پارت ۲۱
الورا هنوز شوکه بود ولی چند لحظه بعد آرام دستهایش را دور مایا حلقه کرد.
مایا صورتش را روی شانهی او گذاشت و آهسته اظهار کرد:
– اندیشیدم دیگه نمیبینمت…
صوتیش کمی لرزید.
الورا نفس عمیقی کشید و او را محکمتر بغل کرد.
– احمق… منم اندیشیدم مُردی.
چند ثانیه هر دو همانطور ماندند.
ارس ساکت به آنها نگاه میکرد ولی نگاه سرد همیشگیاش آرامتر شده بود.
الورا کمکم از شوک بیرون وارد شد و ملایم از مایا فاصله گراهی شد.
بعد نگاهش بین مایا و ارس چرخید…
و تبسم شیطنتآمیزی روی لبش نشست.الورا با شیطنت به مایا چشم دوخت.
– خب… ظاهراً وقتی من نبودم اتفاقای زیادی افتاده.
مایا خجالتزده نگاهش را پایین انداخت.
– الورا…
ارس ملایم از کنارشان رد شد و سمت پنجره حرکت کرد. نور غروب روی موهای تیرهاش افتاده بود.
چند ثانیه بعد بدون اینکه برگردد، گفت:
– امشامگاه جشن برگزار میشه.
مایا و الورا همزمان متعجب نگاهش کردند.
الورا با هیجان گفت:
– جشن؟!
ارس اینبار برگشت سمتشان.
– مردم موردور فکر میکردن مایا مرده. باید بفهمن برگشته.
مایا سریع گفت:
– ارس، لازم نیست—
– هست.
آوای ملایم ولی محکم ارس باعث شد ساکت شود.
او چند قدم نزدیکتر وارد شد و نگاهش روی مایا ثابت ماند.
– این سرزمین مدتهاست چیزی جز ترس نمشاهده کرده. امشامگاه… مردم بار دیگر امید پیدا میکنن.
دل مایا آهسته لرزید.
الورا تبسم بزرگی زد و کف دست مایا را گراهی شد.
– پس باید آمادهت کنیم!
مایا ریز خندید.
– انگار خودت بیشتر از من هیجان داری.
– معلومه که دارم! تو قراره کنار پادشاه توی جشن ظاهر شی!
صورت مایا دوباره سرخ شد و الورا با خنده او را سمت کمد لباسها کشید.
اما درست همان لحظه…
انگشتر داخل کف دست مایا ناگهانی داغ شد.
همان انگشتری که توی اون اتاق مخفی کف دستش کرده بود و باعث شده بود بتونه نامه رو بخونه.
مایا اخم کرد و سریع کف دستش را عقب کشید.
– آخ!
الورا متوقف شد.
– چی شد؟
مایا گیج به انگشتر چشم دوخت.
– نمیدونم… یهو داغ شد.
ارس نگاهش فوراً جدی شد و چند قدم جلو آمد.
مایا هنوز متعجب به انگشتر خیره بود که بهیکباره سنگ آبیِ وسط آن خیلی آهسته شروع به درخشیدن کرد.
هر سه خشکشان زد.
نورش اول ضعیف بود…
بسیار ضعیف.
انگار نفس میکشید.
مایا ناباور زمزمه کرد:
– شما… شما هم میبینینش؟
الورا با شوک آرام سر تکان داد.
– اون… قبلاً اینجوری شده بود؟
مایا بهسرعت بیان کرد:
– نه! هیچوقت!
نور انگشتر لحظهبهلحظه بیشتر شد و بازتاب آبیرنگش روی دیوارهای اتاق افتاد.
دل مایا شتابزده میزد.
ناگهان احساس عجیبی داخل بدنش پیچید؛
انگار موج سردی از نوک انگشتانش رد شد و تا دلش بالا آمد.
نفسش بند آمد.
بعد صوتیی ملایم…
بسیار ساکت…
داخل ذهنش پیچید.
«بیدار شو…»
مایا وحشتزده یک قدم عقب حرکت کرد.
– شما چیزی گوش دادین؟!
الورا مضطرب اضافه کرد:
– چی متوجه شدی؟
مایا با ترس به آن دو چشم دوخت.
– یکی… یکی حرف زد.
ارس فوراً کف دست مایا را گحرکت کرد.
– چی گفت؟
مایا هنوز شوکه بود.
– اظهار کرد… بیدار شو.
در همان لحظه نور انگشتر بهیکبارهی شمشاهده کرد شد.
باد سردی داخل اتاق پیچید و شعلههای شومینه لرزیدند.
و برای یک ثانیه کوتاه، نگاهان مایا آبیِ درخشان شد…مایا وحشتزده دستش را عقب کشید اما نور انگشتر خاموش نشد.
رگههای آبیرنگی مثل نورِ آب روی پوست کف دستش حرکت میکردند.
الورا با مضطربی نزدیکتر شد.
– مایا… دستت…
مایا با ترس به انگشتانش خیره شد.
– من… من نمیدونم چیشده.
ارس آهسته کف دست مایا را گحرکت کرد.
در همان لحظه نور انگشتر ضعیفتر شد ولی هنوز میدرخشید؛ انگار چیزی داخلش بیدار شده باشد.
ارس چند ثانیه ساکت ماند. نگاهش روی انگشتر قفل شده بود.
مایا آرام جویا شد:
– تو میدونی این چیه… نه؟
ارس نگاهش را بالا آورد ولی قبل از اینکه جواب بدهد، صدای کوبیده شدن در اتاق قد بلند شد.
یکی از سربازها هراسان وارد شد و بهسرعت تعظیم کرد.
– اعلیحضرت، مردم بیرون جمع شدن.
ارس اخم کرد.
– برای چی؟
– خبر زنده بودن بانو مایا داخل قلعه پخش شده.
الورا زیرلب بیان کرد:
– معلومه… اینجا خبرها بهسرعتتر از باد پخش میشن.
سرباز ادامه داد:
– همه میخوان وارث نجاتیافته رو ببینن.
مایا متعجب اضافه کرد:
– وارث؟
سرباز سریع سرش را پایین انداخت.
– ببخشید بانو، مردم خودشون این اسم رو گذاشتن.
دل مایا ساکت لرزید.
وارث…
نمیخبر داشت چرا ولی این کلمه حس عجیبی داخل وجودش ایجاد میکرد.
ارس آرام گفت:
– آمادهسازی جشن رو شروع کنین.
سرباز تعظیم کوتاهی کرد و از اتاق بیرون حرکت کرد.
چند ثانیه خاموشی برقرار شد.
بعد مایا ملایم سمت پنجره راهی شد.
از آن بالا میتوانست نور مشعلها را داخل حیاط قلعه ببیند. مردم زیادی جمع شده بودند.
همه منتظر او بودند…
ولی خودش هنوز نمیدانست واقعاً کیست.
مایا آرام به انگشتر چشم دوخت.
این اامان بار بود که چنین اتفاقی برایش میافتاد.
اول داغ شده بود…
بعد نور داده بود…
و حالا حتی آوایی متوجه شده بود.
ناگهان چیزی داخل ذهنش جرقه زد.
تصویری کوتاه…
بهشدت کوتاه.
دریایی تاریک زیر نور ماه.
و زنی با موهای کشیده نقرهای که آرام زمزمه میکرد:
«وقتی وارث بیدار شود، دروازهها بار دیگر باز خواهند شد…»
مایا نفسش بند رسید.
تصویر همانقدر تند ناپمتوجه شد شد که آمده بود.
الورا سریع بیان کرد:
– چی شد؟ چرا رنگت پرید؟
مایا گیج به آن دو خیره شد.
– من… یه چیز متوجه شدم.
ارس فوراً نزدیکتر وارد شد.
– چی متوجه شدی؟
مایا چند لحظه مردد ماند.
بعد بهشدت ساکت گفت:
– یه زن… کنار دریا.
و برای اولینبار، سایهای از نگرانی داخل چشمان ارس متوجه شده شد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن