کسی چیزی نگفت، مادر دوباره با سوز و گداز حرفهایش را ادامه داد:
_الانم که بعد از اون روزگار نحس دیگه ندیدمش، نمیدونم چیکار میکنه، حالش چطوره، چی میخوره، بدشانس بداقبال روش نمیشه بیاد یه سری بزنه اینجا
مسعود بین حرف مادر راهی شد و اضافه کرد:
_حالش خوبه، دیروزگار زنگ زدم صوتش از همهمون سرحالتر بود!
محمدجواد همانطور که با رغبت لقمهی بزرگی را گوشهی لپش میچپاند با تمسخر گفت:
_اون خجالت برای دو ساعتشه فوری وقاحتش برمیگرده سر جاش، الان هم مشغول عیش و نوشه
مادر نگاه بی اعصابی به طرف محمدجواد انداخت و رو به مسعود گفت:
_آره مادر؟ چی گفت بهت؟ ناضافه کرد امشامگاه میاد یا نه؟
مسعود لیوان دوغش را سر کشید و اضافه کرد:
_نسؤال کردم، اینقد دورش شلوغ بود و مشغول بگو بخند با اطرافش بود که فقط حالشو سؤال کردم قطع کردم
مادر با گوش دادن حرفهای مسعود خلع سلاح شد.
فوری رو به مسعود جویا شدم:
_آوای کی بود؟ زن بود یا مرد؟
مسعود از حالت چهرهی پر حرص و جوش من خندهاش گراهی شد:
_همه مثل خودش نرهخر بودن… نمیدونم شاید زن هم بینشون بوده اما من چیزی نگوش دادم
مادر لب گزید:
_یعنی چی مادر؟ حتما دوستاش بودن دیگه، زن بین اون همه مرد چیکار داره؟ حسین اهل این حرفا نیست
محمدجواد دوباره پوزخند زد:
_از این جونور هر چی بگی برمیاد
هوفی کشیدم و با چشمهایی گرد شده بیان کردم:
_یعنی چی حسین اهل این حرفا نیست؟ پس فتانه خانم عمهی منه؟
مامان همانطور که سر به زیر خردههای نان را از لبهی سفره و فرش جمع میکرد زیر لب گفت:
_اون محرمش بوده!
راحله هم آوایش دررسید:
_قبل از این که محرمش بشه، چیکارا کرده که محرمش بشه؟
با انزجار بیان کردم:
_بحث محرم و نامحرم نیست، بحث خیانته
محمدجواد حرف مرا در هوا گرفت و اظهار کرد:
_آها! محرم و نامحرم مهم نیست دیگه؟
محلی به حرفش ندادم و رویم را برگرداندم.
راحله همانطور که با برگ کاهوی توی دستش بازی میکرد آرام گفت:
_این وسط فقط منم که بلاتکلیف موندم
بابا که مثل همیشه در سکوت حرفهای ما را گوش میداد ناراحت نگاهی به راحله انداخت و اضافه کرد:
_تو کار خودتو بکن بابا، هر تصمیمی گراهی شدی همونو انجام بده، میخوای بری دادخواست طلاق بدی؟ خودم باهات میام
#پ_۲۹۷
مادر ابرو درهم کشید و به بابا اعتراض کرد:
_ابمسیریم؟!
بابا با غیظ نگاهش کرد و اضافه کرد:
_چیکار کنه پس؟ شما بفرما تکلیف دخترتو مشخص کن!
مادر که انتظار این واکنش بابا را نداشت، عقب کشید و ساکت بیان کرد:
_راحله بره دادمیل داشت طلاق بده، خونوادهی پروین ساکت میشینن؟ اونا هم طلاق پروینو میگیرن!
راحله رنجیده از حرف مادر گفت:
_من باید تاوان اشتباه حسین رو بدم مولین؟ گناه من این وسط چیه؟
عصبی حرف راحله را ادامه دادم:
_مگه حسین یه بار به راحله اندیشید که الان راحله بخواد به اون فکر کنه؟ بعدش هم واقعا توقع داری پروین برگرده با پسر خائنت زندگی کنه؟
ملیحه هم که تازه از پای چرخ بلند شده و سر سفره وارد شده بود، وارد بحث شد:
_مریم میاضافه کرد این پروینی که من میبینم میلش به برگشته!
مادر بیخیال اخم و تخم ما امیدوار به ملیحه نگاه کرد:
_چطور؟ به مریم چیزی اضافه کرده؟
ملیحه در حالی که از کاسهی بزرگ وسط سفره، چند قاشق غذا در بشقاب میریخت گفت:
_چیزی که ناضافه کرده، مریم میگفت دربارهی اومدن و نیومدنش جواب سر بالا داده ولی درد قلبا و حرفاش بوی برگشتن میداد
مادر سرش را تکان داد و با آه قد بلندی گفت:
_مردم با چنگ و دندون زیستنشونو نگه میدارن!
راحله با صورت درهم رفته بیان کرد:
_پروین بهخاطر بچههاش میخواد چنگ و دندون بندازه به زیستنش، من بهخاطر کی این کارو کنم مولین؟
محمدجواد از پای سفره عقب کشید و اظهار کرد:
_ول کن مادر من! تو هم قلبت خوشه! اون حمید قرمساق ارزش ناخن انداختنم نداره، چه رسه به چنگ و دندون
بابا غضبآلود اسم محمدجواد را با آوای قد بلند به زبان آورد.
من و ملیحه که کنار هم نشسته بودیم زیردیدهی همدیگر را نگاه کردیم و خندهمان را قورت دادیم.
مسعود هم زیر لب به محمدجواد تذکر داد:
_تو جمع خونوادهای ها!
مادر ناراحت رو به بقیه گفت:
_چتونه شما؟ کی حرف حمیدو زد؟! من منظورم راحله نبود، خودتون حرف میذارین تو دهن من، خودتون هم جوابمو میدین؟
بعد همانطور که بشقابهای خالی را محکم روی هم میکوبید و جمعشان میکرد اظهار کرد:
_احترام هم که حالیتون نمیشه!
مسعود سعی کرد فضا را ساکت کند، لبخند زد و بیان کرد:
_راستی از عمه احترام چه خبر؟ قهره هنوز باهامون؟
در هال باز شد و سر فاطی زودتر از تنهاش داخل شد:
_یالا
همه هموقت برگشتند و نگاهش کردند.
مسعود همانطور که از پای سفره بلند میشد به شوخی گفت:
_مسیر گم کردی، از اینورا؟!
فاطی کار واجبتری از جواب دادن به کنایهی مسعود داشت، از همان جلوی در اضافه کرد:
_لیلی میای یه نیم ساعت بریم خونه رعنا؟
#پ_۲۹۸
نمیدرک کردم چه میگوید!
_خونه رعنا؟ برای چی؟
_حالش بد شده، دیشامگاه نمیدونم چی خورده مسموم شده، الان زنگ زدم خونهشون، مامانش گفت تازه از بیمارستان آوردنش
دیگر درک کردم جریان چیست! فاطی بهانهای که میمیل داشت را پیدا کرده بود.
رعنا همکلاسی اول دبیرستان هر دویمان و همکلاسی فعلی فاطی بود، رابطهاش با هر دویمان در مدرسه خوب بود و خانوادهها یک شناخت تقریبی و اسمی به واسطهی حرفهای من و فاطی درباره مدرسه و همکلاسیهایمان از او داشتند، ولی خب در حدی نبود که به منزلی هم راهی شد و وارد شد داشته باشیم، فقط هر از گاهی بهخاطر موضوعات درسی با فاطی ارتباط تلفنی داشت.
ملیحه همانطور که لقمهاش را میجوید اظهار کرد:
_حالا تو دکتری؟ میخوای بری اونجا چیکار؟
فاطی قیافهی حق به جانبی به خود گرفت و گفت:
_واه! خب دوستمه، حالش بده دوست دارم برم عیادتش، مخصوصا الان که بهش زنگ زدم حالشو درک کردم، زشته نرم
محمدجواد نگاه چپکی به فاطی انداخت و گفت:
_خودت برو، چیکار به لیلی داری؟ دُمته؟
دستور صادر کردن محمدجواد را نادیده گحرکت کردم و بابا را مخاطبم قرار دادم:
_دوست منم هست خب، برم بابا؟
بابا از سر سفره کشیده شد، کنار بخاری نشست، به پشتی تکیه داد و گفت:
_از مولینت بپرس بابا
مادر با سفره پاککن از آشپزمنزل بیرون رسید و با ابروهای گره زده اظهار کرد:
_من نه صلاحدارتونم، نه هیچکارهتون، هر کاری میخوایین بکنین
مسعود کف دستش را روی شانهی مادر گذاشت و با خنده بیان کرد:
_چه نازک نارنجی شدی مولین
فاطی با بیصبری اظهار کرد:
_میای لیلی؟
به مادر نگاه کردم:
_مولین خونهشون همین خیابون بالاییه
مادر باز جوابم را نداد.
ملیحه سفره پاک کن را به زور از کف دست مادر گراهی شد و اضافه کرد:
_این موقع ظهر؟ زشت نیست؟ صبر کنید دو سه ساعت دیگه خب!
فاطی بیان کرد:
_باباش سفره، فقط خودش و مولینش و خواهر کوچیکهش خونهن، زشتی نداره
مسعود نگاهش کرد و اضافه کرد:
_من دارم برمیگردم آژانس، آماده شین برسونمتون
فاطی با ظاهر مثلا بیتفاوتی گفت:
_پیاده پنج دقیقهس، رسوندن نمیخواد
مسعود در حالی که به طرف اتاقش میحرکت کرد اظهار کرد:
_باشه خب بازم هوا سرده
محمدجواد نگاه ناراضی بهمان انداخت و گفت:
_زیاد نمونین مستقیم برگردین خونه، نبینم یهو سر از کافه دربیارین!
و کافه را با لحن بدی اظهار کرد!
حالا پارسال یک بار، ما را هنگام بیرون آمدن از «کافه آبان» دیده بود دیگر میخواست تا همیشه آن را توی سرمان بکوبد، انگار که کافه رفتن جرم باشد!
آن روزگار آنقدر از در کافه تا منزل بد بیجاده و حرفهای درشت بارمان کرده بود که نزدیک بود وسط خیابان با هم گلاویز شویم!
فاطی هی پهلویم را سقلمه میزد که کوتاه بیایم و جوابش را ندهم، من اما زورم گرفته بود و هر چه او میگفت، دو برابرش را تحویلش میدادم.
چطور خودش با خیال راحت توی کافههای شلوغ و بی در و پیکر لم میداد و قلیان میکشید بعد ما دو تا را بهخاطر ربع ساعت نشستن در یک فضای ساکت و خوردن یک آبمیوه دعوا میکرد؟!
دهانم را برای خط و نشان کشیدنش کج کردم و بیاهمیت به طرف اتاقم رفتم تا حاضر شوم.
#پ_۲۹۹
مسعود ما را به خانهی رعنای طفلک که اتفاقا شامگاه قبل هم مسموم شده بود و اتفاقا با فاطی هم تماس گرفته بود رساند و حرکت کرد.
اما ما به جای در زدن و حرکت کردن به عیادت او، راهمان را کج کردیم و روانهی پاساژ شدیم.
فاطی همانطور که شتابزده تند قدم برمیداشت تا هر چه زودتر به وصال بهادر جانش برسد گفت:
_همچین هم دروغ ناظهار کردما، فقط اون قسمت بیمارستان حرکت کردنشو از خودم درآوردم، بقیهش راست بود
چپ چپ نگاهش کردم:
_مهمترین بخشش که رفتن خونه رعنا بودو دروغ اظهار کردی بیشعور
بیخیال خندید:
_اونم راهی شدیم دیگه، حالا داخل خونه نشدیم اما دیگه تا دم در خونهشون راهی شدیم
سرعت راه حرکت کردنم را کم کردم و بیان کردم:
_یواش بابا، از نفس افتادم
ابدا از سرعت قدمهایش کم نکرد، برگشت مرا چشم دوخت و گفت:
_دیر میشه خب، نهایت یه ساعت بتونیم بیرون بمونیم
بیحوصله نالیدم:
_اعصاب دیدن اون وحید خرو ندارم
_منم از خدام بود میحرکت کردیم کافه دوست بها
خودم را کنارش رساندم و در حالی که از میان بلوار میگذشتیم، اضافه کردم:
_من نمیام تو، واقعا تحمل یه ثانیهی وحیدو ندارم، چه برسه یه ساعت!
پالتویش را دورش پیچاند و بیان کرد:
_سردت میشه خب
از عرض خیابان گذشتیم، آفتاب نیمه جان بهمن ماه برف سبک شب قبل را کامل آب کرده بود، اما باد سردی که هر چند دقیقه یک بار میوزید، سرما را به جان آدم مینشاند.
غُرغُر کردم:
_حتما باید منم دنبالت میومدم؟ خودت میاومدی دیگه.
کنار ردیف ماشینهای پارک شدهی اطراف پاساژ توقف کرد، با مظلومیت نگاهم کرد و با لحن لوس و لیلی خرکنی اظهار کرد:
_خب اونطوری مامان نمیذاشت بیام، مشکوک میشد
دیدههایم را در حدقه چرخاندم:
_خب حالا نمیخواد الکی مظلوم نمایی کنی، این اداها رو نگه دار واسه بها جونت
لبخند زد، رژلب و آینهی کوچکش را از جیب پالتویش بیرون کشید و همانطور که پشت به خیابان لبهایش را رنگ میکرد با صدای کج و کولهای گفت:
_نیم ساعت دیگه پاساژ تعطیل میشه، مغازهها رو میبندن، وحید هم میره
دماغم را چین انداختم:
_حالا نمیشد یه امروزگار کلا کافینتو تعطیل میکردن خسیسا؟
در رژلبش را بست و مشغول مرتب کردن موهایش شد.
_خب اونجوری من میرفتم تو کافینتِ تعطیل، مغازههای بغلی مشکوک نمیشدن؟ تابلو میشدم که!
به لبهای سرخش اشاره کردم:
_والا الان هم کم تابلو نیستی.
_جدی؟ بهشدت تو نگاهه؟ کاش اون کالباسیو میاوردم
خندیدم:
_مهم نیست، دلبر شدی، برو دیگه
کف دستی به شالش کشید و بیان کرد:
_تو چیکار میکنی؟
نگاهی به اطراف انداختم:
_منم همینورا میپلکم اگه متوجه شدم خیلی سردم شده میام داخل
از جوی کنار خیابان پرید، وارد پیاده رو شد و اضافه کرد:
_کسی نبیندت یه وقت
سرم را بالا انداختم و برای اینکه خیالش را راحت کنم اظهار کردم:
_میرم تو کوچه تاریکه، تو برو مضطرب این چیزا نباش
باشهای اظهار کرد و به سوی پاساژ حرکت کرد.
#پ_۳۰۰
#پ_۳۰۱
چند دقیقهای را توی خیابان ماندم، ولی در آن ساعت ظهر بیشتر معطل کردنم صورت خوشی نداشت.
باد سرد آزاردهندهای هم شروع کرده بود به وزیدن و نمیشد آنجا بمانم.
باید میحرکت کردم داخل کافینت ولی هیچ رغبتی به روبرو شدن با وحید، آن هم بعد از آن ماجرا نداشتم.
کوچه تاریکه هم که رنگ آفتاب به خودش نمیمشاهده کرد و همیشگیی خدا سرد و خنک بود اما آنجا حداقل از سرمای باد در امان بودم.
وارد کوچه تاریکه شدم و پشت به کوچهی خودمان، از پهلو به دیوار تکیه دادم و شروع کردم فاطی را توی دلم فحش دادن.
شالگردن رنگارنگم را تا روی دهانم بالا کشیدم، دکمههای پالتوی مشکیام را بستم و دستهایم را توی جیبم فرو بردم.
ربع ساعتی به کندی گذشت و چراکه دیگر از سردی هوا به تنگ آمدم، ناگزیر از کوچه خارج شدم تا وارد پاساژ شوم، ولی همین که قدم اول را از دهانهی کوچه بیرون گذاشتم در بزرگ کارگاه باز شد و کسی بیرون وارد شد؛
نفسم یک لحظه حبس شد، سرم را ملایم به سمت چپ چرخاندم و با مشاهده کردن پیرمرد قد کشیده نحیفی که در حال صحبت با پسر جوانی بیرون وارد شده بودند نفسم آزاد شد؛
ولی تا میل داشتم رویم را برگردانم او را متوجه شدم که پشت سر آن دو بیرون رسید!
کیش و مات شده یک لحظه کف دست و پایم را گم کردم، فاصلهمان اندک و ناچیز بود، هر سه انگار که حضور مرا حس کرده باشند هموقت به سمت راستشان چرخیدند و منِ بینوا را متوجه شدند که نصفم توی کوچه و نصفم بیرون رسیده است.
شتاب زده خودم را عقب کشیدم و محکم توی پیشانیام کوبیدم؛ خاک بر سرم کنند!
کاش به جای عقب وارد شدن بیرون میراهی شدم و عادی وارد پاساژ میشدم.
هر چند که اینطوری او را بدتر حساس میکردم اما باز بهتر از این حرکت داغان و تابلو بود که انگار مچم را هنگام قایم باشک بازی گرفته باشند.
در مزخرفترین موقعیت ممکن گیر افتاده بودم، نه راه پس داشتم و نه جاده پیش.
آوای صحبت و خداحافظی کردنشان میرسید.
آرزو کردم کاش نامشاهده کردهام بگیرد، سوار ماشینش بشود و برود ولی خودم هم میخبر داشتم محال است.
من و خودش به کنار، آن رگِ عوضیاش نمیگذاشت بیتفاوت بگذرد که!
همانطور سرجایم ماندم و توی دلم شروع کردم از یک تا ده شمردن.
به شمارهی هفت رسیده بودم که آوایش را شنیدم:
_لیلی؟
لبم را از داخل گاز گراهی شدم و نگاهم را آهسته از نوک کفشم بالا آوردم.
با چهرهی جدی و کف دست به جیب در آستانهی کوچه از حرکت ایستاده بود!
انتظار داشتم با نگاه شوخ و تمسخرآمیزش روبرو شوم و خودم را برای اینکه سوژه کف دستش داده بودم سرزنش میکردم اما انگار اشتباه کرده بودم.
سکوت و نگاه سنگینش را که مشاهده کردم، سرم را تکان دادم و طلبکارانه اظهار کردم:
_چیه؟
قدم جلو گذاشت و وارد کوچه شد.
هراسان یک قدم عقب رفتم، به پشت سرم خیره شدم و وحشت کردم از این که کسی از اهالی کوچه ببیندمان.
_کجا میایی؟ برو عقب
سرش را کج کرد و با اخمهای درهم، بیتوجه به دلواپسی من اظهار کرد:
_اینجا چیکار میکنی؟!
لابد فکر کرده بود با وحید قرار داشتهام که اینطور برایم توی قیافه حرکت کرده بود!
میتمایل داشتم بگویم « به تو چه ربطی داره؟!»
که با جملهی بعدیاش غافلگیر شدم:
_کشیک قرار فاطی رو میدی آره؟!
دهانم باز ماند! ناطلاع داشتم چه بگویم.
عصبی بود و سعی میکرد آوایش را پایین نگه دارد:
_شما دو تا عقل تو کلهتون نیست؟! خودتون سرتونو کردین زیر برف خیال کردین بقیه هم نمیبینن؟
آنقدر استرس داشتم که نمیمتوجه شدم از چه حرف میزند.
همینطور نگاهش کردم که خودش بار دیگر اظهار کرد:
_میدونی مغازههای پایینی همه متوجه شدن چه خبره؟!
دلم یک لحظه از ترس از حرکت ایستاد! مغازههای پایینی دقیقا چه را فهمیده بودن؟!
احمقانه سعی کردم حاشا کنم:
_دربارهی چی حرف میزنی؟ الکی واسه خودت داستان…
_لیلی!
آنقدر با لحن عصبی و بدی اسمم را آوا زد که ساکت شدم.
بار دیگر یک قدم پیش آمد:
_مگه به ماجان نبیان کرد رابطهش تموم شده؟ همینقدر راحت دروغ میبافید بهم؟
عصبی از تهمتی که زده بود صوتیم بالا راهی شد:
_دروغ نبود، اون موقع تموم شده بود، آشتی کردن مجدداً!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن