ملکه کابوس ها پارت ۵۵

پارت55

حدود ساعت یک ظهر بود که امیررضا پرونده‌ی روی میز را بست و خودکارش را کنار گذاشت.

نگاهی به ساعت مچی‌اش انداخت و با خستگی شیرینی کش‌وقوسی به گردنش داد.

بعد سرش را بلند کرد و نگاهم کرد.

تبسم محوی روی لبش نشست.

(رها…)

نگاهم را از روی لپ‌تاپ برداشتم.

(جانم؟)

با خنده بیان کرد:

(شما گرسنه نیستید؟)

(بسیار زیاد)

از جایش بلند شد.

(پس قبل از اینکه مجبور بشم کل آشپزخونه‌ی شرکت رو در اختیارت بذارم، بریم ناهار.)

کیفم را برداشتم.

(پیشنهاد خوبیه.)

—

چند دقیقه بعد، وارد رستوران لوکس روبه‌روی شرکت شدیم.

رستوران شلوغ بود، اما فضای ساکتی داشت. نور طلایی لوسترها روی میزهای چوبی افتاده بود و عطر نان تازه و استیک، اشتها را چند برابر می‌کرد.

کنار پنجره نشستیم.

گارسون با احترام نزدیک شد.

(سفارشتون؟)

بدون اینکه زیاد به منو نگاه کنم، اضافه کردم:

(یه استیک لطفاً.)

امیررضا هم منو را بست.

(برای من هم یه استیک با مخلفات.)

گارسون سفارش را نوشت و راهی شد.

امیررضا آرنجش را روی میز گذاشت.

(خب رها… حالا که قرار شده همکار باشیم، بد نیست یکم همدیگه رو بشناسیم.)

لبخند زدم.

(بجویا شد.)

(اول من؟)

(بله.)

چند ثانیه به صورتم نگاه کرد و گفت:

(اامان چیزی که درباره‌ی آدم‌ها توجهت رو جلب می‌کنه چیه؟)

کمی اندیشیدم.

(چشم‌هاشون.)

(چرا؟)

(زیرا آدما می‌تونن به زبونشون دروغ بگن… اما دیده‌هاشون نه.)

امیررضا آرام سر تکان داد.

(جواب قشنگی بود.)

بعد با لبخند ادامه داد:

(حالا یه سؤال سخت‌تر می‌پرسم.)

(بفرمایید.)

(اگه فقط می‌تونستی سه تا ویژگی برای دوست صمیمیت انتخاب کنی، چی بودن؟)

بدون مکث اظهار کردم:

(وفاداری… آواقت… و اینکه کنارم نقش بازی نکنه.)

نگاهش برای لحظه‌ای جدی شد.

(به نظرم روی وفاداری به‌شدت حساسی.)

لبخندم کمی محو شد.

(آره…)

تند موضوع را عوض کردم.

(حالا نوبت منه.)

با خنده گفت:

(بفرمایید، ببینم بازجویی شروع شد.)

(بزرگ‌ترین نقطه ضعفتون چیه؟)

چند ثانیه فکر کرد.

(کنجکاوی.)

لبخند زدم.

(نه… اون نقطه ضعف نیست.)

(هست.)

(چطور؟)

(چراکه همیشه می‌خوام از همه چیز سر دربیارم، حتی چیزایی که نباید بدونم. چند بار هم بابتش دردسر کشیدم.)

سرم را تکان دادم.

(خب… این یکی رو قبول دارم.)

همان لحظه گارسون غذاها را آورد.

بشقاب استیک را مقابلم گذاشت.

بی‌اختیار اظهار کردم:

(وای… چه بوی خوبی…)

امیررضا با خنده نگاهم کرد.

(رها…)

سرم را بلند کردم.

(بله؟)

(به استیک اونجوری نگاه نکن… احساس می‌کنم اگه پنج دقیقه دیرتر آورده بودن، منو هم می‌خوردی.)

چند لحظه مات نگاهش کردم.

بعد هر دو هم‌مدت زدیم زیر خنده.

با خنده اظهار کردم:

(قول نمی‌دم همچین اتفاقی نمی‌افتاد.)

امیررضا با خنده چاقو و چنگالش را برداشت.

(خیالم راحت شد… پس بهتره زودتر غذا بخوریم، قبل از اینکه مدیر آینده‌ی شرکت از گرسنگی تصمیم بگیره رئیس فعلی رو هم به منوی امروزگار اضافه کنه.)

این بار آوای خنده‌ی هر دوی ما در فضای ملایم رستوران پیچید و برای اامان بار، احساس کردم رابطه‌ی خشک مدیر و متقاضی، کم‌کم جای خودش را به یک دوستی صمیمی و راحت می‌دهد.

چند دقیقه‌ای در خاموشی مشغول خوردن غذا بودیم.

آوای برخورد آهسته چاقو و چنگال با بشقاب، تنها صدایی بود که بینمان متوجه شده می‌شد.

امیررضا بعد از نوشیدن جرعه‌ای آب، نگاهم کرد و لبخند زد.

(رها… اگه فضولی نباشه، می‌تونم یه سؤال شخصی بپرسم؟)

تکه‌ای از استیک را بریدم و گفتم:

(تا وقتی به‌شدت شخصی نباشه، بجویا شد.)

با خنده گفت:

(قول میدم زیاد اذیتت نکنم.)

سرم را به نشانه‌ی تأیید تکان دادم.

(خانواده‌ات… ایران زیستن می‌کنن؟)

برای چند لحظه مکث کردم.

بعد ساکت گفتم:

(نه.)

(پس کجان؟)

(خارج از کشور.)

امیررضا با کنجکاوی گوش می‌داد.

تبسم کمرنگی زدم.

(پدر و مادرم همیشه دوست داشتن من پزشک بشم. از بچگی همه چیز رو برام برنامه‌ریزی کرده بودن؛ مدرسه، دانشگاه، حتی آینده‌م.)

نفسی ساکت کشیدم.

(اما من هیچ‌وقت پزشکی رو دوست نداشتم.)

(پس به تجارت علاقه داشتی؟)

تبسمم واقعی‌تر شد.

امیررضا با علاقه گفت:

(پس از بچگی هدفت مشخص بوده.)

سر تکان دادم.

(وقتی زمان انتخاب رشته رسید، اختلافمون خیلی جدی شد. اونا اصرار می‌کردن پزشکی بخونم و من حاضر نبودم از رویاهام کف دست بکشم.)

چند لحظه به لیوان آبم خیره شدم.

(آخرش قصد کردم ازشون جدا بشم.)

امیررضا با تعجب نگاهم کرد.

(تنهایی؟)

(آره.)

لبخند تلخی زدم.

(از اونجایی که وطن خودم رو به هر جای دیگه‌ای ترجیح می‌دادم، برگشتم ایران. چند ساله اینجام و مستقل زیستن می‌کنم.)

امیررضا با تحسین نگاهم کرد.

(تصمیم سختی بوده.)

(بود… اما هیچ‌وقت ازش پشیمون نشدم.)

لبخند زد.

(آدمی که برای رویاش بجنگه، قابل احترامه.)

تشکر کوتاهی کردم.

بعد او جویا شد:

(خواهر یا برادر نداری؟)

بدون مکث جواب دادم:

(نه… تک‌فرزندم.)

(پس حسابی لوس بزرگ شدی.)

با خنده اظهار کردم:

(این تهمت محضه.)

(یعنی هیچ‌وقت لوس نبودی؟)

(حداکثر… یکم.)

هر دو لبخند زدیم.

بعد من جویا شدم:

(حالا شما… از خانوادتون بگید.)

لبخند روی لبش ملایم‌تر شد.

چنگالش را روی بشقاب گذاشت.

(پدرم وقتی هفت سالم بود، توی یه تصادف از دنیا راهی شد.)

تبسم از روی صورتم محو شد.

آرام اضافه کردم:

(متأسفم…)

سرش را تکان داد.

(به‌شدت از خاطراتم ازش کمه… اما همون چند تا خاطره، هنوز برام ارزشمندن.)

برای چند لحظه سکوت کرد.

بعد تبسم گرمی زد.

(ولی مادرم… همه‌ی جهانمه.)

دیده‌هایش برق زد.

(رابطه‌مون بسیار صمیمیه. هم مادرمه، هم بهترین دوستم.)

لبخند زدم.

(خوش به حالتون.)

با همان لبخند ادامه داد:

(مطمئنم از دیدنت به‌شدت شاد میشه.)

متعجب نگاهش کردم.

(یعنی چی؟)

خندید.

(یعنی یه روزگار حتماً باهاش آشنات می‌کنم. مطمئنم خیلی دوستت خواهد داشت.)

لبخند کمرنگی زدم.

(باعث افتخاره.)

ولی تبسمش بسیار زود محو شد.

نگاهش روی لیوان آب ثابت ماند.

صدایش ساکت‌تر از قبل شد.

(البته… فقط مادرم نیست.)

نگاهش کردم.

(یه خواهر هم داشتم.)

لحنش آن‌قدر دلگیر بود که دلم فشرده شد.

نفسی عمیق کشید.

(حدود پنج سال پیش از دستش دادم.)

برای چند ثانیه هیچ‌کدام حرفی نزدیم.

غم را می‌شد در نگاهش دید.

آن مردی که همیشه تبسم می‌زد و با شوخی فضا را عوض می‌کرد، حالا فقط به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده بود.

آهسته گفتم:

(متأسفم… واقعاً متأسفم.)

تبسم تلخی زد.

(بعضی داغ‌ها با گذشت زمان کوچیک نمی‌شن… فقط آدم یاد می‌گیره باهاشون زیستن کنه.)

نمی‌اطلاع داشتم چه بگویم.

هیچ جمله‌ای برای آهسته کردن چنین دردی کافی نبود.

فقط کف دستم را آرام روی میز جلو بردم و برای چند لحظه روی کف دستش گذاشتم.

(مطمئنم… هرجا که باشه، به داشتن برادری مثل شما افتخار می‌کنه.)

امیررضا به دستم چشم دوخت.

بعد تبسم محوی زد.

لبخندی که هنوز غم، از پشت آن پیدا بود.

(ممنون، رها…)
.
.

بعد از یک روز طولانی و خسته‌کننده، بالاخره به خانه رسیدم.

کلید را روی میز انداختم و با خستگی خودم را روی کاناپه رها کردم.

همان لحظه صوتی اعلان گوشی کشیده شد.

نگاهی به صفحه انداختم.

**امیررضا:**
(میشه آدرس خونتون رو داشته باشم؟)

ابروهایم بالا رفت.

برای چه آدرس خانه‌ام را می‌خواست؟

چند ثانیه مکث کردم، ولی در نهایت نوشتم:

(حتماً.)

لوکیشن منزل را برایش فرستادم.

گوشی را کنار گذاشتم.

نگاهم بی‌اختیار به ساعت افتاد.

از آریو هنوز خبری نبود.

چند بار با او تماس گحرکت کرده بودم…

ولی هیچ‌کدام را جواب نداده بود.

لب پایینم را بین دندان‌هایم گحرکت کردم.

(کجایی آریو…)

نگرانی آرام‌آهسته در دلم ریشه می‌دواند.

حدود نیم ساعت بعد

زنگ منزل به آوا درآمد.

از جا کشیده شدم.

در را باز کردم.

با متوجه شدن امیررضا، ناخودآگاه متعجب شدم.

کت سرمه‌ای تنش بود و کف دسته‌ای گل سفید در کف دست داشت.

تبسم گرمی زد.

(سلام، رها.)

(سلام…!)

متعجب نگاهش کردم.

(شما اینجا؟)

گل را کمی بالا آورد.

(می‌تونم بیام داخل؟)

از جلوی در کنار رفتم.

(حتماً، بفرمایید.)

وارد خونه شد.

نگاهش کوتاه در فضای منزل چرخید.

من هم در را بستم.

او روی مبل قرار گرفت و جعبه‌ی کوچکی را از جیب کتش بیرون آورد.

روی میز گذاشت.

(این برای شماست.)

جعبه را باز کردم.

کف دستبند نقره‌ای محبوبم داخلش بود.

دیده‌هایم گرد شد.

(وای… اصلاً یادم راهی شده بود.)

خنده‌ای کردم.

(حتماً توی شرکت جا گذاشته بودمش.)

امیررضا هم لبخند زد.

(روی میز اتاقم مونده بود.)

کف دستبند را بستم.

(بسیار ممنون که خودتون زحمت کشیدید آورمتوجه شد.)

دستش را تکان داد.

(فقط برای کف دستبند نیومدم.)

متعجب نگاهش کردم.

(پس؟)

لبخندش عمیق‌تر شد.

(خبر دیگه هم دارم.)

(چی؟)

(امشامگاه یه جلسه‌ی معارفه داریم. همه‌ی مدیران ارشد حضور دارن و بهتره شما هم باشید.)

متعجب به ساعت چشم دوختم.

(این وقت شب؟)

لبخند زد.

(شرکت ما ساعت کاری مشخصی نداره. مخصوصاً مدیرها.)

بعد با شیطنت ادامه داد:

(اونجا همه‌چیز رو کامل براتون توضیح می‌دیم.)

سرم را تکان دادم.

(باشه… فقط ده دقیقه به من وقت بدید آماده بشم.)

(حتماً.)

به سمت اتاقم حرکت کردم.

—

**از زبان امیررضا**

همین که رها وارد اتاق شد، نگاهم ناخودآگاه در خانه چرخید.

منزل، برخلاف تصورم، پر از تجمل نبود.

همه‌چیز ساده، اما با سلیقه انتخاب شده بود.

ترکیب رنگ سفید و سبز، فضای خانه را آرام و قلبنشین کرده بود.

چند گلدان طبیعی کنار پنجره قرار داشت و عطر ملایم گل‌های یاس در فضا پیچیده بود.

قاب‌های کوچکی روی دیوار نصب شده بودند؛ بیشترشان طرح‌های معماری و ساختمان‌های مدرن بودند.

با خودم لبخند زدم.

**همه‌چیز این خونه، شامگاهیه خودش بود…**
آرام، مرتب و باوقار.

نگاهم روی گوشی رها که روی مبل جا مانده بود افتاد.

همان لحظه گوشی شروع به لرزیدن کرد.

بدون قصد فضاما، ناخودآگاه صفحه‌اش روشن شد.

روی صفحه نوشته بود:

** آریو **

و زیر اسمش، پیش‌نمایش آخرین پیام مشاهده کرده می‌شد:

**«عزیزم، به محض اینکه بتونم باهات تماس می‌گیرم…»**

چند لحظه به صفحه‌ی گوشی خیره ماندم.

لبخند محوی زدم و نگاهم را از گوشی گرفتم.

در همان لحظه، صوتی قدم‌های رها از داخل اتاق به گوش رسید و تند نگاهم را به سمت پنجره برگرداندم؛ انگار اصلاً متوجه لرزش گوشی نشده بودم
.
.
.
قبل از اینکه سوار ماشین بشویم، درِ سمت شاگرد را برای رها باز کردم.

تبسم کوتاهی زد.

(ممنون.)

(خواهش می‌کنم.)

وقتی قرار گرفت، در را بستم و خودم هم پشت فرمان نشستم.

ماشین آهسته از پارکینگ خارج شد.

چند دقیقه اول، فقط صوتی موسیقی ملایمی که از ضبط پخش می‌شد، بینمان جریان داشت.

نگاهم بی‌اختیار به رها افتاد.

دستش را روی کیفش گذاشته بود و بی‌هدف بیرون را نگاه می‌کرد.

ذهنم ولی جای دیگری بود…

**آریو…**

همان اسمی که روی صفحه‌ی گوشی‌اش دیده بودم.

دوست‌پسرش بود؟

نامزدش؟

یا فقط یک دوست صمیمی؟

قلبم می‌خواست بپرسم.

بسیار هم قلبم می‌میل داشت.

ولی نه…

فضاما در زندگی شخصی دیگران، هیچ‌وقت جزو عادت‌هایم نبود.

اگر خودش روزی بخواهد، تعریف می‌کند.

سکوت را شکستم.

(رها…)

سرش را به سمتم چرخاند.

(بله؟)

(این یه جلسه‌ی معماما نیست.)

اخم ظریفی بین ابروهایش قرار گرفت.

(یعنی؟)

کف دستم را داخل داشامگاهورد بردم و جعبه‌ی کوچکی بیرون آوردم.

به سمتش گرفتم.

(این برای شماست.)

جعبه را باز کرد.

داخلش یک نقاب مشکی مات قرار داشت؛ ساده، اما به‌شدت شیک، که فقط چشم‌ها را نمایان می‌گذاشت.

با تعجب آن را برداشت.

(نقاب؟)

(باید بزنیش.)

متعجب نگاهم کرد.

(برای چی؟)

تبسم کمرنگی زدم.

(وقتی برسیم، خودت می‌فهمی.)

چند لحظه به نقاب خیره ماند.

انگار هزار سؤال در ذهنش شکل گرفته بود، اما ترجیح داد چیزی نپرسد.

فقط آن را روی پاهایش گذاشت.

ادامه‌ی مسیر در سکوت گذشت.

هرچه از شهر دورتر می‌شدیم، خیابان‌ها خلوت‌تر می‌شدند.

ساختمان‌های بلند جای خودشان را به جاده‌های تاریک و بیابانی دادند.

چراغ‌های شهر، کم‌کم پشت سرمان محو شدند.

بعد از حدود چهل دقیقه رانندگی، ماشین را کنار یک سوله‌ی عظیم متوقف کردم.

سوله، درست وسط بیابانی وسیع قرار داشت.

اطرافش فقط خاک بود و سکوت…

چند برج نورافکن، محوطه را مثل روز روشن کرده بودند.

ماشین‌های شاسی‌کشیده مشکی‌رنگ، منظم در دو طرف پارک شده بودند و مردانی با کت‌وشلوارهای تیره و بی‌سیم در گوش، اطراف محوطه قدم می‌زدند.

هیچ تابلویی روی ساختمان متوجه شده نمی‌شد.

نه اسمی…

نه نشانی…

فقط یک سوله‌ی فلزی عظیم با درهای فولادی که بیشتر به یک پایگاه مخفی شباهت داشت تا محل برگزاری جلسه.

از ماشین پیاده شدم.

رها هم آرام از ماشین پایین رسید.

جعبه را از دستش گحرکت کردم و نقاب خودم را زدم.

بعد به او نگاه کردم.

(وقتشه.)

رها نفس عمیقی کشید و نقاب را روی صورتش گذاشت.

با وجود نقاب هم می‌شد اضطرابش را فهمید.

کف دست‌هایش را به هم قفل کرده بود و نگاهش مدام بین نگهبان‌ها و ساختمان می‌چرخید.

کنارش رفتم.

آرام کف دستش را گحرکت کردم.

کمی جا خورد.

به نگاه‌هایش نگاه کردم و با لحنی مطمئن اضافه کردم:

(آروم باش، رها…)

(تا وقتی کنار منی، هیچ اتفاقی برات نمی‌افته.)

نگاهش برای لحظه‌ای روی صورتم ثابت ماند.

بعد نفس عمیقی کشید و آهسته سرش را تکان داد.

(باشه…)

به سمت درِ بزرگ سوله حرکت کردیم.

دو نگهبان تنومند با لباس‌های یککف دست مشکی جلو وارد شدند.

یکی از آن‌ها بدون حرف، درِ فلزی عظیم را باز کرد.

آوای کشیده شدن فلز در فضای ساکت بیابان پیچید.

همین که وارد شدیم…

رها ناخودآگاه از حرکت از حرکت ایستاد.

داخل سوله، با چیزی کاملاً غیرمنتظره روبه‌رو شد.

سوله از بیرون متروکه به نظر می‌رسید، ولی داخل آن، سالنی مجلل و باشکوه ساخته شده بود.

کف از سنگ مرمر مشکی براق پوشیده شده بود و لوسترهای کریستالی بزرگ از سقف بلند آویزان بودند. در دو طرف سالن، ده‌ها مرد و زن با لباس‌های رسمی و نقاب‌های متفاوت توقف کرده بودند؛ نقاب‌هایی طلایی، نقره‌ای، سفید و مشکی که هویت هیچ‌کس را آشکار نمی‌کرد.

در انتهای سالن، سکویی مرتفع قرار داشت و پشت آن، صنقلبی‌هایی با طراحی کلاسیک مشاهده کرده می‌شد.

همه با ورود ما، برای چند لحظه سکوت کردند…

و نگاه ده‌ها جفت چشم، هم‌وقت روی رها ثابت ماند.

نوشته ملکه کابوس ها پارت ۵۵ اولین بار در . پمتوجه شدار شد.