پارت56
همگی یکییکی دور میز بیضیشکل نشستیم.
رئیس در رأس میز قرار گرفت و بقیه در خاموشی چشمبهراه ماندند.
نور زرد چراغهای بالای سر، فقط میز را روشن میکرد و چهرهی افراد همچنان پشت نقابها پنهان بود.
هیچکس حرفی نمیزد.
بعد از چند ثانیه، رئیس دستانش را روی میز گذاشت و با صدایی محکم بیان کرد:
(امشامگاه یک عضو جمتوجه شد در جمع ما حضور داره…)
همه نگاهها به سمت رها چرخید.
او کمی مردد سرش را به نشانهی سلام تکان داد.
رئیس ادامه داد:
(خانم رها… میدونی برای چه اینجایی؟)
قبل از اینکه رها جوابی بدهد، آرام بیان کردم:
(نه. هنوز چیزی بهش ناظهار کردم.)
رئیس سری تکان داد.
(پس بهتره حقیقت رو از همینجا بشنوه.)
چند لحظه خاموشی کرد؛ انگار میمیل داشت مطمئن شود همه با دقت گوش میکنند.
(ما مدتهاست افراد مختلف رو زیر نظر داریم؛ میزان هوش، قدرت تحلیل، توانایی تصمیمگیری، حفظ ملایمش زیر فشار و وفاداریشون رو بررسی میکنیم.)
نگاهش روی رها ثابت ماند.
(نتیجهی بررسیها نشون داد که تو از نظر توانایی، یکی از بهترین گزینههایی هستی که تا امروزگار دیدیم. به همین قلبیل مصمم شدیم عضوی از این انجمن بشی.)
رها ملایم سؤال کرد:
(چه انجمنی؟)
رئیس تبسم سردی زد.
(انجمن نابودی.)
خاموشی سنگینی سالن را فرا گرفت.
رها با تعجب اطرافش را خیره شد.
(منظورتون از نابودی چیه؟)
رئیس آهسته از جایش قد بلند شد.
(هفت ساله که داریم روی یک هدف کار میکنیم.)
چند قدم کنار میز جاده رفت.
(هفت ساله که حیاتهامون زیر و رو شده…)
صدایش ساکتتر ولی تلختر شد.
(همهی ما یک دشمن مشترک داریم…)
چند نفر از حاضران بیاختیار مشتهایشان را گره کردند.
رئیس با لحنی پر از نفرت گفت:
(نیلارا رادمنش…)
با متوجه شدن آن اسم، فضای سالن به شکل محسوسی سنگین شد.
حتی از پشت نقابها هم میشد انزجار را در چهرهی افراد حس کرد.
رئیس ادامه داد:
(بعضیها اون رو با لقب “ملکهی کابوس” میشناسن.)
نفسی عمیق کشید.
(اون امپراتوری من رو از بین برد… نفوذم رو گحرکت کرد… و باعث شد آدمهای زیادی همهچیزشون رو از کف دست بدن. اینجا هر کسی داستان خودش رو داره؛ هر کسی زخمی از گذشته با خودش آورده.)
رها با دقت گوش میداد.
(پس هدفتون… مقابله با اونه؟)
رئیس بدون مکث پاسخ داد:
(هدف ما پایان دادن به نفوذ و قدرت اونه.)
در همین لحظه، رادمان که تا آن موقع ساکت مانده بود، روی میز خم شد و با آوایی سرد اظهار کرد:
(فقط یک نفر نیست…)
همه به طرف او برگششتابزده.
رادمان نگاهش را میان افراد چرخاند و ادامه داد:
(نیلارا تنها نیست. تا وقتی آریو کنارش از حرکت ایستاده، این معاقلبه هیچوقت به نفع ما تموم نمیشه.)
خاموشیی سنگین بر سالن حاکم شد.
رئیس بدون اینکه حرفی بزند، فقط به رادمان خیره شد؛ انگار میخواست ببیند ادامهی حرفش چه خواهد بود.
رادمان هنوز به پشتی صنقلبی تکیه نداده بود.
(نیلارا و آریو… هر دو باید از سر راه ما کنار برن.)
چند نفر زیر لب با او موافقت کردند.
ولی من ساکت مانده بودم.
ناگهان چیزی در ذهنم جرقه زد.
**آریو.**
همان اسمی که چند ساعت قبل روی صفحهی گوشی رها مشاهده کرده بودم.
نگاههایم ناخودآگاه روی رها ثابت ماند.
یادم آمد وقتی در خانهاش منتظر بودم، گوشیاش روی مبل لرزید.
نامی که روی صفحه ظاهر شده بود:
**آریو 
**
و زیر آن پیام:
**«عزیزم، به محض اینکه بتونم باهات تماس میگیرم…»**
آن لحظه فقط اندیشیده بودم آریو احتمالاً کسی است که با او رابطه دارد.
اما حالا…
رادمان داشت از آریو حرف میزد.
مردی که ظاهراً نزدیکترین فرد به نیلارا بود.
نگاهم را از رها گرفتم و به میز دوختم.
ممکن بود فقط یک تشابه اسمی باشد.
ولی چرا حس عجیبی داشتم؟
چرا درست همان شب، زنی که قرار بود برای اامان بار وارد این انجمن شود، با مردی به نام آریو در ارتباط بود؟
مجدداً به رها نگاه کردم.
ساکت نشسته بود.
ولی چیزی در راهی شدارش تغییر کرده بود.
انگشتانش را زیر میز در هم قفل کرده بود و بیش از حد ساکت شده بود.
رئیس رو به او کرد.
(خب رها… حالا که حقیقت رو میدونی، انتخاب با خودته. میتونی همین امشامگاه از اینجا بری و وانمود کنی هیچوقت ما رو ندیدی… یا کنار ما بمونی و در مقابله با نیلارا همکاری کنی.)
رها برای چند ثانیه خاموشی کرد.
نگاهش را پایین انداخت.
بعد ملایم اضافه کرد:
(قبل از اینکه تصمیم بگیرم، میخوام بدونم دقیقاً چه اتفاقی بین شما و نیلارا افتاده.)
رئیس شروع به توضیح دادن کرد.
ولی من دیگر به حرفهایش گوش نمیدادم.
ذهنم جای دیگری بود.
**آریو.**
چند بار اسمش را در ذهنم تکرار کردم.
نگاهم بار دیگر به رها افتاد.
اگر آریو واقعاً نزدیک نیلارا بود…
پس رها چه کسی بود؟
و مهمتر از آن…
**چرا آریو به او پیام میداد؟**
برای اولین بار از وقتی او را شناخته بودم، چیزی در وجودم به من هشدار میداد که باید بیشتر مراقب باشم.
ولی هنوز برای قضاوت زود بود.
باید مطمئن میشدم.
و برای مطمئن شدن…
نباید میگذاشتم رها بفهمد که به او شک کردهام.
رها:
نمیدانستم دقیقاً چه حسی دارم.
میترسیدم؟
نه…
دلواپس بودم؟
خیلی.
آنقدر که قلبم بیوقفه به سینهام میکوبید، اما چهرهام چیزی را نشان نمیداد. فقط ملایم نشسته بودم و به آدمهایی نگاه میکردم که یکییکی روبهرویم قرار گحرکت کرده بودند؛ آدمهایی که قرار بود از این لحظه به بعد، دشمنان من باشند.
دشمنانی که با خونسردی دروغ میبافسریع.
من کی همسر و فرزند این رئیس بزرگ را کشته بودم؟
من کی پدر و مادر این آدمها را به قتل رسانده بودم؟
چه مدتی؟
کجا؟
چطور ممکن بود تمام این جنایتها را انجام داده باشم و حتی خودم خبر نداشته باشم؟
دروغ بود.
همهاش دروغ محض بود.
قلبم میمیل داشت همان لحظه از جایم کشیده شوم.
گریمم را پاک کنم.
لنزها را از چشمانم بیرون بیاورم و بگذارم آن چشمهای مشکی و نافذ، همان چشمانی که پنهانشان کرده بودم، برای اامان بار روبهروی همهشان قرار بگیرد.
قلبم میتمایل داشت تکتکشان را نگاه کنم.
یکییکی.
آنقدر مستقیم که نتوانند حتی یک ثانیه به دروغهایشان ادامه بدهند.
دلم میخواست بگویم:
(همه اینها کار رئیس نامردتان است.)
(من هیچوقت کف دست خودم یا افرادم را به خون یک انسان بیگناه آلوده نکردهام و نخواهم کرد.)
(فقط به خاطر اینکه من یک زنم… فقط به خاطر اینکه از یک مرد سالخورده، قدرتمندتر و نافذترم، رئیس شما با من دشمن شده.)
ولی سکوت کردم.
چراکه هنوز وقتش نرسیده بود.
من برای این لحظه آنهمه زحمت نکشیده بودم که با یک حرکت احساسی همهچیز را خراب کنم.
من تازه وارد این انجمن شده بودم.
آنها هنوز نمیخبر داشتند چه کسی روبهرویشان قرار گرفته است.
هنوز نمیدانستند پشت این چهره ملایم و بیگناه، چه کسی پنهان شده.
لبخند خیلی محوی روی لبم قرار گرفت.
اگر قرار بود این انجمن علیه من باشد…
پس من هم قرار نبود فقط از خودم دفاع کنم.
من قرار بود از ریشه نابودش کنم.
مثل ریشههای سیاه و خزندهای که ملایمساکت در دل زمین پخش میشوند و وقتی بالاخره متوجه شده میشوند، دیگر چیزی برای نجات باقی نمانده است.
سرم را کمی بالا گراهی شدم و نگاهم را روی رئیس ثابت کردم.
شاید فکر میکرد یک زن جوان و تازهوارد را روبهرویش نشانده.
ولی اشتباه میکرد.
او هنوز نمیاطلاع داشت چه کسی را به دشمنی دعوت کرده است.
نوشته ملکه کابوس ها پارت ۵۶ اولین بار در . پمشاهده کردار شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن