قسمت بیست و پنجم
از تمایل داشتنش، از تمنای نگاهش، از اینکه خوددار بود، از حجب و حیای مردونه اش لذت میبردم. عاشق شدم تشنه نگهش دارم عاشق شدم تو عطش دلدادگی من بسوزه، یه بار با خنده اضافه کرد: دلبری کن می دونی رو اعتقادام و شرفم پا نمی ذارم تشنه ترم کن اما بدون به وقتش کف دستم بهت برسه قلبی از عزا در میارم
وقتایی که چایی میاوردم از قصد کف دستمو به دستش می زدم
گوله آتش می شد سرخ می شد اما نگاه بدی نمیکرد، تو نگاش محبت بود یه عشق پاک! نه هوس، باید یه دختر باشی،باید یه زن باشی تا نگاه هارو بفهمی، بفهمی کی از هوس نگاهت می کنه کی از دلدادگی
از وقتی خانوادمو از دست داده بود نماز نمیخوندم تا وقتی که لوطی یه پارچه چادر گل گلی آورد و داد بی بی که برام چادر بدوزه یه قواره از یه مقلب دیگه هم برای منور گرفته بود از اون روزگار که بی بی چادرو روی سرم انداخت و گفت: انشاالله چادر عروسیت رو بدوزم
باز نماز خوندم باز، باخدا حرف زدم، این نمازها با اون نمازها که از ترس تاجماه خانم بود فرق داشت. این نمازها از ته قلب بود، از عشق، از تشکر زیاد از خدا که کف دستمو گحرکت کرد که بهترین تقدیر رو میخواست برام رقم بزنه، آدم عاشق عبادت کردنش هم فرق داره آدم عاشق از محبت عبادت می کنه.
خودمو مال لوطی میدونستم وقتایی که رئوف میامد زیاد جلوش آفتابی نمیشدم، با بی بی حرف می زدیم برام از گذشته ها می اضافه کرد: از آقای صالح می بیان کرد،از روزای سخت و نداری بعدش از اینکه تنها آرزوش عاقبت به خیری صالح هست.
اون شامگاه منتظرش بودم منتظر صالح، اون شامگاه لعنتی …
انگار روزگارگار نگاه نداشت خوشحالی منو ببینه تو خواب و رویا خودمو عروس لوطی میمتوجه شدم ولی… ولی… لعنت به روزگار لعنت به قلب سیاه شیطون
بی بی خواب سنگینی داشت
منور هم می متوجه شدم حواسش هست اما برام مهم نبود.
اون شامگاه منتظرش بودم میمیل داشتم باهاش حرف بزنم و بگم خسته شدم بگم تو این خبرهای بد و مرگ و میر دلم خوشی میخواد قلبم مسروری می خواد…
بگم تو محله وبا و سل اومده میگن یه مرض فرنگی اومده و کسی جرات نداره از خونه بیاد بیرون، بگم بیا وسط این همه غم،قلبخوشی هم باشیم
اون شب تو اتاق لوطی منتظرش بودم هوا سرد بود داشت پاییز میامد ولی سوز خشکی بود که تو صورتم میزد بخاطر همین اون شامگاه حرکت کردم اتاق لوطی و منتظرش نشستم. پشتم به در بود، آوای در اومد،فکر کردم لوطی اومده اما وقتی برگشتم سمت در رئوف رو مشاهده کردم
وقتی منو دید پر از خشم شد. از عصبانیت سرخ شد
با مِن مِن اظهار کردم: تو اینجا چیکار می کنی؟
سرتکون داد و گفت: پس حدسم درست بود، بین تو و صالح چیزی هست
– نه اینجوری نیست
تف کرد رو صورتم و گفت: منِ خر عاشقت بودم، بخاطرت با آقام دعوا کردم. امشب لوطی کار داشت و منو فرستاد تا از اتاقش براش لباس ببرم، نمیدونستم وقتی بیام تو رو منتظرش میبینم، پس وقتایی که صالح زود میاد خونه، میاین اینجا و خلوت و آره… آخ آخ اگه مردم بفهمند پهلوون و جوونمردشون چه آب زیرکاهی هست چی میشه
عصبی شده بودم نه بخاطر خودم بخاطر تهمت ناروایی که داشت به دلدادگی پاکم میزد تمایل داشتم حرف بزنم که نذاشت و با برآشفتهت اظهار کرد: ملامتش نمی کنم حق داره هر کسی نمی تونه از تو بگذره منم نمی تونم
نزدیکم اومد انقدر نزدیک که هراسیدم، نفسش تو صورتم می خورد از بوی دهنش حالم بد شد و نگاهامو بستم با خودم اظهار کردم کارم تموم هست اشکام تندتند می بارید
یه قدم اومد جلو، یه قدم راهی شدم عقب
با هر قدمی که سمتم میامد می رفتم عقب، انقدر که به دیوار خوردم
یه دستشو جلوی دهنم گذاشت
دیگه نمی تونستم التماسش کنم!
همه التماسامو ریختم تو چشمم و نگاش کردم، تقلی می کردم که کف دست به موهام نزنه، این موها باید کف دست یکی بهش می خورد کف دستش رفتم سمت لباسم
داشتم التماس می کردم اما نمیگوش داد کف دستش رو دهنم بود زار میزدم لباسمو کشید، پاره شد
آرزوی مرگ داشتم، با دستام سعی می کردم هولش بدم ولی حریفش نمی شدم
با خودم اظهار کردم کارم تموم هست
ادامه دارد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن