ملکه کابوس ها پارت ۱۸

پارت18.
دوباره همان خدمتکار مقابلش ظاهر شد.

این بار لحنش جدی‌تر بود.

(خانم رها…)

(بله؟)

(جناب رادمان چند دقیقه وقتتون رو می‌خوان.)

رها لحظه‌ای سکوت کرد.

این بار دعوت را رد نکرد.

فقط گفت:

(کجا؟)

خدمتکار به سمت جادهرویی در انتهای سالن اشاره کرد.

(اتاق مطالعه.)

رها بدون عجله مسیر افتاد.

مسیررو برخلاف سالن، ساکت و خلوت بود.

نور زرد دیوارکوب‌ها فضای سنگینی ساخته بود.

چند ثانیه بعد، مقابل در چوبی بزرگی توقف کرد.

خدمتکار در را باز کرد.

(بفرمایید.)

رها وارد شد.

اتاق بزرگ بود.

قفسه‌های کتاب، دیوارها را پوشانده بودند.

بوی چوب و قهوه در فضا پیچیده بود.

سامیار کنار پنجره ایستاده بود.

با شنیدن صوتی بسته شدن در، برگشت.

(ممنون که اومدین.)

رها چند قدم جلوتر حرکت کرد.

(فکر کردم می‌خواستین درباره‌ی یه معامله صحبت کنین.)

سامیار تبسم کوتاهی زد.

(شاید…)

(اول باید مطمئن بشم ارزشش رو دارین.)

رها ابرویی بالا انداخت.

(ارزش چی؟)

سامیار به جای جواب دادن، پوشه‌ی باریکی را از روی میز برداشت.

آن را به سمت رها گرفت.

(داخلش اطلاعات یه شرکته.)

رها پوشه را گراهی شد، ولی بازش نکرد.

سامیار ادامه داد:

(همه می‌گن این شرکت، بهترین گزینه برای سرمایه‌گذاریه.)

چند ثانیه خاموشی کرد.

بعد با دقت به چهره‌ی رها نگاه کرد.

(می‌خوام بدونم شما هم همین فکر رو می‌کنین یا نه.)

رها پوشه را باز کرد.

چند صفحه را ورق زد.

کمتر از یک دقیقه طول کشید.

بعد پوشه را بست و روی میز گذاشت.

سامیار با تعجب اظهار کرد:

(همین؟)

رها آرام پاسخ داد:

(اعدادش زیادی تمیزن.)

سامیار چیزی نگفت.

رها ادامه داد:

(وقتی همه‌چیز بی‌نقص به نظر می‌رسه…)

(یعنی یه نفر تمایل داشته بی‌نقص به نظر برسه.)

سامیار کف دست‌هایش را در جیب شلوارش فرو برد.

(یعنی سرمایه‌گذاری نمی‌کنین؟)

رها بدون ذره‌ای ترمشاهده کرد اضافه کرد:

(نه.)

(قلبیل؟)

(زیرا سود واقعی، هیچ‌وقت این‌قدر راحت به دست نمیاد.)

چند لحظه خاموشی اتاق را پر کرد.

سامیار نگاهش را از رها برنداشت.

همین پرونده را امروزگار عصر به سه نفر دیگر هم نشان داده بود.

هر سه نفر بدون فکر، پیشنهاد سرمایه‌گذاری داده بودند.

ولی این زن…

کمتر از یک دقیقه، نقطه‌ضعفش را پیدا کرده بود.

گوشه‌ی لب سامیار آرام بالا راهی شد….

احساس کرد شاید آدمی را پیدا کرده که مدت‌ها دنبالش بوده است
.
.
.
رها از مسیررو خارج شد.

به بهانه‌ی برداشتن کتش، چند قدم از جمعیت فاصله گراهی شد.

گوشی را از داخل کیف بیرون آورد.

پیام کوتاهی برای اریو فرستاد.

**رها:**
(هنوز بیرونی؟)

چند ثانیه بعد جواب وارد شد.

**A:**
(نه.)

**رها:**
(یه اتفاق عجیب افتاده.)

**A:**
(چی شده؟)

رها چند لحظه مکث کرد.

بعد نوشت:

**رها:**
(سامیار اینجاست.)

چند ثانیه هیچ جوابی نیامد.

بعد فقط یک پیام رسید.

**A:**
(سامیار؟)

**رها:**
(اره.و همه بهش مییگن رادمان)
**A:**
(مطمئنی؟)

**رها:**
(خودش بود.)

چند لحظه بعد، اریو نوشت:

**A:**
(عجیبه…)

**رها:**
(چرا؟)

**A:**
(تا جایی که می‌دونستم، سامیار اهل این جور مراسم نبود.)

**رها:**
(با من هم صحبت کرد.)

این بار اریو چند ثانیه طول کشید تا جواب بده.

**A:**
( طبیعی راهی شدار کردی؟)

**رها:**
(آره.)

**A:**
(پس فعلاً بهش فکر نکن.)

(ممکنه فقط برای یه معامله اومده باشه.)

رها به صفحه‌ی گوشی خیره ماند.

**رها:**
(ولی یه حس خوبی ندارم.)

**A:**
(حست رو نگه دار…)

(هنوز هیچ مدرکی نداری.)

(اگه از روی حدس حرکت کنیم، همه‌چیز خراب میشه.)

رها نفس آهستهی کشید.

**رها:**
(باشه.)

چند ثانیه بعد، پیام آخر اریو رسید.

**A:**
(فقط یه چیز…)

(اگه آخر مراسم، به هر قلبیلی خواست برسونتت…)

(قبول کن.)

**رها:**
(تو چی؟)

**A:**
(من نباید کنار رها مشاهده کرده بشم.)

(از این به بعد، هر کسی که تو رو زیر نظر گرفته باشه، راهی شد‌وآمدت رو هم بررسی می‌کنه.)

رها فقط نوشت:

**رها:**
(متوجه شدم.)

گوشی را خاموش کرد و داخل کیف گذاشت.

وقتی سرش را بالا آورد…

سامیار، آن‌سوی سالن، درست در همان لحظه نگاهش می‌کرد

رها گوشی را داخل کیفش گذاشت.

نگاهش را از صفحه برداشت.

سامیار دیگر به او نگاه نمی‌کرد.

در حال صحبت با چند مرد میانسال بود.

رها نفس آرامی کشید.

حداقل فعلاً توجهی به او نداشت.

چند دقیقه بعد…

مهمانی کم‌کم رو به پایان می‌راهی شد.

بعضی از مهمان‌ها در حال خداحافظی بودند.

بعضی دیگر منتظر آوردن خودروهایشان.

رها هم کیفش را برداشت و به سمت خروجی رفت.

هوای خنک شب به صورتش خورد.

روی پله‌های عمارت توقف کرد.

چند خودرو یکی‌یکی مقابل ورودی توقف می‌کردند.

راننده‌ها پیاده می‌شدند و در را برای صاحب‌هایشان باز می‌کردند.

رها نگاهی به اطراف انداخت.

از اریو خبری نبود.

درست همان‌طور که اظهار کرده بود.

تمایل داشت از پله‌ها پایین برود که آوای آشنایی پشت سرش وارد شد.

(خانم رها.)

برگشت.

سامیار بود.

کتش را روی ساعدش انداخته بود.

چند قدم جلو آمد.

(ظاهراً منتظر کسی هستین.)

رها لبخند کوتاهی زد.

(بودم…)

(اما فکر کنم برنامه‌ش عوض شده.)

سامیار نگاهی به محوطه انداخت.

(اگه بی‌ادبی نباشه…)

(اجازه بدین برسونمتون.)

رها لحظه‌ای خاموشی کرد.

انگار پیشنهادش را سبک و سنگین می‌کرد.

بعد با احترام اظهار کرد:

(زحمتتون میشه.)

سامیار لبخند محوی زد.

(نه…)

(اتفاقاً مسیرم همون سمته.)

دروغ گفت.

محل زیستن رها را حتی نمی‌اطلاع داشت.

اما نمی‌میل داشت اجازه بدهد این زن، امشامگاه به همین راحتی از کف دستش برود.

چند دقیقه بعد…

یک خودروی مشکی مقابل پله‌ها توقف کرد.

راننده پیاده شد و در عقب را باز کرد.

سامیار با حرکت کف دست، از رها میل داشت اول سوار شود.

رها بدون مکث سوار شد.

چند ثانیه بعد سامیار هم کنار او نشست.

در خودرو بسته شد.

ماشین ساکت از مقابل عمارت دور شد.

خاموشی سنگینی بینشان حکم‌فرما بود.

سامیار اامان کسی بود که خاموشی را شکست.

(فکر نمی‌کنم امشب فقط برای خوش‌گذرونی اومده باشین.)

رها نگاهش را از پنجره گحرکت کرد.

لبخند محوی زد.

(از کجا مطمئنید؟)

سامیار هم تبسم زد.

(آدم‌هایی که فقط برای خوش‌گذرونی میان…)

(این‌قدر به اطرافشون دقت نمی‌کنن.)

رها بدون اینکه خودش را ببازد، گفت:

(شاید عادت دارم محیط‌های جمشاهده کرد رو بشناسم.)

سامیار چند لحظه به او خیره شد.

(عادت خوبیه…)

(گاهی همین عادت، جون آدم رو نجات میده.)

رها چیزی ناظهار کرد.

فقط از پشت شیشه، چراغ‌های شهر را تماشا کرد.

در ذهن هر دویشان…

سؤال‌های زیادی شکل گرفته بود.

ولی هیچ‌کدام، هنوز قصد نداشتند جواب‌هایشان را رو کنند.
چند دقیقه در سکوت گذشت.

فقط صدای آرام موتور ماشین گوش داده می‌شد.

سامیار نگاهی کوتاه به رها انداخت.

(شغل اصلیتون چیه؟)

رها نگاهش را از خیابان گحرکت کرد.

(سرمایه‌گذاری.)

(روی چه چیزهایی؟)

(آدم‌ها…)

سامیار ابرویی بالا انداخت.

(آدم‌ها؟)

رها تبسم کمرنگی زد.

(پول از بین میره…)

(شرکت ورشکست میشه…)

(اما آدم درست، همیشگی سود می‌رسونه.)

چند لحظه سکوت برقرار شد.

سامیار انگار از جوابش خوشش آمده بود.

(پس امشامگاه کسی رو پیدا کردین که ارزش سرمایه‌گذاری داشته باشه؟)

رها بدون اینکه مکث کند بیان کرد:

(شاید…)

(هنوز مطمئن نیستم.)

سامیار نگاهش را از او نگراهی شد.

(برای مطمئن شدن، معمولاً چقدر زمان لازم دارین؟)

(بستگی داره…)

(بعضی‌ها رو همون نگاه اول میشه شناخت.)

(بعضی‌ها رو حتی بعد از چند سال هم نه.)

سامیار ساکت لبخند زد.

(احتیاط می‌کنین.)

(اشتباه کردن گرونه.)

چند دقیقه بعد ماشین پشت چراغ قرمز توقف کرد.

سامیار انگشتانش را روی کف دسته‌ی صنقلبی ضرب گحرکت کرد.

بعد انگار تصمیمش را گرفته باشد، گفت:

(خانم رها…)

(بله؟)

(دوست دارین گاهی با هم درباره‌ی کار صحبت کنیم؟)

رها مستقیم به او نگاه کرد.

(منظورتون شراکته؟)

سامیار سرش را تکان داد.

(نه…)

(فعلاً فقط اظهار کرد‌وگو.)

(قبل از هر همکاری، دوست دارم بدونم طرف مقابلم چطور فکر می‌کنه.)

رها چند ثانیه خاموشی کرد.

نه آن‌قدر به‌سرعت که مشتاق به نظر برسد…

نه آن‌قدر دیر که بی‌علاقه باشد.

بعد گفت:

(اگه موضوع بیان کرد‌وگوها ارزش وقت گذاشتن داشته باشه…)

(قبول می‌کنم.)

گوشه‌ی لب سامیار بالا رفت.

دقیقاً همین جواب را انتظار داشت.

نه «بله»…

نه «نه».

دختری که همیشه جاده فرار را برای خودش باز می‌گذاشت.

ماشین بار دیگر حرکت کرد.

سامیار کارت کوچکی از جیب کتش بیرون آورد.

آن را روی صندلی، بین خودش و رها گذاشت.

(شماره‌ی مستقیممه.)

(هر وقت فرصت داشتین…)

(خبر بدین.)

رها کارت را برداشت.

نگاهی به آن انداخت و داخل کیفش گذاشت.

(حتماً.)

ولی در ذهنش فقط یک سؤال می‌چرخید…

**چرا سامیار، آن‌قدر برای شناختن یک غریبه وقت می‌گذاشت؟**

و در همان لحظه…

سامیار هم در سکوت به این فکر می‌کرد که مدت‌ها بود کسی را نمشاهده کرده بود که این‌قدر حساب‌شده حرف بزند.

بی‌آنکه خودش بداند…

همین کنجکاوی، قرار بود آغاز اشتباه بزرگی باشد

ماشین از خیابان‌های خلوت شامگاه عبور می‌کرد.

سامیار خاموشی را شکست.

(خانم رها…)

رها نگاهش را از پنجره گحرکت کرد.

(بله؟)

(آدرس رو لطف می‌کنین؟)

رها لحظه‌ای مکث کرد.

اسم محله‌ای را گفت که اریو از قبل برای هویت جعلی «رها» آماده کرده بود.

نه خونه‌ی خودش…

نه برج نیلارا.

یک آپارتمان معماما در یکی از خیابان‌های آهسته شهر.

سامیار آدرس را برای راننده تکرار کرد.

(همون‌جا.)

راننده سر تکان داد.

ماشین مسیرش را عوض کرد.

…

حدود بیست دقیقه بعد…

خودرو مقابل ساختمان چهار طبقه‌ای توقف کرد.

نمای ساده‌ای داشت.

نه آن‌قدر لوکس بود که جلب توجه کند…

نه آن‌قدر معماما که عجیب به نظر برسد.

راننده پیاده شد و در را برای رها باز کرد.

رها از ماشین پایین رسید.

سامیار هم پیاده شد.

نگاهی به ساختمان انداخت.

(جای آرومیه.)

رها لبخند کوتاهی زد.

(برای من کافیه.)

سامیار کف دست‌هایش را داخل جیب کتش برد.

(از آشناییتون خوشحال شدم، خانم رها.)

(من هم همین‌طور.)

چند ثانیه خاموشی بینشان برقرار شد.

بعد سامیار اضافه کرد:

(امیدوارم مجدداً ببینمتون.)

رها فقط تبسم زد.

(شب بخیر، جناب رادمان.)

(شامگاه بخیر.)

سامیار سوار ماشین شد.

خودرو آهسته از مقابل ساختمان دور شد.

رها تا مدتی که چراغ‌های ماشین در انتهای خیابان ناپمشاهده کرد نشد، همان‌جا ایستاد.

بعد وارد ساختمان شد.
چند دقیقه انجا ماند تا مطمئن بشه سامیار رفته
بعد اسنپ گرفت و به خونه ای که در ان مستقر بود راهی شد
…..
درِ واحد را با کلید باز کرد.

هنوز وارد نشده بود که آوای اریو از داخل خانه کشیده شد.

(بالاخره رسیدی.)

رها در را بست.

کفش‌های پاشنه‌کشیدهش را از پا درآورد و نفس عمیقی کشید.

اریو روی مبل نشسته بود.

کتش را درآورده و لپ‌تاپش روی میز باز بود.

همین که نگاهش به رها افتاد، از جا کشیده شد.

(سامیار خودش رسوندت؟)

رها سری تکان داد.

اینجا نه.ادرس خونه دیگه رو دادم ).)

اریو چند لحظه ساکت ماند.

بعد لبخند کم‌رنگی زد.

(پس اولین مرحله بهتر از چیزی که انتظار داشتم پیش راهی شده.)

رها کیفش را روی میز گذاشت.

(نمی‌دونم…)

(حس می‌کنم این مرد، آدم ساده‌ای نیست.)

اریو با خنده‌ی کوتاهی گفت:

(اگه ساده بود…)

(داریوش هیچ‌وقت ناپمتوجه شد نمی‌شد.)

رها نگاهش را به اریو دوخت.

(حالا قدم بعدی چیه؟)

اریو لپ‌تاپ را به سمت خودش چرخاند.

چند تصویر از دوربین‌های اطراف عمارت روی صفحه دیده می‌شد.

نگاهش جدی شد.

(حالا…)

(منتظر می‌مونیم ببینیم سامیار مجدداً سراغ «رها» میاد یا نه.)

(از این لحظه…)

(بازی تازه شروع شده.)..

رها روی مبل قرار گرفت.

(تمام مدت احساس می‌کرد داره رفتارم رو می‌سنجه.)

(چون همین کار رو می‌کرد.)

رها نگاهش را به اریو دوخت.

(به نظرت مجدداً باهام تماس می‌گیره؟)

اریو درِ لپ‌تاپ را بست.

(اگه جای اون بودم…)

(حتماً این کار رو می‌کردم.)

(اما از الان یه قانون جمتوجه شد داریم.)

رها منتظر ادامه‌ی حرفش ماند.

(از این لحظه…)

(هر وقت در نقش رهایی…)

(دیگه نیلارا وجود نداره.)

(حتی اگه سامیار روبه‌روت از حرکت ایستاده باشه…)

(حتی اگه اسمت رو آوا بزنه…)

(نباید حتی برای یک لحظه، شخصیتت ترک برداره.)

رها سرش را به پشتی مبل تکیه داد.

(می‌دونم…)

(ولی یه حس عجیبی دارم.)

(چه حسی؟)

رها چند ثانیه خاموشی کرد.

بعد ساکت گفت:

(حس می‌کنم امشامگاه…)

(یه اتفاق، خیلی بزرگ‌تر از یه آشنایی ساده افتاده.)

اریو بدون اینکه چیزی بگوید، فقط به او نگاه کرد.

در قلبش…

او هم دقیقاً همین احساس را داشت