جملاتش درست وسط دلم نشست و به خونریزیام انداخت.
حق تمولیً با هیلدا بود ولی من داشتم بین عقل و دلم لِه میشدم!
-حالا که اِنقدر درگیری یه بار دیگه به همه چی خوب فکر کن و اگه جاده داشت، فرصت بده. اما اینو یادت نگه دار که همیشگی مجازات کردن یه نفر جاده درست نیست. بخشیدن تو بعضی موضوع ها میتونه برای خود آدمم یه جاده حیات باشه!
_♡_
نگاهم خیره به امیرخان بود که محکم سگش را در آغوش گراهی شده و میبوسیدتش.
یک خداحافظی کردن طولانی و سخت!
نصیر هم غمگین کنارش از حرکت ایستاده و کاملاً برایم عیان بود که امیرخان همانطور که در حال نوازش سگش است، توصیه های همیشگیاش را برای نصیر در مورد مراقبتش از من و منزل باغ گوشزد میکند.
-شمیم خانومم یه خدافظی کن حداقل به قرآن تو قلبت میمونه ها… بشنو حرفمو!
گلی بیچاره کم مانده بود التماس کند.
چهرهاش وقتی که اضافه کردم برای خداحافظی از امیرخان نخواهم رفت، هیچگاه فراموشم نمیشد. طوری نگاهم کرده بود که انگار ظالم ترین زن روی زمین هستم!
-خانومم ببین بنده خدا مدام داره در و پنجره هارو میپاد. گناه داره مسافرو نباید اینجوری مسیری کرد!
لب هایم بسیار کم رو به بالا کشیده شد.
زمزمهوار بیان کردم:
-یه چیزی بگم گلی؟
نمیدانم چه برداشت کرد که سریع جلو آمد و گفت:
-جونم خانوم امر کن شما… غرورت نمیکشه تا حیاط بری آره؟ میخوای برم آقارو آوا کنم مجدداً بیاد برا خدافظی؟
-نه به جاش میخوام بدونم چطوری با اینکه رادان تو و نصیر رو استخدام کرده و چندین ماهم هست برای من کار میکنید اما با این حال امیرخانو از ما دوتا بیشتر دوست دارین و حال و احوالش براتون مهمه؟!
درجا سرخ شد و سر پایین انداخت.
-…
-هووم؟ سوالم جواب نداشت گلی خانوم؟
-میبخشی خانوم فکر کنم حدمو از سر گذروندم. من… من فقط وقتی میبینم آقا بهشدت خاطرتو میخواد قلبم نیومد بیخدافظی مسیریش کنیم. شرمنده فضاما کردم. اگه… اگه دیگه کاری چیزی ندارید برم آشپزخونه… ظرف ها مونده.
لحظهای نگاه بستم و به سمتش چرخیدم.
-نخواستم برای خدافظی برم چون خدافظی کردن هارو دوست ندارم! در اصل رفتن هارو دوست ندارم ولی شمارو هم درک میکنم. هم تو و هم نصیرو… میفهمم واقعاً امیرخانو دوست دارید و وقتی اون ازم ناراحت میشه، شما هم ناخودآگاه به قلب میگیرید!
شرمندهتر شد.
-خ..خانوم من…
کف دستم را روی شانهاش گذاشتم و ساکت فشردم.
-مضطرب نشو عزیزقلبم گفتم که درکت میکنم. امیر آدم دوست داشتنیه. بسیار عجیبه واقعاً تو ذهن نمیگنجه ولی با وجود تمام اخلاق های بدش دوست داشتنیه و فراموش کردنش راحت نیست. تو ذهن اکثر آدم ها هم همینجوری تاثیر میذاره!
گلی نگاهش را در صورتم چرخاند.
گیج شده و متوجه مقصود اصلی حرف هایم نمیشد.
حق داشت… او به کنار خودمم هم دیگر متوجه کارهایم نمیشدم!
-و میدونی متاسفانه بیشترین تاثیرو هم روی من گذاشته! جوری که اگه همهی آدم های جهان هم بتونن فراموشش کنن، من اونیم که میمیره اما فراموش نمیکنه… رها نمیکنه!
متوجه کارهایم نمیشدم چراکه با وجود همهی آن طغیان ها، با وجود اینکه اظهار کرده بودم بمیرم هم باز نخواهم گشت، منطقم را خاموش و به کل خودم را به کف دست قلبم سپردم!
#نویسنده: ZK
-خانوم…
-راستی گلی میدونستی من جمتوجه شداً همونقدر که راهی شدن هارو دوست ندارم به موندن ها معتاد شدم! باورت میشه؟ اونم منی که یه مدت تنها چیزی که میمیل داشتم، فرار کردن بود!
از آنجا که دختر بیچاره فقط حرف زبانم را میمتوجه شد خبر از تفکرات دیوانهوارم نداشت، بیش از قبل گیج شده نگاهم کرد.
لبخندی به رویش زدم و با قدم های بلند به سمت حیاط مسیر افتادم.
به جایی که او بود!
کل دنیا را چرخیده و بار دیگر داشتم به سمت او میرفتم و این بار همه چیز بسیار ریسکیتر بود!
مانند کسی که شنا بلد نیست، میمیل داشتم خود را بار دیگری به قلب اقیانوس بیندازم!
یا میمردم و یا بعد تمام دست و پا زدن هایم، تبدیل به شناگری ماهر میشدم!
این بار دیگر نه سازش و نه دعوا و نه ترمیم امکان پذیر نبود!
تنها دو حالت داشت… یا زیستن ای مجدداً و یا مرگی ابدی!
-امیرخان
با صدایم چرخید.
دیدهانش سرخ و سرووضعش آشفته بود.
او هم مثل من شامگاه را نخوابیده بود نه؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن