پارت۹
ترک.
ترک دیگری روی دیوار نورانی افتاد.
و بعد یکی دیگر.
حلقه محافظ دیگر دوام نمیآورد.
موجودات سایهای پشت آن جمع شده بودند.
دهها چشم سرخ در تاریکی میدرخشید.
و آن صدای عمیق هنوز در فضا میپیچید.
• وارث…
آیلین احساس کرد دلش تندتر از همیشگی میتپد.
زن نورانی به او نگاه کرد.
• گوش نده.
• چی؟
• اون میخواد از ترست استفاده کنه.
صوتی ناشناس بار دیگر شنیده شد.
این بار نزدیکتر.
• وارث…
• بیا…
هوای معبد سرد شد.
سایهها روی زمین خزیدند.
و حلقه محافظ بیشتر ترک برداشت.
مرد ناشناس شمشیرش را بالا آورد.
• باید بریم!
ولی زن نورانی سرش را تکان داد.
• دیر شده.
همه ساکت شدند.
• راونا:یعنی چی دیر شده؟
زن به آیلین خیره شد.
• اونها تا وقتی وارث اینجاست، دنبالش میان.
• ارس:پس فرار میکنیم.
زن آهسته جواب داد:
• نه.
• چون مقصدشون این شهر نیست.
• خود آیلینه.
خاموشی سنگینی تالار را پر کرد.
مایا ناخودآگاه دست دخترش را گرفت.
ولی آیلین این بار نترسید.
برعکس.
کمکم چیزی در وجودش تغییر میکرد.
تمام این مدت فرار کرده بود.
از سؤالها.
از قدرتهایش.
از سرنوشتی که نمیشناخت.
ولی حالا…
دیگر خسته شده بود.
دیدهانش را بست.
صدای دلش را متوجه شد.
صدای خانوادهاش.
خندههای الورا.
شوخیهای راونا.
ساکتش ارس.
آغوش مایا.
و برفی که همیشه کنارش بود.
وقتی دیدهانش را باز کرد…
دیگر ترسی در آنها نبود.
نور بنفش اطرافش ظاهر شد.
ولی این بار متفاوت.
قویتر.
آرامتر.
و درخشانتر از همواره.
موجودات سایهای عقب حرکت کردند.
انگار از آن نور میهراسیدند.
زن نورانی لبخند زد.
• بالاخره…
• چی؟
• داری قدرتت رو میپذیری.
آیلین ملایم کف دستش را بالا آورد.
سه قطعه نورانی اطرافش شروع به چرخیدن کردند.
سپس ناگهان…
به سمت آسمان معبد اوج گراهی شدند.
نور عظیمی سراسر شهر آستریا را پوشاند.
در بیرون معبد…
برجهای کریستالی روشن شدند.
خیابانهای خاموش درخشیدند.
و بعد از هزاران سال…
شهر گمشده مجدداً زنده شد.
ولی هممسیر با نور…
چیزی دیگر هم آشکار شد.
در دورترین بخش شهر…
پشت کوههای سنگی…
برجی عظیم از میان مه نمایان شد.
برجی که لحظهای قبل وجود نداشت.
همه با ناباوری به آن خیره شدند.
زن نورانی زمزمه کرد:
• اامان نشانه…
دل آیلین فرو ریخت.
• یعنی یکی از کلیدها اونجاست؟
زن سر تکان داد.
اما درست در همان لحظه…
تبسمش محو شد.
نگاهش به آسمان دوخته شد.
و رنگ از چهرهاش پرید.
• نه…
همه به بالا چشم دوختند.
در سقف عظیم غار…
شکافی تاریک باز شده بود.
و از قلب آن…
کف دستی عظیم و سیاه بیرون رسید.
دستی که به هیچ موجود زندهای شامگاهاهت نداشت.
و انگشتانش آرام به سمت شهر آستریا پایین میآمدند.
برای اولین بار…
حتی ریان هم بیاختیار یک قدم عقب راهی شد.
و زن نورانی با آوایی که از ترس میلرزید، گفت:
• اون بیدار شده…
کف دست عظیم سیاه از قلب شکاف آسمان پایین میوارد شد.
هیچکس حرکت نمیکرد.
هیچکس حتی نفس نمیکشید.
انگار خود زمان متوقف شده بود.
سایهای که آن کف دست روی شهر انداخته بود، تمام نور آستریا را کمرنگ کرده بود.
زن نورانی با ناباوری زمزمه کرد:
• غیرممکنه…
• هنوز نباید اینقدر قوی شده باشه…
مایا شمشیرش را محکمتر گراهی شد.
ارس یک قدم جلو آمد.
و بیاختیار جلوی آیلین از حرکت ایستاد.
مثل همیشگی.
مثل مدتی که او کودک بود.
اما این بار…
آیلین دیگر آن کودک کوچک نبود.
یکباره صوتی خندهای عمیق در سراسر شهر پیچید.
صدایی که انگار از همه جا میآمد.
از دیوارها.
از زمین.
از تاریکی.
و بعد صدایی ملایم شنیده شد.
• پس بالاخره پیدات کردم…
آیلین یخ کرد.
او را آوا نمیزد.
ولی میدانست مخاطب آن صدا خودش است.
• وارث…
نور بنفش اطراف آیلین لرزید.
ولی این بار دخترک فرار نکرد.
نگاهش را به شکاف آسمان دوخت.
• تو کی هستی؟
چند لحظه خاموشی برقرار شد.
سپس صوتی خنده دوباره متوجه شده شد.
• به زودی خواهی فهمید…
بهیکباره دست سیاه با سرعت به سمت شهر فرود وارد شد.
• مراقب باشین!
فریاد ارس در تالار پیچید.
همه خودشان را کنار کشیدند.
ثانیهای بعد…
انفجاری مهیب شهر را لرزاند.
برجهای کریستالی فرو ریخشتابزده.
موجی از سایه در خیابانها جاری شد.
و شکاف آسمان بزرگتر شد.
زن نورانی بهیکباره به سمت آیلین برگشت.
• باید همین الان بری!
• چی؟
• اامان نشانه ظاهر شده.
• تا وقتی اون رو پیدا نکنی، شانسی نداریم.
در همان لحظه…
برج دورکف دست بار دیگر درخشید.
ستونی از نور نقرهای از بالای آن به آسمان رسید.
همه آن را دیدند.
اولین نشانه.
اامان کلید.
ولی جاده رسیدن به آن آسان نبود.
چون میان آنها و برج…
نیمی از شهر فرو ریخته بود.
و صدها موجود سایهای در خیابانها پرسه میزدند.
ریان به برج خیره شد.
سپس تبسم کوتاهی زد.
• خب…
راونا اخم کرد.
• چرا اینجوری تبسم میزنی؟
• زیرا فکر کنم قراره بسیار خطرناک باشه.
الورا از دور اضافه کرد:
• فکر میکنی؟!
برای لحظهای همه لبخند زدند.
حتی وسط آن همه ترس.
حتی وسط آن همه آشوب.
ولی همان خنده کوتاه کافی بود.
تا بار دیگر یادشان بیاید چرا کنار هم هسشتابزده.
چرا هنوز تسلیم نشدهاند.
آیلین به خانوادهاش نگاه کرد.
به دوستانش.
و احساس کرد آماده است.
نه برای فرار.
بلکه برای روبهرو شدن با سرنوشتش.
او قدمی به جلو برداشت.
نور بنفش در چشمانش درخشید.
و آرام گفت:
• بریم اولین نشانه رو پیدا کنیم.
در همان لحظه…
در قلب تاریکترین بخش آستریا…
دو دیده سرخ باز شدند.
این بار نه در سایهها.
بلکه روی چهرهای واقعی.
چهره مردی که روی تختی از سنگ سیاه نشسته بود.
و لبخندی آرام بر لب داشت.
• بیا وارث…
• من منتظرتم.
باد سردی میان خرابههای آستریا میوزید.
شهر زنده شده بود.
ولی نه آنطور که باید.
نور کریستالها هنوز میدرخشید.
ولی میان آن نورها…
سایهها هم بیدار شده بودند.
گروه در پلههای معبد ایستاده بودند.
و به برج دورکف دست نگاه میکردند.
همان برجی که اامان نشانه در آن قرار داشت.
ستون نور نقرهای هنوز از بالای آن به آسمان میرسید.
مایا آرام گفت:
• چقدر تا اونجا فاصله داریم؟
مرد ناشناس پاسخ داد:
• اگر مسیر عادی باز بود، کمتر از یک ساعت.
ارس به خیابانهای ویران خیره شد.
• و الان؟
• اگر زنده بمونیم، شاید بیشتر.
الورا اخم کرد.
• عاشق جوابهاتم.
گروه حرکت کرد.
آیلین در وسط جمع راه میراهی شد.
برفی بالای سرشان پرواز میکرد.
و کریستال نقرهای ملایم آهسته میدرخشید.
چند دقیقه اول ساکت گذشت.
ولی ناگهان…
برفی جیغ کوتاهی کشید.
• برفی؟
پرنده سفید پایین رسید.
و روی شانه آیلین جای گرفت.
در همان لحظه…
آوای خشخش عجیبی از خرابههای اطراف گوش داده شد.
همه توقف کردند.
راونا شمشیرش را بیرون کشید.
ریان اطراف را چشم دوخت.
اما چیزی مشاهده کرده نمیشد.
سپس…
چند سایه از پشت ستونهای شکسته بیرون آمدند.
دیدهان سرخ.
بدنهایی ساخته شده از مه سیاه.
و پنجههایی قد بلند و تیز.
یکی از آنها غرش کرد.
و بقیه به سمت گروه حمله بردند.
نبرد آغاز شد.
ارس جاده را بست.
مایا موجی از آب را میان خیابان فرستاد.
راونا و ریان کنار هم جنگیدند.
هر بار که یکی از موجودات به دیگری نزدیک میشد…
آن دو بدون حتی چشم دوختن به هم، حمله را دفع میکردند.
چنان هماهنگ بودند که انگار سالها در کنار هم جنگیدهاند.
الورا از پشت سر فریاد زد:
• میشه بعداً درباره نگاههای عاشقانهتون حرف بزنیم؟!
راونا وسط نبرد لبخند زد.
• ساکت شو الورا!
اما در همان لحظه…
یکی از موجودات از پشت سر به سمت آیلین پرید.
بهشدت تند.
بهشدت نزدیک.
همه دیر متوجه شدند.
ولی آیلین نهراسید.
برای اامان بار…
غریزی عمل کرد.
دستش را بالا آورد.
نور بنفش در اطراف انگشتانش جمع شد.
و ناگهان…
رشتهای از نور از کف دستش خارج شد.
موجود سایهای در هوا متوقف شد.
انگار وقت برایش از حرکت ایستاده باشد.
سپس…
به هزاران ذره نور تبدیل شد.
و ناپدید شد.
همه ساکت شدند.
حتی خود آیلین.
• من…
• این کارو کردم؟
زن نورانی که هنوز در کریستال حضور داشت، ساکت گفت:
• این فقط آغازشه.
چند ساعت بعد…
گروه بالاخره به نیمه راه برج رسید.
ولی آنجا چیزی دیدند که انتظارش را نداشتند.
در مرکز میدان بزرگی…
مجسمهای عظیم قرار داشت.
مجسمه یک جنگجو.
با شمشیری در کف دست.
و روی پایه آن…
نوشتهای باستانی حک شده بود.
آیلین نزدیک رفت.
به محض لمس سنگ…
نوشتهها شروع به درخشیدن کردند.
و صوتیی در میدان پیچید.
«تنها وارث میتواند مسیر را بگشاید.»
زمین لرزید.
و یکباره…
در زیر پای مجسمه شکافی باز شد.
پلههایی قدیمی به سمت اعماق زمین آشکار شدند.
مرد ناشناس رنگش پرید.
• نه…
ارس فوراً متوجه شد.
• چی شده؟
مرد به تاریکی زیر پلهها خیره شد.
و برای اولین بار از زمانی که آیلین او را مشاهده کرده بود…
ترس در چهرهاش ظاهر شد.
• من این مکان رو میشناسم…
آیلین با تعجب نگاهش کرد.
• مگه نگفتی قبلاً اینجا نبودی؟
مرد خاموشی کرد.
چند ثانیه.
و سپس آهسته گفت:
• چون بخشی از گذشته من… همین پایین دفن شده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن