میراث پنهان پارت۳۱

#پارت هدیه
نور آبی انگشتر فقط چند ثانیه دوام آورد.
اما همان چند ثانیه کافی بود تا همه متوجه شوند اتفاق عادی‌ای نیست.
مرد ناشناس هم آن را دید.
و انگار از دیدنش تعجب نکرد.
برعکس…
طوری به انگشتر نگاه کرد که انگار سال‌ها منتظر این لحظه بوده.
مایا فوراً کف دستش را عقب کشید.
• تو کی هستی؟
مرد آهی کشید.
• قبل از اینکه جواب بدم، باید یه چیزی بدونی.
ارس اخم کرد.
• داری حوصله‌مون رو سر میبری.
الورا زیر لب گفت:
• بالاخره یکی حرف دل منو زد.
برای اولین بار لبخند کوتاهی روی لب مرد نشست.
ولی به‌شدت زود محو شد.
• پدرت دشمن من نبود.
• دوست منم نبود.
مایا با دقت گوش می‌داد.
• پس چی بود؟
• همراهم بود.
سکوت.
مرد ساکت ادامه داد:
• سال‌ها پیش، قبل از اینکه تو به دنیا بیای، من و پدرت دنبال یه چیز می‌گشتیم.
• چی؟
مرد نگاهش را به انگشتر مایا دوخت.
• حقیقت.
کاهن اعظم روی صندلی جای گرفت.
انگار اسم آن حقیقت را می‌شناخت.
اما چیزی ناضافه کرد.
مرد ادامه داد:
• پدرت باور داشت که بعضی رازها عمداً پنهان شده‌اند.
• توسط کی؟
• هنوز مطمئن نیستم.
مایا احساس کرد هر جواب، ده سؤال جمشاهده کرد به وجود می‌آورد.
• پس اون شب چی شد؟
• کدوم شب؟
• شبی که پدرم مُرد.
چهره مرد جدی شد.
برای چند لحظه خاموشی کرد.
بعد اضافه کرد:
• اون شامگاه قرار بود با هم به روستای پدربزرگت بریم.
دل مایا فرو ریخت.
پدربزرگش…
همان کسی که فکر می‌کرد سال‌ها پیش مرده.
• ولی؟
• ولی پدرت تنها راهی شد.
• چرا؟
مرد نگاهش را از او دزمتوجه شد.
• چون نمی‌تمایل داشت من همجادهش باشم.
• دلیلش چی بود؟
• ناظهار کرد.
خاموشی سنگینی تالار را پر کرد.
به‌یک‌باره الورا که تا آن لحظه ساکت بود گفت:
• یه سؤال دارم.
همه به او نگاه کردند.
• اگه اینقدر مهمی…
پس چرا الان پیدات شده؟
مرد چند لحظه به او خیره شد.
و بعد آرام جواب داد:
• چراکه تا الان نمی‌تونستم.
• یعنی چی؟
• یعنی یه نفر نمی‌ذاشت.
دل مایا دوباره سریع زد.
• کی؟
مرد تبسم تلخی زد.
• کسی که از پیدا شدن حقیقت بیشتر از همه می‌ترسه.
ارس فوراً سؤال کرد:
• مگنولیا؟
ولی مرد سرش را تکان داد.
• نه.
و همین جواب، همه را شوکه کرد.
چون اگر مگناماا نبود…
پس شخص دیگری در پشت پرده قرار داشت.
شخصی که هنوز خودش را نشان نداده بود.
در همان لحظه، صوتی زنگ‌های هشدار قلعه قد بلند شد.
همه از جا پریدند.
نگهبانی با عجله وارد تالار شد.
• اعلیحضرت!
ارس فوراً برگشت.
• چی شده؟
نگهبان نفس‌نفس می‌زد.
• یه نفر وارد محدوده قلعه شده!
• کی؟
نگهبان رنگش پرید.
• ما… ما مطمئن نیستیم.
• چرا؟
• چون هیچ‌کس نتونسته صورتش رو ببینه.
سکوت.
مرد ناشناس به‌یک‌باره از جایش کشیده شد.
برای اولین بار، مضطربی در چهره‌اش دیده می‌شد.
و زیر لب زمزمه کرد:
• نه…
مایا متوجه شد.
• تو می‌شناسیش؟
مرد آهسته سرش را بالا آورد.
و جمله‌ای گفت که باعث شد تمام تالار در خاموشی فرو برود:
– اگه حدسم درست باشه… کسی که پشت همه این اتفاقات بوده، خودش اومده.

سکوت سنگینی تالار را فرا گرفت.
هیچ‌کس حرفی نمی‌زد.
حتی الورا هم این بار شوخی نکرده بود.
نگهبان با اضطراب منتظر کف دستور ارس بود.
ارس بالاخره شمشیرش را برداشت.
• همه آماده باشن.
مایا هم از جا کشیده شد.
• منم میام.
• مایا…
• ارس، من تو این ماجرا وسط ماجرا هستم. نمیخوام اینجا منتظر بمونم.
ارس چند ثانیه به او خیره شد.
بعد آهی کشید.
• باشه.
چند دقیقه بعد همه روی دیوارهای قلعه ایستاده بودند.
باد شمتوجه شدی می‌وزید.
آسمان کم‌کم ابری شده بود.
مایا به دروازه بزرگ قلعه خیره شده بود.
ولی چیزی نمی‌دید.
جنگل تاریک و ساکت بود.
یک‌باره…
صدای قدمی متوجه شده شد.
فقط یک قدم.
بعد یکی دیگر.
و بعد…
سایه‌ای از میان مه بیرون آمد.
تنها.
بدون سرباز.
بدون محافظ.
بدون ارتش.
فقط یک نفر.
مایا ناخودآگاه احساس عجیبی کرد.
انگار قبلاً این حس را تجربه کرده بود.
انگار حضور آن شخص را می‌شناخت.
وقتی سایه نزدیک‌تر شد، همه متوجه شدند که یک زن است.
لباس سیاه بلندی پوشیده بود.
موهایش در باد تکان می‌خوردند.
اما صورتش هنوز زیر نقاب نقره‌ای پنهان بود.
نگهبان‌ها شمشیرهایشان را بیرون کشیدند.
ولی زن هیچ حرکتی نکرد.
فقط توقف کرد.
و به قلعه خیره شد.
مرد ناشناس کنار مایا توقف کرده بود.
رنگش پریده بود.
• خودشه…
مایا برگشت.
• ملکه؟
مرد آرام سرش را تکان داد.
• نه.
• پس کیه؟
اما مرد جواب نداد.
دیدهانش پر از ترس شده بود.
ترسی که مایا در چهره او ندیده بود.
به‌یک‌باره زن سرش را بلند کرد.
و مستقیم به مایا چشم دوخت.
فاصله زیادی بینشان بود.
ولی مایا مطمئن بود که دارد او را نگاه می‌کند.
در همان لحظه…
انگشتر دست مایا شروع به درخشیدن کرد.
ولی این بار نورش بسیار شمتوجه شدتر بود.
آن‌قدر شمتوجه شد که همه متوجه شدند.
مایا با تعجب به کف دستش نگاه کرد.
• بار دیگر…
زن تبسم زد.
تبسمی که از آن فاصله هم مشاهده کرده می‌شد.
و بعد…
برای اامان بار حرف زد.
صدایش در تمام محوطه قلعه پیچید.
• بالاخره پیدات کردم.
دل مایا فرو ریخت.
همان جمله.
همان جمله‌ای که قبلاً در رؤیاهایش گوش داده بود.
ارس فوراً جلوی مایا از حرکت ایستاد.
• ازش دور بمون.
اما زن توجهی به او نکرد.
تمام نگاهش روی مایا بود.
بعد آهسته اضافه کرد:
• تو خیلی شامگاهیه پدرت شدی.
مایا خشکش زد.
• تو… پدر منو می‌شناختی؟
زن چند لحظه خاموشی کرد.
بعد کف دستش را بالا آورد.
و چیزی را نشان داد.
یک گردنبند.
گردنبندی که مایا آن را قبلاً دیده بود.
بارها.
در عکس‌های قدیمی پدرش.
نفس در سینه مایا حبس شد.
چون آن گردنبند…
متعلق به پدرش بود.
و هیچ‌کس نمی‌خبر داشت بعد از مرگ او چه بلایی سرش رسیده است.
زن آهسته گفت:
• وقتشه حقیقت رو بدونی، مایا.
و برای اولین بار…
مایا احساس کرد شاید بزرگ‌ترین راز زیستن‌اش درست روبه‌رویش توقف کرده باشد.
هیچ‌کس حرفی نزد.
باد سردی میان درختان جنگل پیچید.
نور آبی دوردست هنوز میان تاریکی می‌درخشید.
انگار چیزی در اعماق زمین بیدار شده باشد.
مایا ناخودآگاه کف دستش را روی انگشتر گذاشت.
ولی فایده‌ای نداشت.
نور انگشتر لحظه‌به‌لحظه بیشتر می‌شد.
زن مرموز چند قدم عقب رفت.
برای اولین بار، ترس واقعی در چشمانش متوجه شده می‌شد.
ارس متوجه شد.
• تو از چی می‌ترسی؟
زن نگاهش را از نور برنداشت.
• از چیزی که سال‌ها پیش باید از بین می‌رفت.
• منظورت چیه؟
ولی زن جواب نداد.
یک‌باره راونا که از دور به ماجرا نگاه می‌کرد، رنگش پرید.
نگاه‌هایش گمسرور شدند.
انگار چیزی را به خاطر آورده باشد.
• نه…
صوتیش لرزید.
همه برگشتند.
• راونا؟
او به سختی نفس کشید.
• من این نور رو می‌شناسم.
قلب مایا فرو ریخت.
• از کجا؟
راونا آهسته گفت:
• از گوی.
سکوت.
همه منتظر ادامه حرفش بودند.
• همون شبی که آینده رو مشاهده کردم…
• این نور رو هم دیدم.
ارس جلو رفت.
• چی مشاهده کردی؟
راونا چند لحظه خاموشی کرد.
بعد اضافه کرد:
• یه در.
• یه در بسیار بزرگ.
• که زیر زمین پنهان شده بود.
مایا یاد نامه افتاد.
یاد رازی که هنوز پیدا نکرده بودند.
• پشت اون در چی بود؟
راونا ملایم سرش را تکان داد.
• نتونستم ببینم.
• فقط یادمه یه نفر اونجا ایستاده بود.
• و همه ازش می‌هراسیدن.
در همین لحظه مرد ناشناس که پدر مایا را می‌شناخت، زیر لب گفت:
• پس واقعاً حقیقت داره…
کاهن اعظم با نگرانی به او خیره شد.
• تو چیزی میدونی؟
مرد خاموشی کرد.
بعد آرام بیان کرد:
• سال‌ها پیش یه افسانه وجود داشت.
• افسانه‌ای درباره نگهبان انگشتر.
مایا فوراً برگشت.
• نگهبان انگشتر؟
مرد سر تکان داد.
• می‌اظهار کردن اامان صاحب این انگشتر هیچ‌وقت نمرده.
• فقط پنهان شده.
الورا فوراً گفت:
• چرا هر کسی تو این داستان هست یا پنهان شده یا مرده اما در واقع نمرده؟
هیچ‌کس جواب نداد.
در همان لحظه…
نور آبی ناگهان خاموش شد.
همه جا تاریک شد.
خاموشیی عجیب جنگل را فرا گرفت.
ولی چند ثانیه بعد…
صوتیی در ذهن مایا پیچید.
نه از بیرون.
نه از اطراف.
مستقیم داخل ذهنش.
صدایی آرام…
و آشنا.
“بالاخره پیدات کردم…”
مایا از جا پرید.
دلش به شدت می‌تپید.
• متوجه شدین؟!
همه با تعجب نگاهش کردند.
ارس جلو وارد شد.
• چیو؟
مایا رنگش پریده بود.
• یه آوا…
• یکی باهام حرف زد.
زن مرموز ساکت چشمانش را بست.
انگار دقیقاً می‌اطلاع داشت چه اتفاقی افتاده.
• دیر شد…
ارس اخم کرد.
• یعنی چی دیر شد؟
زن به مایا خیره شد.
و ملایم اضافه کرد:
– اون بیدار شده… و فقط تو میتونی پیداش کنی.✨
👀 حالا مایا برای اولین بار صوتیی مرموز را می‌شنود که ظاهراً با انگشتر ارتباط دارد و ممکن است او را به راز پدربزرگش، خانه آرمان و حقیقتی که سال‌ها پنهان بوده برساند. 📖💙✨

تمام محوطه قلعه در خاموشی فرو راهی شده بود.
نگاه مایا روی گردنبند قفل شده بود.
همان گردنبند.
همان گردنبندی که سال‌ها پیش در عکس‌های پدرش مشاهده کرده بود.
دست‌هایش لرزید.
• این…
صوتیش به سختی متوجه شده می‌شد.
• این گردنبند پدر منه.
زن آهسته سرش را تکان داد.
• میدونم.
ارس یک قدم جلو وارد شد.
• از کجا آوردیش؟
زن نگاهش را از مایا برنداشت.
• خودش بهم داد.
خاموشی.
چند نگهبان ناباور به هم نگاه کردند.
مایا احساس کرد دلش از تپش از حرکت ایستاده.
• داری دروغ میگی.
ولی حتی خودش هم مطمئن نبود.
زن آهی کشید.
• ای کاش دروغ بود.
باد شدیدی وزید.
موهای طلایی مایا در هوا پخش شد.
• تو کی هستی؟
این بار صدایش محکم‌تر بود.
زن چند لحظه خاموشی کرد.
بعد ملایم دستش را روی نقاب نقره‌ای گذاشت.
همه منتظر بودند.
ساکت…
نقاب را برداشت.
و درست همان لحظه…
رنگ از صورت مایا پرید.
نه زیرا او را می‌شناخت.
بلکه چراکه شباهت عجیبی متوجه شده بود.
چشم‌ها…
حالت صورت…
حتی رنگ موها…
انگار بخشی از چهره خودش را می‌مشاهده کرد.
الورا زیر لب گفت:
• یا خدا…
ارس هم شوکه شده بود.
زن لبخند تلخی زد.
• حالا میفهمی چرا دنبالت میگشتم؟
مایا عقب راهی شد.
• نه…
• این ممکن نیست.
• چرا ممکنه.
زن آرام ادامه داد:
• چون من سال‌ها پیش پدرت رو می‌شناختم.
• بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی.
سکوت سنگینی حاکم شد.
بعد زن چیزی اضافه کرد که همه را شوکه کرد.
• من قبل از به جهان اومدن تو، به روستای پدربزرگت حرکت کردم.
قلب مایا فرو ریخت.
پدربزرگش…
باز هم همان اسم.
همان رازی که همه چیز به آن ختم می‌شد.
• چرا؟
زن نگاهش را به آسمان دوخت.
• چون اون نگهبان یکی از بزرگ‌ترین رازهای دو دنیا بود.
• چه رازی؟
زن لبخند غمگینی زد.
• راز خانواده تو.
یک‌باره مرد ناشناس که تا آن لحظه ساکت بود جلو آمد.
• دیگه بسه.
زن نگاهش کرد.
• هنوزم میخوای پنهانش کنی؟
• الان وقتش نیست.
• برعکس.
زن دوباره به مایا چشم دوخت.
و ساکت اظهار کرد:
• تو تمام عمرت فکر کردی پدرت برای یک مأموریت کشته شده.
مایا نفسش را حبس کرد.
• آره.
• اما حقیقت اینه که اون شامگاه…
پدرت دنبال کسی می‌گشت که همه فکر می‌کردن مرده.
سکوت.
• چه کسی؟
زن چند ثانیه به او خیره شد.
بعد لبخند محوی زد.
و بیان کرد:
• پدربزرگت.
تمام جهان دور سر مایا چرخید.
• چی…؟
• ولی همه گفتن اون مرده.
زن آرام سرش را تکان داد.
• نه مایا.
• اون نمرده.
• سال‌هاست که زنده‌ست.
و درست وقتی این جمله را بیان کرد…
در دورکف دست، پشت جنگل‌های تاریک اطراف قلعه، نوری آبی‌رنگ برای چند ثانیه در آسمان ظاهر شد.
نور آشنایی که انگشتر مایا فوراً به آن واکنش نشان داد.
انگشتر با شدت شروع به درخشیدن کرد.
زن به آن نور خیره شد.
و رنگ از صورتش پرید.
برای اامان بار…
واقعاً ترسیده بود.
• نه…
ارس اخم کرد.
• چی شده؟
زن با مضطربی به نور نگاه می‌کرد.
• اون نباید بیدار میشد…
• کی؟
زن آرام زمزمه کرد:
– صاحب اصلی انگشتر.
همه به مایا خیره شده بودند.
اما خودش هنوز صوتی آن زمزمه را در ذهنش می‌شنید.
انگار کسی از فاصله‌ای دور او را صدا می‌زد.
نه با گوش…
بلکه با روحش.
ارس آرام بازوی او را گرفت.
• مایا؟
مایا پلک زد.
• من خوبم.
ولی خودش هم می‌اطلاع داشت که دروغ می‌گوید.
آن صدا واقعی بود.
بسیار واقعی.
چند دقیقه بعد همه بار دیگر به تالار برگشتند.
هوا سنگین شده بود.
انگار قبل از طوفان باشد.
ولی برخلاف انتظار، هیچ‌کس دیگر درباره نور آبی حرف نزد.
همه خسته بودند.
از رازها.
از سؤال‌ها.
از اتفاقات عجیب.
برای اولین بار، کاهن اعظم گفت:
• امشب کافیه.
• فردا تصمیم می‌گیریم.
هیچ‌کس مخالفت نکرد.
وقتی جلسه تمام شد، مایا از تالار بیرون رسید.
ذهنش هنوز درگیر بود.
ولی نمی‌تمایل داشت بار دیگر به آن صدا فکر کند.
حداقل نه امشب.
در انتهای جادهرو صدای قدم‌هایی را متوجه شد.
ارس بود.
طبیعی بود.
هر وقت ذهن مایا به هم می‌ریخت، ارس پیدایش می‌شد.
ارس کنار او توقف کرد.
• خوابت نمیبره، درسته؟
مایا ریز خندید.
• اینقدر تابلوئه؟
• یکم.
برای چند لحظه هر دو به پنجره بزرگ راهرو خیره شدند.
نور ماه داخل قلعه می‌تابید.
همه چیز آهسته بود.
آرام‌تر از چیزی که باید می‌بود.
ارس یک‌باره اظهار کرد:
• قلبت برای جهانی خودت تنگ شده؟
مایا خاموشی کرد.
مدت‌ها بود کسی این سؤال را از او نجویا شده بود.
• بعضی وقتا.
• برای چی بیشتر؟
مایا تبسم زد.
• برای روزگارایی که هیچ اتفاق عجیبی نمیفتاد.
ارس لبخند زد.
• پس خیلی وقته دلتنگ شدی.
• خیلی.
هر دو خندیدند.
و برای چند دقیقه، نه از پدربزرگ حرف زدند.
نه از نور آبی.
نه از انگشتر.
فقط حرف‌های معمولی زدند.
بعد از مدتی، ارس به باغ پشتی قلعه اشاره کرد.
• بیا یه دور بزنیم.
مایا موافقت کرد.
باغ در نور ماه دلربا به نظر می‌رسید.
گل‌های سفید باز شده بودند.
و صدای آب از فواره‌های سنگی به گوش می‌رسید.
آن‌ها آهسته میان مسیرهای سنگفرش قدم زدند.
بی‌هدف.
بدون عجله.
فقط برای اینکه چند دقیقه همه چیز را فراموش کنند.
مایا بالاخره لبخند واقعی زد.
ارس با مشاهده کردن لبخندش آرام شد.
انگار همین برایش کافی بود.
ولی درست مدتی که هر دو فکر می‌کردند امشامگاه بالاخره آرام تمام می‌شود…
چیزی در جیب مایا لرزید.
هر دو توقف کردند.
مایا با تعجب کف دستش را داخل جیبش برد.
و خشکش زد.
چون چیزی که بیرون آورد…
کلید خونه آرمان بود.
و کلید…
داشت با نور آبی کم‌رنگی می‌درخشید.
انگار می‌خواست چیزی را نشان دهد.
یا…
کسی را پیدا کند.

صبح روز بعد، مایا بسیار زود از خواب بیدار شد.
تمام شامگاه به روستا در ذهنش گذرانده بود.
به بهداری.
به در مخفی.
به اامان نامه‌ای که پیدا کرده بود.
و به پدربزرگی که فکر می‌کرد مرده است.
وقتی وارد تالار شد، ارس، الورا و راونا آنجا بودند.
کلید خونه آرمان روی میز قرار داشت.
و هنوز هر چند دقیقه یک بار نور آبی ضعیفی از آن ساطع می‌شد.
کاهن اعظم بیان کرد:
• هرچه منتظر بمونیم، سؤال‌ها بیشتر میشن.
ارس سر تکان داد.
• پس امروز حرکت می‌کنیم.
دل مایا تندتر زد.
بالاخره.
چند ساعت بعد، همه مقابل پورتال توقف کرده بودند.
همان پورتالی که اولین بار آن‌ها را به موردور آورده بود.
حلقه‌ای عظیم از سنگ‌های قدیمی که میان آن نور آبی می‌چرخید.
مایا لحظه‌ای به آن خیره ماند.
باورش نمی‌شد.
از وقتی وارد موردور شده بود، انگار سال‌ها گذشته بود.
در حالی که در دنیای واقعی شاید فقط مدت کوتاهی گذشته بود.
الورا کنار او از حرکت ایستاد.
• آماده‌ای برگردیم؟
مایا تبسم زد.
• نمیدونم.
• منم.
هر دو لبخند زدند.
ارس ملایم به سمت مایا آمد.
چند لحظه فقط به او خیره شد.
بعد اظهار کرد:
• مراقب خودت باش.
مایا ریز خندید.
• تو هم که داری میای.
• آره ولی بازم باید اینو بگم.
تبسم روی لب‌های مایا جای گرفت.
بعد ساکت کف دست ارس را گرفت.
• با هم میریم.
• با هم.
لحظه‌ای بعد هر چهار نفر وارد پورتال شدند.
نور آبی اطرافشان را فرا گحرکت کرد.
همه چیز محو شد.
صدای باد.
نور.
تاریکی.
و بعد…
مایا احساس کرد پاهایش روی زمین قرار گرفت.
دیده‌هایش را باز کرد.
و خشکش زد.
بوی آشنای روستا در هوا پیچیده بود.
آوای پرنده‌ها به گوش می‌رسید.
و چند متر آن طرف‌تر…
ساختمان قدیمی بهداری دیده می‌شد.
همان جایی که همه چیز از آن شروع شده بود.
اما چیزی فرق کرده بود.
چیزی که قبلاً آنجا نبود.
روی تپه روبه‌روی بهداری…
منزل‌ای قدیمی متوجه شده می‌شد.
منزل‌ای که پنجره‌هایش سال‌ها بسته مانده بودند.
و روی در چوبی آن…
همان نماد حک شده بود که روی کلید منزل آرمان دیده می‌شد.
مایا بی‌اختیار زمزمه کرد:
• پیداش کردیم…
و انگشتر دستش برای اولین بار بعد از مدت‌ها، با نوری درخشان روشن شد.
برای چند ثانیه هیچ‌کس حرفی نزد.
همه به خانه قدیمی خیره شده بودند.
منزل آرمان…
بعد از تمام این مدت، بالاخره روبه‌رویش از حرکت ایستاده بودند.
باد ساکتی میان درختان روستا می‌وزید.
مایا احساس عجیبی داشت.
انگار قبلاً اینجا رسیده باشد.
انگار بخشی از وجودش این خانه را می‌شناخت.
الورا سکوت را شکست.
• فقط منم که حس می‌کنم این خونه به‌شدت ترسناکه؟
ارس لبخند زد.
• نه.
• عالیه.
آن‌ها از تپه بالا حرکت کردند.
هرچه نزدیک‌تر می‌شدند، دل مایا تندتر می‌زد.
خانه قدیمی‌تر از چیزی بود که از دور به نظر می‌رسید.
پیچک‌ها دور دیوارها پیچیده بودند.
بعضی پنجره‌ها شکسته بودند.
انگار سال‌ها کسی آنجا حیات نکرده بود.
ولی عجیب بود…
هیچ گرد و خاکی روی در مشاهده کرده نمی‌شد.
انگار کسی به تازگی از آن استفاده کرده باشد.
مایا کف دستش را روی جیبش گذاشت.
کلید هنوز گرم بود.
وقتی به در رسیدند، انگشتر مایا شروع به درخشیدن کرد.
همان نور آبی آشنا.
ارس با تعجب نگاهش کرد.
• انگار منتظر تو بوده.
مایا چیزی ناضافه کرد.
کلید را بیرون آورد.
کف دستش کمی می‌لرزید.
بعد کلید را داخل قفل گذاشت.
تق.
صدایی در منزل پیچید.
همه ساکت شدند.
و آهسته…
در باز شد.
بوی چوب قدیمی در فضا پیچید.
نور از پنجره‌ها داخل می‌تابید.
منزل خالی به نظر می‌رسید.
ولی مایا فوراً متوجه شد چیزی درست نیست.
روی میز وسط اتاق…
یک شمع روشن بود.
الورا خشکش زد.
• نه.
• نه نه نه.
• شمع روشن؟!
• یعنی یکی اینجاست!
ارس شمشیرش را بیرون کشید.
اما هیچ صوتیی شنیده نمی‌شد.
خانه کاملاً ساکت بود.
مایا ساکت جلو رفت.
کنار شمع چیزی قرار داشت.
یک پاکت.
دلش فرو ریخت.
بار دیگر نامه.
روی پاکت فقط یک جمله نوشته شده بود:
«برای مایا»
کف دست‌خط آشنا بود.
به‌شدت آشنا.
آن‌قدر آشنا که نفسش بند وارد شد.
• این…
الورا نزدیک شد.
• چی شده؟
مایا به سختی زمزمه کرد:
• دست‌خط پدرمه.
خاموشی.
ارس ناباور به نامه چشم دوخت.
• غیرممکنه…
اما مایا مطمئن بود.
صددرصد.
این همان دست‌خطی بود که در دفترهای قدیمی پدرش دیده بود.
کف دست‌هایش لرزید.
آرام نامه را باز کرد.
داخل آن فقط یک صفحه وجود داشت.
و چند خط کوتاه.
مایا شروع به خواندن کرد.
«اگر این نامه را پیدا کردی… یعنی دیر رسیدی.»
دلش فرو ریخت.
او ادامه داد.
«ولی اگر هنوز زنده باشی، پس امیدی وجود دارد.»
الورا و ارس کنار او از حرکت ایستاده بودند.
مایا نفس عمیقی کشید و خط بعدی را خواند.
و همان لحظه رنگ از صورتش پرید.
چراکه نوشته شده بود:
«مایا… اگر می‌خواهی حقیقت را بدانی، پدربزرگت را پیدا کن.»
سکوت.
و زیر آن…
آخرین جمله نوشته شده بود:
«زیرا او کسی نیست که فکر می‌کنی.
مایا چند بار نامه را خواند.
«پدربزرگت را پیدا کن… زیرا او کسی نیست که فکر می‌کنی.»
همه ساکت بودند.
ولی این بار مایا دیگر گیج نبود.
تقریباً مطمئن بود تمام جواب‌ها به یک نفر ختم می‌شوند.
پدربزرگش.
همان کسی که همه گفته بودند سال‌ها پیش مرده است.
ارس بیان کرد:
• فکر می‌کنم وقتشه بریم خونه قدیمی پدربزرگت.
مایا سرش را تکان داد.
• منم همین فکر رو می‌کنم.
چند دقیقه بعد از خانه آرمان خارج شدند.
کلید هنوز در دست مایا بود.
اما حالا انگشتر بیشتر از کلید توجهش را جلب کرده بود.
از دیشب چند بار بی‌قلبیل گرم شده بود.
انگار می‌تمایل داشت چیزی بگوید.
منزل قدیمی پدربزرگ در انتهای روستا قرار داشت.
خانه‌ای که سال‌ها خالی مانده بود.
وقتی به آنجا رسیدند، مایا لحظه‌ای مکث کرد.
خاطرات کودکی‌اش یک‌باره زنده شدند.
هرچند خیلی کم.
او تقریباً هیچ‌وقت به این خونه نیامده بود.
زیرا بعد از مرگ پدرش، مادرش اجازه نداده بود.
در منزل قفل نبود.
این موضوع عجیب بود.
ارس آرام در را باز کرد.
داخل منزل تاریک و ساکت بود.
ولی برخلاف انتظار…
منزل متروکه به نظر نمی‌رسید.
روی بعضی وسایل گرد و خاک نبود.
انگار کسی گهگاهی به آنجا سر می‌زد.
الورا زمزمه کرد:
• خواهشاً نگید اینم یه آدم مرده‌ست که نمرده.
هیچ‌کس جواب نداد.
آن‌ها اتاق‌ها را گششتاب‌زده.
تا اینکه مایا وارد اتاق کار پدربزرگش شد.
روی دیوار نقشه بزرگی آویزان بود.
نقشه‌ای از روستا.
ولی چیزی روی آن علامت خورده بود.
یک نقطه قرمز.
در وسط جنگل ممنوعه.
همان جنگلی که همه چیز از آنجا شروع شده بود.
کنار نقشه فقط سه کلمه نوشته شده بود:
«دریاچه مهتاب»
سکوت.
قلب مایا شتاب‌زدهتر زد.
ارس به نقشه خیره شد
راونا به‌یک‌باره اظهار کرد:
• من این اسم رو متوجه شدم.
همه به او خیره شدند.
• توی کتاب‌های قدیمی.
• میبیان کردن اونجا محل ارتباط فرشته‌های آفرینش با جهانی انسان‌ها بوده.
دل مایا شتاب‌زدهتر زد.
پدرجان…
باز هم همه چیز به همان نام ختم می‌شد.
ولی درست وقتی می‌تمایل داشتند از اتاق خارج شوند، مایا متوجه چیز دیگری شد.
زیر نقشه…
عکسی قدیمی قرار داشت.
او عکس را برداشت.
و خشکش زد.
در عکس، پدرش کنار مردی از حرکت ایستاده بود.
مردی که دستش روی شانه او قرار داشت.
موهای سفید.
نگاهان روشن.
و تبسمی آشنا.
مایا با آوایی لرزان گفت:
• این…
ارس به عکس چشم دوخت.
• پدربزرگته؟
مایا آرام سر تکان داد.
ولی چیزی توجهش را جلب کرده بود.
عکس قدیمی نبود.
حداقل نه آن‌قدر که باید می‌بود.
پدربزرگش در عکس به‌شدت پیرتر از چیزی بود که باید سال‌ها پیش می‌بود.
انگار عکس فقط چند سال قبل گحرکت کرده شده باشد.
یعنی…
واقعاً زنده بود.
در همان لحظه صوتی آشنا دوباره در ذهن مایا پیچید.
این بار واضح‌تر از همیشگی.
«مایا… به دریاچه مهتاب بیا…»
«قبل از اینکه دیر شود…»
نور انگشتر ناگهان شدت گرفت.
و روی نقشه افتاد.
مسیر باریکی از روستا تا اعماق جنگل روشن شد.
انگار انگشتر خودش راه را نشان می‌داد.
ارس به نور خیره شد.
• فکر کنم دیگه منتظر موندن فایده‌ای نداره.
مایا به مسیر نورانی چشم دوخت.
حس عجیبی در دلش بود.
بعد از تمام این مدت…
فقط چند قدم با کسی فاصله داشت که می‌توانست راز مرگ پدرش، راز انگشتر و حقیقت خانواده‌اش را آشکار کند.
و برای اامان بار…
از چیزی که قرار بود بفهمد، می‌ترسید.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان صلت

مشاهده و دانلود ←