مشکات به رنگ مشکی پارت ۴۸

با ناباوری اسمش را آوا می‌کنم،انگار اگر آوایش کنم، این کابوس شکل واقعی‌اش را از کف دست می‌دهد.
_امید؟
ولی او حتی یک ثانیه هم مکث نمی‌کند، بی‌هیچ حرفی کف دستم را می‌کشد.
هنوز درست از جا بلند نشده‌ام، پیجادهنم زیر پایم گیر می‌کند و زانویم روی چوب ایوان کشیده می‌شود،درد مثل موج می‌دود بالا، تا پهلویم.
با نفس‌بریده ناله می‌کنم:
_آی… وایسا
انگار نمی‌شنود،دو دستم را می‌گیرد و با خشونتی که از او نمی‌شناختم، قد بلندم می‌کند و دنبال خودش می‌کشد.
هق‌هقم را قورت می‌دهم و میان قدم‌های شتاب‌زده و کشیده شدن‌ها، با آوایی که می‌لرزد می‌پرسم: _چیکار می‌کنی امید؟ این کارا یعنی چی؟
سرش را حتی سمت من برنمی‌گرداند،فقط با لحنی کوتاه و تیز می‌گوید:
_هیس… فعلاً ساکت شو،بعداً برات توضیح می‌دم.
به دیوار حصاری کوتاهی می‌رسیم. باغ تاریک است،تاریک‌تر از آن‌که بتوانم چیزی را درست ببینم. امید کنار دیوار می‌ایستد، نفسش سریع است، انگار خودش هم می‌ترسد ولی بلد است ترسش را تبدیل به زور کند.
_بپر
با حیرت نگاهش می‌کنم،پیمسیرنم مثل زنجیر دور پاهایم پیچیده.
_نمی‌تونم با این پیراهن…
چشم‌هایش در تاریکی برق می‌زند.
_پیجادهنتو بده بالا، بپر.
کف دست‌هایم از گریه می‌لرزند. پیمسیرنم را از پایین جمع می‌کنم و بالا می‌دهم، دقیقاً همان لحظه صوتیی از پشت سرم می‌آید که خون را در رگ‌هایم منجمد می‌کند.
کیان…
صدایش روی ایوان می‌پیچد، قد بلند، نگران، بریده از نفس:مشکااات!
مثل کسی که وسط خواب از اسمش بیدار می‌شود، تمام تنم می‌لرزد.
سرم را می‌چرخانم، فاصله زیاد است، و باغ تاریک؛ آن‌ها نمی‌توانند مرا ببینند، ولی من می‌توانم سایه‌هایشان را تشخیص بدهم.
کیان روی ایوان توقف کرده، سهیل و ساره هم کنارش هستند، هر سه دنبال من می‌گردند.
گلویم می‌سوزد،بغض سنگینی بالا می‌آید. برای یک لحظه فقط دلم می‌خواهد اسمش را فریاد بزنم،فقط یک لحظه می‌خواهم همه‌چیز را بگویم. می‌خواهم بگویم کمکم کن… ولی جمله‌ی روی کاغذ مثل طناب دور گردنم سفت می‌شود: اگر کیان بفهمد… اگر کسی بفهمد… مامان…
صوتی امید کنار گوشم یخ می‌زند
_صوتت دربیاد، داغ مولینتو می‌ذارم روی دلت، مشکات
قلبم می‌ریزد، همان‌جا، همان لحظه، نفسم بند می‌آید، تهمتوجه شدش مثل چاقو می‌نشیند زیر پوست. کف دست‌های سردش پیمسیرنم را بیشتر جمع می‌کند و با خشونت می‌گذارد توی دستم.
مجدداً می‌گوید:
_ بپر
اشک آن‌قدر جلوی نگاه‌هایم را گرفته که دنیا تار است. لب‌هایم بی‌آوا تکان می‌خورد:…کیان…
امید با حرص تکرار می‌کند:
_مشکات، بپر
مولین جلوی نگاهم می‌آید،صورت رنگ‌پریده‌اش، کف دستان لرزانش، آن نگاه خسته‌ای که همیشه سعی می‌کند محکم باشد.
به خودم می‌گویم من برای او… حتی جانم را هم می‌دهم.
پاهایم را روی دیوار می‌گذارم و با تمام ترس و درد می‌پرم آن‌طرف، فرودم بد است. زانویم می‌سوزد، شکمم تیر می‌کشد، اما فرصت نفس کشیدن ندارم،امید هم پشت سرم می‌پرد و همان لحظه کف دستم را می‌قاپد.
می‌دویم… یا بهتر بگویم او می‌دود و من کشیده می‌شوم.
کنار یک زانتیا نوک‌مدادی می‌رسیم، امید در را باز می‌کند و قبل از اینکه بفهمم چه می‌شود، مرا پرت می‌کند داخل ماشین.
و همان لحظه… جهان برایم می‌ایستد.
مولین….
روی صنقلبی افتاده، سرش کج است،بی‌حرکت… دیده‌هایش بسته،انگار خوابیده… ولی نه، این خواب نیست،این بی‌جانی وحشتناک بدنش است.
با صدایی که شامگاهیه جیغ نیست، شامگاهیه زخم است، اسمش را می‌گویم
_مولین…
خودم را روی او خم می‌کنم، شانه‌اش را تکان می‌دهم.
_مامان… مولین!
برمی‌گردم سمت امید، نفسم بریده،داد میزنم:
_چیکار کردی آشغال؟!
با بی‌خیالی بیمارگونه‌ای می‌گوید:
_هیچی،بیهوشه. چند ساعت دیگه به هوش میاد.
اشکم می‌ریزد، کف دستم روی سینه‌ی مولین می‌لغزد، دنبال ضربان، دنبال نفس.
_مامانم دلش مریضه… امید به خدا اگه بلایی سرش بیاد، خودم نابودت می‌کنم.
نگاهش را از جاده برنمی‌دارد. با سرعت مسیر می‌افتد.
_هیچیش نمی‌شه
کف دست‌هایم مشت می‌شود.
_کجا داری ما رو می‌بری؟ این کارا چیه؟
_همون جایی که قرار بود بریم
دلم فرو می‌ریزد.
_یعنی چی؟ من نمی‌خوام هیچ جا بیام‌
داد می‌زند:
_قبل از اینکه با اون پسره بری، می‌میل داشتی بیای، الان می‌گی نمی‌خوام بیام؟
خشم من هم می‌ترکد،من هم داد می‌زنم، صدایم می‌لرزد اما می‌سوزاند.
_اون پسره که می‌گی، منو از کف دست اسکندری نجات داد،تو کجا بودی وقتی آدمای بهنام منو کشون‌کشون بردن ویلای اسکندری؟وقتی یه مرد گنده داشت بهم تجاوز می‌کرد کجا بودی؟اگه کیان نبود الان منم مثل شیوا مرده بودم.میفهمی؟زیر تجاوز اون مردها جون می‌دادم.
اسم شیوا را که می‌آورم، بدنم می‌لرزد،تصویر اتاق تاریک، بوی ترس، دست‌های زمخت… بار دیگر مثل کابوس روی تنم می‌افتد، انگار هنوز هم دارم از زیر آن وزن بیرون می‌دوم.
امید با خشمی که شامگاهیه پشیمانی نیست، شبیه مالکیت است، می‌غرد:
_من اومدم لعنتی… اومدم دنبالت، بهنام منو فرستاده بود پی نخود سیاه چراکه درک کرده بود یه حس‌هایی دارم و تمام حرف‌هایی که راجع به تو زدم دروغه… وقتی برگشتم ویلا مشاهده کردم نیستی، فهمیدم بردنت ویلای اسکندری. اومدم اونجا… همون لحظه متوجه شدم اون پسره داره میبرتت. اومدم دنبالتون، جاتونو پیدا کردم… اما نمی‌شد اون موقع ریسک کنم،جایی نداشتم که ببرمت، کارام هنوز درست نشده بود… توام بدون مولینت نمی‌اومدی…خداروشکر دیروز بهنام مولینت رو از زیرزمین آورد بیرون،یه جایی رو اوکی کردم،مامانت راضی نمی‌شد تا بهش بیان کردم مشکات هست… راضی شد باهام فرار کنه… ولی وسطای راه از تلفن‌هام متوجه شد تو به تمایل داشته‌ی خودت قرار نیست بیای… شروع کرد داد و بیداد… مجبور شدم بیهوشش کنم.الانم می‌ریم همون جایی که آماده کردم،تا فردا اونجا می‌مونیم، بعدش یه ماشین میاد دنبالمون و ما رو از مرز رد می‌کنه.
مغزم سوت می‌کشد.
_من با تو هیچ جا نمیام، عوضی.
صدایش نرم‌تر می‌شود، اما این نرمی هم بوی تهمشاهده کرد می‌دهد.
_مشکات… خواهش می‌کنم اذیت نکن،باور کن من دوست دارم.
می‌خندم،خنده‌ای که بیشتر شامگاهیه گریه است. _دوستم داری که منو گروگان می‌گیری؟ تهمشاهده کردم می‌کنی که داغ مولینم رو می‌ذاری رو دلم؟
_اگه باهام همکاری می‌کردی این اتفاق ها نمی‌افتاد
با مشت به سینه‌اش می‌کوبم،انگار می‌خواهم دلش را بیدار کنم، یا شاید می‌خواهم خودم را از این کابوس بیرون بکشم.
_ازت متنفرم… متوجه شدی؟
جیغ می‌زنم، بی‌پروا، بی‌فکر به اینکه کسی بشنود یا نه.
_از تو، از بهنام، از همتون متنفرم،فرار می‌کنم… تو اولین موقعیتی که گیر بیارم فرار می‌کنم، مامانم رو هم با خودم می‌برم یه جایی که کف دست هیچکس بهمون نرسه.
درد تیزی در پوست سرم می‌پیچد،امید موهایم را می‌کشد و سرم عقب می‌رود، اشکم از شدت درد بیرون می‌پرد.
با دندان‌های به هم فشرده داد می‌زند:
_فرار نمی‌کنی، مشکات… تو مال منی، متوجه شدی؟
نفس‌نفس می‌زنم،درد بخیه‌هایم مجدداً بیدار شده،با تمام توان کف دستش را پس می‌زنم.
_ولم کن وحشی
مشت محکمی می‌کوبم توی صورتش.
ماشین منحرف می‌شود،دلم می‌ایستد،امید با یک کف دست فرمان را می‌گیرد و ماشین را جمع می‌کند.با دست دیگرش چیزی از جیبش بیرون می‌کشد…سرنگ….
دیده‌هایم گخوشحال می‌شود، خون در رگ‌هایم یخ می‌زند.
ماشین متوقف می‌شود.
با صوتیی که حالا دیگر هیچ ردی از خواهش ندارد، می‌گوید:
_نمی‌میل داشتم بزنم… مجبورم می‌کنی.
وحشت‌زده عقب می‌کشم، دست و پا می‌زنم،
اما زور امید بیشتر است.
مچم را می‌گیرد، شانه‌ام را فشار می‌دهد،تقلا می‌کنم، فریاد می‌زنم، ولی آوایم در تاریکی گم می‌شود.
سوزش سوزن را روی گردنم حس می‌کنم،همه‌چیز در یک ثانیه آهسته می‌شود. انگار جهان از پشت شیشه نگاهم می‌کند، زبانم سنگین می‌شود، پلک‌هایم سنگین‌تر.
آخرین جمله‌ای که می‌توانم بریده‌بریده بگویم، قبل از اینکه آوا از من جدا شود، این است: _کیان… میاد دنبالم… مطمئن باش…
امید با پوزخند سردی می‌گوید:
_به همین خیال باش
می‌خواهم جوابش را بدهم. می‌خواهم فریاد بزنم. می‌خواهم اسم کیان را بلندتر صوت کنم، انگار قرار است از میان تاریکی صوتیم را بشنود.
ولی دیگر نمی‌شود.
چشم‌هایم بسته می‌شود و یک ترس بی‌انتها که مثل موج، مرا پایین می‌کشد.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دل فگار

مشاهده و دانلود ←