مشکات به رنگ مشکی پارت ۴۹

صدای ضعیف و لرزانی در گوشم می‌پیچد… انگار از تهِ یک چاه عمیق متوجه شده می‌شود. پلک‌هایم مثل دو تکه سرب روی دیده‌هایم سنگینی می‌کند،هوشیاری‌ام مثل نوری که در باد می‌لرزد، می‌آید و می‌رود.
_مشکات… دخترم، بیدار شو
صوت، صوتی مولین است، برای لحظه‌ای فکر می‌کنم در رویا هستم، ولی گرمای خفیف صوتیش واقعی‌ست.
چشم باز می‌کنم.جهان دور سرم می‌چرخد و تار است،کم‌کم تمرکز می‌کنم.
مولین رو‌به‌روی من است، دست‌وپاهایش را با طناب به صندلی بسته‌اند. صورتش رنگ‌پریده است و دیدهانش از نگرانی برای من سرخ شده.
_مولین…
کلمه‌ام مثل یک ناله‌ی بی‌جان از گلویم خارج می‌شود.
با دیدن تکان خوردن پلک‌هایم، تبسمی تلخ و لرزان می‌زند
_جانِ مامان… قربونت برم، خوبی؟
می‌خواهم کف دستم را جلو ببرم، ولی حتی یک میلی‌متر هم جابه‌جا نمی‌شود. طناب‌های زبر، مچ دست‌هایم را پشت صنقلبی می‌سایند. دردی که در اعصابم می‌پیچد، مرا به واقعیت هولناک اینجا برمی‌گرداند.
زمزمه می‌کنم: امید…
به اطراف نگاه می‌کنم. خونه‌ای قدیمی، با دیوارهایی که انگار سالیان سال هیچکس درونشان حیات نکرده. گرد و غبار روی همه‌چیز قرار گرفته و بوی نم گلویم را می‌زند.
مولین با صوتیی که از خشم می‌لرزد، می‌گوید: _آره… اون پسره‌ی عوضی، اون بود که این بلا رو سرمون آورد.
تلاشم برای بلند شدن بی‌فایده است.
_میدونی کجاییم؟
سرش را به نشانه‌ی منفی تکان می‌دهد.
_نه مادر… همین‌جا به هوش اومدم.
صوتیِ لرزانم در فضای خالی می‌پیچد.
_امید کجاست؟
_یک ساعتی میشه که راهی شده بیرون
طاقتم طاق می‌شود، غریزه‌ی بقا در وجودم فریاد می‌کشد، با تمام توان باقی‌مانده در ریه‌هایم داد می‌زنم:
_کمک! کسی صدامو می‌شنوه؟ کمک…
مامان با نگاهی ناامید سرش را پایین می‌اندازد. _فکر نمی‌کنم کسی این اطراف باشه، من بسیار داد زدم… هیچ صدایی از بیرون نمیاد.
سرم روی سینه‌ام می‌افتد، بی‌جون‌تر از آنم که ادامه دهم. نگاهم به گردنم می‌افتد، مروارید کوچک، همان یادگاری کیان، مثل یک ستاره در این ظلمت می‌درخشد.
تمامِ دنیایم زیر و رو می‌شود، چرا یادم رفته بود؟ آن حرف کیان…
“هر موقع این رو لمس کنی من متوجه میشم کجایی”
_مامان…
_جانم؟
_گردنبندم… گردنبندم…
مامان با تعجب نگاهش را به گردنم می‌دوزد. _گردنبندت چیه مادر؟
_کیان بیان کرد… گفت اگه لمسش کنم می‌تونه جام رو پیدا کنه…کف دستام بسته‌ست،چیکار کنم؟
_صبر کن تا امید بیاد،به بهونه‌ی سرویس بهداشتی بگو کف دستات رو باز کنه،کف دستای منو باز کرده بود، بعد دوباره بست.
_آره… همین کارو می‌کنم، خدا کنه زود بیاد…
تبسمی از سر مشتاق دیداری و امید روی لبانم می‌نشیند.
_کیان میاد نجاتمون میده… مولین، اون میاد.
با چشمانی دلواپس نگاهم می‌کند.
_امیدوارم… امیدوارم قبل از اینکه دیر بشه برسه، امید داشت با تلفن حرف می‌زد، انگار قراره شامگاه ما رو از اینجا ببره.
زمزمه می‌کنم: میرسه…
با کنجکاوی غم‌زده‌ای می‌پرسد:
_همونی که راجع بهش حرف می‌زدی؟ همونی که اضافه کردی عاشقش شدی؟
تبسمم پررنگ‌تر می‌شود، حتی در این وضعیت اسفناک.
_آره مولین،همونه،نمی‌دونم چی گوش دادی ازش، ولی واقعا مرد بدی نیست.
آهی می‌کشد.
_ کیان رو بسیار نمی‌شناسم… وقتی بچه بود متوجه شدمش، اما مولین و باباش آدمای خیلی خوبی بودن. اگه خودش هم شامگاهیه اونا باشه، حتماً مرد خوبیه
_می‌گفت چند وقت قبل باهاش حرف زدی.
_آره، وقتی متوجه شدم خانوادش فوت شدن، زنگ زدم که تسلیت بگم،خیلی باهام حرف زد.عصبی بود،اظهار کرد انتقام همه‌ رو از بهنام می‌گیره.
سؤالی که مدت‌ها ذهنم را درگیر کرده بود، بالاخره بیرون می‌پرد:
_خانوادش رو بهنام کشته؟
_می‌دونم تو تصادف کشته شدن، ولی اینکه چطور بهنام بهش مرتبط بوده رو نمی‌دونم…
کمی مکث می‌کند،چانه اش از بغض می‌لرزد.
_مشکات، منو ببخش دخترم.
قلبم می‌خواهد داد بزنم که تقصیر او نیست. _برای چی ببخشمت مولین؟ برای حیات‌ای که به خاطرِ من نکردی؟ برای اینکه مجبور شدی خدمتکار کسی بشی که شوهرت رو کشت؟ تو به خاطر من اومدی خونه‌ی بهنام…تو منو ببخش که این همه‌ سال ندونسته بهت ناسزا اظهار کردم.
با عشقی که در چشمانش موج می‌زد، خیره‌ام می‌شود.
_تو دختر زیبا منی، من به خاطر تو هر کاری می‌کنم…
می‌خواهم بپرسم…از پدرم بپرسم…می‌خواهم از گذشته اش بدانم، که صوتی چرخش کلید در قفل، فضای اتاق را می‌شکافد. حرف در گلویم خشک می‌شود. امید وارد می‌شود، با چند ظرف غذا و بطری نوشیدنی.
حتی نمی‌توانم نگاهش کنم، نفرت مثل سم در رگ‌هایم می‌جوشد.
با لحنی که سعی دارد مهربان جلوه کند سلام می‌کند.
_سلام
سکوت می‌کنم،پشت صنقلبی‌ام می‌رود و گره‌های طناب را باز می‌کند.
_می‌خوام دست‌هاتون رو باز کنم غذا بخورین، دو تا نگهبان بیرون توقف کردن. بهشون بیان کردم اگه تمایل داشتین فرار کنین، حتماً یکی از شما رو بکشن… یعنی یکی‌تون مرگ اون یکی رو جلوی چشماش می‌بینه،پس فکر فرار نکنین.

تلخی کلماتش مثل سیلی به صورتم می‌خورد.با نفرت نگاهش می‌کنم.
_بسیار پستی امید… اصلاً فکرش رو نمی‌کردم انقدر پست و حیوون باشی.
بی‌تفاوت می‌خندد.
_از اینجا که بریم، دیگه این روی منو نمی‌بینی. انقدر برات مرد مهربونی می‌شم که عاشقم بشی.
مچ‌هایم از بند طناب آزاد می‌شود، ولی قرمزی و سوزشش یادآور حصار است.
_من عمراً عاشق حیوونی مثل تو بشم.
به سمت مامان می‌رود تا کف دست‌هایش را باز کند. این بهترین لحظه است،کف دستانم را به سمت گردنبند می‌برم، انگشتانم می‌لرزد، باید آن را لمس کنم…
امید به‌یک‌باره برمی‌گردد و نگاهم می‌کند، نفسم بند می‌آید، دوباره شروع به مالیدن دستم می‌کنم تا وانمود کنم کف دستم درد می‌کند.
_ببخشید… براتون کرم میارم بزنین به دستتون خوب می‌شین.
زیر لب می‌غرم:نمی‌خوام
سرش را به سمت ظرف غذا می‌برد، مجدداً دستم را به سمت مروارید می‌برم،تند با انگشتانم لمسش می‌کنم…. یک ویبره‌ی خفیف… یک حس سرد و عجیب زیر پوست انگشتانم می‌دود، امیدوارم صدای ویبره را نشنیده باشد.
با استرس به او چشم می‌دوزم… ظرف غذا را جلوی من می‌گذارد.
_بخور
نفس حبس شده‌ام را رها می‌کنم،نگاهم به مامان می‌افتد،نگاهانش از ترس می‌لرزد، ولی وقتی می‌بیند که امید متوجه چیزی نشد، نفسی از سر آسودگی می‌کشد.
ظرف غذا را با خشمی که از اعماق وجودم می‌جوشید، به سمت دیوار پرت می‌کنم. آوای شکستن پلاستیک و پخش شدن برنج روی زمین، در خاموشی سنگین اتاق می‌پیچد.
_اضافه کردم نمی‌خورم،فکر کردی با این کارات می‌تونی منو رام کنی؟ من هیچ‌چیز تو رو نمی‌خوام…حتی لقمه‌ای که دست کثیف تو بهش خورده باشه.
در یک آن تغییر می‌کند،انگار لایه‌ی نازک مهربانی دروغینش مثل شیشه می‌شکند. دستش بالا می‌رود و با چنان سرعتی در صورتم می‌نشیند که سرم به سمت مخالف پرتاب می‌شود. صوتی ضربه در گوشم می‌پیچد و بلافاصله، طعم فلزی و گرم خون را روی زبانم حس می‌کنم. جیغ مامان مثل خنجری در فضا می‌دود.
مولین هراسان خودش را به من می‌رساند. اشک‌هایش گونه‌هایش را خیس کرده است: _می‌خوره… توروخدا آروم باش.
غذای خودش را روبه من می‌گیرد.
_ می‌خوره، مشکات، مادر، بخور…
با وجود سوزش شمتوجه شد صورتم، می‌خندم. خنده‌ای که بیشتر شبیه به هق‌هق است.
نگاهم را به نگاهان خشمگین امید می‌دوزم: _می‌دونی چرا هیچ‌وقت عاشقت نمی‌شم؟ زیرا دلم جایی دیگه اسیر شده. من عاشق کیانم… دیوانه‌وار دوستش دارم. امشب توی اون مهمونی داشتی نگاهمون می‌کردی؟ دیدی چه اتفاقی بینمون افتاد؟ دیدی چطور منو تو آغوشش گرفت؟
صدای فریادش سقف اتاق را می‌لرزاند:خفه شو!
کشیده‌ی دوم با قدرتی بیشتر فرود می‌آید. صورتم از شدت درد بی‌حس می‌شود، خون از لبم جاری شده،اما من همچنان می‌خندم. برای اینکه بیشتر بسوزانمش.

دستش برای ضربه‌ی سوم بالا می‌رود، مامان با تمام وجود خودش را میان ما می‌اندازد.
امید با یک حرکت وحشیانه مامان را به عقب پرت می‌کند.
کمر مامان با لبه‌ی مبل برخورد می‌کند و صدایِ ناله‌ی ضعیفش، جهانی من را آتش می‌زند.
خشم، مثل طوفانی در وجودم برپا می‌شود. دیگر ترسی ندارم،تنها چیزی که می‌بینم، بی‌حرمتی به مادرم است.
قد بلند می‌شوم و با تمام وزنم به سینه و بازوهای ستبر امید می‌کوبم.
_آشغال! کف دست کثیفتو رو مولین من قد بلند می‌کنی؟ بیچاره‌ت می‌کنم… به خدا که پودرت می‌کنم.
کف دست‌هایم را با یک حرکت محکم می‌گیرد و به پشت کمرم می‌چسباند.
صورتش را چنان به صورتم نزدیک می‌کند که گرمای نفس‌های متعفنش را حس می‌کنم. دیدهانش دریده و سرخ است. می‌خواهد مرا ببوسد؟ تهوعی که از این فکر به جانم می‌افتد، به من قدرت می‌دهد. تف خونین به صورتش می‌اندازم.
این کار مثل بنزین روی آتش است.صورتش را با آستینش پاک می‌کند، چشمانش از جنون می‌درخشد و مرا به زمین می‌کوبد. وزنش روی قفسه‌ی سینه‌ام سنگینی می‌کند، انگار می‌خواهد مرا در زمین دفن کند. تقلا می‌کنم، چنگ می‌زنم، جیغ می‌کشم،ولی او مثل صخره‌ای غیرقابل تکان است.
در همین کشمکش، مولینم را پشت امید می‌بینم، شیشه‌ی سنگین نوشابه را در کف دست دارد و با تمام لرزش بدنش، آن را بالای سر برده است.
امید متوجه تغییر نگاه من می‌شود و سرش را می‌چرخاند،قبل از اینکه فرصت واکنشی داشته باشد، شیشه‌ی سنگین با تمام قدرت روی سرش فرود می‌آید.
صدای شکستن شیشه با ناله‌ی بلند امید یکی می‌شود. خون، داغ و غلیظ، روی صورتم می‌پاشد. او تلوتلو می‌خورد، چند بار کف دستش را به هوا می‌گیرد و در نهایت، مثل درختی قطع‌شده روی زمین می‌افتد. خاموشی، سنگین‌تر از همیشگی اتاق را می‌گیرد.
مولین با کف دست‌هایی که از وحشت می‌لرزد، به پیکر بی‌جان او خیره شده.
_مرده؟
کف دستم را لرزان روی گردنش می‌برم، نبضش… ضعیف می‌زند ولی هست.
_نه… زنده‌ست

هنوز نفس راحتی نکشیده‌ایم که صوتی کوبیده شدن در و ورود دو نگهبان، قلبمان را متوقف می‌کند. مولین با ناامیدی زمزمه می‌کند:
_بدبخت شدیم.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

دانلود رمان دل فگار

مشاهده و دانلود ←