رمان عود

رمان عود|نوشته شیداشفق

نه
صدای “نه” ای که از گلویش خارج نشده خفه شده بود را هنوز هم میتوانست در آن خاموشی
وحشتناک اتاق تاریکی که زندانی بود، بشنود. در تمام مدتی که به تخمین خودش سه روزی
میشد تمام زیستن اش را از آن مدتی که به خاطر داشت تا لحظه ای که دزمتوجه شده شده بود مرور
کرده و به جایی نرسیده بود!
او که با کسی دشمنی نداشت، او که هیچ کاره خطایی انجام نداده بود، حتی دوست پسر یا
معشوقۀ سابقی نداشت که با وی مشکل داشته باشد و بخواهد او را اختطاف کند.
چیزی که بیشتر گیچش میکرد این بود که نمیاطلاع داشت دذدیده شده یا اختطاف اش کردند!؟

او یک مهاجر فارسی زبان بود که مدت پنج سال یک زندگی آرام و خیلی بی دردسری را دراروپا سپری کرده بود و بنابر استعدادی که در یاد گحرکت کردن زبان های جدید داشت معلم زبان انگلیسی و اسپانیایی برای مهاجرین جمشاهده کرد شده بود. در وارد شد آنچنانی نداشت اما در رفاه حیات میکرد و دوستان نه زیاد و نه کمی نیز داشت اما با هیچ کسی آنچنان صمیمی نبود که بخواهد از گذشته اش برایش بگوید، هرچند با آن چندین بار حلاجی که از گذشته ای نموده بود باز هم چیزی نیافته بود که باعث چنین اتفاقی شود.
او از طرف خانواده اش رانده شده بود و با یک پرواز مستقیم خودش را به اروپا رسانده و
پناهنده شده بود و پنچ سال بود هیچ خبری از خانواده اش نداشت و احساس می نمود که
همین حالت درمورد خانواده اش صدق میکند!
تمام مدت در اتاقک آهنی متحرکی بود که احتمال میداد واگن یک وسیله مسافر کشی باشد و
طول و عرض اتاقک را توانسته بود از نور کمی که بعضی وقت ها از سوراخ های آن وارد میشد
تشخیص دهد. کف دست و پاهایش بسته بود و فقط زمانی که برایش غذا میدادند که هیچ
نمیخبر داشت حلالست یا حرام ولی از مجبوریت اینکه روزگاری یک وعده همان غذایش بود برای
زنده ماندن به آن احتیاج داشت؛ میخوردش، کف دست هایش برای مدتی تقریبا ده دقیقه باز
میشدند و دوباره بسته بودند.
زمانیکه بازم صدای صحبت و البته بیشتر به مشاجرۀ چندین مرد را از نزدیکی اش شنید آهی از ته دل کشید و به شانس بدش لعنت فرستاد، دیگر کاملا مطمئن بود که به دست عرب ها
افتاده است و حدس هایی میزد که با باز شدن یک‌بارهی پارچۀ دور نگاهش مطمئن شد.
به زور میتوانست روی پاهایش به ایستد و هنوز کمی حالت خمیده گی داشت و چشمانش

romanman.ir