ملکه کابوس ها پارت ۱۹

پارت19
(یک هفته قبل از مهمانی…)

اتاق جلسات برج، در سکوت فرو راهی شده بود.

تمام مدیران ارشد دور میز جای گرفته بودند.

دیده‌ها به نیلارا دوخته شده بود.

او بدون اینکه پرونده‌ی مقابلش را ببندد، بیان کرد:

(از امروز…)

(پرونده‌ی داریوش، از مسئولیت مستقیم من خارج میشه.)

چند نفر ناباورانه به هم خیره شدند.

یکی از اعضا با تعجب اظهار کرد:

(خانم رئیس… یعنی چی؟)

نیلارا نگاهش را از روی پرونده برداشت.

(تقریباً یک ماهه که همه‌ی سرنخ‌ها رو دنبال کردیم.)

(هیچ نتیجه‌ای نگحرکت کردیم.)

(ادامه دادن همین مسیر، فقط اتلاف وقته.)

خاموشی سنگینی روی اتاق افتاد.

نیلارا ادامه داد:

(از این لحظه…)

(مسئامات پیدا کردن داریوش، با سامیاره.)

همه‌ی نگاه‌ها به سمت سامیار چرخید.

سامیار بدون هیچ واکنشی فقط سر تکان داد.

(متوجه شدم.)

نیلارا پوشه‌ی قطور پرونده را روی میز گذاشت.

(تمام اطلاعات اینجاست.)

(هر تصمیمی لازم باشه، خودت می‌گیری.)

سامیار پوشه را برداشت.

(پیداش می‌کنم.)

نیلارا فقط گفت:

(امیدوارم.)

بعد از جایش قد بلند شد.

(جلسه تمومه.)

…

یکی‌یکی از اتاق خارج شدند.

فقط سامیار ماند.

نیلارا پشت پنجره توقف کرده بود.

چند ثانیه بعد اضافه کرد:

(در رو ببند.)

سامیار در را بست.

اتاق در سکوت فرو رفت.

نیلارا بدون اینکه برگردد، گفت:

(تا یک ماه آینده، من توی برج نیستم.)

سامیار اخم کرد.

(کجا میری؟)

(استرالیا.)

(الان؟)

(بیشتر از شش ساله حتی چند روز هم از کار فاصله نگراهی شدم.)

(به استراحت احتیاج دارم.)

سامیار چند لحظه او را خیره شد.

(به‌شدت عجیب نیست؟)

نیلارا بالاخره برگشت.

(شاید…)

(اما تصمیمم عوض نمیشه.)

بعد کف دسته‌ای کلید و یک کارت مخصوص را روی میز گذاشت.

(تا وقتی برگردم…)

(تمام اختیارات من با توئه.)

سامیار با دقت به کلیدها نگاه کرد.

(اعتماد بزرگیه.)

(مجبورم.)

نیلارا مکث کوتاهی کرد.

(نذار شرکت از روال عادی خارج بشه.)

(و پرونده‌ی داریوش رو هم ببند…)

(مگر اینکه سرنخ قطعی پیدا کنی.)

سامیار سر تکان داد.

(درک کردم.)

…

چند دقیقه بعد…

محمد وارد دفتر شد.

(خانم رئیس، کاری داشتین؟)

نیلارا کیفش را برداشت.

(برای فردا، یه ویلای ساحلی توی استرالیا اجاره کن.)

محمد به‌سرعت یادداشت کرد.

(دیده.)

(بلیط راهی شد و برگشت هم آماده کن.)

(هتل، ماشین، برنامه‌ی اقامت…)

(همه‌چیز باید واقعی به نظر برسه.)

محمد با تعجب جویا شد:

(محافظ‌ها هم همجادهتون میان؟)

نیلارا بدون مکث جواب داد:

(نه.)

(این سفر، کاری نیست.)

(فقط استراحته.)

محمد سرش را خم کرد.

(همه‌چیز تا امشامگاه آماده میشه.)

نیلارا به سمت در حرکت کرد.

در آخرین لحظه ایستاد و اضافه کرد:

(تا وقتی برنگشتم…)

(همه فکر کنن من توی استرالیا هستم.)

محمد تبسم زد.

(خیالتون راحت باشه، خانم رئیس.)

او نمی‌دانست…

هیچ بلیطی قرار نبود استفاده شود.

و ویلایی که اجاره می‌شد…

فقط بخشی از نقشه‌ای بود که قرار بود همه را فریب دهد
نیلارا نگاهی به ساعتش انداخت.

بعد گوشی را برداشت.

شماره‌ای را گراهی شد.

(نفس…)

صدای دختر از آن طرف خط آمد.

(بله؟)

(تا نیم ساعت دیگه، خودتو به برج برسون.)

نفس کمی مکث کرد.

(برج؟)

(آره.)

(آدرس برات ارسال میشه.)

(به نگهبان دم ورودی هم اطلاع میدم.)

نفس که هنوز تعجب کرده بود، آرام گفت:

(باشه.)

تماس قطع شد.

…

حدود چهل دقیقه بعد…

درِ آسانسور باز شد.

دختری با مانتوی کرم و شلوار مشکی، با قدم‌هایی مردد وارد طبقه‌ی آخر شد.

نگاهش بین دیوارهای قد بلند و محافظ‌هایی که دو طرف جادهرو ایستاده بودند، می‌چرخید.

یکی از محافظ‌ها جلو آمد.

(خانم نفس؟)

(بله.)

(خانم رئیس منتظرتون هستن.)

مرد درِ دفتر را باز کرد.

نفس با احتیاط وارد شد.

نیلارا پشت میز ایستاده بود.

با متوجه شدن او، فقط اشاره کرد جلوتر بیاید.

نفس نزدیک شد.

(سلام.)

نیلارا سر تکان داد.

(خوش اومدی.)

نگاهش چند لحظه روی چهره‌ی نفس ماند.

بعد اظهار کرد:

(از امروز، هر وقت لازم باشه با این شرکت همکاری می‌کنی.)

نفس با تعجب سؤال کرد:

(یعنی… استخدام شدم؟)

نیلارا تبسم نزد.

(نه.)

(فعلاً فقط با من کار می‌کنی.)

در همان لحظه، آوای ضربه‌ای به در آمد.

(بیا تو.)

سامیار وارد اتاق شد.

نگاهش ابتدا روی نیلارا افتاد.

بعد به نفس.

چند ثانیه او را برانداز کرد.

(کاری داشتی؟)

نیلارا به سمت نفس اشاره کرد.

(ایشون نفسه.)

(از امروزگار، هر وقت من نبودم، اگه کاری براش داشتی، مستقیم بهش میگی.)

سامیار ابرویی بالا انداخت.

(نیروی جدیده؟)

(فعلاً فقط با ما همکاری می‌کنه.)

سامیار نگاه کوتاهی به نفس انداخت.

(تجربه‌ای هم داره؟)

نیلارا بدون اینکه فرصت جواب دادن به نفس بده، گفت:

(به اندازه‌ای که کارهایی که بهش میدی رو انجام بده.)

سامیار دیگر چیزی نجویا شد.

فقط سرش را تکان داد.

(باشه.)

نیلارا رو به نفس کرد.

(سامیار مسئول مستقیم توئه تا وقتی برگردم.)

نفس با احترام سر خم کرد.

(متوجه شدم.)

او نمی‌دانست…

این اامان قدمش به جایی بود که قرار بود خیلی زود، حیات‌اش را برای همواره تغییر دهد
سپیده هنوز کامل نزده بود.

سه خودروی مشکی یکی‌یکی وارد محوطه‌ی برج شدند.

محافظ‌ها با متوجه شدن نیلارا، هم‌مدت سر خم کردند.

چمدان مشکی کوچکش را یکی از محافظ‌ها داخل صندوق گذاشت.

محمد تبلت را جلو آورد.

(خانم رئیس…)

(بلیط، ویلای ساحلی و ماشین، همگی رزرو شدن.)

(همه‌چیز طبق برنامه‌ست.)

نیلارا فقط نگاهی به صفحه انداخت.

(خوبه.)

محمد ادامه داد.

(به شعبه‌ی استرالیا هم اطلاع دادیم که برای استقبال آماده باشن.)

(لازم نیست.)

محمد متعجب نگاهش کرد.

(ولی…)

نیلارا حرفش را قطع کرد.

(این سفر، کاری نیست.)

(نمی‌خوام کسی مزاحمم بشه.)

محمد سرش را پایین انداخت.

(متوجه شدم.)

چند دقیقه بعد…

ماشین مقابل فرودگاه توقف کرد.

سامیار که تمام مسیر را همجادهش وارد شده بود، از ماشین پیاده شد.

راننده چمدان را بیرون آورد.

سامیار نگاهی به نیلارا انداخت.

(مطمئنی یه ماه برای استراحت کافیه؟)

نیلارا عینک آفتابی‌اش را روی دیده گذاشت.

(اگه کافی نبود…)

(بیشتر می‌مونم.)

سامیار تبسم کم‌رنگی زد.

(بعید می‌دونم بتونی بیشتر از یه ماه از کار دور بمونی.)

نیلارا چیزی نبیان کرد.

فقط چمدان را از کف دست راننده گرفت.

سامیار برای آخرین بار بیان کرد:

(مواظب خودت باش.)

نیلارا بدون اینکه برگردد، جواب داد.

(تو هم مراقب شرکت باش.)

چند قدم برداشت.

درهای شیشه‌ای فرودگاه مقابلش باز شدند.

او وارد ساختمان شد.

سامیار همان‌جا از حرکت ایستاده بود.

تا وقتی که نیلارا از میان جمعیت ناپمتوجه شد شد، نگاهش را از او برنداشت.

بعد آرام برگشت.

سوار ماشین شد.

(برگردیم شرکت.)

خودرو از مقابل فرودگاه دور شد.

…

ده دقیقه بعد…

در یکی از سرویس‌های بهداشتی فرودگاه باز شد.

زنی با موهای قهوه‌ای، لنز سبز و پوستی گندمی، از یکی از کابین‌ها بیرون وارد شد.

کت زیتونی‌رنگش را مرتب کرد.

چمدان مشکی دیگر وجود نداشت.

لباس رسمی رئیس شرکت هم نبود.

او دیگر…

نیلارا نبود.

رها، از در خروجی مخصوص کارکنان فرودگاه خارج شد.

در آن سوی خیابان…

اریو داخل خودرویی منتظرش بود.

وقتی رها سوار شد، فقط یک جمله اضافه کرد:

(از این لحظه…)

(همه فکر می‌کنن نیلارا توی جاده استرالیاست.)

رها کمربندش را بست.

نگاهش را به فرودگاه دوخت.

(و هیچ‌کس نمی‌دونه…)

(که من حتی از کشور هم خارج نشدم.)

ماشین ساکت حرکت کرد.

عملیات…

رسماً آغاز شده بود
—-
روز بعد مهمانی:

رها برای آخرین بار دعوت‌نامه را از داخل پاکت بیرون آورد.

چند خط کوتاه…

بدون نام…

بدون امضا…

هیچ نشانه‌ای وجود نداشت که فرسشتاب‌زدهه چه کسی است.

کارت را مجدداً داخل پاکت گذاشت.

نگاهش به اریو افتاد.

(هنوز مطمئن نیستیم این دعوت از طرف سامیاره.)

اریو شانه‌ای بالا انداخت.

(نه…)

(ممکنه خودش فرستاده باشه…)

(ممکنه هم یکی دیگه فقط بخواد تو رو ببینه.)

(تا وقتی مطمئن نشدیم، هیچ نتیجه‌ای نمی‌گیریم.)

رها آرام سر تکان داد.

بعد به سمت اتاق حرکت کرد.

چند دقیقه بعد، در حالی که لباسش را عوض کرده بود، بیرون رسید.

کت کوتاه سبز پاستیلی، روی شلوار پارچه‌ای سفید، ظاهرش را کاملاً از نیلارای همیشگی جدا کرده بود.

کفش‌های پاشنه‌قد بلند کرم‌رنگ، قدش را کشیده‌تر نشان می‌داد.

موهای قهوه‌ای‌اش را از پشت شانه‌هایش رها کرده بود تا نرم روی کمرش بریزند.

شال حریر سفید را هم فقط یک دور دور گردنش انداخته بود؛ نه روی سرش، نه مرتب و رسمی، بلکه آزاد و ساده.

آرایشش ملایم بود.

لنزهای سبز، نگاهش را کاملاً متفاوت کرده بودند.

اریو چند لحظه بدون حرف نگاهش کرد.

بعد آرام گفت:

(اگه اامان بار امشامگاه ببینمت…)

(هیچ‌وقت باور نمی‌کنم تو همون آدم دیروزی باشی.)

رها لبخند کمرنگی زد.

(این تعریف بود؟)

(نه…)

(یعنی گریمور کارش رو درست انجام داده.)

رها کیف کوچکش را برداشت.

دعوت‌نامه را داخل آن گذاشت.

(وقتشه برم.)

اریو کلید خودرو را روی میز گذاشت.

(ماشین پایین منتظرته.)

رها چند قدم به سمت در برداشت.

ولی درست قبل از بیرون رفتن، ایستاد.

(اگه این یه تله باشه چی؟)

اریو چند ثانیه سکوت کرد.

(اون وقت…)

(می‌فهمیم یکی زودتر از ما، داره بازی رو جلو می‌بره.)

رها نفس عمیقی کشید.

کف دستش را روی کف دستگیره گذاشت.

و بدون اینکه بداند پشت آن دعوت‌نامه چه کسی پنهان شده…

از آپارتمان خارج شد.