قسمت بیست و نهم
بدنم شروع کرد خاریدن کف دست به لباسم بردم که یه حشره رو از خودم جدا کردم تو تاریکی ندیدم چی هست فقط جیغ زدم. بالاخره صبح شد تازه فهمیدم بوی گند از کجا! چند حیوون گوشه طویله تلف شده بودند از ترس فرارکردم جایی نداشتم برم حبیب خان رو لعنت کردم، اول تمایل داشتم برم سراغش بعد پشیمون شدم
دو روزگار بود از خونه بی بی اومده بودم بیرون جز آب چیزی نخورده بودم گرسنه بودم خودمو جلوی در خونه لوطی دیدم نمی دونم چرا از اونجا سر در آوردم شاید اونجا آخرین راه بود برام، شاید زن رئوف شدن بهتر از آوارگی تو شهری بود که بوی مرگ میداد و درد و مرض تو کوچه هاش بود،
شاید هر جادهی می راهی شدم آخرش به اینجا میرسیدم. شاید سرنوشت من به این خونه و آدمای این خونه گره خورده بود حتی نانداشتم کوبه درُ بزنم کف دستم به سمت کوبه راهی شد و دیگه چیزی نمتوجه شدم
وقتی چشم باز کردم دیدهای گریون بی بی رو متوجه شدم
اظهار کرد: کجا راهی شدی دخترجون؟ با خودم اضافه کردم دیگه نمی بینمت
هیچی ناظهار کردم حتی اشک نریختم، دیگه اشکی نداشتم، مگه یه آدم چقدر می تونه گریه کنه؟ چقدر می تونه درداشو تحمل کنه؟ از یه جایی به بعددرد دیگه درد نیست. دیگه گریه آدمو آروم نمی کنه، دیگه درد میشه بی خیالی، نه اینکه بی خیال بشی و با شرایط کنار بیای ها!نه…
از یه جایی به بعد درد میشه غمباد، خودتو میزنی به بی خیالی یا بهتره بگم خودتو به سرنوشت می سپاری ولی از تو خورد میشی، پیر میشی، یه روز صبح بلند میشی و میبینی دیگه زندگی نمیکنی دیگه زندهای یه سری کارها رو از روی عادت میکنی مثل غذا خوردن، مثل حرف زدن، یا حتی مثل لبخند زدن
منم از اون روزگار خودمو به بی خیالی زدم
بی بی اضافه کرد: بمیرم برات بمیرم که…
زد زیر گریه
منور برام آب آورد نگاه به صورتش کردم تغییر کرده بود، صورتش باز شده بود چشماش می لبخند زد! با نفرت بهش خیره شدم.
رفت
بیبی با گریه اضافه کرد: من اضافه کردم دیگه نمیای من گفتم راهی شدی که رفتی… چه خوب برگشتی
هیچی نبیان کردم،اضافه کرد: به صالح میگم که باید عقدت کنه شیرمو حلالش نمی..
نذاشتم حرف بزنه اظهار کردم: بی بی برگشتم که عروست بشم ولی زن رئوف ها! نه لوطی
– آخه
– بی بی وقتی خدا نخواد نمیشه شاید سرنوشت ما از هم جدا باشه شایدم تو طالعاش نباشم، لوطی دیگه برای من لوطی نیست درسته حرف نزده بود قول نداده بود با زبونش ولی با نگاهش هزارتا قول داده بود، مردی که حرفش دو تا بشه واسه من مرد حیات نمیشه!چه لوطی باشه چه آدم معماما…
بغض نذاشت حرفامو بزنم
– فردا منور،محرم لوطی میشه
چشمامو بستم و باز کردم، لبخند تلخی زدم که صورتم درد گحرکت کرد، یه وقتا آدم تحمل لبخند زدن رو نداره تبسم زدن هم درد داره.اصلا یه وقتا تبسم زدن میشه سخت ترین کار جهان
هیچی ناظهار کردم بی بی بیان کرد: میخوای از اینجا بر…
– نه فردا به عاقد بگید خطبه عقد من و آقا رئوف هم بخونه!
بی بی با تعجب نگام کرد…
لج کرده بودم؟ با کی؟!! با خودم با لوطی با روزگارگار، با زمین و وقت!
بی بی رفت و فقط نگاه کردم فردا زن مردی می شدم که حسی بهش نداشتم، فردا مردی عروسی می کرد که عاشقش بودم، بدترین روزگار حیات من بهترین روزگار زیستن دختری بود که تو خواب هم نمی متوجه شد لوطی یه شهر عاشقش بشه، تو خواب و رویا نمی متوجه شد خونه ای که برای کلفتی اومده میشه خونه اش و اون میشه خانم خونه
*** بچه ها این رمان فعلا فایل کامل نداره هر وقت ولیده شد میزارم سایت
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن