پارت آخر رمان عود

چشمت بی بلا..حالا بگو ببینم چی توی نخلستان آل سلیمان دیدی..از کجا خوشت آمد؟؟
صدای موسیقی زنده ای که نواخته میشد، نور کم فانوس ها که در وزش باد کم و زیاد می شدند..رقص قلببرانۀ دخترانی که پارچه های حریری روی بینی های شان بسته بودند و لباس های بدن نما به تن داشسریع!
وانیا دائم به همه جا نگاه میکرد اما پسرانش هرسه..سر به زیر قرار گرفته و جرات و علاقه ای به قد بلند کردن سر های شان و چشم دوختن به آن نمایش مسخره نداشتند!
از نمایش خوشتان نیامد؟!وانیا خیره به صورت او بیان کرد: همه میدانند من هرگز در چنین محافل و نمایش های شرکت نمیکنم، الانم فقط به رسم ادب همچنان در اینجا حضور دارم!رنگ از رخسار حاجی حسام الدین پرید، با اضطراب به اطرافش نگا ه کرد و با سر و کف دست اشاره کرد زودتر بساط ساز و آواز را جمع کنند و در همان حال گفت: خدا مرا ببخشد، به یادم نبود!
مشکلی نیست، بهتره زودتر به جلسۀ مهمی که درمورد آن اضافه کردم بپردازیم!
البته..البته خانوم!
حاشیه نمیروم چون از حاشیه روی خوشم نمی آید، میدانم که میخواهید با ما تجارت عود
کنید! پسرم محمد الرحمان این خبر را به من رساند! او مسئول تجارت داخلی ماست..ولی
بازهم تا من نخواهم در قبیلۀ ما کاری انجام نمیشود..و از آنجایی که عود برای من با ارزش
ترین مادۀ دنیاست، تنها با یک شرط با شما تجارت خواهیم کرد!آب دهان حسام الدین خشک شده بود!
مبلغ بیشتر؟؟! یعنی باید طلای بیشتری به آنها میداد!!! فکر دادن طلای بیشتر باعث میشدفشارش بالا بزند..وانیا که از حالت صورت او میتوانست حدس بزند به چی فکر میکند پوزخندی زد و اضافه کرد: طلای بیشتری نمیخوام!!حاجی حسام الدین نفس راحتی کشید و در همان حال با تعجب جویا شد: پس شرط شماچیست؟ ۱۱ مرد جوان دم بخت در قبیلۀ خود داریم، میخواهم برای آیندۀ بهتر فرزندان شان، وروابط محکمتر بین قبایل مان.. ۱۱ دختر از قبیلۀ شما را برای آنها میل داشتگاری کنم!
۱۱ دختر..بدون پیشکش و شیربها؟؟؟
به همان مثابه بود!!!
ما یک هفته بیشتر وقت نداریم، برای همین فردا ظهر از اینجا میرویم!
اگر مایل به تجارت با قبیلۀ ما بومشاهده کرد، همراه دختران به قبیلۀ ما بیاید و بعداز یک جشن باشکوه باهم قرار داد خواهیم بست..
الان هم معذرت مرا به خاطر ترک کردن ادامۀ نمایش تان ببخشید، معمولا شب ها تا دیر وقت بیدار نمی مانم!همین که وانیا برخاست پسرانش هم دنبالش برخاسسریع و به همین ترتیب بعضی از همراهانش هم قد بلند شده و دنبال او از چادر خارج شدند.
فردا ظهر همان روز وانیا و کاروانش مجدداً به سمت قبیلۀ خودشان حرکت کردند، مسیرطولانی بود و آنها ۱ روزگار و دو شامگاه را در راه بودند..
یک شامگاه که در مسیر اطراق کرده و آتش روشن کرده بودند، محمد الرحمان کنار مادرش جای گرفته و اظهار کرد: مادر میتوانم یک سوال بپرسم؟
وانیا که درحال نوازش موهای مجیب الرحمان و خیره به آتش بود چندین بار پلک زد و به سمت محمد برگشت و گفت: البته پسرم!
شما درمورد گذشتۀ تان همه چیز را بیان کردید، اما چرا هیچ‌گاه برای خانوادۀ تان ابراز مشتاق دیداری نکرمشاهده کرد؟!یعنی اینقدر بد بودند؟!!
وانیا تبسمی زد، مطمئناً کسی جز محمد که به شدت وابستۀ او بود نمیتوانست چنین سوالی بپرسد!
بوسه ای بر موهای مجیب که مشغول خوردن سیب زمینی آتیشی اش بود نشاند و خطاب به محمد اضافه کرد: خودت تصور کن اگه روزی من از خودم برونمت، بگم دیگه پسرم نیستی ودیگه حق نداری در نخلستان ما زندگی کنی چه حالی می شوی!؟
کمر محمد از تصور چنین روزگاری هم تیر کشید!کف دست وانیا را گرفته و بوسه ای پشت آن نشانده و به پیشانی اش چسبانده و گفت: خدا آن روزگار را نشان نیاورد!!!وانیا تبسم مهربانی به او زد و کف دستی به سرش کشید و اظهار کرد: ولی به سر من آورد، وقتی دیدم کاری از پیش برده نمیتونم، سعی کردم با زیستن جمتوجه شدم بسازم، بالاخره زمین گرده دیگه، همیشگی باور داشتم روزی بار دیگر به خانوادم میرسم!
محمد با کنجکاوی اضافه کرد: خب؟
وقتی تو وحبیب الرحمان و جلیل الرحمان ۱ سال داشتید، همراه خلیل راهی شدیم به زادگاه من،نزد خانواده ام..
نفس عمیقی گرفت، هنوز هم از یاد آوری آن روزها محزون میشد!
پدرم وقتی منو دید، پرخاش کرد، حرف ها و تهمت های زشت به من نسبت داد، پدر بزرگ شما کف دست گذاشت روی نقطه ضعف های پدرتون، و پدرتونم نتونست آروم باشه!
جواب پدر بزرگتان را داد..
به‌شدت خوشحالم که هیچ کدوم تون چیزی ازون روزگار نفرین شده رو به یاد ندارید!زهرخندی کرد و بار دیگر به آتش خیره شد و ادامه داد
پدرتون دست ما رو گحرکت کرد و خواست که برگردیم، ما برای دقیقه ای نقرار گرفته بودیم!
مادرم دائم گریه میکرد از پدرم میمیل داشت که آرام باشد، نمیدانم چی شد که به‌یک‌باره پدرم آمدو کف دست دیگۀ من رو گحرکت کرد و به پدرتون بیان کرد خودش وبچه هایش میتوانند بروند و دخترش رانمیتواند ببرد!
بازهم زهر خندی نمود و اضافه کرد:
من ملتمسانه از پدرتون میخواستم شتاب‌زدهی نکنه و اونم واقعا مردانگی میکرد که جلوی حرف ها و حرکت کردار های پدرم صبوری میکرد، ولی درآخرین لحظه، چهره اش ماننده کودکی شده بود
که انگار دلبسته شدنی ترین اسباب بازی اش را از او گحرکت کرده باشند!
نمیتوانست آرام باشد، بین پدرم و پدر تان ماننده عروسکی هی کشیده می شدم و شما هر سه نفر به شدت گریه میکردید و از تنش ایجاد شده در فضا وحشت کرده بومتوجه شد!!
محمد با کنجکاوی جویا شد: خب؟
خب؟
وانیا تبسمی به آن کنجکاوی محمد زد و اضافه کرد: تو واسطه شدی!
تو همه چیز را ختم به خیر کردی!
من؟!!
چطوری؟!!!
دویدی و پاچۀ شلوار پدر بزرگت رو گراهی شدی و اظهار کردی:پدر بزرگ!
مادرم را رها کنین دستش درد آمدببین داره درد میکشه!
همان یک تلاش تو برای خلاصی من از آن کشمکش و لحن بچگانۀ دلبسته شدنی ات وقتی که با گریه خواهش میکردی..ماننده آبی بر آتش بود!!!
پدر بزرگت دست منو رها کرد، تورو بغل کرد..چند لحظه به صورتت خیره شد و ناگهان بغلت کرد..من جلیل الرحمان و پدرت حبیب الرحمان را بغل کرد تا ساکت شوید، هنوز حرفی نزده بودیم..
هنوز ابراز مشتاق دیداری نکرده بودیم، هنوز آشتی نکرده بودیم، هنوز پدرم را در آغوش نگراهی شده بودم
که به‌یک‌باره تو در آغوشش…
مکثی کرد و با لحن آهستهتری ادامه داد:
قلبش از تپیدن از حرکت ایستاد!
باهم روی زمین افتادید..
همان روزگار بود که مچ کف دستت عیبی شد و تا ۱۱ سالگی با کوچکترین فشاری استخوانش جا به جا میشد..
یادت می آید؟؟
محمد سرش را به نشانۀ تایید تکان داد..
به اصرار من ۵ ماه را همانجا ماندیم، اما ماندن بیشتر امکان نداشت!
پدرت توی صحرا کار داشت و من مشتاق دیدار خانواده و اقوام مون بودم که بعداز ۱۲ سال دیده
بودمشون!
اما خب پدرتون بدون من و شماها جایی نمیرفت و اگر من میمیل داشتم بیشترم می موند، ولی بعضی وقت ها باید طرف مقابلت رو هم درک کنی..
برای همین برگشتیم!
هنوز هم با آنها در ارتباط هستید؟
توی ۷ سالگی تون یک بار دیگه هم رفتیم زادگاه من..
اما دفعۀ سوم به خاطر فوت مادر بزرگتون اونجا بودیم و به خاطر بحثی که با خواهران و تنها برادرم کردم قسم خوردم دیگه ابداً به متوجه شدن شون نمیرم..
لازم نبود که بگوید بحث او و خواهران و برادرش سر نحسی قدم او بود که هربار باعث فوت
یکی از عزیزان میشدبود؟!
محمد سری تکان داد و بسیار بی مقدمه یک‌باره پرسید: مادر چرا نمیگذارید مریم به قبیلۀ شوهرش برود؟
وانیا بعداز مکثی که به خاطر گیجی اش از این تغییر یک‌بارهی موضوع به وجود رسیده بود جواب داد: چرا که هنوز خورد است!
پسرا چرا عروسش کردین اگه خورد است؟؟ برای اینکه بزرگ شود! یک بچۀ ۱ ساله دارد
یعنی بزرگ نشده؟؟؟
محمد الرحمان!
خوردی و بزرگی شخص به سن و حالت مدنی و بچه داشتن یا نداشتن نیست..
آرام با انگشت اشاره بر پیشانی محمد کوفت و اظهار کرد:
به اینجاست..
و کف دستش را پایین آورد و اینبار بر روی دل او کوفت و گفت: و اینجاست!
محمد لبخندی زد و اینبار نرم تر جویا شد: متوجه هستید که اصلا احمد را دوست ندارد!
وانیا دستانش را به حالت با نمکی به قسمت نرمی گوش هایش گراهی شد و گفت: حاشا پسرم..
حاشا..!
دیگه همچین چیزی نشنوم..
محمد شانه بالا انداخت واظهار کرد: راست میگم…
همه میتونند این موضوع رو با یک بار برخورد آن دو با هم ببینند!
یعنی شما متوجه نشدید؟!
وانیا خیره به محمد جواب داد: همه میتوانند ظاهر قضیه را ببینند!
اما باطن چیزه دیگریست..
محمد با چشمان منتظر به مادرش خیره شد که وانیا تبسمی زده و جواب داد: مریم از کف دست من قلبخور است، فکر میکند برای تحکیم روابط سیاسی مان با قبیلۀ الشمس او را قربانی کرده ام..
ناراحتی اش از من به اندازه ای جلوی نگاهانش را گرفته که ذره ای متوجۀ علاقه و محبت احمد به خود نمی شود..
محمد با شاضافه کردی پرسید
او این قلبخوری را به زبان آورده است؟؟
وانیا نرم خندید و اظهار کرد: هرگز!
ظاهرش را حفظ کرده دخترک صبورم، ولی من میتوانم آن چیزی که در درونش میگذرد راببینم!
اگر بگذارید هممسیر شوهر و فرزندش به قبیلۀ خودش برود، شاید بتواند محبت همسرش را
نسبت به خود ببیند اینکه همچنان نزد خودم نگهش داشتم، دلایل بسیاری دارد..
بزرگ شدن او یکی از آنهاست..
و دیگر؟
وانیا به آتش خیره شد و بیان کرد: میخواهم قبیلۀ الشمس بدانند، عروس شان، خانواده ای دارد که به عظمت همین صحراپشتش هسسریع..
محمد درحالیکه هنوز در ذهنش سوال هایی داشت ولی دیگر چیزی نجویا شد، ولی یکی از آنهاکه ذهنش را به شدت ماننده خوره میخورد این بود که چرا مادرش میخواست به قبیلۀ الشمس قدرت و حمایت خودشان از دختر شان را نشان دهد..
مگر آنها نمی اطلاع داشتند؟
روز بعد درست سر ظهر به نخلستان رسیدند و ماننده همواره گروه عظیمی به استقبال شان آمدند!
وانیا تبسم زنان اول به سمت عبدالرحمان حرکت کرد..!
عبدالرحمانی که درست شامگاهیه بابانوئل شده بود، ریش و موی یک کف دست سفید، ولی هنوز هم باهمان عصایی که به کف دست داشت، ابهت خود را حفظ کرده بود.
بعداز او مریم بود که به سمت مادرش وارد شد، کف دست او را بوسید و یک بوسه بر پیشانی و یک بغل از او نصیب شد..
و بعد مصطفی، نوۀ دختری و تقریبا همبازی مجیب بود که به آغوش مادر بزرگش خزید و ازبوسه ها و بغل گرم او برخوردار شد.وانیا همانطور که مصطفی را در آغوش داشت، به مریم خیره شد با وجود لبخند از ته قلبشامگاهازهم دلخوری عجیبی در نگاهانش هویدا بود و گفت: در نبود من که اذیت نشدی؟!
مریم سری تکان داد و بیان کرد: خیر، همه چیز مرتب است، دلواپس هیچ چیزی نباشید، سر ظهره و گرم، بهتره شما استراحت کنید، شامگاه صحبت میکنیم!
وانیا کف دستی به صورت دخترکش کشید و درحالیکه مصطفی را به او میسپرد گفت: پیر شدم!
قبلا شتر سواری اصلا خسته ام نمیکرد..
حتی اگه ده روزگار در سفر بودیم!
سایۀ تان همیشه بالای سر ما باشد مادر، شما هنوز جوان هستید!
مریم به سمت خدمتکاران برگشت و با لحنی که عجیب رنگ و بویش ماننده همان لحن جسوروانیا بود از خدمتکاران خواست تا کمک کاروانیان کنند تا همه زودتر به چادرهای شان حرکت کرده واستراحت کنند.
وانیا همین که داخل چادر شد، به عادت همیشگی شروع نمود به در آوردن لباس هایش وقتی بالاخره موهایش آزاد شدند، دستی در آنها برد و تکان شان داد تا هوا به آنها برسد که به‌یک‌باره دستی دور کمرش حلقه شد و کف دست دیگری جلوی دهانش قرار گرفت!
دیدهان وانیا گشاد شده و دائم در حدقه می چرخید..
خلیل آهسته سرش را بر روی شانۀ او گذاشت و بیان کرد:
مریم
مصطفی پسر مریم و احمد
اینقدر خودت رو غرق کارهای قبیله کردی، که اصلا یادت نمی آید شوهری هم داری…
عاشقی هم داری که مانندۀ تشنۀ منتظر آب، منتظر معشوقش است.
وانیا در حلقۀ کف دستان خلیل چرخید و با دیدهان ریز شده و شیطنتی که بعداز سالها تنها به همان خلوت های دو نفرۀ خودشان خلاصه شده بود بیان کرد بالاخره منتظر من بودی یا آب؟!
خلیل تبسمی زد که کنار نگاهانش اندکی چین و چروک ایجاد شد، ولی این چین و چروک ها…
و موهای نقره ای کنار شقیقه هایش، هیچ از دلربایت او کم نمیکردند…
حداقل برای وانیا که اینگونه بود!!
خیره به صورت خلیل می نگریست که با بوسۀ به‌یک‌بارهی او نگاهانش از لذت بسته شد…
آهسته ساکت همجادهی اش میکرد که با عمق بخشیده شدن بوسۀ شان، تازه متوجه شد که چقدرقلب تنگ او بوده است.
دو ماه بودکه همدیگر را نمشاهده کرده بودند…
کف دستانش را دور گردن خلیل حلقه کرد و سخت هممسیری اش نمود..
با رهنمایی خلیل عقب عقب رفتند و روی تخت قرار گحرکت کردند و حتی برای یک لحظه از هم جدانشدند..از بینی نفس میگحرکت کردند..
خلیل کف دستانش را از پایین لباس وانیا به پهلو های او رسانده و فشاری به آنها وارد کرد که
اامان آه او را گوش داد!تبسمی زد و لبانش را از لبان وانیا جدا کرد و کنارگوش او خندۀ ریزی کرده و اظهار کرد: کی قلبش برای من تنگ شده؟
وانیا نفس نفس زنان جواب داد:
من!
خلیل خندید و فشار دیگری به پهلوی وانیا وارد کرد و بازهم آه او را به جان خرید..
وانیا کف دست انداخت و اینبار خودش سر او را پایین کشید و لب های شان را بهم دوخت..
این مدت..
این ۱۱ سال بسیار چیزها را تغییر داده بود..
از جمله شرم وحیا های بیخودی که یک زن ازشوهرش داشت..!
و خلیل چقدر این وانیای بی پروای خلوت هایشان را دلبسته شد!!!
دستانش را پشت او قفل کرده و درهمان حال ملایم آهسته لباس او را بالا کشید، وانیا هم بیکار
نمانده و کف دست انداخت و لباس خلیل را از تنش بیرون کشید..
لحظاتی بعد هر دو برهنه در آغوش هم بودند، وانیا نوازش وار روی سینۀ خلیل را دست می کشید و خلیل سرش را در گردن او کرده و عطر تنش را که بدون هیچ عطر یا مواد دیگری به شدت وسوسه کننده بود را استشمام میکرد و پوست نازک کنار گردنش را می بوسید.
وانیا دست در موهای خلیل برد و جایشان را عوض کرد، روی شکم او جای گرفت..
موهای خوش حالتش دورش رها بودند، و هیچ چیزی از جمله بالا راهی شدن سن شان..
نمیتوانست جذابیی او را برای خلیل کم کند..
او هنوزم همان قلببرک خوشبویش بود.وانیا خم شد و صورت خلیل را بوسید و همانطور بوسه هایش را ادامه داد..
گردن، سینه،شکم، تا رسید به جایی که رد چندین بخیه بود..
بخیه هایی که حاصل اهدای کلیه اش به مسعود بود..
مسعودی که روزگارگاری میمیل داشت جانش را بگیرد..
و حالا..
کف دست روزگار او را پدر شوهر دخترش کرده بود.
وانیا آن قسمت را گرم و خیس بوسید که خلیل بی طاقت بازهم جاهایشان را عوض کرد، از زیربغل تا کنار استخوان های لگن او را ساکت نوازش کرد که صدای خندۀ ریز وانیا بلند شد..
خلیل خم شده و بوسه ای بر چشمان او نشاند و بیان کرد: دلم برای این خنده هات
این برق نگاهات..
تنگ شده بود!
پاهای او را باز کرده و با یک حرکت به‌سرعت و بی خبر خودش را به او فشرد که جیغ وانیا کشیدهشد و هرچقدرم که سعی کرد صوتیش را خفه کند موفق نبود..
خلیل خم شد و ترقوۀ او را بوسید که وانیا درحالیکه نفس نفس میزد اظهار کرد: خدا بگم چیکارت نکنه خلیل الرحمان!!!
درسته ۱ تا بچه آوردم اما هنوز طاقت بدون آماده گی قبل تحمل کردن تو رو ندارم…
خلیل ملایم و خمار زمزمه کرد: قلبم برای اینطور نفس نفس زدن هاتم تنگ شده بودو حرکاتش را شروع کرد..
در میان التهاب وجودشان و نفس های بریده بریده ای که می کشیدند، خلیل دائما وانیا رانوازش میکرد و جای جای بدنش را که میتوانست بوسه باران میکرد…
تا جای آن معاشقه ی ااما که نداششتاب‌زده را پر کرده باشد.وانیا درحالیکه کف دستانش را در موهای خلیل که دهانش بر روی س*ی*ن*ه ی او درحال گردش بود و بی وقفه بدنش را روی بدن او تکان میداد فرو میکرد و نگاهانش بازوخیره به سقف بود بریده بریده اظهار کرد:
قلب..م..
برای این بی..طاقتی هات..
ت..تنگ شده بود..
آهه..
خلیل با متوجه شدن این اعتراف جذابی وانیا که در طی این ۱۱ سال هنوزم همانقدر کم و فقط دربعضی مواقع صورت میگراهی شد تبسمی زده و کشاله های ران او را باز تر کرده و حرکاتش راشتاب‌زدهتر کرد و به صورت وانیا که توسط موهای زیبایش احاطه شده بود خیره شد..
داشت به اوج میرسید و قلبش میمیل داشت آوایش را رها کند..
ای کاش در آن نخلستان خصوصی شان بودند..
جایی که راحت میتوانسسریع صدایشان راروی سر شان انداخته و بدون ترس از شنیده شدن آن لذت ببرند!
خم شد و بازهم لبانش را به پوست گردن او چسباند و صدایش را خفه کرد و این درحالی بودکه وانیا به عادت شیرین چند سال اخیرش )بعداز زایمان مجیب( سر شانۀ او را گاز گراهی شد واینگونه صدایش را خفه کرد..
لحظاتی بعد که ملایم شدند، وانیا زیر بدن خلیل تکانی خورد و کنارش زد و اضافه کرد: خفه شدم..
فکر میکنی مثل پر کاهی که خودتو میندازی روی من!!!
خلیل به آن غر غر او ریز خندید و کنارش دراز کشید که یک‌باره انگار وانیا چیزی یادش وارد شده باشد
به سمت او برگشت و گفت: وای خلیل الرحمان..
قرص..
پیش گیری..
تو چیکار کردی!!!!
خلیل ریز خندید که وانیا اعتراض کرد: خلیل الرحمان به والله که اینبار شکایتت رو به پدرت میکنم!
خلیل ریز خندید و فشاری به کمر او وارد کرد تا مجدداً سرش را بر سینه اش بگذارد و اضافه کرد: چه میخواهی بگویی؟!
و ریز لبخند زد، وانیا با حرص بار دیگر سرش را قد بلند کرد و بیان کرد: میگم که کمی پسرش را نصیحت کند تا بفهمد سن و سالی از او گذشته است…
وای خلیل الرحمان!!!
من خجالت میکشم…
اگر این بارم مثل مجیب…
وای خلییییل!!!
خلیل بازهم خندید که وانیا سرش را بر سینۀ او گذاشت و اضافه کرد:
طفلک مجیبم!
اگه بدونه حاصل یک دلتنگی یک و نیم ماهه و بی صبری پدر همواره مشتاق دیدارش بوده..!!!
خلیل فشاری به کمر وانیا وارد کرد و اضافه کرد: بچه هام همشون ثمرۀ دلدادگی اند!!
از این حرف او لبخندی بر لبان وانیا قرار گرفت، تبسمی که به خاطر آن ۱۱ سال را در صحرا
گذرانده بود.
خلیل کف دستی به موهای زیبای او کشید و گفت: به چی میخندی؟!
از کجا میدونی دارم میخندم؟
خب بعداز این همه سال نفهمم خانومم در چه حالیه به چه دردی میخورم؟!
وانیا بازهم لبخندی زد و جواب داد: هیچی..
به اینکه با این همه دوری و شرایط سختی که داریم..
بازم بسیار خوشبختم!
خلیل نفس عمیقی گرفت و او را بیشتر به خود فشرد و بیان کرد:
به زودی این دوری را از بین میبرم..
جلیل و حبیب..
اسم های پسرامو کامل بگو!!!
خلیل آرام به این حساسیت جذابی مادرانۀ وانیا ریز خندید و اضافه کرد:
جلیل الرحمان و حبیب الرحمان، در این سفر اخیر واقعا خودشان را ثابت کردند، فکر میکنم
اگر تجارت خارجی رو بهشون واگذار کنم، از پسش بر بیان!
وانیا سرش را کشیده کرده خیره به صورت او بیان کرد:
یک سفر دیگه هم برو..
تجاربت رو باهاشون شریک شو، نمیخوام پسرام به مشکلی بربخورند و خدایی نکرده پیش من و
تو یا دیگران سر افکنده باشند..
خلیل بوسه ای بر چشمان او نشاند و اضافه کرد:نگاه!
سرش را بار دیگر بر روی سینۀ خلیل گذاشت و زمزمه کرد:
چشمت بی بلا..
دقایقی بعد خلیل به خواب حرکت کرده بود درحالیکه وانیا را تنگ در بر داشت اما وانیا همچنان
بیدار بود و ذهنش ناخواسته به گذشته ها پرواز میکرد..
نمیاطلاع داشت چه شده بود که دائم یاد آن وقت که برای اامان بار باردار بود فکر میکرد!
به ۱۲ هزار دانۀ خرمایی که خلیل دور نخلستان به خاک کرده بود و به همه اعلان نموده بودکه این خرما ها به درخواست همسرش خاک می شوند..
برای آیندۀ بهتر قبیله..
و چقدر آن روزگار که خلیل این موضوع را اعلان کرد نوع نگاهای بعضی از تعصبی ها نسبت به وانیا عوض شده بود..
یاد آن جشن بزرگی که عبدالرحمان گرفته و بزرگان تمام قبایل را دعوت کرده بود افتاد، آن شامگاه تا ساعت ۲ بامداد یک بند بزن و برقص و سرخوشی بود..
حتی خوده وانیا هم تا دیر وقت بیدار مانده بود در جشن شرکت کرده بود..
و غر غر های خلیل بابت نگرانی از این استراحت نکردن خود را به جان خریده بود..
خاطرات جشن آرام آرام کنار راهی شدند و خاطرۀ شیرین دیگری یادش رسید و تبسمی بر لبانش جای گرفت..!
یاد روزگاری افتاد که به خاطر بزرگی بیش ازاندازۀ شکمش آن هم در ۱ ماهگی بازهم دکترآوردند..
تبسمش عمیق تر شد، دائم صورت خلیل وقتیکه دکتر با لبخند اضافه کرده بود بچه ها ۵ تا هسسریعدر خاطرش زنده میشد..
وقتی که مبهوت یک لحظه به شکم وانیا و لحظه ای بعد به صفحۀ مانیتور خیره میشد..
ذوق کودکانه و بوسه باران کردن سر و صورت و شکم وانیا آن هم جلوی دکتر که دائم لبخندمیزد!
یاد شبی افتاد که اامان ترک کوچک روی شکمش هویدا شده بود و او آنقدر ابراز ناراحتی ازاینکه مبادا تمام بدنش ترک بردارد کرده بود که خلیل از همان شامگاه به بعد تا ماه نهم هر شامگاه تمام بدنش را با روغن زیتون و سیاهدانه ماساژ میدادو خداروشکر که جای هیچ ترکی نه در آن بارداری و نه در بارداری های دیگری روی بدنش نماند..
و البته که اینها به خاطر سعی و تلاش خلیل بود تا مبادا وانیا از اینکه بادار است احساس غمگین کند..
وانیا سرش را جا به جا کرد و چشمش روی دیوار سیاری که قسمتی از چادر را در خود قایم نموده بود افتاد..باشگاه شخصی اش بود!!
بعداز زایمان اولش که اندکی چاق شده و شکمش هم باقی مانده بود، یک شامگاه بعداز هم
آغوشی شان تنها در حده حرف بیان کرده بود که اگر چندین دستگاه ورزشی میداشت بدون شک میتوانست اندامش را مرتب کند و در کمال تعجب متوجه شده بود که خلیل در سفر بعدی اش چندین وسیلۀ ورزشی برایش آورده بود و با لبخند کج به او نگریسته و اظهار کرده بود:ببینیم و تعریف کنیم!
و وانیا برخلاف حوصله ای که به دلیل بزرگ کردن ۵ بچۀ شیر خوار کمی شتاب‌زده مزاج داشت،شروع به ورزش کرده و همان ذره شکمش را هم جمع نموده بود تا خلیل ببیند و تعریف کند..
و البته که آن دو شرطی با هم گذاشته بودند و وقتیکه اندام وانیا با کمی تغییر مجدداً به حالت اولش برگشت خلیل شرط را باخته و ۱ سال تعویض کهنه های بچه به گردنش افتاده بود!
خندۀ ریزی کرد…
یاد وقتی افتاده بود که خلیل با تعویض کهنۀ هر کدام از بچه ها صورتش را جمع کرده و دائم از وانیا می جویا شد چی به خورد این بچه ها میدهد که اینقدر کهنه های شان بوی بدی میدهد..؟!!
سرش را دوباره روی سینۀ خلیل جا به جا نمود که بالاخره با این ول ول هایش او را بیدار کرد،خلیل آهسته کف دستش را لای موهای او لغزاند و گفت: به چی فکر میکنی و هی با خودت میخندی؟!
وانیا با همان تبسم محو روی لب هایش چانه اش را به سینۀ او تکیه داد، بدون آنکه فشارزیادی به قلب او وارد گردد و اضافه کرد: یاد روزگاری که داشتم زایمان میکردم افتادم!
خلیل کف دستانش را روی صورتش گذاشته به سمت بالا و در موهایش فرو برد و بیان کرد: تو را به خدا آن روزگار را فراموش کن!!!
وانیا بوسه ای بر سینۀ برهنۀ او نشاند و بیان کرد: مگه میشه اون چهرۀ وحشت زدۀ پر از اشک روکه دائم التماس میکرد ببخشمش رو یادم بره!!امکان نداره…خلیل گونۀ او را آرام نوازش کرد که وانیا دیدهانش را بست…
من واقعا از درد کشیدن تو درد میکشیدم وانیا!
و لبخندی جذاب ماننده گلی بر لب های وانیا غنچه شکفتاند…
خلیل تنها وقتیکه میخواست او را مجاب کند، اسمش را صوت میزد و این صدا زدن ها چقدردلبسته شدنی بود!
در چادر بزرگ عبدالرحمان دور هم جای گرفته بودند، همۀ اعضای خانواده!خبری از صندلی بالاتر نبود و عبدالرحمان بر روی زمین کنار بقیه جای گرفته و مشغول بازی بامجیب و مصطفی بود!
دو کودکی که نمیگذاشتند لحظه ای احساس پیری کند…
حتی در آن سن…
وانیا به سمت احمد که ساکت تر از همه نشسته بود برگشت و گفت:
سفر چطور بود احمد؟
احمد به‌سرعتاً به سمت او برگشت و جواب داد:
به‌شدت عالی مادر جان…
عالی و موفقیت آمیز!
خدارو شکر…
خسته که نیستی؟
احمد سر تکان داد و کوتاه جواب داد:
خیر!
خوبه…
اون دفعات اول که جلیل الرحمان و حبیب الرحمان همراه پدرشان به سفر میرفتند دائم از
خستگی مسیر نالان بودند، اما تو در این چندین سفری که با خلیل الرحمان بودی اصلا گله ای
نکردی…
احسنت به تو!
احمد لبخند متواضعانه ای زد و چیزی ناضافه کرد که وانیا با زیرکی پرسید:
مریم چطور است؟
احمد به وانیا چشم دوخت و بدون آنکه منظور او را گحرکت کرده باشد گفت:
خوب است انشاالله…
خودتان که بیشتر ازاحوالاتش خبر دارید…
من ۱ ماه نبودم!
وانیا خیره به صورت او اظهار کرد:
با من که خوب است، با تو چطور است؟!
احمد
احمد با ترمتوجه شد به نگاهان وانیا که براق تر از همیشه به او می نگریست نگاه کرد و هنوز چیزی ناظهار کرده بود که خود وانیا اظهار کرد: دردانه ام را به تو دادم چراکه میاطلاع داشتم که دوستش داری…
میخبر داشتم که پسر لایقی هستی و میدانم که خوشامگاهختش میکنی..
نگاهی به مریم انداخت و ادامه داد: اما از روزی که به نکاح تو در وارد شده…
دلخوری در چشمانش نسبت به خودم می بینم که تومسئول از بین بردن ان هستی !
متوجه ی منظورتان نمیشوم!وانیا نفس عمیقی کشید و مانند آه رهایش کرد و گفت:
به خاطر مشکلاتی که در گذشته با پدر و مادر خدا بیامرزت داشتیم، فکر میکند این یک ازدواج سیاسیست…
شاید یکی از اهداف من محکم کردن روابط باشه اما اامان چیزی که برام مهمه خوشامگاهختی دخترمه…
احمد سری تکان داد و دیگری چیزی نگفت..
آخر شب وقتی که همه برخاستند تا به چادر های شان بروند وانیا مجدداً به سمت احمد راهی شد وساعد او را از روی لباس گراهی شد و گفت: این دلخوری را از داخل دیدهان دخترم ازبین ببر
من میدانم که کار درست را انجام دادم ولی او هنوز به این نتیجه نرسیده لبه ی تخت قرار گرفته بودو زیر نگاهی مریم را نگاه میکرد.چقدر قلبش میمیل داشت کشیده شده و برای این بی‌قراری ۱ ماهه او را سخت در آغوشش بکشد.۶۲۶
چیزه زیادی نمیمیل داشت…
فقط یک آغوش…
شاید چندتا بوسه بر موهایش و بس..!
قلب را به دریا زد و گفت:
مریم…
مریم به سمت او برگشت و با همان چشمان گستاخ سوالی به او نگاه کرد که احمد به کنارش
اشاره کرد و بیان کرد:
بیا اینجا!
مریم نگاهی به قیافه ی احمد که شبیه خرگوش های مظلوم شده بود انداخت و برخلاف نعره های عقلش قلب به کشش دلش داد و رفت و کنار احمد نشست.
لباس خواب قهوه ای رنگ ساتنی که بی توجه به احمد با لباس های بیرونش عوض کرده بود.جذابتر از همیشه بر روی جثه ی کوچک و متوازنش قرار گرفته بود و پوست سبزه خوش رنگش ازهر مدت دیگری بیشتر دلبری میکرد…
احمد از داخل جیب کندوره اش گردنبند ظریفی را در آورد و جلوی مریم گراهی شد و با اشتیاق اظهار کرد: اینو داخل ویترین دیدم…
و در ذهنش گذراندم اگه توی گردن تو باشه چقدر جذابتر خواهد بود…مریم دیده از صورت احمد گرفت و به گردنبند خیره شد و گفت: خوشگله!
نگاهان احمد برق زد، این اامان بار بود که دوبار نرمش از سوی مریمش مشاهده میکرد…
امشامگاه بدون شک، شامگاه مراد او بود! بچرخ برات ببندم…مریم اخم هایش را درهم کشید و بیان کرد: نمیخواد…
نصف شبی حوصله داری؟؟
احمد با ترمتوجه شد اصرار کرد:
بچرخ میخوام توی گردنت ببینم!
گفتم نمیخواد!!!
احمد از شانه ی او گحرکت کرد و تنش را چرخاند و بیان کرد: فقط چند دقیقه..
بعدش میتونی درش بیاری..
مریم دیگر مقاومتی نکرد، برای خودش هم عجیب بود این همه نرمی، اگر هر مدت دیگری میبود به خاطر این کار و این اصرار احمد یک دعوای حسابی در پیش داشتند..نمیخبر داشت چرا امشب کلا نای مقاومت ندارد و چیزی در درونش نمیگذارد بیش از این ثانیه به ثانیه ی اقامت احمد در صحرا و کنار خودش را زهرش کند.
زمانیکه خنکای زنجیر گردنبند را در گردنش احساس کرد، کف دست از کنکاش با خودش کشید واز زنجیر گردنبند گراهی شد و کشیدهش نمود..
خب..
گردنبند ظریف و واقعا جذابیی بود!
ملایم زمزمه کرد:
ممنون..
و امید داشت احمد اصلا این زمزمه اش را نشنیده باشد اما امید واهی بود..چرا که احمد آن زمزمه ی دلنشین او را شنیده و در دلش غوغایی بود!
سرش را خم کرد و بوسه ای بر سر شانه ی برهنه ی او نشاند و دون دون شدن پوست مریمش را احساس کرد..
لب هایش را دور نکرده و بوسه های ریزش را آهسته آرام ادامه داد، از سر شانه به سمت بازو..
آرنج..
ساق..
مچ..
و دانه دانه انگشتان باریک او را بوسید..و این ساکتی و عدم مقاومت مریم، چقدر شیرین بود!
انگار که اامان بار و اامان شامگاه شان باشد، هل شده بود..
نمیخبر داشت بعدش باید چیکار کند.
و این هول شدن چقدر شامگاهیه همان هل شدگی خلیل در اامان بوسه اش با وانیا بود..
الحق که این جذاب روی مغرور، دختر همان مادر بود!
یک دستش را دور شکم او حلقه کرده و او را به سمت خود کشید که اولین مقاومت مریم هویدا شد..
او درحالیکه از جایش برمیخاست، برخلاف میل شمتوجه شدش کف دست احمد را کنار زد و اظهار کرد:نکن..
از جایش برخاست و پشت او قرار گحرکت کرد و مجدداً بوسه ای بر روی کتفش نشاند که مریم اینباربا پرخاش به سمت او برگشت و گفت: مگه باتو نیستم؟؟
بس ک…
جمله اش کامل نشده، در نطفه خفه شد!احمد در دل ناامید شده بود ولی بازهم می بوسید، همیشه همین بوسه های تحریک کننده ی او کارشان را به بستر و همبستری میکشاند!
و در این میان هیچ حرکتی از سوی مریم نبود..
جز آه و ناله های شهوت انگیزی که با گزیدن لب هایش آنها را خفه میکرد.
احمد آرام دستش را بر روی شانه ی او گذاشت و برخلاف تصور مریم به جای پایین کشیدن بند لباسش دستش را به کتف او رسانده و در آغوشش گراهی شد.
لب هایش را از لب های خیس و وسوسه انگیز او جدا کرد و کنار گوشش اظهار کرد: فقط میخوام توی بغلم بگیرمت، یکبارم شده..
با من جاده بیا!
مریم عصبی از نیمه رها شدن بوسه ی لذت بخش شان سعی کرد از آغوش او بیرون آید و ازمیان دندان های کلید شده اش بیان کرد:
ولم کن..
احمد ولم کن!!!
نمیخوام بغلم کنی..میگم ولم کن!
داد آخرش آنقدر قد بلند بود که کف دستان احمد دورش شل شد و مریم سریع خودش را از آغوش او
بیرون کشید و گفت: دیگه به من دست نزن!!!
و به سمت تخت رفت و دراز کشید و ملافه را روی خود کشید..
تمام وجودش از تحریک شدگی زیاد ماننده کوره داغ بود و حالا آرام ساکت داشت سرد میشد..
بعداز ۱ ماه رسیده بود و حالا میخواست تنها در آغوشش بگیرد..
به یاد چهره ی شاداب و برق نگاه پدرش افتاد و آهی کشید..
آنها مطمئنا رفع دلتنگی کرده بودند..
به‌یک‌باره دیدهانش گمسرور شد، این چه فکری بود دیگه!!!
از خودش بدش رسید..
مگه زندگی زناشویی تنها همبستری بود؟؟
آنقدر ناراحت شده بود که وقتی احمد مغموم وارد تخت شد و کنارش دراز کشید و دستش را
روی بازوی او گذاشت با غیض به کف دستش را پس زد..
سر جایش نشست که احمد هم به تبعیت ازاو مجدداً نشست، چیزی تنش نکرده بود..
بالا تنه اش همیشگی اینقدر وسوسه انگیز بود؟؟؟
مریم چشم غره ای بر سر احساسات درونی اش کشید و خشمگینتش از خود را سر او خالی کرد:
چی میخوای هی به من کف دست میزنی؟؟
هان؟!!
چی میخوای؟
احمد متعجب از این برافروختگی ناگهانی او اضافه کرد:
چیزی نمیخوام عزیزم…
فقط میخواستم بغلت کنم…
قلبم برات تنگ شده بود…
همین!
مریم عصبی تر از اینکه چی فکر میکرد و چی شد غرید:
قلبت برای من تنگ شده بود یا بدنم..؟
تو منو فقط برای رابطه میخوای!
احساس کرد وجدانش بالای سرش ایستاده و چپ چپ نگاهش میکند چرا که این موضوع
تقریبا برعکس بود!
احمد با مظلومیت و لحنی که فوق العاده صلح جویانه بود گفت:
من که کاری نکردم مریم، گفتم که فقط میخوام بغلت کنم…
من کی مجبورت کردم کاری انجام بدی که دوست نداری؟
مریم پوزخندی زد و گفت:
تو نمیتونی منو مجبور به کاری کنی!
احمد پوفی کشیده و کف دست در موهایش برد و عصبی از این جنگ اعصاب های تمام نشدنی
گفت:
چی داری میگی مریم؟؟
چرا طوری حرف میزنی انگار همیشگی سایه ی اجبار بالای سرت بوده؟!!
تا نوک زبان مریم می آمد بگوید:
نبوده؟؟؟
ولی تنها لب هایش را بهم فشرد و چیزی نبیان کرد به جای آن دوباره دراز کشیده و ماننده بچه های کوچک قهر کرد.
احمد اول با تعجب و گیجی به این راهی شدار او چشم دوخت و بعد لبخندی زده و اوهم دراز کشید وبی توجه به مقاومت های مریم او را در آغوش گرفته و به سمت خود چرخانده و دم گوشش گفت: آروم باش…
نمیگذارم پشت به من بخوابی!
احمد هیچ وقت نگذاشته بود که مریم پشت به او بخوابد، همواره در نیمه های شب او را درآغوش میگراهی شد و صبح زودتر از او بیدار شده و نمیگذاشت مریم چیزی ازاین موضوع بداند…
و مریم هر صبح که از خواب برمیخاست خودش را تنها در تخت میمتوجه شد، ناراحت میشد از اینکه تمام شامگاه را تنهایی در گوشه ای از تخت گذرانده است!!
احمد دستی به کمر مریم کشید و اظهار کرد: نمیگذارم دیگه جدا از من بخوابی!
صورت مریم جایی درست زیر گردن احمد قرار گراهی شده بود و پوزخند او به شکل وحشتناکی
محسوس بود..
من هر شامگاه جدا از تو میخوابم…
تنهایی!
مگه اینکه من نباشم که تو تنهایی بخوابی..
مریم بازهم پوزخندی زد که احمد فشاری به شانه ی او وارد کرده و صورتش را مقابل صورت
خود آورد و گفت:
نکنه فکر میکنی هر شامگاه رو همینطور که به من پشت میکنی و میخوابی صبح میکنی؟
مریم با گستاخی به نگاهان او خیره شد و اضافه کرد:
غیر اینه؟؟؟
البته که غیر اینه، من هر شامگاه تو رو توی بغلم میگیرم..
زن و شوهر نباید جدا از هم بخوابند چرا که بین شون سردی بوجود میاد!
وای که چقدر رابطه ی من و تو گرمه..
احمد عصبی از این جواب های همیشه آماده ی مریم اضافه کرد:
اگه گرم نیست..
برای اینه که تو نمیخوای!
مریم چشمانش را گرد کرد و با تعجب اضافه کرد:
چی؟؟
من؟؟!!
آره تو..
همیشه من قدم پیش گذاشتم تو یک قدم عقب راهی شدی..
هیچ وقت برای بهتر شدن رابطه و زیستن مون کاری نکردی!!
مریم عصبی جواب داد:
همون قدم های لعنتی که تو برای بهتر شدن رابطه مون برداشتی رو نام ببر ببینم چیکار
کردی تو؟؟
از هر دو هفته یکبار همبستری مونو به هفته ای یکبار رسوندن..
دیگه چیکار کردی؟؟
چی؟؟
من فکر میکردم تو دوست نداری..
برای همین بهت نزدیک نمی شدم..!
من چه وقت به تو بیان کردم که از نزدیکی بدم میاد؟؟
نگفتی اما هیچ‌گاه ناظهار کردی که خوشتم میاد..
وااای پناه برخدا..
من باید بیام بهت هرچیزی رو بگم..؟
خودت نباید بفهمی؟؟
مگه من علم غیب دارم..!!!
اصلا رابطه به یک کنار..
تو سالی ۲ ماهم پیشم نیستی..
همش توی سفری..
اگه بریم قبیله ی من، مسعود پدرم باز نشسته میشود و من جایگزینش میشم..
اون وقت تمام سال رو کنارتم..
خب چرا نمیریم؟؟؟
چرا نمیریم؟؟
چرا داری سوال منو از خودم میپرسی؟؟
چرا نمیریم؟!!!
من به خاطر تو اینجام..
استغفرالله من کی ازت تمایل داشتم اینجا باشیم..؟
در ذهنش گذراندم دلت نمیخواد از مادر و پدر و خانواده ات دور باشی..
اشتباه اندیشیدی..
من از همون ماه اول..
از همون لحظه ی نکاح مون آماده ی راهی شدن بودم..
درسته شاید قلبم تنگ خانواده ام بشه و دوری ازشون سخت باشه..
اما من هرجایی که شوهرم بخواد حاضرم زیستن کنم..
احمد با شاظهار کردی و شوق لبخند زد و اضافه کرد:
الهی شوهرت فدات بشه، خب چرا از اول نگفتی؟؟؟
مریم خدا نکنه ای زیر لب زمزمه کرد که برابر هزاران قرص مسکن حال آشوب احمد را آرام کرد و اظهار کرد: من باید هرچیزی رو بهت بگم؟؟؟
دائم احساس میکنم ما زیستن معلقی داریم..
خونه و زندگی ما مشخص نیست!
بعضی وقت ها خجالت میکشم که ۱ سال از ازدواجم گذشته ولی هنوز نزد پدر و مادرم زندگی
میکنم!
احمد بوسه ای بر روی دیده او نشاند و گفت:
نه عزیزم..
تقصیر منه..
منو ببخش..
من باید بیشتر توجه میکردم..
منو ببخش گل مریمم..
مریم چیزی نبیان کرد و سرش را در گردن احمد فرو برد..
عجب دعوایی بود!!!
احمد آنقدر درمورد آینده زمزمه کرد و موهای او را نوازش کرد تا مریم آهسته به خواب رفت.
نگاهانش را با کرختی باز کرد و چندین بار آرام پلک زد تا توانست درست ببیند.
همچنان در آغوش احمد بود، نوازش کف دست اورا روی ستون فقراتش احساس میکرد و عجیب گرمای کف دستان او را دوست داشت..
هر لحظه کرختی اش بیشتر می شد و فشار لذت بخشی از پهلو تا دیدهانش بالا و پایین می شد…
بند قلبش فشرده و اب دهانش زیاد شده بود، وقتی آب دهانش را قورت داد آوای احمد را کنارگوشش شنید:
چرا قورت دادی، میدادی من بخورم!با همان حالت کرختی و خماری صورتش را درهم کشید و گفت:
کثیف!
احمد بی وقفه شروع کرد به بوسیدنش و به محض باز شدن لب های مریم از هم زبان او را
شکار کرده و شروع کرد به مکیدن..
و اینقدر این کار را ادامه داد تا مریم عصبی خود را کنار کشید و بیان کرد:
کندیش!!
احمد اینبار نرمی گوش او را به دهن گراهی شد و مدتیکه بازهم مریم عصبی خود را کنار کشید
ریز خندید و اضافه کرد: دوست دارم..!
آهسته بند لباس او را پایین کشید و بوسه ای بر سر شانه ی برهنه ی او نشاند و همان قسمت رامکید که چشمان مریم دوباره بسته شد..
مک هایش را همانطور ادامه داد تا رسید به ترقوه ی او..آرام لباس را پایین تر کشید و بوسه ای بر روی س*ی*نه ی او نشاند و به محض متوجه شدن صوتی بلند نفس کشیدن او تبسمی از رضایت بر لبانش جای گرفت..
دستش را قد بلند کرده و س*ی*نه ی دیگر او را با دست لمس کرد که مریم مجدداً آهی کشید..
خیس بوسید و بوسید و بوسید و در همان حال لباس خواب دلربای او را از تنش خارج و باقی
مانده ی لباس های خودش مسیرم در آورد.
ملایم روی او خیمه زد خودش را به و*س*ط پ*ا*ی او ک*ش*ی*د که دوباره آه مریم کشیدهشد..
خم شد و باری دیگر از میان لب های باز او لبانش را شکار کرد و در همان حال ران های او رااز هم باز تر کرده و خود را کامل به او فشرد، و جیغ مریم را در دهان خود خفه کرد.
زبان او را رها کرد و به نفس نفس زدن هایش نگاه کرد و لحظاتی صبر کرد تا بدن هایشان بهم عادت کند..
در همین حال بوسه های ریزی بر روی صورت او نشاند و به ران هایش دست کشیده و گاهی به کشاله های شان فشاری وارد میکرد..
برای اامان بار بعداز سالها بالاخره مریم هم حرکتی کرد و ملایم بازوهای احمد را لمس کرد واینقدر همین لمس کوتاه برای او لذت بخش بود که حرکاتش را بی وقفه شروع کرد..مریم از لذت حلالی که بعداز ۱ ماه دوباره می چشید نگاهانش را بسته و دائم لب هایش رابرای خفه کردن صوتیش گاز میگحرکت کرد و بازوهای احمد را فشار میداد..
فشاری که به نوبۀ خود لذتی جداگانه و دو برابر داشت.
لب هایش را روی پوست سبزۀ مریم که حالا مرطوب هم شده بود گذاشت و با لبانش رطوبت آن را لمس کرد..
تنها زن حیات اش مریم بود، اولین محبت..
و آخرین عاشقی!
تمام اامان بارهایش را با او تجربه کرده بود، تمام اولین بارهایش را با عشق دوران کودکی اش تجربه کرده بود و او چقدر مرد خوشامگاهختی بود!!!
وقتی هر دو به اوج رسیدند، آرام از روی مریم کنار حرکت کرد ، کنارش دراز کشید و کف دستش را دورشکم او حلقه کرد و او را به خود فشرد..
مریم بی حال میل داشت کف دست او را پس بزند که احمد او را بیشتر به خود فشرد و بیان کرد:
هیسسس، بخواب گل مریمم!
مریم چشمانش را بست و کرخت تر از قبل به حرکات دست احمد بر روی بدنش تن سپرد وناخواسته خودش را بیشتر در آغوش او جای داد..
ضرب المثل با کف دست پس زد و با پا پیش کشید بدون شک درخورد این زیبا روی مغرور بود!
احمد خندید و بوسه ای بر روی موهای او نشاند و برای اولین بار بعداز ۱ سال با آرامش خاطرخوابید، فردا یک روزگار تازه بود و امشب عجیب دلش برای فردا و فرداهای دیگر گرم شده بود.
وانیا دستی در موهای مجیب که میان او خلیل نشسته و درحال صبحانه خوردن بود کشید وبوسه ای بر سرش نشاند و لقمه ای عسل و گردو به او داد و بازهم بوسه ای بر سرش نشاندو در جواب تشکر مجیب بیان کرد: نوش جان پسرم!
تبسمی به خاطر غلیان احساسات مادرانه اش بر لبانش جای گرفته بود که وقتی به سمت خلیل برگشت و قیافه ی حق به جانب و دیدهان ریز شده ی او مواجه شد از هم وا راهی شد و بیان کرد: چیه؟ چی شده؟؟
خلیل با صوتی ملایم و لحن بچگانه ای گله کرد: تو چرا به من لقمه درست نمیکنی؟!!
وانیا با دیدهان گرد شده گفت: همین چند دقیقه پیش برات لقمه گرفتم!
خلیل همانطور آهسته ادامه داد: پس چرا بوسم نکردی؟! اصلا تو چرا موهای منو نوازش نمیکنی..؟؟!!
وانیا ملایم خندید و نگاهی به بقیه که مشغول صبحانه خوردن بودند انداخت و در همان حال
اظهار کرد: بچه شدی عزیزم؟! من کم موهاتو نوازش میکنم؟! کم بوست میکنم؟؟
خلیل با همان لحن تخس که اصلا به سیمایش نمی آمد بیان کرد:
اصلا این بچه بین ما چیکار میکنه؟! بفرستش بره پیش بقیه بشینه..چرا همیشگی باید وسط ماجای گرفته باشه!!
وانیا بازهم ریز خندید و دوباره بوسه ای بر موهای مجیب نشاند و گفت:
این بچه عزیزه قلب مادرشه!
نگاهانش را ریز کرد و خیره به خلیل گفت:
تازه ثمرۀ دلدادگی و مشتاق دیداری بی نهایت باباشه! همیشگی باید توی نگاه باباش بشینه!!!
خلیل هوفی کشید و ملایم زمزمه کرد: خودم کردم که لعنت بر خودم باد!
بابایی چیکار کردی که خودتو لعنت میکنی؟!!
صوتی مجیب آنقدر قد بلند بود که همه را به خاموشی وا داشته و به سمت خلیل برگرداند..وانیا ریز لبخند زد و سرش را پایین انداخت اما خلیل درحالیکه مجیب را در آغوش گحرکت کرده و به خود میفشرد گفت: نه پسرم..کاری نکردم..اون یک ضرب المثله!
مجیب تنها سری تکان داد و دیگر چیزی ناظهار کرد، وقتی همه بار دیگر مشغول صبحانه خوردن شدند، وانیا دست مجیب را گحرکت کرده و او را از آغوش خلیل بیرون کشید و بیان کرد: پسرم برو پیش پدر بزرگت بشین..ببین
مصطفی تنهاست!
مجیب سریع قبول کرد و رفت، وانیا به سمت خلیل برگشت و گفت: مریم و احمد، میخوان برن قبیلۀ خودشون..خلیل به وضوح جا خورد، و بعدا زمکثی آرام
اظهار کرد: راست میگی؟
اوهوم! خوده مریم صبح زود در پیاده روی مان اظهار کرد، این تصمیم خودش است، میبیان کرد احمد هم راضیست و تمام این ۱ سال را به خاطر او که فکر میکرده نمیتونه از ما جدا باشه صبر کرده! حالا این تصمیم کدومشونه؟!
وانیا نگاهی به مریم که کنار احمد قرار گرفته و باهم صحبت میکردند انداخت و جواب داد: تصمیم دخترمه!
خلیل هم نگاهی پر محبت به دخترش انداخت، بدون شک این همان مرحله ای بود که وانیا ۱
سال انتظار آن را کشیده بود! دخترک دردانۀ شان حالا آنقدر بزرگ شده بود تصمیم های
بزرگ را به تنهایی بگیرد.
سه روز بعد مریم و احمد تمام کارهای شان را درست کرده و آمادۀ حرکت کردن بودند!
مسعود دنبال شان آمده بود و مانند همیشه که به قبیلۀ المانع می وارد شد با استقبال گرم آنها
مواجه شد که تیره ی کمرش را عرق برداشت..
او کاری جز بدی به خلیل و وانیا و این قبیله انجام نداده بود و حالا هر وقت که به آنجا می رسید
با استقبال و احترام خاصی مواجه میشد که از برکت وجود همان اشخاص داشت!
خلیل کف دستی بر شانۀ مسعود گذاشت و اضافه کرد:
بالاخره بازنشسته خواهی شد!
مسعود به سمت خلیل برگشت و گفت:
حق با توست! چه حسی دارد؟
مسعود خندۀ ساکتی کرد و گفت: نمیدونم..
هنوز تجربه اش نکردم..
خودت چی؟سه پسر بزرگ داری…
زودتر از اینها باید بازجای گرفته میشدی!
خلیل نگاهی به پسرها که مشغول کمک کردن به بقیه در بار زدن وسایل مریم و احمد بودندانداخت و گفت: مادرشان هنوز باور ندارد که بزرگ شده اند و میتوانند خودشان تنهایی تجارت را پیش ببرند..
مسعود نفس عمیقی کشید و گفت: قلبیل این سخت گیریش رو میدونی؟
خلیل نگاهی به وانیا که درحال صحبت با مریم بود انداخت و گفت: میگه نمیخوام بخاطر بی تجربگی خدایی نکرده اگر در اولین تجارت شان به مشکلی برخوردند سر شکسته شوند..
مسعود با تعجب ابرویی بالا انداخت و اضافه کرد: این واقعا آینده نگریست..
خلیل تبسمی زد و نگاهی به وانیا انداخت و گفت: و محبت مادرانه!
مسعود هم سری تکان داد، همان لحظه مجیب دوان دوان خود را به خلیل رساند و اضافه کرد:
بابایی با من بیا..و کف دست او را گحرکت کرده و با خود برد و مسعود با حسرت به خلیل و خانواده اش نگریست!
چطور روزگارگاری میخواست او را به تهمت عقیم بودن اعدام کند!!!
با دستی که بر شانه اش جای گرفت به عقب برگشت و با دیدن عبدالرحمان واقعا عرق شرم بر
پیشانی اش جای گرفت که عبدالرحمان فشاری به شانۀ او وارد کرده و گفت:
پیر شدی!
مسعود آرام جواب داد: اما تو همچنان سرحال به نظر میرسی!
عبدالرحمان نفس عمیق و صوت داری کشید و اظهار کرد: مگه میشه خوشامگاهختی پسرت رو ببینی و پیر شوی!
به مجیب اشاره کرد و گفت: یک نوۀ دیگه مثل مجیب الرحمان میداشتم سرحال که هیچ..
موهایم هم حتما دوباره سیاه میشد..
مسعود تبسمی زد و چیزی ناضافه کرد که عبدالرحمان با همان لحن دوستانه ادامه داد:
به زودی توهم جوان میشوی..
حسادت نکن!
مسعود سر قد بلند کرد و با کف دست پاچگی اضافه کرد: چی..
نه..
من!
من حسادت نمیکنم..
وانیا نگاهی به مسعود و عبدالرحمان انداخت و مجدداً به صورت دخترش خیره شد و بیان کرد: میدونم که اصلا فرصت نکردم برای تو خانمی کردن رو یاد بدم و میدونم که فکر میکنی سایۀ اجبار روی زیستنته..
اما اندیشیدم اگه آزادت بزارم تا خودت این چیزها رو یاد بگیری..
بهتر خواهد بود..
مثل خودم..
که همه چیز رو به تنهایی و بدون کمک مادر یا خواهر تجربه کردم..
مریم کف دست مادرش را گراهی شد و بیان کرد:
مادر من و احمد در این قسمت مشکلی نداریم!
وانیا تبسمی زد و گفت:
خداروشکر دخترکم..
خداروشکر..
با اینکه راهی شدن تو..
و دور بودن از تو برام مثل جان کندن می مونه..
اما خیلی مسرور شدم که چنین تصمیمی گحرکت کردی..
صورت مریم را با دستانش قاب گحرکت کرد و بیان کرد:
شاید که تو نتوانی این موضوع رو حالا حالا ها درک کنی..
اما بدون که ما بخاطر رسالت مهمی اینجا هستیم..
من..
تو..
و زنانی که بعداز ما و نسل ما هستند..
وظیفه ای در این صحرا داریم دخترکم..
مریم با کنجکاوی پرسید:
چه وظیفه ای؟!!
عزیزم..
همۀ دخترانی که داخل صحرا می شوند، مانند من خوش شانس و مانند تو خوشامگاهخت نیستند!!
خیلیی از آنها آینده های تیره و تاری دارند که باید جلوی آن را بگیریم..
باید کمک شان کنیم..
چطوری؟!!!
وانیا نگاهی اجمالی به صورت شامگاهیه علامت سوال مریم انداخت و بوسه ای بر روی ابروی او
نشاند و همانطور که در آغوشش کشیده بود اضافه کرد:
خودت در آینده میفهمی دخترکم..
خودت میفهمی!
هرچند که از چشمان خلیل چندین قطره اشک ریخت و پسرها مثلا حسان بی محابا گریه
کردند ولی وانیا تنها به بغض و قطرات اشکی که در چشمانش جمع شده اما دوباره پایین
شان داده بود، بسنده کرد.
دائم لحظات آخرین مکالمه ای که با احمد داشت در نظرش زنده میشد:
چیزهایی که گفتم فراموشت نشوند!
احمد سرتکان داد و بیان کرد:
نه هیچ‌گاه..
همه را آویز گوشم میکنم..
وانیا تبسم رضایت بخشی بر لب نشاند و گفت:
خوبه!
احمد با ترمشاهده کرد گفت:
میدونم که گفتن این حرف ها شاید صحیح نباشه و تنها مروری به خاطرات قدیمی خواهد
بود ولی من میدونم که سمیه مادرم چطور فوت شد..
تبسم وانیا آهسته از بین راهی شد و جای آن را مضطربی گراهی شد و پرسید:
از کجا متوجه شدی؟!
احمد سرش را پایین انداخت و اضافه کرد:
این مهم نیست!
مهم اینه که من از روزگاری که این موضوع رو درک کردم به‌شدت شرمنده شدم..
به‌شدت به‌شدت زیاد..
شرمندۀ قصد شوم اون و شرمندۀ محبت بی اندازۀ شما که بازهم به پسر دشمن تون دخترتونو
دادین..
شرمنده نباش احمد، دشمنانت شرمنده باشند..
تو لیاقتت رو پیش من ثابت کرده بودی..
احتیاجی نبود که من کدورت های گذشته رو سنگ کرده و مانع جلوی پای تو بیاندازم!
میدونم که مادرم قصد داشته ماری رو در بستر خواب شما بگذارد اما همان مار خودش راهلاک کرده است و من واقعا به خاطر چنین قصدی شرمندۀ شما هستم.
وانیا که حالش به خاطر یاد آوری خاطرات آن شامگاه کذایی که آوای جیغ های خدمتکار خائن خود و وفا دار سمیهمعصومه را به دلیل وحشت از مرگ وی گوش داده بوددگرگون شده بود…
کف دستی بر شانۀ احمد زد و گفت: گذشته رو به همان گذشته رها کن، مادرت در آن ۲ سالی که در قبیلۀ ما بود، به‌شدت ساکت به نظر میرسید و من فکر میکردم دیگه همه چیز خوب شده!!!
حتی با خلیل صحبت کرده بودم که با مسعود صحبت کند و پدرو مادرت رو آشتی بدهیم تابه قبیلۀ خودشان برگردند..
اما..
مکثی کرد، چرا داشت این موضوعات را به احمد میاظهار کرد؟!
آخر احمد که فرزند واقعی انها نبود، او تنها یک فرزند خوانده بود که وقتی ۱۲ سالش شد،زندگی در صحرا و کنار پدرش مسعود بودن را انتخاب کرد تا حیات در شهر و تمدن..!
تبسمی زد و اظهار کرد: گذشته، گذشته!
قلبم نمیخواد با یاد آوری گذشته دائم اوقات خودت رو تلخ کنی!
احمد با تردید دوباره سؤال کرد: بخشیدینش؟
وانیا دوباره تبسم مهربانی به روی احمد پاشید و اضافه کرد: همان سال اول بخشیده بودمش..
چهرۀ احمد به لبخند محوی از هم باز شده و او با قلب مسرور همراه مریم ومسعود به سمت قبیلۀ شان حرکت کرد..!
به سمت خلیل برگشت و اضافه کرد: میبینی؟!
بعداز یک ماه بالاخره سر و کله اش پیدا شده..
آن هم با ۱۱ دختری که هیچ شباهتی به اعراب ندارند!
معلومه که همه شون از دخترانی هسسریع که خریداری کرده!
خلیل نگاهی به دخترانی که ناشیانه شال و عبابر تن داششتاب‌زده و با ترس به اطراف شان می نگریسشتاب‌زده انداخت و اظهار کرد: حسام الدین نتوانسته از پیشکش های دختران قبیلۀ شان بگذرد..وانیا به نشانۀ تایید سری تکان داد که خلیل نگاهی عمیق به صورت او انداخت و گفت: احساس میکنم خسته هستی..
اما بازهم اینجا نشستی و به این کارها رسیدگی میکنی…
شاید بهتر باشه توهم بازنشسته شوی!
وانیا تبسم کوچکی زد و بیان کرد:
هر وقت کسی رو پیدا کردم که بتونه کارهای منو انجام بده حتما این کارو میکنم..
خلیل با محبت زمزمه کرد: این جمله ات رو روزگاری پدرم هم به من گفت..
میدانی چه روزگاری؟
نه!
روزگاری که فردای آن باید به سفر میراهی شدم و در همان سفر بود که تو را به نکاح من در آوردند..
وانیا هم لبخندی زد که با آوای جیغ کشیدهی همه از جا جسشتاب‌زده!
دو زن از ملازمین کاروان دختران حسام الدین ، دختری را گرفته بودند و سعی داشتند جلوی
فرار او را بگیرند، دخترک ازبس تقلا کرده بود موهای کشیده و مواج خرمایی رنگش دورش پخش شده بود..
وانیا از جایش بلند شد و خاموشی ناگهانی که تمام چادر را گراهی شد آنقدر وهم انگیز بود که همان دختر هم ساکت شد!
همه با تعجب و کنجکاوی به وانیا می نگریسشتاب‌زده که درحال نزدیک شدن به آن دختر بود و
مدتیکه در دو قدمی او رسید آن ملازمین بازو های دختررا که با ترس و مضطربی به چهرۀ عاری از هرگونه احساس وانیا می نگریست رها کردند..
وانیا با انگشت اشاره اش آهسته چانۀ او را بلند کرد و خیره به دیدهان او لبخند محوی بر لبانش نشست و آهسته زمزمه کرد:
فتبارک الله و الحسن الخالقین!
دختری که لحظه آخر جیغ کشید
پایان
ساعت: ۱۱:۱۲ دقیقه بعدازظهر
۱۵۱۲/۱/ تاریخ: ۱۲
همیشگی آخرش خوبه! اگه خوب نیست…پس این آخرش نیست!
رمان عود به پایان رسید اما زیستن با همه ی پستی قد بلندی هاش ادامه داره.
جا داره از دوستای خوبی که در راستای نوشتن این رمان همجادهیم کردند و از کمک های بی
منت شون منو بی نصیب نگذاشتند تشکر کنم!
دوست خوبم حورا جون که در بخش نوشتن جملات عربی کمک های فراوانی برای من نمود.
دوستای خوبم کاملیا جان و ملیس شون که زحمت درست کردن کاور های قشنگی رمان رو به
دوش داشتند!
ادمین های گلم ایلار جان، یامین جان، لواشک عزیزم و…
و تشکر فراوان از دوستای خوبم که در قسمت نقد رمان با من بودند، مهنا جون، فاطمه جون،
مهسا جون، لیلا جون، مینا جون )میو(، ستاره جون، آوین جون و بسیار دوست های دیگه ای
که اگه اسم های گل شون رو بگم اندازه یک داستان دیگه باید بنویسم.
669
عود
یک تشکر خاص هم دارم از ممبر های گلم که توسط پیام ناشناس دایم درحال قوت دل و
انگیز دادن من برای نوشتن بودند.
تشکر از ویراستار عزیزم فاطمه جان که در هر شرایطی با من بود..
ممنون از دوست گلم منصوره جان که زحمت ساخت این فایل های پی دی اف و تدوین رمان
رو به عهده داشت و به نحو احسنت منو پیش شما رو سفید کرد.
و در نهایت سپاس و تشکر فراوان از شما خواننده گان عزیز که برای نوشته هام وقت
گذاشتید..امیدوارم که ارزش و لیاقت این وقت گذاری رو داشته بوده باشم..
دوست دار شما..
..شیدا شفق..

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان قو

مشاهده و دانلود ←