تُنگـــ بلــور :
راوی
– اذیت که نمیکنه؟
میپرسد و مادرش از پشت خط جواب میدهد
– نه مادر این طفل معصوم اصلا صوتش درنمیاد شیرش و خورده ، خوابیده ..
لبخندی میزند کف دستش را محکم روی پیشانیاش فشار میدهد و می گوید
– یک ساعت ، دوساعت دیگه میام دنبالش …
– بذار امشب رو همینجا بمونه …
– نه مامان جان …اذیتت میکنه …الان نبینش ساکته ..نصفه شامگاه تازه موتورش روشن میشه..!
بی قراری های ماهور بهانه بود ، نمیتوانست بگوید حتی یک شب هم بدون دخترکش نمیتواند بخوابد.
تماس را که قطع میکند ..از تخت پایین می آید…
حالش کمی بهتر شده بود و ترجیح میداد یک دوش آب گرم بگیرد .
از اتاق بیرون می زند و هنوز چند قدمی برنداشته است که آوای زنگ در خاموشی خانه را پر میکند.
می ایستد و پس از ثانیه ای مکث به سمت درب ورودی راه می افتد.
در را که باز میکند …نگاهش روی چهره به اشک نشسته حنانه ثابت میماند .
ابرو درهم میکشد و با لحن سردی می پرسد
– بله؟
– سلام ..
جواب نمیدهد و نگاه غضبناکش تمام اندام های دخترک را به لرز می اندازد
– ببخشید من ..کلید خونه رو جا گذاشتم …خانوادهامم نیستن میش…
مرد حتی اجازه تکمیل جمله اش را هم نمیدهد
– من کلید ساز نیستم خانم …به سرایدار اطلاع بدین بهتون کمک میکنن.
می گوید و در را محکم روی چهره هاج واج مانده حنانه میبندد .
تـُنـــگ بـلـور:
از در فاصله میگیرد و به سمت حمام قدم برمیدارد
حس خوبی به این دختر نداشت …اگرنه قطعا کمکش میکرد…
نگاهش …
نوع برخوردش …
چادری که مدام از روی سرش پایین می افتاد…
این شیطنت ها را باید پای بچه سال و احمق بودن دخترک میگذاشت ، نامتوجه شده میگراهی شد یا طوری برخورد میکرد که دیگر حتی جرات سر بلند کردن نداشته باشد؟
چه مرگش بود؟ که خط میداد؟
که صدا را نازک میکرد و مدام کشیک حرکت کرد و آمد های افراد این خانه را میداد؟
در این دو هفته بارها این مرد را به همراه همسر و فرزندش مشاهده کرده بود و باز هم دست از حماقت هایش برنمیداشت.!
بیخیال آن دختر و چراغ سبز نشان دادنهایش
دوش را باز میکند و تن کرخت و خستهاش را زیر آب داغ میکشد .
حوله خاکستری رنگش را به تن میزند و از حمام بیرون می آید .
احساس سبکی میکرد …حالش کمی بهتر شده بود و ترجیح میداد این چندساعت را به کارهای عقب افتادهاش بپردازد.
وارد آشپزخونه میشود و تا میخواهد یک لیوان چای برای خودش بریزد باز هم آوای زنگ در بلند میشود.
* * *
– حالت خوبه؟
با شنیدن صدا سرم را بالا میگیرم و به امیرعلی که روی صنقلبی کنارم نشسته بود زل میزنم.
کی رسیده بود که حتی متوجه حضورش نشدم؟
تبسم مضحکی میزنم و زمزمه میکنم
– خوبم .
– ولی زیاد خوب به نظر نمیرسی ..
مکث کوتاهی میکند
– عوض شدی پناه
گیج نگاهش میکنم که ادامه میدهد
– مثل همیشگی نیستی …تو خودتی … کلافه ای ..گوشه گیر شدی …!
– اینارو تو همین چندساعت فهمیدی؟
– من اگه بعد از این همه سال تو رو نشناسم باید سرمو بذارم بمیرم.
انگشتان کف دستم را به هم می فشارم و لب میزنم
– من حالم خوبه …داری اشتباه میکنی .
حرفم را نادیده میگیرد
– من هنوزم دوستتم پناه …
کلافه سر پایین می اندازم ..کاش تمامش میکرد
– درسته به خاطر گذشته ازت ناراحتم …اما تو همچنان برام مهمی …نگرانت میشم.
خودش را کمی جلو میکشد …کف دستان مشت شده ام را که میان کف دستانش میگیرد در جا تکانی میخورم
– من و تو با هم بزرگ شدیم پناه…من تمام تو رو از بَرم…هر کی رو بخوای گول بزنی منو نمیتونی…
میخواهم کف دستانم را پس بکشم که اجازه نمیدهد و با لحن غضبناکی میپرسد
– چی به سرت آورده؟
بهت زده و حیران سرجا خشک میشوم…منظورش مهراب بود؟
دهان باز میکنم حرفی بزنم که سر و کله ایمان پیدا میشود.
از خدا تمایل داشته او را بهانه میکنم .
از جا بلند میشوم و به سمتش می روم.
– داداش.
یک نگاه به امیرعلی می اندازد و سپس لب میزند
– جان؟
– منو میرسونی خونه؟
متعجب میپرسد
– الان؟
– خسته ام ایمان ..مهراب هم که حالش خوب نیست ، مضطربشم ..برم خونه بهتره …ماشینتو بده خودم میرم.
با کمی ترمشاهده کرد می گوید
– بپوش میبرمت .!
با توقف ماشین سرم را از پشتی صندلی جدا میکنم.
زیر لب از ایمان تشکر میکنم و کف دست دراز میکنم در را باز کنم که می پرسد
– ماهور چی؟
به سمتش میچرخم و جواب میدهم
– فعلا برم بالا ببینم اوضاع مهراب چطوره …اوکی بود خودم میرم دنبالش..
سری به تایید تکان میدهد و من هم بدون حرف دیگری خداحافظی میکنم و پیاده میشوم .
کف دستی برایش تکان میدهم و به سمت ساختمان جاده می افتم..
کلید را به آرامی در قفل در می چرخانم و وارد خانه میشوم.
نگاه گذرایی به پذیرایی می اندازم و همانطور که مانتو و شالم را درمی اوردم راه اتاق را در پیش میگیرم.
پشت در می ایستم و هنور دستگیره آن را لمس نکرده ام که با شنیدن آوای مهراب سر جا خشک میشوم
-خوب میخوریا
قلبم درون سینه از تپش می افتد و او ادامه میدهد
– با هم بریم حموم؟
#کسی قلبش میخواد قاتل بشه؟حنانه؟😂😡»
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن