و سوت چند تا پسر…از روی گارد ریل وسط خیابان پریدم و تا ماشین دویدم.اندام بی حرکتش را تشخیص دادم…دلم ریخت…یا خدا…چه بلایی سرش وارد شده بود؟جرات نمی کردم نزدیک تر شوم…تمام استرسم را با فشار روی لبهایم تخلیه کردم و جلو حرکت کردم.سرم را به شیشه زدم…صورتش را نمی متوجه شدم…به قفسه سینه اش خیره شدم و وقتی دیدم بالا و پایین می شود نفس راحتی کشیدم.ماشین را دور زدم.حتی قفل را هم نزده بود.بهآرامی سوار شدم و از آن آرام تر در را بستم.
فضای ماشین یخ بسته بود.سرش را به صندلی تکیه داده و دستانش را بغل کرده بود و منظم و ریتمیک نفس می کشید.اینبار لبم را از شدت غصه فشردم..از شدت بغض..از شدت اعتراض…اعتراض به اینهمه فشار..اینهمه تنهایی…و اینهمه صبر…اینهمه تحمل…!
با احتیاط کف دستم را جلو بردم تا سوییچ را بچرخانم…اما وحشت کردم که بترسد و از خواب بپرد…تا همین الان هم که بیدار نشده بود جای تعجب داشت..خیلی خسته بود وگرنه دانیار کجا و این خواب عمیق کجا؟
-آقا دانیار…!
سریع پلکش را گشود و سرش را بلند کرد.کف کف دستش را روی صورتش کشید و بیان کرد:
-ساعت چنده؟
-هشت…!
انگشتانش را توی موهایش فرو برد و گفت:
-چرا اینقدر دیر اومدی؟
-ببخشید کارم طول کشید.می دونین چندبار اس ام اس دادم و زنگ زدم؟
-گوشیم رو سایلنت کردم.اظهار کردی ساعت چنده؟
با غم، تبسم زدم..هنوز خواب بود.
-هشت…
استارت زد و گفت:
-مگه تایم کاری تو تا هفت نیست؟
-خب گاهی کارم طول می کشه مجبورم بمونم.هرچقدرم بیشتر بمونم اضافه کاری محسوب میشه.
به سریعی اظهار کرد:
-به چه قیمتی؟این بار چندمه بهت تذکر میدم.ساعت هشت زمستون یعنی نصفه شامگاه.تا تو با مترو و اتوبوس برسی خونه ده شده…اونم تو این شهر بی در و پیکر..با این ناامنی…بندازنت تو یه ماشین و ببرن جایی که عرب نی انداخت…کی به دادت می رسه؟
تنها چیزی که این روزها واکنش تندش را برمی انگیخت همین مسئله بود…برای آهسته کردنش بیان کردم:
-همیشه که نیست…بعضی وقتا اینجوری میشه.
عصبانیتش اوج گراهی شد.
-این بعضی وقتا یعنی شیش روزگار در هفته؟
با آهستهش جواب دادم:
-به خدا چاره ای ندارم…نمی رسم…می ترسم اگه کارایی رو که ازم می خوان به موقع تحویل ندم اخراجم کنن…!
پوفی کرد و گفت:
-کسی به جز تو می مونه؟
دستانم را روی دریچه بخاری گذاشتم و اظهار کردم:
-آره…مهندس سهرابی.
صورتش به وضوح سخت شد و گفت:
-عجب…!
-بهشدت آدم خوبیه…تازه وقتی دیر میشه..بنده خدا کلی اصرار می کنه که منو برسونه…خودم قبول نمی کنم…
با مشت چند ضربه بهآرامی روی فرمان زد و اضافه کرد:
-آها…
و خاموشی کرد.
برای عوض کردن بحث اضافه کردم:
-مولین و بابا قلبشون تنگ شده واستون.حتما باید دعوتتون کنیم تا یه سر به ما بزنین؟
به سردی گفت:
-میام…!
آستینش را کشیدم و اضافه کردم:
-بداخلاق نشین دیگه…به خدا حواسم هست.
نفسش را بیرون داد و چیزی ناضافه کرد.
-راستی فردا جمعه ست…
-می دونم.
-می رین؟
-آره..
ملتمسانه گفتم:
-منم بیام؟
-نه…
-چرا؟
-چراکه حوصله آه و ناله ندارم.
دوباره آستینش را گحرکت کردم.
-قول می دم صوتم در نیاد.
دستش را توی موهایش فرو برد و بیان کرد:
-باشه…سر ساعت همیشگی میام دنبالت.
با مسروری گفتم:
-وای..مرسی…
در جواب ابراز احساساتم بیان کرد:
-پیاده نمی شی؟
دانیار بود دیگر…یاد گراهی شده بودم نرنجم…!در را باز کردم..ولی قبل از پیاده شدن بیان کردم:
-اگه خواستین سیگار بکشین تو خونه بکشین…دوباره هوس بالکن نزنه به سرتون..هوا خیلی سرده…
درز مقنعه ام را کج کرد و گفت:
-برو دیگه مادربزرگ…شامگاه بخیر.
کف دستم را تکان دادم و اظهار کردم:
-شبتون بخیر…
صبر کرد تا وارد خانه شوم و بعد حرکت کرد…چقدر آوای کنده شدن لاستیکهایش خشن و بداخلاق بود..!
دانیار:
سرخوشاب که در را بست زبر لب غریدم:
-تف به ذات هرچی نامرده.
اسم سعید را توی لیست تماسهایم پیدا کردم و گوشی را روی اسپیکر گذاشتم.
-جان قلبم رفیق؟
-کجایی؟
-الان رسیدم خونه.چطور مگه؟
-دارم میام اونجا.
قطع کردم و تخته گاز خودم را به منزل اش رساندم.
-آقا آفتاب از کدوم طرف در اومده؟عصر میای شرکت..شامگاه میای خونه…مهربون شدی..جریان چیه؟
نگاهی به دور و بر کردم.بساط عیش و نوشش روی میز بود.
-تنهایی؟
-آره بابا…یه چند ماهی میشه با آذر بهم زدم.
نسؤال کردم چرا..خودش توضیح داد.
-دختره خراب..با همه رفیقام تیک می زد…اونهمه خرجش کردم و آخرش مچش رو با محسن گراهی شدم…تو خونه خودم..تخت خودم…
گیلاسش را تا ته نوشید و اظهار کرد:
-تازه می فهمم کار تو درست بود…دختر جماعت رو چه به محبت؟تا یه ذره لی به لالاشون می ذاری دم در میارن و شاخ میشن…باید سگ محلشون کنی تا همیشه دنبالت بدون و عین گربه واست دم تکون بدن…بی جنبه ترین و کم ظرفیت ترین موجودات روی زمینن…با یه گوشه اسکناس و یه ماشین مقلب بالاتر قالت می ذارن و می رن…دیر و زود داره..اما سوخت و سوز نداره…خداییش تو خوب می شناسیشون…دمت گرمه…حیف که من دیر به این نتیجه رسیدم..چرا نمی شینی؟
جای گرفتم و سعی کردم طوفان درونم را کنترل کنم.
-تو چه خبر؟امروز که فقط در مورد کار حرف زدیم..از اصل حالت واسم بگو.
خم شدم و ساعدم را روی زانوانم گذاشتم و اضافه کردم:
-پس تنهایی..!
گیلاسی پر کرد و به سمتم گراهی شد و با خنده بیان کرد:
-آره بابا…چرا می پرسی؟کیس خوب تو دست و بالت داری؟
لیوان را گحرکت کردم و روی میز گذاشتم.
-نه..خودت چی؟کسی رو زیر نظر نداری؟به کسی پیشنهاد سواری ندادی؟
از نگاه مستقیم و عصبی ام..همه چیز کف دستگیرش شد. کف دستانش را بالا برد و گفت:
-دانیار..ببین..نمی دونم خوشحالاب چی بهت اضافه کرده..اما به خدا منظوری نداشتم…
انگشت اشاره ام را توی هوا تکان دادم:
-اولاً…مسروراب نه و خانوم نیایش…ثانیاً..اون هیچی به من ناضافه کرده و ثالثاً…تو غلط می کنی نسبت به اون منظوری داشته باشی…!
با لحن چندش آوری اضافه کرد:
-نترس رفیق…ما لوتی هستیم..دوست دختر دوستمون مثل دوست دختر خودمونه.
و با صدای قد بلند به شوخی بی مزه اش لبخند زد.برخاستم و کاپشنم را درآوردم.آستین پیجادهنم را بالا زدم و در حالیکه نگاه از نگاهش بر نمی داشتم به سمتش حرکت کردم..خنده اش جمع شد..قد بلند شد و گفت:
-چته رفیق؟شوخی کردم باهات…چرا غیرتی می شی؟؟
جلو حرکت کردم..عقب راهی شد.
-اینقدرا هم نامرد نیستم بابا…می دونم چشم تو رو گحرکت کرده…حواسم هست که چقدر مواظبشی و احوالش رو می پرسی…فقط بعضی وقتا که دیرش می شه…به خاطر خودش بهش پیشنهاد می دم که برسونمش..اونم تا حالا قبول نکرده…
آنقدر جلو رفتم و آنقدر عقب رفت تا دیوار سد مسیرش شد…سینه به سینه اش توقف کردم…یک سر و گردن از من کوتاهتر بود..ترس را در دیدهانش می دیدم…زیرا از رشته ورزشی حرفه ای من و از اعصاب نداشته ام خبر داشت…!سعی کرد جو را دوستانه کند.
-حالا چی شده رگ غیرتت واسه این دختره قلمبه شده؟اینکه انگش کوچیکه مهتا هم نمیشه…فامیلتونه؟یا تریپ ازدواجه؟ها؟خب مسئله رو باید بیشتر واسم باز می کردی…تا حالا ندیده بودم اینقدر رو کسی حساس باشی…اما خیالت تخت…اونم که اصلاً تو باغ نیست..یعنی منم بخوام…
کف دستم را روی دهانش گذاشتم و صدایش را بریدم.
-می دونی که من کم خشمگین می شم…چون هیچی واسم مهم نیست که به خاطرش حرص بخورم…اما وقتی عصبانی می شم…بد عصبی می شم..چون اگه چیزی واسم مهم باشه…به خاطرش خون هم می ریزم…
کف دستم را برداشتم و با انگشت به سینه اش زدم.
-بهت اضافه کردم می خوام به این دختر ماهیگیری یاد بدی…چون کارت رو قبول داشتم…فکر کردم اونقدر مرد هستی که به دختری که من روش حساسم بد نگاه نکنی…همونطور که نصف دوست دخترای تو…به من نخ که چه عرض کنم…طناب دادن و من نگاهشونم نکردم…!بهت گفتم این دختر با بقیه فرق داره…بیان کردم از اوناش نیست…اضافه کردم فقط کار…بیان کردم تا دیر وقت نگهش نمی داری…اظهار کردم با تو تنها نمی مونه…گفتم بهش فشار نمیاری…اظهار کردم سختگیری بیجا نمی کنی…بیان کردم با بهانه و بی بهانه آواش نمی زنی…گفتم قلبت واسش نمی سوزه…راننده شخصیش نمی شی…وارد زندگی خانوادگیش نمی شی…اظهار کردم فقط کار یادش می دی…هرچی تو چنته داری یادش می دی…گفتم یا ناضافه کردم؟
انگشتم را گرفت و بیان کرد:
-به چی قسم بخورم که باور کنی من فکر بدی در مورد این دختر نکردم؟اصلاً مگه میشه فکر بدی در موردش کرد؟اون نیازی به سفارش نداره.خودش اونقدر محجوبه که هیچ مردی جرات نمی کنه چپ نگاهش کنه…من مجبورش نمی کنم بمونه…خودش مقیده که کارا رو به موقع تحویل بده…آواشم نمی زنم…خودش گاهی توی اتاق من میاد…من فقط ایراداش رو بهش گوشزد می کنم..اونم همونطوری که تو اظهار کردی…نرم و آروم…که نترسه…بهش استرس وارد نشه…نمی گم نسبت بهش بی تفاوتم…ازش خوشم اومده..از جدیتی که تو حرکت کردار و کارش داره…اما به شرفم قسم تا حالا بد نگاهش نکردم…درسته خیلی آشغالم…ولی نه دیگه اینقدر که به رفیقم..به کسی که موقعیت الانمو..هرچی که دارم و ندارمو…مدیونشم نارو بزنم…حرفم رو باور کن رفیق…
نفس سنگینم را رها کردم و بیان کردم:
-حواسم بهت هست سعید…دعا کن که بهم ثابت شه حرفات راسته…وگرنه خودت خوب می دونی که چه بلایی سرت میارم…
کاپشنم را از روی مبل برداشتم.
-نگفتی چرا اینقدر واست مهمه؟چرا نمی خوای بفهمه که داری اینجوری سفت و سخت حمایتش می کنی؟چرا خودت به کاراش نظارت نمی کنی؟چرا طرحهای خودت رو به اون پیشنهاد می دی؟چرا دانیار؟بگو..فقط نگو که عاشق شدی…چراکه باورم نمیشه…!
دمپای شلوارم را که بالا حرکت کرده بود روی بوتم انداختم و اضافه کردم:
-تو حواست به کار خودت باشه که یه وقت سرت رو به باد ندی…!
و از خانه بیرون زدم و اس ام اس رسیده از شاداب را خواندم.
-راستی…شام یادتون نره..!
لبخند زدم و زیر لب بیان کردم:
-مادربزرگ…!
چند دقیقه زودتر از موعد مقرر رسیدم…وقتی متوجه شدم کنار درخت بی برگ و باری از حرکت ایستاده و می لرزد خون جلوی چشمانم را گرفت.چقدر بیفکر بود این دختر…ساعت شش صبح روزگار جمعه…که پرنده در خیابانها پر نمی زد…در این سرما…!
گاهی به شدت پتانسیل کتک خوردن را در وجودش می دیدم…!!!
دوان دوان خودش را به ماشین رساند و سوار شد.بلافاصله کف دستانش را روی دریچه بخاری گذاشت و اظهار کرد:
-سلام…واااای یخ زدم…
بینی و لپهای قرمزش توجیه داشت..چشمهایش چرا اینهمه سرخ بود؟
-سلام کردما…
نگاه بداخلاقم را به صورتش دوختم و اضافه کردم:
-هربار که احساس می کنم یه کم بزرگ شدی به بدترین شکل ممکن ناامیدم می کنی.
از جدیت و خشونت لحنم خشکش زد.
-مگه چیکار کردم؟
-مگه نگفته بودم وقتی برسم زنگ می زنم بیای بیرون؟حتماً باید گوشه خیابون وایسی و بلرزی و ماشینایی که رد میشن واست بوق بزنن؟
کف دستهایش را روی پایش گذاشت و سرش را پایین انداخت.
-آخه وحشت کردم دیر بشه و مثل اون سری عصبانی شین و منو نبرین.
در اوج عصبانیت هم که بودم…وقتی اینگونه سر به زیر می انداخت و مظلوم می شد آرام می گرفتم.بخاری را روی آخرین درجه گذاشتم و گفتم:
-این دفعه هم بار آخره…دیگه از این خبرا نیست.
بند کاما اش را فشرد و گفت:
-زیاد معطل نشدم به خدا..تازه اومده بودم.
خشمم فروکش کرده بود…مضطربی ام از سر به هوایی اش…به خاطر خودش بود.
-ولی من بیان کرده بودم تو خونه بمون تا برسم..ناضافه کرده بودم؟
-خب ببخشید…!حالا که چیزی نشده…!
آهی کشیدم و در قلب اظهار کردم:
“حتما باید یه چیزی بشه و یه بلایی سرت بیاد تا حرف گوش کنی؟”
-بخشیدین؟
از گوشه دیده نگاهش کردم و جواب ندادم.سرش تا آخرین حد توی یقه اش بود…زیپ کیفش را باز کرد و پلاستیک را بیرون آورد و بدون اینکه تغییری در موقعیت گردنش بدهد بیان کرد:
-این واسه شماست.
با بدخلقی پلاستیک را از کف دستش گرفتم…بسته ی کادوپیچی داخلش بود.جادهنما زدم و گوشه ای از حرکت ایستادم.
-این چیه؟
قصد نداشت سرش را قد بلند کند.
-دیشب تا صبح بیدار موندم که اینو تموم کنم…هراسیدم اگه یه ذره دیگه تو خونه و کنار بخاری بمونم خوابم ببره…!
ابروهایم بالا حرکت کردند..دیشب تا صبح بیدار مانده بود؟ کاغذ رنگی را پاره کردم و از متوجه شدن محتویاتش بی اختیار تبسم زدم…شال گردنی پشمی به رنگ سفید و مشکی و طوسی…! درز مقنعه اش را کشیدم و اظهار کردم:
– مادربزرگ کوچولو…تو رو چه به این کارا آخه؟
با احتیاط نگاهم کرد و گفت:
-دوستش دارین؟
شال را به بینی یخ زده اش مالیدم و بیان کردم:
-آره…!دلنشینه…! اما لازم نبود تا صبح بیدار بمونی!
-آخه گردنتون درد می کنه…هرچی باد سرد بهش بخوره بدتره…!
گاهی قلبم می تمایل داشت طوری فشارش بدهم که صوتی استخوانهایش را بشنوم.
-خودت تنهایی بافتی؟
-نه…مولینمم کمک کرد..ولی بیشترش رو خودم بافتم.
-وقتی بهت می گم تو این کارا موفق تر از عمرانی واسه همینه…!حالا چرا سرت رو کشیده نمی کنی؟الانه که گردنت بشکنه.
با سادگی هرچه تمام تر بیان کرد:
-آشتی؟؟
چند لحظه فکر کردم..مواخذه سختم فراموشم شده بود…! لبخند زدم…چقدر این دختر تبسم زدن را برایم راحت می کرد.
-آره کوچولو…آشتی…!
با خرسندی از جا پرید و اضافه کرد:
-آخ جون…یعنی بازم منو با خودتون می برین؟
درز کج شده مقنعه اش را با نگاه دنبال کردم و اظهار کردم:
-در این مورد بعداً تصمیم می گیرم.
جلو آمد و شال را دور گردنم انداخت و گفت:
-باشه…تصمیمای خوب بگیرینا…خب؟ حالا صبر کنین اینو ببندم..یه مقلب خوشگل توی اینترنت متوجه شدم…مطمئنم بسیار بهتون میاد…تکون نخورین…آها…
حالا که تمام حواسش به گردنم بود..می توانستم با خیال راحت نگاهش کنم…چطور می شد دل یک آدم اینقدر بی کینه و صاف باشد؟چرا با وجودیکه می رنجید و ناراحت می شد قهر نمی کرد؟چطور می توانست اینگونه بی دریغ محبت کند؟چرا او دلبسته شدن تمام کائنات را بلد بود و من بلد نبودم؟
-تموم شد…وای چه خوب شدین…گردنتون رو هم کامل پوشوند…دیگه کمتر درد می گیره…!
دیدهان قرمز و خمار از خوابش از خوشحالی برق می زد…توی آینه به خودم و گره ناشیانه ای که به شالم زده بود نگاه کردم و گفتم:
-آره خوبه..بریم دیگه دیر شد…!
با رضایت به پشتی صندلی اش تکیه داد و بیان کرد:
-اگه کلاه هم می پوشیدین ست همینو واستون می بافتم…!
گره شال را کمی شل کردم و اظهار کردم:
-همین کافیه…!
اهرم صنقلبی اش را کشیدم…پشتی صنقلبی به طور ناگهانی خوابید و تعاقلبش را بهم زد…جیغ کوتاهی کشید و اضافه کرد:
-وای… چرا همچین می کنین؟قلبم اومد تو دهنم…!
بالشتک پشت گردن ِنصب شده روی صندلی خودم را در آوردم و روی صنقلبی او گذاشتم و اظهار کردم:
-یه کم بخواب…رسیدیم بیدارت می کنیم…!
سعی کرد مقاومت کند.
-خوابم نمیاد که…!
پدال گاز را فشردم و گفتم:
-دیدهات رو ببند تا خستگیشون در بره…!
گرمای قلبچسب بخاری مقاومتش را در هم شکست.سرش را روی بالشتک گذاشت و گفت:
-باشه…بیدارما…فقط دیدهامو می بندم…!
سرم را تکان دادم…به دقیقه نکشیده نفسهایش عمیق و طولانی شد…!صدای ضبط را کم کردم و با سرعتی که به عمد در کمترین حد نگاهش داشته بودم به سمت مقصد راندم…!
شاداب:
چه کسی باور می کرد که با دانیار می توان اینقدر خوش بود و خوش گذراند؟با این مرد اخمو و قهر با خنده و شادمانی…!دانیار را باید ذره ذره می شناختی…آرام آهسته…نرم نرمک…آنوقت می متوجه شدی چقدر قابل اعتماد است…لازم نبود مضطرب باشی…که تو دختری و او پسر…برخلاف تمام شایعات دانیار با ملاحظه ترین مردی بود که می شناختم…کنارش راحت می خوابیدم…توی ماشینش…توی شرکتش…بی آنکه از بودنش بترسم…برعکس..این روزگارها نبودنش می ترساندم…دانیار آهستهش و خوشبختی را به خانواده ام برگردانده بود…بر خلاف حرفهایی که بر زبان جاری می کرد جهانیی از اعتماد به نفس را به من هدیه داده بود…بزرگم کرده بود…مشکلات را یکی یکی و در سایه…از مقابل جادهم برداشته بود…و همیشگی هم طوری رفتار می کرد که انگار هیچ اتفاق مهمی نیفتاده و همه چیز همیشه اینقدر خوب و آهسته بوده است…!دانیار به من فرصت می داد خودم باشم..تا وقتی هنجارهایش شکسته نمی شد و توجه کسی را جلب نمی کردم…به من بال و پر می داد و آسمان پروازم را امن و بی خطر می کرد…اجازه می داد شیطنت کنم…شیطنت هایی که در دوران کودکی جا مانده بود و هیچگاه وقتی برای بروزشان نداشتم…خودش در خاموشی و گاهی با تبسمهای کوچک و گاهی با اخم های ظریف همجادهی ام می کرد… تا جایی که غیرتش به بازی گرفته نمی شد جلوی مرا نمی گحرکت کرد…چراکهبرو بر نمی داشت…شلوار قرمز و سبز چسبان نمی پوشید…لازم نبود به هزار شکل آرایش کنم…مرا انسان می مشاهده کرد…نه زن…!کف دستم را نمی گرفت..دستش را دور شانه ام نمی انداخت…اطوارهای عاشقانه و ژست های مجنون وار نداشت…اس ام اس رمانتیک…نجواهای زیرگوشی و بوسه های یواشکی در کارش نبود…ولی با او بیشتر از هرکس در این جهان خوش می گذشت.مکان های مورد علاقه اش خاص و جالب بودند…کافی شاپ و رستوران و پارک در نظرش مسخره بود…با وجود تشرهایش…با وجود سردی ها و بدخلقی هایش…با وجود خشمگینت هایی که به شدت ترسناکش می کرد…کنارش آهسته بودم…وقتی دانیار بود ترس معنا نداشت…مشکل بی معنی بود…با دانیار همه چیز درست می شد…با دانیار همه چیز سرجایش بود…با دانیار از تاریکی نمی ترسیدم…از مزاحمت ها وحشت نداشتم…درس و امتحان نگرانم نمی کرد…بی پاما و سختی عقب رانده شده بود…با دانیار زیستن ام رنگ زندگی گراهی شده بود…مثل همه زیستن ها…با دانیار شاداب شده بودم…نه فقط اسماً…!شاداب بودم…جوانی می کردم…روزگارهای ابری ام با وجود دانیار آفتابی شده بود…!با دانیار شجاع شدم…با حرکت کردارش یادم داد که چگونه از خودم و غرورم دفاع کنم…با برخوردهایش یادم داد چگونه با کسانی که تحقیرم می کنند حرکت کردار کنم…یادم داد که مشکلاتم را از مسیری به جز گریه حل کنم…استعدادهایم را کشف کرد و پرورششان داد…با دانیار عوض شدم…با دانیار همه چیز عوض شد…همین بودن کسی که توانستم از ته دل به وجودش تکیه کنم عوضم کرد..آهستهم کرد…خوشحالابم کرد…!
-اگه بخوری زمین و مغزت در بیاد کسی به دادت نمی رسه…!
همانطور که عقب عقب می حرکت کردم کف دستانم را باز کردم و گفتم:
-فکر می کردم فقط من و شما خلیم که تو این سوز و سرما میایم کوه..ولی انگار نصف مردم تهران عقل تو کلشون نیست…!
و با لذت دور خودم چرخیدم:
-کاش شادی هم اومده بود…کلی سفارش کرد بیدارش کنم..ولی صبح فقط مونده بود لگد بزنه بهم…!
و لبخند زدم…!
-سرخوشاب بسه دیگه…بیا اینجا…!
وقتی صوتیش اینچنین زنگ دار و هشدار دهنده می شد یعنی دیگر جایی برای جدل نبود…به گروهی از پسرهایی که از مقابل ما می رسیدند خیره شدم و سر به زیر انداختم و کنارش حرکت کردم و قدمهایم را با قدمهای او هماهنگ کردم..هنوز سر بالایی شروع نشده بود..قلبم می خواست بدوم…اما خط قرمزهای دانیار با وجود این شلوغی اجازه نمی داد…با این وجود اظهار کردم:
-قلبم دویدن می خواد..هوا بهشدت تمیزه…میشه؟
کف دستهایش را توی جیب پالتویش فرو برده و شالش را ساده روی شانه انداخته بود.
-اینجا نه…!
همانجا دوچرخه هم کرایه می دادند…می شد در دامنه کوه دوچرخه سواری هم کرد…عاشق دوچرخه بودم….ولی هیچ وقت نتوانستم یکی برای خودم داشته باشم…با حسرت به آنهایی که سوار بودند نگاه کردم و بیان کردم:
-دوچرخه هم نمیشه؟
التماس و حسرت درون صدایم تبسم بر لبش آورد ولی دلش به رحم نیامد…!
-نه نمیشه…!
عبور کردیم…سرم را چرخاندم و مسیر حرکتشان را نگاه کردم…پایم به سنگی گیر کرد و سکندری خوردم…بازوی دانیار را چسبیدم…ایستاد و با نگاهان بداخلاقش نگاهم کرد:
-آخه وقتی بلد نیستی رو زمین صاف جاده بری چطور می خوای با این همه پستی و قد بلندی دوچرخه سواری کنی؟
خجالت کشیدم و نگاهم را دزمتوجه شدم و اضافه کردم:
-دوست دارم خب..!
پوفی کرد و گفت:
-تو مطمئنی بیست سالته؟یه بار دیگه شناسنامه ت رو نگاه کن…فکر کنم اشتباه شده…!
زیرنگاهی نگاهش کردم و با شیطنت نهفته در نگاهانم اظهار کردم:
-آره…مطمئنم…!
نفس عمیقی کشید و گفت:
-ولی من شک دارم…
و بعد اشاره ای به کوه داد و گفت:
-سربالایی داره شروع میشه…غر زدن و آی خسته شدم و آی نمی تونم نداریم…یا همین الان برگرد تو ماشین یا تا آخرش باید بیای…!
سینه ام را جلو دادم و بیان کردم:
-تا آخرش میام…!
چین های کنار نگاهش قوت قلبم بودند…این چین ها یعنی می خندید…!
دانیار:
با سماجت پا به پایم بالا آمد..به شدت نفس نفس می زد و صورتش گل انداخته بود…ولی اعتراض نمی کرد…می دانستم فضای اینجا را دوست دارد و برای اینکه بهانه به کف دست من ندهد و از این جمعه های عاشق شدنی اش محروم نشود تحمل می کند و دم نمی زند.دلم نیامد بیشتر از این اذیتش کنم…به هرحال من ورزشکار بودم و این مسیر سالها پذیرای من بود اما برای این دختر نحیف و ضعیف…این مسیر فراتر از طاقتش بود.به ایستگاه بعدی که رسیدیم با کف دست مسیرش را عوض کردم و گفتم:
-بیا اینجا یه کم استراحت کنیم…!
نفسش در نمی آمد…اما کم نمی آورد.!
-وا..چه زود خسته شدین..هنوز که راهی نیومدیم…
درز مقنعه اش را تا جایی که می شد کج کردم و بیان کردم:
-روتو برم بچه…بدو برو رو اون صنقلبی بشین تا بیام…!
با حرص مقنعه اش را درست کرد و بیان کرد:
-این چه علاقه ایه که شما به مقنعه من دارین؟
خندیدم و گفتم:
-همون علاقه ایه که تو به آستین لباسای من داری…!یه پیرهن سالم واسم نذاشتی..!
اخم کرد:
-من واسه اینکه توجهتون رو جلب کنم اینکارو می کنم…چون هیچ وقت به حرفام گوش نمی دین…!
دستم را به سمت مقنعه اش بردم..سرش را دزدید و دور ایستاد و دستش را روی بینی اش زد و اظهار کرد:
-دماغ سوخته…!
و با سرخوشی به سمت صنقلبی دوید…با عمو حیدر کف دست دادم و گفتم:
-دو کاسه آش رشته داغ…!
چشمش را توی محوطه چرخاند و گفت:
-بالاخره بعد از اینهمه سال…تو هم تنهایی رو بوسیدی و کنار گذاشتی…واست مسرورم پسرم…!
بی اختیار سر چرخاندم و شاداب را جستجو کردم…دستهایش را بهم می مالید و نگاهش به جایی که نمی متوجه شدم خیره مانده بود.
-دختر خوبی به نظر میاد..سنگین و خانوم…امیدوارم خوشامگاهخت شین…!
در قلب خندیدم…چه فکری کرده بود این پیرمرد؟؟کاسه ها را گحرکت کردم و گفتم:
-مرسی…!
به محض خروج از دکه…مسیر نگاه شاداب را دنبال کردم…دختر و پسر جوانی روی تخت نشسته بودند…در واقع در آغوش هم فرو راهی شده بودند…کاسه را جلوی کف دستش گذاشتم و اضافه کردم:
-اونجوری دوست داری؟
تکان خورد…
-چی؟
چرا اینقدر غم در صورتش قرار گرفته بود؟
با سر به زوج عاشق اشاره دادم و گفتم:
-بدجوری راهی شدی تو نخشون…!
آهش آشنا بود…!از همانهایی بود که من می کشیدم…!جای گرفتم و اظهار کردم:
-دلت یه رابطه اونجوری می خواد؟
پوزخند زد…قلبم به درد وارد شد…وقتی خوشحالاب پوزخند می زد یعنی عمق فاجعه…!پوزخند خوشحالاب از تمام پوزخندها سیاه تر بود…!پوزخند او یعنی انتهای جهانیش…!
جواب نداد و با قاشق آشش را بهم زد…!چه تلاشی می کرد که از دیاکو و دلتنگی اش حرفی نزند…چه تلاشی می کرد برای پنهان کردن غمش…!خاموشیش را تاب نیاوردم:
-چت شد مادربزرگ؟تا الان که داشتی بلبلی می خوندی؟
لبش را که گاز می گحرکت کرد یعنی داشت سد مقابل اشکهایش را محکم می کرد…
-دلت تنگ شده؟
سرش را که بالا می گحرکت کرد و به آسمان نگاه می کرد…یعنی اشک تا پشت پلکهایش آمده بود و نمی میل داشت اجازه ریزش بدهد…!خودم را با آش مشغول کردم تا راحت باشد.
-خاطره ی اینجوری که سهله…حتی یه عکسم ازش ندارم…!
راه گلویم گراهی شد…!
-دلم که تنگ میشه…دستم به هیچ جا بند نیست…!
و بعد انگار که به خودش آمده باشد اظهار کرد:
-من عاشق آش رشته ام…خصوصاً تو این سرما…کف دستتون درد نکنه…!
چقدر تغییر کرده بود در این پنج ماه…بزرگ شده بود…صبور…خوددار…منهم عوض شده بودم…همه چیز عوض شده بود…مرگ دیاکو هردوی ما را تغییر داد…مرگ دیاکو همه چیز را تغییر داد…!
-راستی واسه عقد تبسم میاین؟آخر همین ماهه. قول بدین که میاین..!میاین؟
قاشقی را که توی کاسه گذاشته بودم برداشتم و به دهان بردم..!
-نه…!
-چرا؟من تنها برم؟
-مگه من بادیگاردتم که هرجا می ری باشم؟
غمش به اندازه کافی زیاد بود…من چرا اینقدر بی رحمانه توی ذوقش می زدم؟
-بادیگارد که نه…اما دوست دارم شما هم باشین….وقتی نیستین فکرم راحت نیست..همه حواسم پیش شماست..!
نمی تمایل داشتم این بحث را ادامه دهم..سکوت می خواستم..!
-آشت رو بخور بریم..تا جایی که مد نظرمه کلی مسیر مونده..!
دیگر حرفی نزد…به هیچ کس هم نگاه نکرد…شور و شوقش فروکش کرد…تا نزدیک قله در خاموشی رفتیم…هرکدام در جهانی خودمان غرق بودیم…به محوطه آزاد و خلوتی که رسیدیم زبانش باز شد..!
-وای چقدر قشنگه…!
روی تخت سنگی از حرکت ایستادم…زمین زیر پایم پوشیده از برف بود..سفیدی یکدست نگاهم را می زد…
-محشره..چرا منو تا حالا اینجا نیاورده بودین؟
باد سرد پیشانی ام را می آزرد.
-اینجا خلوتگاه منه…کمتر کسی می تونه تا اینجا بالا بیاد..واسه همین همیشگی خلوته…!
-بهشدت رویاییه…انگار تهران با اون عظمتش زیر پاهامه…!قلبم می خواد داد بزنم…!
از تخته سنگ پایین وارد شدم و گفتم:
-خب بزن…!
کف دستهایش را بغل کرد و اضافه کرد:
-کاش می شد…!
عقب تر از او روی سنگی قرار گرفتم و گفتم:
-چرا نشه…اینجا که کسی نیست…تا اونجایی که می تونی داد بزن…!
با تعجب نگاهم کرد و گفت:
-چی بگم؟
شانه هایم را بالا انداختم و اضافه کردم:
-هرچی دوست داری…!
چشمانش برق زد..از اشک…
-راست میگین؟
سرم را بالا و پایین کردم و گفتم:
-آره…راحت باش…
انگار منتظر همین یک جمله بود…جلو راهی شد…گوشهایش را با کف دستانش پوشاند و با تمام وجود گفت:
-آآآآآی….!
احساس کردم کوه از حجم غصه ی توی صوتیش می لرزد…!سه بار دیگر فریادش را تکرار کرد و بعد دوید و به سمت من رسید…قرار گرفت و پیشانی اش را روی زانویم گذاشت و های های گریست…!کیف پولم را از جیب پالتویم بیرون آوردم و عکس سه در چهار دیاکو را از پستوهایش بیرون کشیدم…کف دست یخ زده ام را زیر گردنش بردم و چانه اش را گحرکت کردم…سرش را بالا آورد و با هق هق اظهار کرد:
-ببخشید..تو رو خدا…ببخشید…!
عکس را جلوی دیدهانش گراهی شدم و بیان کردم:
-بیا…
مات شد…!
-بگیرش…!
انگار می خواست یک نوزاد تازه متولد شده..یک جام شیشه ای گرانبها..یک مجمسمه عتیقه و قدیمی را از کف دستم بگیرد…عکس را کف کف دستش گذاشتم…چند لحظه خیره به عکس ماند و بعد کف دستش را مشت کرد و روی دلش گذاشت و بار دیگر به زانویم متوسل شد…گریه اش جگرم را پاره کرد…در انجام کاری که می میل داشتم انجام دهم مردد بودم…ولی بالاخره تصمیمم را گرفتم…کف دستم را روی سرش گذاشتم و مقنعه سیاهش را نوازش کردم…!
خوشحالاب:
معجزه شد…خدا معجزه کرد یا دانیار یا فریاد..نمی دانم…ولی دلم آن حصار سخت دورش را شکست و آزاد شد…این چهار ماه آخر بیشتر از یک ماه اول عذاب کشیدم…خودخوری…فکر و خیال…تحمل…! داشتم خفه می شدم و خودم خبر نداشتم…ولی دانیار فهمید و نجاتم داد…به قیمت تداعی تمام این پنج ماه گذشته…ساکتم کرد…!
سرم را از روی پایش برداشتم و همانجا روی برف و یخ قرار گرفتم…مشتم را باز کردم و عکس را با نگاه بلعیدم…چقدر داشتن این عکس حالم را خوب کرده بود..انگار دیگر تنها نبودم…انگار نبود دیاکو تمام شده بود…حالا می توانستم او را برای خودم داشته باشم…هرجا که بودم دیاکو هم بود…دانشگاه…شرکت…خونه…م ی توانستم وقت خواب…بی خجالت…با خیال راحت ببوسمش…نگاهانش را..موهایش را…صورتش را…حالا می توانستم برایش حرف بزنم…تعریف کنم…و او گوش میداد…با همین تبسم توی عکسش…من حرف می زدم و او می لبخند زد…می بوسیدمش و او می لبخند زد…در آغوشش می گرفتم و می خندید….دیگر غصه نبودنش را نمی خوردم…زیرا داشتمش…نه تنها در خیال و رویا…در واقعیت…همین عکس برای من دنیایی بود…دیگر کسی نمی توانست او را از من بگیرد…برای همیشه مال من بود…برای همواره…!
-پاشو…نشستن رو برف خوب نیست…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن