رمان میراث پنهان پارت۳۲

#پارت هدیه
شامگاه کاملاً بر جنگل سایه انداخته بود.
مایا، ارس، الورا و راونا در امتداد مسیر نورانی که انگشتر نشان می‌داد حرکت می‌کردند.
هرچه جلوتر می‌رفتند، مه غلیظ‌تر می‌شد.
تا اینکه بالاخره دریاچه مهتاب نمایان شد.
دریاچه‌ای ساکت و نقره‌ای رنگ که نور ماه روی سطح آن می‌رقصید.
هیچ صوتیی گوش داده نمی‌شد.
حتی باد هم انگار از حرکت از حرکت ایستاده بود.
مایا چند قدم جلو حرکت کرد.
دلش به شدت می‌تپید.
صدای آشنا مجدداً در ذهنش پیچید.
«بالاخره رسیدی…»
در همان لحظه، نور آبی انگشتر روی سطح دریاچه افتاد.
آب شروع به موج برداشتن کرد.
و کم‌کم تصویری روی آن شکل گراهی شد.
ابتدا فقط سایه‌ای مبهم بود.
ولی چند ثانیه بعد…
چهره مردی ظاهر شد.
موهای سفید.
دیدهان روشن.
همان مردی که در عکس مشاهده کرده بودند.
پدربزرگ مایا.
اشک در دیدهان مایا جمع شد.
• پدربزرگ…
مرد تبسم غمگینی زد.
• ببخش که این همه سال تنهات گذاشتم.
مایا هزاران سؤال داشت.
اما فقط یکی را جویا شد.
• چرا؟
پیرمرد سرش را پایین انداخت.
• چون اگه پیدام می‌کردن… هم من کشته می‌شدم، هم تو.
ارس جلو آمد.
• چه کسی دنبالتون بود؟
پیرمرد خاموشی کرد.
بعد ملایم گفت:
• همون کسی که پدرت رو کشت.
خاموشی.
مایا مشت‌هایش را گره کرد.
• ملکه؟
• نه.
پاسخ آن‌قدر به‌سرعت بود که همه شوکه شدند.
• پس کی؟
پدربزرگ نگاهش را به آب دوخت.
• کسی که پشت ملکه پنهان شده.
کسی که سال‌هاست همه رو بازی داده.
در همان لحظه، راونا رنگش پرید.
انگار چیزی را به خاطر آورده باشد.
• صبر کن…
• توی گوی آینده…
• یه اسم متوجه شده بودم.
همه به او خیره شدند.
• چه اسمی؟
راونا با تردید گفت:
• آرمان.
سکوت سنگینی روی دریاچه افتاد.
مایا خشکش زد.
• آرمان؟
پدربزرگ برای اامان بار رنگش پرید.
• شما اسمش رو متوجه شدین؟
ارس اخم کرد.
• خونه‌ای که نامه پدر مایا اونجا بود اسمش خانه آرمان بود.
پیرمرد چند ثانیه هیچ ناضافه کرد.
بعد آرام جای گرفت.
انگار سال‌ها از عمرش کم شده باشد.
• پس بالاخره پیداش کردین…
مایا جلو رفت.
• آرمان کیه؟
پیرمرد نگاهش را بالا آورد.
نگاهانش پر از اندوه بود.
• آرمان یه آدم عادی نبود.
• سال‌ها پیش یکی از نزدیک‌ترین دوستان پدرت بود.
دل مایا سریعتر زد.
• دوست پدرم؟
• بیشتر از دوست.
• اون هممسیر ما بود.
• همجاده من… و پدرت.
الورا گفت:
• پس چرا همه چیز به اسم اون ختم میشه؟
پدربزرگ خاموشی کرد.
بعد جمله‌ای بیان کرد که همه را شوکه کرد:
– چراکه آرمان کسی بود که انگشتر رو پیدا کرد.
نور انگشتر ناگهان شمشاهده کردتر شد.
و سطح دریاچه شروع به درخشیدن کرد.
پدربزرگ با مضطربی به آب خیره شد.
• نه…
مایا نفسش را حبس کرد.
• چی شده؟
پیرمرد ساکت گفت:
– اگه انگشتر بیدار شده… یعنی آرمان هنوز زنده‌ست.
خاموشی عجیبی روی دریاچه مهتاب افتاد.
مایا هنوز به حرف پدربزرگش فکر می‌کرد.
«آرمان هنوز زنده‌ست.»
این اسم از همان روز اول همراهش بود.
منزل آرمان.
کلید آرمان.
نامه‌های پدرش.
اما هیچ‌وقت نمتوجه شده بود آرمان واقعاً چه کسی است.
ارس بالاخره خاموشی را شکست.
• اگه زنده‌ست، پس کجاست؟
پدربزرگ نگاهش را به آب دوخت.
• سال‌ها پیش ناپمشاهده کرد شد.
• هیچ‌کس نفهمید چه اتفاقی براش افتاده.
راونا آرام اظهار کرد:
• اما تو میدونی، نه؟
پیرمرد لبخند تلخی زد.
• یه بخشی از حقیقت رو.
مایا جلو رفت.
• بهم بگو.
پدربزرگ چند لحظه سکوت کرد.
بعد دستش را روی آب گذاشت.
نور آبی دریاچه ناگهان درخشید.
تصویری روی سطح آب شکل گحرکت کرد.
سه نفر کنار هم توقف کرده بودند.
پدر مایا.
پدربزرگش.
و جوانی با موهای تیره و دیدهان آبی.
• اون آرمانه.
دل مایا تندتر زد.
مایا باورش نمیشد چون این مرد رو توی عکس دیده بود.
آرمان جوان تبسم می‌زد.
اما چیزی در نگاهش وجود داشت.
چیزی متفاوت.
انگار رازهای زیادی را می‌دانست.
پدربزرگ ادامه داد:
• سال‌ها پیش ما دنبال یه دروازه بودیم.
• دروازه‌ای که بین جهانی انسان‌ها و جهانی فرشته‌ها قرار داشت.
• آرمان اونو پیدا کرد.
الورا زیر لب بیان کرد:
• چرا همه تو این داستان دروازه پیدا می‌کنن؟
هیچ‌کس توجهی نکرد.
تصویر روی آب تغییر کرد.
مایا مشاهده کرد که آرمان چیزی را از داخل یک معبد بیرون می‌آورد.
یک گوی آبی درخشان.
درست شبیه همان نوری که از انگشترش ساطع می‌شد.
پدربزرگ با صوتیی آرام بیان کرد:
• اون روزگار همه چیز عوض شد.
• از همون روزگار دشمن‌های واقعی بیدار شدن.
یک‌باره تصویر لرزید.
و برای یک لحظه چهره آرمان واضح‌تر شد.
مایا خشکش زد.
ارس هم متوجه شد.
• صبر کن…
• این غیرممکنه.
مایا به سختی نفس کشید.
چون آرمان شامگاهاهت عجیبی به کسی داشت.
کسی که قبلاً متوجه شده بودند.
مرد ناشناسی که بیان کرده بود آخرین بار پدر مایا را زنده مشاهده کرده است.
پدربزرگ ساکت نگاهانش را بست.
• بله…
• بالاخره فهمیدین.
همه شوکه شدند.
مایا ناباور زمزمه کرد:
• یعنی…
پدربزرگ سرش را تکان داد.
• مردی که وارد قلعه شد…
• همون آرمانه.
خاموشی.
همه چیز ناگهان سر جایش قرار گحرکت کرد.
به همین خاطر آن مرد درباره پدر مایا اینقدر می‌خبر داشت.
به همین خاطر خونه به اسم او بود.
و به همین خاطر از همان اول بعضی حقیقت‌ها را پنهان می‌کرد.
ولی هنوز یک سؤال باقی مانده بود.
مایا ملایم پرسید:
• چرا دروغ گفت؟
• چرا خودشو معرفی نکرد؟
پدربزرگ به ماه خیره شد.
و ملایم اضافه کرد:
– زیرا آرمان از کسی فرار می‌کنه که هنوز پیداش نکردین…
و اون شخص امشامگاه قراره سراغتون بیاد.
در همان لحظه…
صوتی انفجاری دوردست از سمت روستا قد بلند شد.
همه با وحشت برگشسریع.
ستونی از نور آبی به آسمان شلیک شده بود.
درست از جایی که خونه آرمان قرار داشت.
ستون نور آبی آسمان شامگاه را شکافت.
مایا اامان کسی بود که دوید.
ارس و بقیه هم پشت سرش حرکت کردند.
چند دقیقه بعد به نزدیکی خونه آرمان رسیدند.
ولی خانه دیگر مثل قبل نبود.
نور آبی از پنجره‌هایش بیرون می‌تابید.
انگار چیزی درون آن بیدار شده باشد.
در خانه با شدت باز شد.
همه وارد شدند.
و همان لحظه متوقف شدند.
آرمان وسط اتاق توقف کرده بود.
ولی این بار دیگر چیزی را پنهان نمی‌کرد.
نه دروغی.
نه رازی.
چهره‌اش خسته به نظر می‌رسید.
انگار سال‌ها بار سنگینی را به دوش کشیده باشد.
مایا جلو راهی شد.
• چرا؟
• چرا بهمون نگفتی کی هستی؟
آرمان نگاهش کرد.
• چون نمی‌میل داشتم تو هم وارد این ماجرا بشی.
مایا با تلخی خندید.
• یکم دیر اضافه کردی.
آرمان سرش را پایین انداخت.
• حق با توئه.
بعد نگاهش را به ارس دوخت.
• وقت زیادی نداریم.
ارس اخم کرد.
• منظورت چیه؟
آرمان به نور آبی اطراف اشاره کرد.
• اون پیدام کرده.
در همان لحظه پنجره‌های خانه لرزیدند.
باد شمتوجه شدی وزیدن گرفت.
و صوتیی عجیب در فضا پیچید.
آوایی که انگار از همه جا می‌آمد.
نه زن بود.
نه مرد.
فقط ترسناک و قدرتمند.
مایا ناخودآگاه دست ارس را گراهی شد.
صوتی ناشناس اظهار کرد:
«بعد از این همه سال…»
«بالاخره همه دور هم جمع شدین.»
راونا رنگش پرید.
• همون آوا…
• همون آواییه که توی گوی شنیدم.
آرمان ملایم دیدهانش را بست.
انگار از مدت‌ها قبل منتظر این لحظه بوده.
• دیگه وقتشه حقیقتو بدونین.
او دستش را روی دیوار گذاشت.
نور آبی در اتاق پخش شد.
و تصویری مقابل همه ظاهر شد.
تصویری از سال‌ها قبل.
پدر مایا.
پدربزرگش.
و آرمان.
آن‌ها در مقابل مردی نورانی ایستاده بودند.
مردی با بال‌هایی از نور.
مایا با تعجب بیان کرد:
• اون کیه؟
آرمان ملایم جواب داد:
• اولین وارث آیریس.
خاموشی.
همه شوکه شدند.
• چی؟
آرمان ادامه داد:
• همه فکر می‌کردن قدرت آیریس از بین حرکت کرده.
• ولی حقیقت اینه که نسل به نسل منتقل شده.
• و آخرین وارث…
نگاهش روی مایا ثابت ماند.
• تو هستی.
نور انگشتر به‌یک‌باره چند برابر شد.
ولی این بار مایا نهراسید.
زیرا برای اامان بار حس می‌کرد حقیقت را می‌فهمد.
پدرش به خاطر همین راز کشته شده بود.
پدربزرگش به خاطر همین راز پنهان شده بود.
و آرمان تمام این سال‌ها از همین راز محافظت می‌کرد.
اما ناگهان صوتی خنده‌ای در خانه پیچید.
خنده‌ای سرد.
خنده‌ای که هیچ‌کس قبلاً نشنیده بود.
سایه‌ای سیاه پشت نور آبی ظاهر شد.
و ملایم شکل گحرکت کرد.
همه خشکشـان زد.
حتی آرمان.
چون او را می‌شناخت.
آرمان زیر لب زمزمه کرد:
• نه…
مایا نفسش را حبس کرد.
• کیه؟
آرمان با چهره‌ای رنگ‌پریده به آن سایه خیره شد.
و گفت:
– ملکه نیست…
اون کسیه که ملکه ازش کف دستور می‌گحرکت کرد.
سایه سیاه خندید.
قدرت تاریکش تمام منزل آرمان را لرزاند.
شیشه‌های پنجره یکی پس از دیگری ترک برداشسریع.
ارس شمشیرش را بیرون کشید و جلوی مایا از حرکت ایستاد.
• عقب بمون.
اما مایا تکان نخورد.
نمی‌خبر داشت چرا…
ولی ناگهان چیزی در ذهنش جرقه زد.
شمشیر خدایان.
همان شمشیری که مدت‌ها پیش پیدا کرده بود.
شمشیری که هیچ‌وقت درباره‌اش به کسی چیزی ناضافه کرده بود.
دلش تندتر زد.
سایه سیاه قدمی جلو رسید.
• تموم شد.
در همان لحظه…
مایا ناخودآگاه دستش را به سمت آسمان بلند کرد.
چند ثانیه خاموشی حکمفرما شد.
بعد…
آوای مهیبی در خونه پیچید.
کراش!
شیشه بزرگ پنجره پشت سرشان خرد شد.
همه با وحشت برگشتند.
نوری آبی از آسمان شامگاه عبور کرد.
مانند شهاب.
با سرعتی باورنکردنی.
ثانیه‌ای بعد…
چیزی میان تکه‌های شیشه شکسته عبور کرد.
و درست در دستان مایا فرود وارد شد.
شمشیر.
تیغه نقره‌ای آن زیر نور ماه می‌درخشید.
خطوط آبی روی تیغه آهسته روشن شدند.
سکوت.
هیچ‌کس حرفی نزد.
الورا دهانش باز مانده بود.
• از…
• از کجا اومد؟!
ارس ناباور به شمشیر خیره شد.
• مایا…
• تو از اول اینو داشتی؟
مایا خودش هم مات مانده بود.
انگشتانش محکم دور دسته شمشیر قفل شده بودند.
انگار شمشیر دقیقاً برای او ساخته شده بود.
ولی بدترین واکنش متعلق به سایه سیاه بود.
او یک قدم عقب حرکت کرد.
برای اولین بار.
هراسیده بود.
دیدهان تاریکش روی شمشیر ثابت ماند.
• نه…
• این نمیتونه ممکن باشه…
مایا شمشیر را بالا آورد.
نور آبی اطراف تیغه بیشتر شد.
سایه با ناباوری زمزمه کرد:
– شمشیر خدایان…
و برای اامان بار…
همه متوجه شدند که دشمنشان از شمشیر بیشتر از خود مایا می‌ترسد.
خاموشی سنگینی منزل آرمان را فرا گراهی شده بود.
همه به شمشیر خیره شده بودند.
ولی نگاه مایا روی دشمن بود.
روی همان سایه سیاه.
کسی که تا چند لحظه پیش هیچ ترسی نداشت.
اما حالا…
عقب حرکت کرده بود.
سایه با خشم فریاد زد:
• اون شمشیر باید نابود می‌شد!
مایا اخم کرد.
• چرا؟
سایه لبخند تلخی زد.
• چون تنها چیزی هست که می‌تونه حقیقت رو آشکار کنه.
ناگهان دشمن کف دستش را بالا آورد.
موجی از انرژی تاریک به سمت مایا پرتاب شد.
اما این بار مایا فرار نکرد.
شمشیر را جلوی خودش گراهی شد.
انرژی سیاه به تیغه برخورد کرد.
و درست جلوی دیدهان همه…
به نور آبی تبدیل شد.
آرمان ناباور زمزمه کرد:
• شمشیر حقیقت…
مایا احساس کرد قدرتی درون شمشیر جریان دارد.
نه قدرت نابودی.
بلکه قدرت آشکار کردن حقیقت.
انگار شمشیر می‌میل داشت چیزی را نشان دهد.
سایه بار دیگر حمله کرد.
ولی این بار مایا شمشیر را به سمت او گحرکت کرد.
نور آبی شمتوجه شدی از تیغه خارج شد.
نور تمام اتاق را پر کرد.
و ناگهان…
سایه شروع به تغییر کردن کرد.
شکل تاریکش از هم پاشید.
و چهره واقعی او آشکار شد.
همه شوکه شدند.
حتی ارس.
حتی راونا.
حتی آرمان.
مایا ناباور اضافه کرد:
• تو…
مردی که روبه‌رویشان توقف کرده بود چهره‌ای آشنا داشت.
به‌شدت آشنا.
پدربزرگ مایا رنگش پرید.
• غیرممکنه…
آرمان ساکت اضافه کرد:
• پس واقعاً خودتی…
مرد لبخند زد.
ولی دیگر هیچ شباهتی به آن سایه ترسناک نداشت.
• سال‌ها منتظر این لحظه بودم.
مایا با ناباوری سؤال کرد:
• تو
خاموشی.
آرمان خشکش زد.
• نه…
مرد لبخند زد.
• چرا.
• برادری که همه اندیشیدند مرده.
برای چند ثانیه هیچ‌کس حرف نزد.
بعد آرمان آهسته اظهار کرد:
• آریان…
نام در فضا پیچید.
پس دشمن اصلی…
برادر گمشده آرمان بود.
کسی که سال‌ها پیش ناپمشاهده کرد شده بود.
کسی که پشت ملکه و مگناماا پنهان شده بود.
آریان به مایا خیره شد.
• تمام این اتفاقات فقط برای پیدا کردن تو بود.
• وارث آیریس.
مایا شمشیر را محکم‌تر گحرکت کرد.
• و حالا چی؟
آریان تبسم زد.
• حالا یا قدرتت رو به من میدی…
• یا مجبور میشم خودم بگیرمش.
نور آبی شمشیر در کف دست مایا درخشید.
ارس کنار او از حرکت ایستاد.
راونا جلو رسید.
آرمان هم شمشیرش را بیرون کشید.
برای اولین بار…
همه در یک سمت بودند.
و دشمن واقعی روبه‌رویشان ایستاده بود.
ولی مایا حس می‌کرد هنوز یک راز دیگر باقی مانده…
رازی که به پدرش مربوط می‌شد.
رازی که آریان آن را می‌خبر داشت.
و قبل از پایان همه چیز باید فاش می‌شد.
سکوت سنگینی در منزل آرمان ساکن شد.
همه به آریان خیره بودند.
برادر گمشده آرمان.
کسی که سال‌ها پشت پرده تمام اتفاقات پنهان شده بود.
اما مایا فقط به یک چیز فکر می‌کرد.
پدرش.
مایا شمشیر را پایین آورد.
• قبل از هر چیزی…
• حقیقت رو بهم بگو.
آریان تبسم زد.
• کدوم حقیقت؟
• پدرم.
لبخند از روی صورت آریان محو شد.
برای چند لحظه هیچ‌کس حرفی نزد.
بعد آریان آهسته بیان کرد:
• پدرت آدم شجاعی بود.
• زیادی شجاع.
پدربزرگ مایا سرش را پایین انداخت.
انگار از شنیدن ادامه حرف‌ها می‌وحشت کرد.
آریان ادامه داد:
• اون روزگاری که دروازه رو پیدا کردیم…
پدرت فهمید من دنبال چی هستم.
_مگه تو هم باهاشون بود
• اره.پدرت درک کرد میخوام قدرت آیریس رو برای خودم بگیرم.
ارس اخم کرد.
• پس اون جلوت ایستاد.
• آره.
آریان لبخند تلخی زد.
• و بهایش را پرداخت.
مایا احساس کرد گلویش خشک شده.
• تو… پدرمو کشتی؟
آریان چند ثانیه سکوت کرد.
بعد اظهار کرد:
• نه.
همه شوکه شدند.
حتی آرمان.
• من زخمیش کردم.
• ولی کسی که باعث مرگش شد…
خود من نبودم.
مایا با ناباوری نگاهش کرد.
• پس کی بود؟
آریان نگاهش را به پدربزرگ دوخت.
و ساکت اظهار کرد:
• اون شب فقط من و پدرت اونجا نبودیم.
دل مایا فرو ریخت.
آرام آرام سرش را به سمت پدربزرگ چرخاند.
پدربزرگ رنگش پریده بود.
کف دست‌هایش می‌لرزیدند.
انگار سال‌ها منتظر این لحظه بوده.
• پدربزرگ…
آوای مایا شکست.
• اون شامگاه چی شد؟
اشک در دیدهان پیرمرد جمع شد.
• من…
• من باعث شدم اونجا باشه.
• من اونو وارد این ماجرا کردم.
• من فکر می‌کردم می‌تونم ازش محافظت کنم.
سکوت.
پیرمرد روی زانوهایش افتاد.
• وقتی رسیدم…
دیگه دیر شده بود.
• نتونستم نجاتش بدم.
• نتونستم…
اشک روی صورتش جاری شد.
مایا نمی‌اطلاع داشت چه احساسی دارد.
خشم؟
غم؟
قلبسوزی؟
همه چیز با هم بود.
ولی قبل از اینکه چیزی بگوید…
زمین زیر پایشان لرزید.
آریان سرش را بالا آورد.
و لبخند زد.
• متأسفم.
• وقت اعتراف تموم شد.
ناگهان سقف خونه با انفجاری مهیب لرزید.
نور سیاهی از آسمان پایین رسید.
مایا شمشیر را محکم گرفت.
زیرا حس می‌کرد…
نبرد واقعی تازه شروع شده است.
انفجار مهیبی سقف خونه آرمان را لرزاند.
تکه‌های چوب و سنگ روی زمین ریخشتاب‌زده.
همه عقب رفتند.
نور سیاهی از آسمان به سمت آریان سرازیر شد.
انگار خودش داشت از آن نیرو تغذیه می‌کرد.
آرمان شمشیرش را بیرون کشید.
• آریان، بس کن!
آریان ریز خندید.
• بعد از این همه سال؟
• حالا که به چیزی که می‌میل داشتم نزدیک شدم؟
• ابداً.
ناگهان موجی از انرژی تاریک از بدنش خارج شد.
ارس خودش را جلوی مایا انداخت.
اما قدرت آنقدر زیاد بود که همه را چند متر به عقب پرتاب کرد.
مایا به سختی روی پاهایش توقف کرد.
شمشیر خدایان هنوز در دستش می‌درخشید.
برای لحظه‌ای نگاهش با نگاه آریان گره خورد.
و یک‌باره…
تصویری در ذهنش ظاهر شد.
نه یک رؤیا.
نه یک یادگار.
بلکه بخشی از گذشته.
پدرش را متوجه شد.
در همان شامگاه.
در همان دروازه.
زخمی و خسته.
ولی هنوز از حرکت ایستاده.
و کنار او…
آرمان.
و پدربزرگ.
هر سه تلاش می‌کردند چیزی را ببندند.
دروازه‌ای از نور و تاریکی.
دروازه‌ای که اگر باز می‌ماند، دو جهان را نابود می‌کرد.
تصویر محو شد.
مایا نفسش را حبس کرد.
حالا متوجه شده بود.
پدرش برای قدرت نجنگیده بود.
برای محافظت جنگیده بود.
در همان لحظه شمشیر در کف دستش گرم شد.
خطوط آبی روی تیغه درخشیدند.
و صدایی آرام در ذهنش پیچید.
«حقیقت را ببین… نه خشم را.»
مایا به آریان خیره شد.
برای اامان بار چیزی را دید که قبلاً متوجهش نشده بود.
پشت خشم و تاریکی…
غم وجود داشت.
اندوهی قدیمی.
اندوهی که سال‌ها در او ریشه دوانده بود.
• چرا این کارو می‌کنی؟
آریان لحظه‌ای مکث کرد.
• چون همه چیز رو ازم گراهی شدن.
• برادرم.
• زیستنم.
• آیندم.
آرمان آرام گفت:
• ما تو رو رها نکردیم.
آریان لبخند زد.
اما خنده‌اش شکسته بود.
• اما من اینطور فکر نمی‌کردم.
در همین لحظه زمین بار دیگر لرزید.
ولی این بار لرزش از منزل نبود.
از زیر روستا بود.
پدربزرگ رنگش پرید.
• نه…
• دروازه داره باز میشه.
همه ساکت شدند.
ارس گفت:
• چه دروازه‌ای؟
پدربزرگ به مایا نگاه کرد.
• همون دروازه‌ای که پدرت جونش رو برای بستن اون داد.
نور آبی انگشتر به‌یک‌باره شدت گرفت.
شمشیر در کف دست مایا درخشید.
و برای اامان بار…
نوک شمشیر به سمت جنگل اشاره کرد.
انگار جاده را نشان می‌داد.
جادهی که مستقیم به آخرین راز داستان ختم می‌شد.
آریان هم متوجه شد.
نگاهش به شمشیر افتاد.
بعد به مایا.
و آهسته گفت:
• پس واقعا انتخاب شدی.
• وارث واقعی آیریس.
و قبل از اینکه کسی واکنشی نشان دهد…
با موجی از تاریکی ناپمتوجه شد شد.
اما صدایش هنوز در هوا باقی مانده بود.
«اگه می‌خوای همه چیز تموم بشه… منو کنار دروازه پیدا کن.»
هیچ‌کس چند ثانیه حرف نزد.
فقط صدای باد میان درختان روستا می‌پیچید.
آریان حرکت کرده بود.
ولی حضورش هنوز حس می‌شد.
انگار تاریکی را با خودش نبرده باشد.
مایا به شمشیر چشم دوخت.
نوک تیغه هنوز به سمت جنگل اشاره می‌کرد.
انگار مسیر را بلد بود.
انگار سال‌ها منتظر این لحظه بوده است.
ارس کنار او ایستاد.
• آماده‌ای؟
مایا تبسم کم‌رنگی زد.
• فکر نکنم هیچ‌وقت برای این آماده بشم.
• اما باید برم.
چند دقیقه بعد همه راهی جنگل شدند.
ولی هرچه جلوتر می‌رفتند، محیط عجیب‌تر می‌شد.
درخت‌ها کشیدهتر.
هوا سنگین‌تر.
و نور آبی شمشیر درخشان‌تر.
بعد از حدود یک ساعت پیاده‌روی به محوطه‌ای رسیدند که هیچ‌کدام قبلاً نمتوجه شده بودند.
وسط جنگل…
یک دروازه عظیم سنگی قرار داشت.
روی سنگ‌ها صدها نماد باستانی حک شده بود.
نمادهایی که بعضی از آن‌ها روی انگشتر مایا هم متوجه شده می‌شد.
پدربزرگ آرام گفت:
• اینجاست…
• آخرین دروازه.
همان دروازه‌ای که سال‌ها پیش پدر مایا برای بستن آن جنگیده بود.
به‌یک‌باره نور آبی از شمشیر خارج شد.
و روی دروازه افتاد.
سنگ‌ها شروع به لرزیدن کردند.
نمادها یکی پس از دیگری روشن شدند.
در همان لحظه…
صوتیی آشنا در فضا پیچید.
اما این بار از ذهن مایا نبود.
همه آن را گوش دادند.
صوتیی آرام و مهربان.
آوایی که احساس امنیت می‌داد.
پدربزرگ با ناباوری زمزمه کرد:
• پدرجان…
همه ساکت شدند.
نور طلایی زیبایی بالای دروازه ظاهر شد.
و برای چند ثانیه تصویر مردی از نور شکل گحرکت کرد.
چهره‌اش واضح نبود.
اما حضورش آرامش عجیبی داشت.
صدا بیان کرد:
«وقت انتخاب فرا رسیده است.»
«وارث آیریس باید جاده خود را انتخاب کند.»
مایا نفسش را حبس کرد.
• چه انتخابی؟
ولی قبل از اینکه پاسخی بشنود…
دروازه با آوایی مهیب شروع به باز شدن کرد.
از پشت دروازه تاریکی بیرون نریخت.
برعکس.
جهانیی از نور نمایان شد.
جهانیی که هیچ‌کدام قبلاً نمشاهده کرده بودند.
ولی درست وسط آن نور…
آریان توقف کرده بود.
و پشت سر او…
چیزی قرار داشت که همه را شوکه کرد.
چیزی شامگاهیه یک تخت سلطنتی عظیم از نور و کریستال.
آرمان رنگش پرید.
• نه…
مایا برگشت.
• چی شده؟
آرمان به تخت خیره شده بود.
• اون…
• تخت آیریسه.
خاموشی.
حتی پدربزرگ هم شوکه شده بود.
چراکه طبق افسانه‌ها…
تخت آیریس هزاران سال پیش نابود شده بود.
ولی حالا…
درست روبه‌رویشان قرار داشت.
و آریان تبسم می‌زد.
انگار تمام این مدت هدفش رسیدن به همین نقطه بوده است.
همه مات و مبهوت به تخت آیریس خیره شده بودند.
تختی از نور و کریستال.
جذابتر از هر چیزی که مایا تا آن روزگار متوجه شده بود.
ولی چیزی درباره آن درست به نظر نمی‌رسید.
انگار نورش کامل نبود.
انگار بخشی از آن گم شده بود.
آریان چند قدم جلو حرکت کرد.
کف دستانش را باز کرد.
• می‌بینید؟
• تمام این سال‌ها برای رسیدن به اینجا جنگیدم.
• برای رسیدن به چیزی که از اول باید متعلق به من می‌بود.
ارس اخم کرد.
• متعلق به تو؟
آریان خندید.
• چرا همه فکر می‌کنن من فقط یه آدم شرورم؟
برای اامان بار خشم از چهره‌اش محو شد.
و جایش را اندوه گرفت.
• من و آرمان با هم بزرگ شدیم.
• با هم آموزش مشاهده کردیم.
• ولی همواره اون انتخاب می‌شد.
همواره اون دیده می‌شد.
نگاهش را به آرمان دوخت.
• و من فقط سایه بودم.
آرمان آهسته اضافه کرد:
• این حقیقت نداره.
• تو برادر من بودی.
• هستی.
ولی آریان سرش را تکان داد.
• دیگه نه.
در همان لحظه…
نور شمشیر مایا بیشتر شد.
تیغه شروع به لرزیدن کرد.
انگار می‌میل داشت چیزی را نشان دهد.
مایا ناخودآگاه جلو حرکت کرد.
وقتی به تخت نزدیک شد…
تصویری مقابل دیدهانش ظاهر شد.
او دختری را متوجه شد.
دختری با موهای روشن.
روی همان تخت نشسته بود.
و مردم با عشق به او نگاه می‌کردند.
نه از ترس.
نه به خاطر قدرت.
بلکه به خاطر مهربانی‌اش.
• آیریس…
مایا این اسم را زیر لب زمزمه کرد.
نمی‌اطلاع داشت از کجا آن را درک کرده.
اما مطمئن بود.
آن دختر آیریس بود.
تصویر ادامه پیدا کرد.
آیریس از تخت قد بلند شد.
شمشیری را در دست گرفت.
و آن را به آسمان برد.
سپس آوایش در فضا پیچید:
«قدرت برای فرمانروایی نیست.»
«قدرت برای محافظت است.»
تصویر محو شد.
مایا نفسش را حبس کرد.
حالا می‌متوجه شد.
آیریس ابداً به دنبال سلطنت نبوده.
هیچ‌گاه دنبال حکومت کردن نبوده.
او برگشت و به آریان چشم دوخت.
• تو اشتباه فهمیدی.
آریان اخم کرد.
• چی؟
• تخت آیریس قدرت نمی‌ده.
• انتخاب می‌کنه.
برای اولین بار تردید در چهره آریان ظاهر شد.
ولی همان لحظه زمین لرزید.
شمتوجه شدتر از همیشه.
شکافی عظیم پشت تخت باز شد.
تاریکی از آن بیرون زد.
تاریکی‌ای بسیار بزرگ‌تر از آریان.
بزرگ‌تر از ملکه.
بزرگ‌تر از هر چیزی که تا آن روز دیده بودند.
پدربزرگ با وحشت اضافه کرد:
• نه…
• دروازه کاملاً باز شده.
آرمان رنگش پرید.
• همه این مدت…
• ما با دشمن اشتباهی می‌جنگیدیم.
حتی آریان هم شوکه شده بود.
چراکه موجودی که از شکاف بیرون می‌آمد…
تحت فرمان او نبود.
تاریکی غرش کرد.
و صدایی در تمام جهان پیچید:
«بالاخره آزاد شدم…»
مایا شمشیر را محکم‌تر گرفت.
ارس کنار او از حرکت ایستاد.
آرمان جلو وارد شد.
و برای اامان بار…
حتی آریان هم کنار آن‌ها قرار گراهی شد.
چون همه فهمیده بودند که دشمن واقعی تازه ظاهر شده است.
صدای غرش موجود تاریکی تمام جنگل را لرزاند.
درختان خم شدند.
زمین ترک برداشت.
و شکاف پشت تخت آیریس لحظه به لحظه بزرگ‌تر می‌شد.
مایا شمشیر را محکم در کف دست گحرکت کرد.
ولی این بار ترسی در قلبش نبود.
بعد از تمام اتفاقاتی که پشت سر گذاشته بود…
می‌اطلاع داشت برای چه چیزی می‌جنگد.
برای پدرش.
برای خانواده‌اش.
برای دوستانش.
و برای جهانیی که حالا بخشی از آن شده بود.
موجود تاریکی از شکاف بیرون رسید.
نگاهانش مانند دو شعله سیاه می‌درخشید.
حتی آریان هم چند قدم عقب رفت.
• این… نباید بیدار می‌شد.
ارس با تعجب نگاهش کرد.
• تو می‌شناسیش؟
آریان با صدایی گحرکت کرده گفت:
• افسانه نبود…
• واقعاً وجود داشت.
پدربزرگ آهسته اضافه کرد:
• تاریکی نخستین…
همان موجودی که هزاران سال پیش آیریس زندانی کرده بود.
خاموشی.
همه درک کردند چرا پدر مایا جانش را از دست داده بود.
چرا سال‌ها رازها پنهان شده بودند.
و چرا آیریس قدرتش را به وارثانش سپرده بود.
موجود تاریکی خندید.
صدایی که از شنیدنش بدن آدم یخ می‌زد.
«هیچ‌کس نمی‌تواند بار دیگر مرا زندانی کند.»
در همان لحظه نور شمتوجه شدی از شمشیر مایا بیرون زد.
همه برگشتند.
روی تیغه شمشیر خطوط جدیدی ظاهر شده بود.
خطوطی که قبلاً وجود نداششتاب‌زده.
و به‌یک‌باره…
آوایی آشنا در فضا پیچید.
صدای پدرجان.
«تنهایی نمی‌توانی پیروزگار شوی.»
مایا به اطراف نگاه کرد.
به ارس.
به راونا.
به الورا.
به آرمان.
و حتی به آریان.
برای اامان بار همه در یک سمت توقف کرده بودند.
آرمان جلو وارد شد.
• سال‌ها اشتباه کردیم.
• هر کدوم جدا جنگیدیم.
آریان سرش را پایین انداخت.
• و همین باعث شد اون قوی‌تر بشه.
برای چند لحظه خاموشی برقرار شد.
بعد آریان به مایا چشم دوخت.
و برای اامان بار در تمام داستان…
هیچ دشمنی در نگاهش نبود.
• اگه می‌خوای متوقفش کنی…
من کمکت می‌کنم.
مایا سرش را تکان داد.
بعد شمشیر را بالا آورد.
نور آبی آسمان را روشن کرد.
نور انگشتر.
نور شمشیر.
و نور تخت آیریس.
همه با هم یکی شدند.
موجود تاریکی غرش کرد و به سمت آن‌ها حمله‌ور شد.
اما این بار…
هیچ‌کس عقب نحرکت کرد.
هیچ‌کس فرار نکرد.
همه کنار هم ایستادند.
و درست وقتی که نبرد نهایی آغاز شد…
نور عظیمی تمام دنیا را در بر گحرکت کرد.
مایا دیگر صدای فریادها را نمی‌گوش داد.
نه غرش تاریکی را.
نه آوای شکستن زمین را.
فقط نور بود.
و شمشیر خدایان در کف دستانش.
موجود تاریکی با تمام قدرت به سمت آن‌ها حمله کرد.
ولی این بار تنها نبود.
ارس در کنار مایا می‌جنگید.
راونا قدرتش را آزاد کرده بود.
آرمان و آریان شانه به شانه هم از حرکت ایستاده بودند.
و برای اامان بار بعد از سال‌ها…
دو برادر کنار یکدیگر می‌جنگیدند.
ولی تاریکی هنوز قوی‌تر بود.
هر ضربه‌ای که می‌خورد دوباره خودش را بازسازی می‌کرد.
پدربزرگ با مضطربی فریاد زد:
• اینجوری نمیشه شکستش داد!
در همان لحظه…
نور تخت آیریس درخشید.
و تصویری از آیریس ظاهر شد.
همان دختر با موهای روشن.
همان چهره مهربان.
او به مایا خیره شد.
و تبسم زد.
• قدرت واقعی تو در شمشیر نیست.
• در انگشتر هم نیست.
• در دل توست.
مایا نفسش را حبس کرد.
تمام خاطراتش از جلوی چشمانش گذشت.
پدرش.
مادرش.
الورا.
راونا.
ارس.
تمام کسانی که دوستشان داشت.
یک‌باره متوجه شد.
آیریس هیچ‌وقت به خاطر قدرت انتخاب نشده بود.
به خاطر مهربانی و فداکاری انتخاب شده بود.
موجود تاریکی دوباره حمله کرد.
اما این بار مایا فرار نکرد.
شمشیر را بالا برد.
و نور آبی عظیمی از آن خارج شد.
نوری که از خشم به وجود نیامده بود.
از عاشقی وارد شده بود.
از امید.
نور به تاریکی برخورد کرد.
زمین لرزید.
آسمان شکافته شد.
و برای چند ثانیه همه چیز سفید شد.
وقتی نور محو شد…
خاموشی همه جا را فرا گراهی شده بود.
شکاف بسته شده بود.
تاریکی از بین رفته بود.
و دروازه برای همیشه خاموش شده بود.
چند روز بعد…
موردور آهسته بود.
برای اامان بار بعد از سال‌ها.
مگناماا دیگر وجود نداشت.
تاریکی نابود شده بود.
و جنگ به پایان رسیده بود.
پدربزرگ در روستا ماند.
راونا بالاخره زندگی ملایمی پیدا کرد.
آرمان و آریان قصد کردند گذشته را جبران کنند.
و الورا…
همچنان مثل همیشه پرحرف بود.
غروب یکی از روزگارها…
مایا روی تپه‌ای ایستاده بود.
همان جایی که می‌شد تمام سرزمین را مشاهده کرد.
باد میان موهای طلایی‌اش می‌پیچید.
صدای قدم‌هایی از پشت سر وارد شد.
ارس بود.
کنارش توقف کرد.
• به چی فکر می‌کنی؟
مایا لبخند زد.
• به اینکه بالاخره تموم شد.
ارس کف دستش را گرفت.
• آره.
• اما این تازه اول زندگی جمتوجه شده.
مایا به آسمان چشم دوخت.
به خورشیدی که آهسته پشت کوه‌ها پنهان می‌شد.
به دنیایی که برایش جنگیده بودند.
و برای اولین بار بعد از مدت‌ها…
احساس آرامش کرد.
آرامشی که همواره دنبالش بود.
در دوردست، نور آبی کم‌رنگی روی شمشیر خدایان درخشید.
ولی این بار…
نه به نشانه خطر.
بلکه به نشانه امید.
پایان فصل اول رمان “میراث پنهان” 📖💙✨
به قلم H.M ✨

✨

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان بامداد خمار - رمان عاشقانه - بامداد خمار رایگان - رمان سیتی - رمان

مشاهده و دانلود ←