نحوه دانلود رمان قانون نانوشته

معرفی رمان قانون نانوشته :

رمان قانون نانوشته روایت دختری به نام آسیه است که ازدواجی کاملا سنتی داشته و در طی اتفاقاتی که برایش می‌افتد، مسیر حیات‌اش تغییر می‌کند. شیوه‌ی نگارش نویسنده، ساده، شیوا و روان می‌باشد. نویسنده توانسته به خوبی از پس شخصیت پردازی و داستان پردازی‌ بربیاید و پایان دلپذیری را به قلم کشیده است. رمان در ژانر عاشقانه، اجتماعی، معمایی و خانوادگی‌ نگارش شده است. این رمان با ۴۶۴ صفحه، در سال ۱۴۰۰ از نشر شقایق منتشر شده است.

خلاصه رمان قانون نانوشته :

آسیه دختر جوانی‌ست که در خانواده‌ای مقید و بسته که خط قرمزها و حد و مرزهای مرسوم میان‌شان، حتی متفاوت از مردم شهری‌ست که در آن حیات می‌کنند بزرگ شده و با انتخابی کاملا سنتی به عقد پسری به نام سلمان در می‌آید، ولی از آنجا که زیستن هیچ‌گاه قابل پیش‌بینی نبوده و نیست، اتفاقی مسیر زیستن‌اش را کف دست‌خوش تغییر می‌کند. این درحالی‌ست که آسیه رازی در دل دارد که مدت زیادی قادر به پنهان نگه داشتن آن نیست…

مقداری از متن رمان قانون نانوشته :

«در خانه ی ما یک قانون نانوشته است؛ پنج شنبه عصر نوبت اوست که به قبرستان برود و جمعه صبح مال من. کل زیستن ما بر اساس این قانون نانوشته می‌گذرد.»
فصل اول
دبیرستانی بودم که خوابش را مشاهده کردم و از همان خواب شروع شد شاید. خوابی که چهره اش را نشان نمی‌داد، اما من با تمام وجود حسش می‌کردم. سرتاپا سپید پوش، در باغ سرسبزی مشرف به دماوند نشسته بودیم. دماوند را تا پیش از آن نمتوجه شده بودم. سال‌ها بعد، در جاده ی قم بودیم، صبح زودی بود که انتهای جاده، رو به شمال، قله ی کوهی نمایان شد و دماوند را برای اولین بار با نگاه دیدم. قبل ترش فقط عکسش را توی کتاب‌های درسی مشاهده کرده بودم و شعرش را خوانده بودیم و نمی‌اطلاع داشتم دماوند این همه عظیم است. آن قدر که در خواب دبیرستان بلند و از حرکت ایستاده برابرم قد کشیده باشد و تمام پس زمینه ی خوابم را از آن خودش کند.
باغ روی تپه ی بود رو به درخت‌های گیلاس و بعد دماوند برفی. هیچ وقت قبل از او آنجا نبودم و در خواب هم حتی این را می‌دانستم. ولی حالا کنار هم نشسته بودیم به تماشای مه رقیقی که منظره ی روبه رو را کم کم پر می کرد. آهسته به‌آرامی از تپه بالا می وارد شد و قرار بود به ما برسد. خوابم وقت نداشت. مه در حال بالا رسیدن بود اما همان وقت ما را فرا گرفته بود. مهی که انگار او را نیز در بر گرفته بود. حرف می‌زد، صداش را نمی شنیدم، ولی می درک کردم چه می‌گوید.
صبح که از خواب برخاستم حرف هایش یادم نمانده بود، چهره اش را ندیده بودم، اما حس او با من و در من مانده بود؛ زن سپیدپوش باغی در دماوند.
فردای آن روز در راه مدرسه بودیم که اولین بار سلمان را متوجه شدم، آن طور که دیدهم را گرفت. از کنار هم رد شدیم و من توی گوش بچه ها پچ پچ کردم که این برادر عروس یکی از فامیلهای دورمان است. با پرس و جوهای زیرزیرکی از دختر خاله ها متوجه شده بودم برادر عروس نزدیکی‌های مدرسه مان شرکت دارد و همین. تا دانشجویی حتی یادم رفته بود قیافه ی برادر عروس و علی، پسر خوش چهره ی فامیل، را که زیرا زود ازدواج کرده بود به خوش رسیدن ما دخترها و پچ پچه‌هولین نرسیده بود.
مریم سادات، همسر علی را چند باری توی مجالس زنانه مشاهده کرده بودم. زن کم حرفی بود که توجه خاصی را برنمی انگیخت برای غیبت‌های فامیلی. نه آرایش آن چنانی می‌کرد، نه لباس خاصی می پوشید و نه حرفی می‌زد که بعد از مهمانی کسی بگوید: «اوه، دیدید مریم سادات…».
او به کسی کاری نداشت، کسی هم به او. از یاد می حرکت کرد تا ختم انعام بعدی و سلام علیکی کوتاه. تا عروسی پسرخاله ام که دیدنش همه چیز را عوض کرد. کف دست پسر کوچکش را گحرکت کرده بود و دنبال سرویس بهداشتی می‌گشت. به هم رسیدیم، سلام و علیک و تبریک قبولی دانشگاهم بعد از دو سال و همین! چند روز بعد مولین
بیان کرد مریم خانم تماس گراهی شده و قرار پنج شنبه شب را گذاشته برای تمایل داشتگاری. بیست سالم بود، به قول مولین وقتش شده بود.
دختر خاله ها هنوز ازدواج نکرده بودند و من اولی بودم و فامیل مقبولی که شناخته شده بود و اسم و رسم دار در خونه مان را زده بود.
بابا و مولین موافقت کردند. خانواده شان چند جلسه ای رسیدند و راهی شدند و جواب مثبت مرا گرفتند.
سلمان با شوهر مریم شرکتی در زمینه ی آب و فاضلاب داشت، لیسانس گحرکت کرده بود، قد کشیده بود و مهم‌تر از همه نگاه بچه های دبیرستان را همان یکی دو بار که توی جاده مدرسه مشاهده کردیمش گراهی شده بود. و این سرآغاز زیستن عاشقانه ای بود که در سر می پروراندم.
فصل دوم

در شهر کوچک ما زودتر از آن چه فکرش را می کردم خبر نامزدیمان بین دوست و آشنا پیچید. دوست های دبیرستان زنگ می زدند به پرس و جو. کسی اگر در خیابان می‌مشاهده کردم تبریک می اضافه کرد و فامیل به عمد سری به خانه مان می‌زدند پی خبر گرفتن از دولید و این که مهریه چند سکه است و چه اضافه کردید، چه شنیدید و غیره. نگاه به هم زدنی، نگاهم باز شد به تدارک عقد محضری که بابا اضافه کرده بود توی در و همسایه خوبیت ندارد بیش از این بی محرمیت نامزد بمانیم. خانواده شان آمدند، قرار مدارها گذاشته شد و در سفری کوتاه به اصفهان ما به عقد یکدیگر در آمدیم.
مادر سلمان به نفس یکی از روحانیون بنام اصفهان عقیده داشت. خودش، مثل مادرم، اصفهانی بود و به قول مریم سادات: «مامان مسیر کف دستشه بچه هاش تو خونه ی حاج حسن امامی عقد بشن و خوشبخت شن. علی رو هم مجبور کردیم». بیشترین نظری بود که در آن ایام از او گوش داده بودم. خوشبخت بود. این از ظواهر زیستن‌اش، از مولین که می گفت پسرهای فامیل یقینا هر دختری را خوشامگاهخت می‌کنند تا تبسمهای گاه و بیگاه مریم سادات به علی آقا معلوم بود. به آن‌ها نگاه می‌کردم و فکر می‌کردم این نهایت چیزی است که از حیات می خواهم.

نحوه تهیه و مطالعه رمان قانون نانوشته :

بیوگرافی مریم گوهر پاد :

مریم گوهر پاد، متولد ۱۳۶۹، نویسنده ایرانی می‌باشد. ایشان تا کنون یک کتاب با انتشارات شقایق به چاپ رسانده و در ژانر عاشقانه، اجتماعی و خانوادگی فعالیت می‌کند.

آثار مریم گوهرپاد :

رمان قانون نانوشته – انتشارات شقایق