نحوه دانلود رمان غضب

معرفی رمان غضب :

رمان غضب به قلم شیوا اسفندی، روایت دخترکی بی‌پناه است.
داستانی که با عطر خون و عشق و قلبدادگی عجین شده است.
در عین حال مردی که کینه و نفرت عجیبی دارد و دنبال یک طعمه است.
روایتی قشنگ دارد و نکات آموزنده…
در ژانر عاشقانه، انتقامی نوشته شده است.
خواندنش به شما عزیزان توصیه می‌شود.

مقدمه رمان غضب :

“به نامش و در پناهش”
به میان آشفتگی‌هایم، در میان قلب‌شوره‌هایم
آن‌جا که ترس، بر تنِ نهیفم سایه انداخت
همان‌جا که، جهان برایم به آخر رسید
کف دستانِ بی‌جانم، را به زمین گراهی شدم و از جا برتمایل داشتم…
شانه‌های افتاده‌ام که صاف شد…
تن خمیده‌ام که جانِ توقف کردگی گحرکت کرد، عقب نشینی کردم، تا از تمام حس‌های بد فاصله بگیرم.
و همان‌جا بود…
درست در همان نقطه، تو را پشتِ خود، احساس کردم.
پناهم شدی برای ادامه‌ی مسیر…
و آن‌جا بود که متوجه شدم، این قدرت از حرکت ایستادگی از کجا نشات گحرکت کرده…
می‌شود که پناهم بمانی؟
من توقف کردگی را، در حضور تو تمرین کردم…
نبودنت مرا از پا در می‌آورد…
پس باش…
فقط باش تا ببینی…
حضورت چگونه مرا تا اوج اعلاء می‌برد.

خلاصه رمان غضب :

رمان غضب به قلم شیوا اسفندی، داستان دختری بی‌پناه و مظلوم است که مورد تعرض قرار می‌گیرد.
به مرد کردی پناه می‌برد که دشمن خونی پدرش است.
قاتل خواهرش!
مجبور به ازدواج با او می‌شود ولی آتش انتقام و کینه، دامنش را می‌گیرد و…

مقداری از متن رمان غضب :

مقابل گیت بزرگی، که هیبتش لرز به تنت می‌انداخت ایستادم و آن روزگار را برای خودم دوره کردم.
روزگاری که تصمیم گرفتم به این خونه و آدم‌هایی که به خونم تشنه‌ هسشتاب‌زده، پناه بیاورم.
همان سه روزگاری، که کنارِ آن مرد وحشی و کثیف گذراندم، که هیج رحمی در وجودش نبود.
که وحشیانه به تنم تاخت و نقطه‌به‌نقطه بدنم، آماجِ کف دستان زمختش شد.
نفسم را با آهِ پربغضی بیرون فرستادم و حرف‌های آخرِ مادرم در ذهنم تکرار شد.
-برو پیش خاندان هخامنش. مردای اون خاندان گناه تو رو پای پدرت نمی‌نویسن.
مجال ندادند، تا بپرسم؛ چطور به کسانی پناه ببرم که پدرم به دخترشان تجاوز کرد.
و چطور جایی بروم، که برادرم به جای رساندن جسمِ بی‌جان دخترشان به بیمارستان، هفته‌ها به تنِ دردمند و ضعیفش تعرض کرد.
و حال با لباس‌هایی پاره و تنی کثیف، که ده روز را در خیابان‌ها گذرانده بودم، مقابل گیت بزرگ و سیاه رنگِ منزل‌شان ایستاده‌ام و هر چه به دنبال نوری روشن برای ادامه‌ی جاده می‌گردم پیدا نمی‌کنم.
-این‌جا چی می‌خوای دختر جون؟!
لرزی به تنم نشست و تمام وجودم به شور افتاد.
صوتی خودش‌بود…
برادرِ همان دختر…
همان مردی که قسم خورد، تا آخرین نفر از خانواده‌ام را تکه‌تکه می‌کند و به کف دستان خاک می‌سپارد.
به ناچار به سمتش چرخیدم…
از ماشینش پیاده شده بود و با چند ترااما که در کف دست داشت، حدسش سخت نیست، که در ذهنش گذرانده نیازمند هستم.
نگاه از پیمسیرن مشکیِ تنش و آن بازوهای عضلانی‌‌اش گحرکت کردم و از شانه‌های پهنش گذر کردم، تا به صورتش رسیدم.
او در لحظه مرا یاد مردی انداخت، که هیچ رحمی در مقابلم نداشت و وحشت زده‌ قدمی به عقب برداشتم.
آن حیوان، بلایی به سرم آورده بود، که حتی جذابیتِ نفس‌گیرِ این مرد برایم ترسناک‌ بود.
ناگهان نگاه ریز کرد و سرش به سمت شانه کج شد.
دیده ریز کرد و ابروهای پرپشتش به هم نزدیک‌تر شد.
او به مانند ماری، که طعمه‌اش را اندازه می‌زد، براندازم می‌کرد و من به دنبال راهی برای محو شدن بودم.
بی‌شک چهره‌ی درب و داغانم برای او آشنا بود، ولی هنوز باورش نمی‌شد، که نادیا مقابلش باشد.
یک‌باره درِ سمت شاگرد باز شد و پدرش از ماشین بیرون آمد.
-نادیا؟! تویی؟!
و من حتی نتوانستم نگاهم را از او بگیرم.
مردی، که حال سفیده‌ی چشم‌هایش پر از مویرگ‌های قرمز بود و خون‌خاری، درون آن دو گوی سیاه رنگش بیداد می‌کرد.
قدم دیگری به عقب برداشتم و چرخیدم و با آخرین توانی که در جان و تنم مانده بود، شروع به دویدن کردم.
آمدن به این‌جا بزرگ‌ترین اشتباه جهان بود.
اما به‌شدت دور نشده بودم، که به من رسید و کف دست قوی و مردانه‌اش، چنگ بازوی آسیب‌دیده‌ام شد.
جیغی از وحشت کشیدم و با درد نالیدم:
-توروخدا. غلط کردم.

سرم را بالاتر گرفتم و خیره به دیدهان سیاه و پر از نفرتش نالیدم:
-توروخدا آقا.
دندان‌هایش را روی هم سایید و تکان آرامِ استخوان‌ فک منقبض شده‌اش قلبم را لرزاند.
-خواهرمم همین‌جوری التماس می‌کرد؟!
ناله‌ای از عجز‌ و ناتوانی از دهانم خارج شد و نگاهم به غم قرار گرفت.
-ببخشید.
-کیاشا! بیا بریم داخل. تو خیابون درست نیست.
کف دستم را از همان بازوی دردناکی، که گراهی شده بود به سمت منزل کشید و به نگهبانی که بیرون رسیده بود دستور داد:
-زنگ بزن همه‌ی بچه‌ها بیان. مهمون دارید.
در لحظه متوجه معنای کلامش شدم و سرم را به طرفین تکان دادم و سعی کردم تنِ دردمندم را از کف دستانِ پرقدرتش نجات دهم.
اما تکان سختی به بازویم داد و غرید:
-وحشی نباش! نمی‌خوام همین‌جا تیکه و پاره‌ت کنم.
پدرش ملایم‌تر بود، ولی عجیب مویرگ‌های قرمز چشمانشان را با هم سِت کرده بودند.
-کیاشا!
ولی او مجال نداد پدرش حرفش را به اتمام برساند و با صوتیی که از زورِ خشم می‌لرزید، به میانِ کلامش پرید:
-برنامه همین بود، نبود؟!
پاهایم یاری نمی‌کرد، ولی برایش مهم نبود که جسمِ بی‌جانم توانِ از حرکت ایستادگی ندارد.
همان‌گونه که به دنبال او روی زمین کشیده می‌شدم، رو به پدرش حرف‌های مادرم را بازگو کردم.
-مادرم بیان کرد، شما مراقبمید. بیان کرد، هیچ‌جا امن‌تر از کنارِ خانواده‌ی هخامنش با اتمام جمله‌ام، پدرش مقابلمان رسید و دقیقا رخ‌به‌رخ پسرش از حرکت ایستاد.
آن‌ها شامگاهاهت عجیب و غریبی به هم داششتاب‌زده.
ورژنی از پیری و جوانی یک‌شخص را به رخ می‌کشیدند و شاید اگر نمی‌شناختم، باور نمی‌کردم، که پدر و پسر باشند.
-ما نمی‌تونیم پسر، ولش کن.
نفس‌های پسرش، همانندِ گاوی خشمگین به گوش می‌رسید و تمام حرصش شده بود زور در دستانش و چیزی، به لِه شدنِ استخوانِ بازویم نمانده بود.
-من می‌تونم. نفس می‌کشم برای همین کار.
پدرش دست لرزانش را روی کف دست او، که بازویم را در چنگ گحرکت کرده بود گذاشت و به دیدهانش خیره شد.
-کیاشا، خواهرت هم‌سن همین دختر بود.
گره‌ی انگشتانش، دور بازویم آزاد‌تر شد.
-به دلدادگی این دختر میومد روستا.
رها شدن گوشتم زیر کف دستانش، با نفس راحت و آسوده‌ام، هم‌زمان اتفاق افتاد.
-می‌ریم داخل صحبت می‌کنیم.
و دستانش که برخلاف میلش، از منِ در حالِ جان دادن فاصله گراهی شدند.
قبل از افتادنم، پدرش بیان کرد:
-بگیرش، داره می‌افته.
ولی او افتادنم به زیر پاهایشان را، به تماشا ایستاد و سر که بلند کردم، از پشت دیدهان شیشه‌ایم پوزخند و نگاهِ مغرورش را شاهد بودم.
او دلِ بزرگ پدرش را نداشت و قرار نبود، این‌جا به ملایمش برسم. ولی گزینه‌ی دیگری برای حفظ امنیتم نداشتم.
مادر تاکید کرده بود‌، که تنها پناهگاهِ امنم منزل‌ی آن‌هاست.

نحوه تهیه و مطالعه رمان غضب :

https://t.me/+8gpMf0xTwlEyZWI0

بیوگرافی شیوا اسفندی :

شیوا اسفندی متولد ۱۳۷۳ ساکن شیراز، از نویسندگان تازه وارد هستن و اامان رمان شون رو به نام غضب شروع کردن.
قلم دلنشینی دارن و روایتی دلربا!

آثار شیوا اسفندی :

رمان غضب – درحال تایپ
رمان اوهام ستیا – درحال تایپ
رمان عجین – درحال تایپ