مشکات به رنگ مشکی پارت ۲

مثل همیشگی شیک‌ترین لباسم را می‌پوشم.
دکلته‌ی قرمز ماکسی بلندی که تا روی زمین می‌ریزد. کف دستکش‌های تور قرمزم را آرام در دست‌هایم می‌کشم. موهای مشکیم را باز می‌گذارم تا روی شانه‌هایم بریزند.
روبه‌روی آینه می‌ایستم و چند لحظه به خودم خیره می‌شوم.
دیده‌ها و ابروهای مشکی، موهای پرکلاغی و کمی حالت‌دار، بینی‌ای که نه زیادی کوچک است و نه بزرگ، لب‌های متوسط و صورتی گرد.
همه می‌گویند چهره‌ام بچگانه و معصوم است. آن‌قدر معصوم که به‌شدت‌ها حتی تصورش را هم نمی‌کنند پشت این صورت ملایم… چه جادوگری خوابیده است.
با دقت مقدار زیادی کانسیلر زیر نگاه‌هایم می‌زنم. گودی و سیاهی‌شان را می‌پوشانم. نشانه‌های شب‌هایی که خواب به دیدهم نمی‌آید.
آرایش دیدهم را کمی ملایم‌تر می‌کنم و بعد رژ قرمز را روی لب‌هایم می‌کشم.
لبخند کم‌رنگی می‌زنم.
یک نقاب دیگر کامل شد.
کفش‌های پاشنه‌قد بلند مشکی‌ام را می‌پوشم. اسلحه‌ام را داخل کیف کف دستی مشکی جا می‌دهم و از اتاق بیرون می‌زنم.
به پایین پله‌ها که می‌رسم، خاله مریم را می‌بینم.
سرآشپز این ویلاست. حدود پنجاه سال دارد و از وقتی یادم می‌آید همین‌جا کار می‌کند.
زن مهربانی است، از آن مهربانی‌های قدیمی که بوی منزل می‌دهند.
همیشه نگران ماست. غذاهای مورد علاقه‌ام را درست می‌کند. هر وقت حالم بد باشد، می‌روم کنارش می‌نشینم و همه چیز را برایش می‌گویم.
سنگ صبورم است.
او هم دوستم دارد. همیشگی می‌گوید وقتی به من نگاه می‌کند، انگار دختر از کف دست‌راهی شده‌اش را می‌بیند.
سال‌ها پیش، وقتی هنوز جوان بود، شوهر و دخترش را در یک تصادف از دست داده است.
از آن روزگار، غمی ملایم همیشگی در دیده‌هایش منزل کرده.
هر وقت من گریه می‌کنم، او هم با من گریه می‌کند.
خاله مریم تا مرا می‌بیند، لبخند می‌زند و کف دستش را روی سینه‌اش می‌گذارد.
_چقدر خوشگل شدی… هزار ماشاالله.
تبسم می‌زنم و خم می‌شوم. بوسه‌ای روی گونه‌اش می‌گذارم.
_از تو که زیبا‌تر نیستم خاله.
می‌خندد و با کف دست صورتش را لمس می‌کند.
_ما که دیگه پیر شدیم مادر.
اخم مصنوعی می‌کنم و کف دستم را تکان می‌دهم.
_پیر کجا بود؟ تازه اول جوونیته. اصلاً می‌خوام برات دنبال یه حاج‌آقای پولدار بگردم.
نگاه‌هایش گرد می‌شود. تند لبش را گاز می‌گیرد و با خجالت اطراف را نگاه می‌کند.
_نزن این حرفو دختر… زشته.
می‌خندم. خنده‌ام در فضای راهرو می‌پیچد.
_آی قربونت بشم… سرخ و سفید می‌شی.
صورتش واقعاً گل می‌اندازد.سرش را پایین می‌اندازد و زیر لب می‌گوید:
_خدا نکنه مادر… فقط خیلی مراقب خودت باش.
نگاهش برای لحظه‌ای دلواپس می‌شود.
سرم را تکان می‌دهم.
_چشم.
مکثی می‌کند و با لحن جدی‌تری می‌گوید:
_از اون زهره‌ماری‌ها نخوری‌ها.
می‌خندم و کف دستم را بالا می‌برم.
_چشششم.

هنوز قدم از عمارت بیرون نگذاشته‌ام که باربد را می‌بینم.
در این حیاط وسیع، دو ویلا خودنمایی می‌کنند، یکی بزرگ و باشکوه تر و دیگری کوچک‌تر، که حکم یک سیاه‌چاله‌ی آموزشی را دارد. جایی که بهنام، کودکانِ خریداری‌شده را مثل گل‌های مسموم پرورش می‌دهد تا سربازانِ مطیعش باشند.
من هم در همان ویلای کوچک بزرگ شدم، تحت نظارت خاله خوشحالی که حالا مدت‌هاست زیر خاک است. وقتی شانزده‌ساله شدیم، تقدیرمان عوض شد. ترمه و بهار در همان ویلای کوچک ماندند و شدند مسئول بزرگ کردن بچه ها و ما… من و شیوا، به این ویلای بزرگ‌تر تبعید شدیم. بهنام از خیانت وحشت دارد. برای همین بچه‌ها را از بدو کودکی می‌رباید تا مطمئن شود کسی جز او و قوانینِ مسخره‌اش را نمی‌شناسد. آن‌ها در خانه درس می‌خوانند، با جهان قطع ارتباطند و بهنام را مثل خدایشان می‌پرستند.
اما من و شیوا… ما وصله‌ی ناجورِ این داستان بودیم.
بهنام همیشه با غیظ می‌گفت:
_ شما دوتا چموشید، آخرش کار کف دست من می‌مشاهده کرد.
خیلی سخت بود بزرگ شدن میان کسانی که شست‌وشوی مغزی شده بودند،کسانی که با شنیدن نام بهنام به لرزه می‌افتادند. ولی هیچ‌کدامِ این حرف‌ها در ذهن من و شیوا رسوخ نکرد. ما قایمکی بیرون می‌زدیم، درست همان کارهایی را می‌کردیم که منعمان کرده بود و بارها به خاطرش تنبیه شدیم. بچه‌های دیگر از ما متنفر بودند و بهنام هم به همین قلبیل ما را آور ساختمان بزرگ تر زیرا می‌دانست ما نمی‌توانیم آن سربازانِ مطیع را تربیت کنیم.
پسرها را از هفده‌سالگی می‌فرستد برای محافظت از سوله، یا معاملات کثیف و وکالت. دخترها هم تعدادشان کم است،یا مثل من و شیوا می‌شوند اغواگرِ دشمنانش، یا دایه بچه ها و مستخدم شخصی اش.
باربد ولی برای من فرق دارد. شش سالش است و تنها کسی است که در آن جهنم کوچک، هنوز رگه‌ای از معصومیت در نگاهانش نمرده.
تا مرا می‌بیند، دیده‌هایش برق می‌زند و با ذوق می‌گوید:
_خاله چقدر زیبا شدی.
لبخند گرمی روی لبم می‌نشیند. خم می‌شوم و صورت کوچکش را با نگاه نوازش می‌کنم.
_الهی قربونت برم… تو این بیرون چیکار می‌کنی؟
شانه‌های کوچکش را بالا می‌اندازد.
_اومدم قدم بزنم… حوصله‌ام سر حرکت کرد.
نگاهی به اطراف می‌اندازم. حیاط ساکت است، ولی بهنام همه جا چشم دارد…
_ خاله ترمه و خاله بهار کجان؟
_ تو ویلا بودن
لب‌هایش را نزدیک گوشم می‌آورد. انگار می‌خواهد بزرگ‌ترین راز دنیا را بگوید.
_من پیچراکهدمشون.
خنده‌ام می‌گیرد. بی‌اختیار یاد خودم و شیوا می‌افتم. ما هم تقریباً از شش‌سالگی پیزیرادن را شروع کرده بودیم، فرارهای کوچکی که برایمان طعم آزادی داشت.
با لحنی جدی‌تر نگاهش می‌کنم.
_می‌دونی اگه آقا بفهمه چی میشه؟
چشم‌هایش گرد می‌شود.
_چی میشه؟
به‌آرامی می‌گویم:
_به‌شدت دلخور میشه… تو که دوست نداری آقارو دلخور کنی، دوست داری؟
سریع سرش را تکان می‌دهد.
_نه. خاله ترمه میگه آقا اگه دلخور بشه به ما غذا نمیده… ما گشنه می‌مونیم.
چیزی در قلبم می‌پیچد؛ چیزی شامگاهیه خشم، شبیه درد. ولی نمی‌گذارم در صورتم مشاهده کرده شود.
نرم می‌گویم:
_آره خاله… برای همین بدو برو ویلا، قبل از اینکه کس دیگه‌ای ببینتت. باشه؟
با تردید نگاهم می‌کند.
_باشه… تو به کسی چیزی نمیگی؟
خم می‌شوم و بوسه‌ای آرام روی گونه‌ی گرمش می‌گذارم.
_نه عزیزم، نگران نباش. بدو برو.
تبسم کوچکی می‌زند و می‌دود. پاهای کوچکش با عجله روی سنگفرش‌ها می‌خورد و با قدم‌های کوتاه و شتاب‌زده به سمت ویلای کوچک می‌رود.
چند لحظه همان‌جا می‌ایستم و حرکت کردنش را نگاه می‌کنم،تا وقتی که پشت در ویلا ناپمتوجه شد می‌شود.

رمان های پیشنهادی

✨ شاید به این رمان علاقه مند باشی ...

رمان وصله ناجور دل - رمان سیتی | فروشگاه دانلود رمان

مشاهده و دانلود ←