#پ_۴۸۶
پسرها پر سر و صوت وارد شدند و به طرف جایی که نشسته بودیم دویدند.
حسین زودتر از آنها به پیشوازشان حرکت کرد و کف دستانش را برایشان باز کرد و پسرها هر دو در بغلش جای گحرکت کردند.
پرهام سه سالش بود و قطعا متوجه اوضاع نبود که آنطور خوشحال جیغ جیغ میکرد و در بغل پدرش وول میخورد.
حسام شش ساله اما ساکت و بیحرف، سرش را روی شانهی حسین گذاشته بود و با بغضی که توی صورتش آشکار بود دستش را دور گردن حسین حلقه کرده بود.
حسین مثل آدمهای تشنه مدام سر و صورت شان را میبوسید و من هی تو ذهنم فکر میکردم که چرا؟! یعنی یک هوس اینقدر ارزش داشت؟
پروین سرش را پایین انداخته بود و چهرهاش را نمیدیدم ولی آنطور مچاله کردن و فشردن گوشهی چادرش نشان میداد حالش آنطور هم که نشان میدهد روبمسیر نیست.
مادر با چشمهای اشکی کشیده شد و به طرفشان راهی شد.
پسرها انگار که از پدرشان سیر نشده باشند، با اِکجاده از بغلش بیرون وارد شدند و در آغوش مادر فشرده شدند.
من هم که مثل همواره قلبم برای لپهای تپل پرهام ضعف رفته بود به جمعشان پیوستم و صورتش را پر از بوسه کردم.
ولی قبل از آن، حسام را که غم صورتش دلم را خراش میداد محکم بغل کردم و قربان صدقهاش رفتم تا شاید کمی از پریشانیاش کم کنم.
بابا و عمو و زن عمو هم یکی یکی پسرها را بغل کردند و بوسیدند و بعد آقای اردشیری به پریسا اشاره کرد که پسرها را بیرون ببرد تا حرفهای پایانی را بزنند.
پرهام با وعدهی بستنی تند با پریسا هممسیر شد؛ ولی حسام با اخمهای درهم که او را خیلی به حسین شامگاهیه میکرد، سفت سرجایش از حرکت ایستاد و یک کلام اضافه کرد:
_من نمیرم.
پروین نگاهش کرد و با محبت اضافه کرد:
_برو مولین جان، ما الان حرفامون تموم میشه میام پیشت.
سرتق سرش را بالا انداخت.
_منم میخوام گوش کنم.
بعد رو به حسین جویا شد:
_بابا اومدی دنبالمون بریم خونه دیگه؟
حسین که سر پا از حرکت ایستاده بود به طرفش حرکت کرد و اضافه کرد:
_آره عزیز بابا.
بعد خم شد تا هم قدش شود و توی گوشش چیزی اظهار کرد که حسام راضی شد همجاده پریسا بیرون برود ولی تا لحظهی آخر سرش به عقب برگشته و نگاهش روی پدر و مادرش چرخ میخورد.
بچهها که بیرون رفتند مادر رو به پروین اضافه کرد:
_پروین مادر برو جمع و جور کن بریم.
پروین حرفی نزد و به جایش آقای اردشیری بیان کرد:
_اجازه بدین حاج خانم، هنوز زوده برای برگشتن پروین.
_جناب اردشیری من خودم ضمانت میکنم هر سه شرط پروین انجام بشه، بیشتر از این صلاح نیست بچهها از خونه دور بمونن.
#پ_۴۸۷
آقای اردشیری رو به پدر جواب داد:
_ضمانت شما روی چشم، ولی خودتون میدونید بچه بخواد کاری کنه هزاری هم که پدر و مادر نه بیارن آخر کار خودشو میکنه.
بعد با سر به حسین اشاره کرد و با لحن ناراضی بیان کرد:
_من به این آقا اعتماد ندارم.
حسین سرجایش تکان خورد و ناراحت و عصبی زیرلب گفت:
_استغفرالله!
استغفار اظهار کردن حسین، پدر پروین را خوش نیامد.
متقابلا اخم کرد و گفت:
_یه بار اعتماد کردم نتیجهشو هم متوجه شدم، آدم عاقل از یه سوراخ دو بار گزیده نمیشه.
کسی چیزی نگفت و باز آقای اردشیری به حرف رسید:
_پروین و بچهها اینجا میمونن تا کارای محضری و دفتری زمین و خونه انجام بشه، شما یه خونه اینجا پیدا کنی اجاره کنی، روزگاری که میل داشتی اسبابکشی کنی پروین میاد بالا سر حیاتش.
کاملا مشخص بود هیچ یک از خانوادهی ما راضی به این شرایط نیستند؛ ولی انگار چارهای هم جزء پذیرش نداشسریع.
حسین هم هر چند که شبیه آدمهای تو پوزی خورده در مبل فرو رفته بود ولی انگار مشاهده کردار با پسرهایش تأثیرش را گذاشته بود که اعتراضی نمیکرد.
پدر نفس عمیقی کشید و اظهار کرد:
_چی بگم، حق دارین.
اندکی خاموشی شد و بعد بابا انگار که چیزی یادش وارد شده باشد، رو کرد به سمت پدر پروین و اظهار کرد:
_یه موضوعی هم هست بهتره درمیون بذارم که خدای نکرده در آینده حرف و حدیثی پیش نیاد.
آقای اردشیری هم مثل بقیهی ما کنجکاو به بابا نگاه کرد و منتظر حرف او ماند.
_خودتون حتما اوضاع راحلهی ما و زندگیشو میدونید، اونا رو دیگه نمیشه به هم سنجاقشون کرد، به من بیان کرده تصمیمشو گراهی شده متارکه کنه، میل داشتم الان بگم اینو که خدای نکرده فردا روز این قضیه روی حیات این دو تای دیگه سایه نندازه، ما حساب اینا رو از هم سوا کردیم، شما هم سوا کنین که خیر و صلاح همه در همینه.
_اتفاقا پیش پای شما زن داداشم از اینجا راهی شد.
آقای اردشیری انگار که بخواهد حرفش را سبک و سنگین کند چند لحظهای مکث کرد و بعد ادامه داد:
_حرف زد، حرف زدیم ، من هم رک و پوستکنده همین فرمایشات شما رو بهش اظهار کردم… والا راسیتش ما از همون اول هم بسیار راضی نبودیم اینطوری دو طرفه وصلت کنیم، ولی حالا که دیگه شده نمیخوام دودش تو دیدهمون بره.
آقای اردشیری اشارهی مستقیمی نکرده بود ولی ناگفته هم پیدا بود که قلبیل حضور مادر حمید در منزلشان چه بود؛ لابد آمده بود کاری کند که خانوادهی پروین گروکشی کنند و شرط برگشتن پروین به زندگیاش را، بخشیدن مهریهی راحله بگذراند که خدا را شکر تیرش به سنگ خورده بود.
حالا که ماجرای پروین و حسین نسبتا حل شده بود، بیصبرانه منتظر حرکت نهایی راحله بودم.
میدانستم طلاق گراهی شدن هزار دنگ و فنگ دارد و به این زودیها طوق اسارتِ حمید از گردنش برداشته نمیشود؛ ولی همین که اقدام میکرد و بالاخره یک قدم واقعی در راهِ پایان دادن به آن زندگی بیارزش برمیداشت هم خودش غنیمت بود.
✿ ✿ ✿
#پ_۴۸۸
بهادر برگشته بود و فاطی از صبح توی مدرسه مخم را تلیت کرده بود که امروزگار حتما باید بعد از مدرسه ببیندش وگرنه هلاک میشود.
من ولی دلم رفتن به خونه را میخواست تا هرچه زودتر جواب پیام «او» را بدهم.
دیروزگار وقتی از منزلی پروین برگشته بودیم هیچ موقعیتی برای بیرون آوردن گوشی گیر نیاورده بودم؛ اسفند که میشد هوای اتاق معتقلب میشد و ملیحه دیگر بساط خیاطیاش را جای هال، توی اتاق پهن میکرد.
صبح هم وقتی بیدار شده بودم با اینکه دیرم شده بود یواشکی گوشی را خیره شدم و متوجه شدم که ساعت ده شامگاه برایم فرستاده بود:
«مو فرفری من چطوره؟ دیشب خیلی درگیر بودم یک شامگاه رسیدم خونه»
اما قبل از اینکه جوابش را بدهم آوای رسیدن مادر را متوجه شدم و هول هولکی موبایل را پرت کردم ته کمد و در را قفل کردم.
و تا ظهر پیامش هی توی سرم تکرار میشد و دلم با آن «مو فرفری من چطوره» گلاویز بود.
فقط یک روز و نصفی باهاش حرف نزده بودم ولی به اندازهی روزها دلتنگش بودم.
به معنای واقعی غرقش شده بودم و دلم هم نجات نمیتمایل داشت.
_پریروزگار دیر کردم مولین کلی حرف بارم کرد، حوصله بار دیگر شنیدن ندارم.
داشتم الکی میگفتم که خیلی طولش ندهد.
سرش را جلوی آینهی توی کف دستم تنظیم کرد و همانطور که موهایش را مرتب میکرد گفت:
_یه جوری میگی انگار پریروزگار من حرکت کردم بودم زیدمو ببینم، قرار بود بیست دقیقهای برگردی رفتی یه ساعت موندی.
آینهی جیبی را از جلوی صورتش کنار کشیدم.
_بسه بریم دیر شد.
مدرسه تعطیل شده بود و ما بیخودی بیرون راهی شدنمان را کِش داده بودیم تا خیابان از دخترهای سرمهایپوش خلوت شود و فاطی راحتتر به قرارش برسد.
پا که بیرون گذاشتیم، بابای مدرسه با نق نق در را پشت سرمان به ضرب بست.
_حالا من این نیم ساعت چیکار کنم؟
قرار بود بهادر یک خیابان بالاتر بیاید و سوارش کند.
در شورِ مشاهده کردن یار بود و توجهی به من نداشت.
_چه میدونم، برو مثل من بشین بستنی بخور.
#پ_۴۸۹
آن لحظه میل چندانی به بستنی نداشتم ولی خب مجبورم بودم، نمیشد در خیابان منتظر بمانم که.
ناچار خداحافظی کردم و در جهت مخالف به جاده افتادم.
بستنی فروشی «کار آقا» تقریبا سر مسیرِ همیشگی مدرسه به خانه بود، فقط کافی بود یک خیابان و یک کوچه مسیرم را کج کنم.
بستنیام را در همان ده دقیقهی اول خوردم و یک ربع هم اضافه نشستم و چراکه نگاه سنگین دو جوان مغازهدار روی سرم سنگینی میکرد ناچار بیرون وارد شدم و مسیر رسیده را با قدمهای آرام برگشتم.
سر خیابان که رسیدم فاطی را مشاهده کردم که از دور میآید.
قدم تند کردم و نزدیکش شدم، گل از گلش شکفته بود و با نیش باز روبرویم از حرکت ایستاد.
هرهر ریز خندید و بی مقدمه گفت:
_کلک نگفته بودی نامزد پسر خالهتی.
ابروهایم از سر نخبر داشتن در هم راهی شدند.
_چی داری میگی؟ همون یه ذره عقلی هم که واسهت مونده بودو نیم ساعته به باد داد؟
ریز خندید، کف دستش را دور بازویم حلقه کرد و جاده افتاد.
_بیا که میخوام یه چی برات بگم فکت بیفته کف آسفالت.
نمیدانم چرا فاطی خیال میکرد بهادر و داستانهایش در آن حد برایم دلربا هسسریع که آسفالت و فکم یکی شوند.
سکوتم را که مشاهده کرد، تنهای به تنهام زد.
_آشغال نمیپرسی چی میخوام بگم؟
چیزی در ذهنم جرقه زد و بهسرعت جویا شدم:
_فهمیدی کی خبرا رو به جواد داده؟
چانهاش را بالا انداخت.
_از اینم مهمتر، البته واسه تو.
از حرکت توقف کردم.
_بگو دیگه، چی شده؟
باز یک چیزی میتمایل داشت بگوید و کِرم ریختنش شروع شد.
کف دستش را با عشوه و ادا جلوی صورتم گحرکت کرد:
_دستمو ماچ کن تا بگم.
زیر کف دستش زدم و راه افتادم.
_گمشو ببینم.
دنبالم رسید و بیان کرد:
_دربارهی وقت بودا!
اسمش که آمد ایستادم و حرصی گفتم:
_فاطی میگی یا بزنم تو سرت؟
_غلط کردی بزنی تو سرم، کف دستمو بوس کن.
سرم را جلو بردم و عجلهای لپش را ماچ کردم.
_حالا بگو.
لبخند زد و بالاخره دهان باز کرد:
_همینطوری داشتیم با بهادر حرف میزدیم و اینا اسم تو رو آوردم یهو برگشت گفت تو چرا هیچ وقت به من ناظهار کرده بودی لیلی نشون کردهس!
دیدههایم گرد شدند.
فاطی با حرارت بیشتری تعریف کرد:
_منم که میدونی تیــــــز و بز! اصلا به رو خودم نیاوردم. گفتم آخه جریانش اونقدا جدی هم نبوده که بهت بگم، چطور؟ تو از کجا متوجه شدی؟ بیان کرد اگه جدی نبود که پسره اونجوری نمیاومد بتوپه به وحید بگه با دخترخالهی من چه صنمی داری.
دهانم باز ماند.
_نــــه! یعنی زمان به وحید اظهار کرده من دخترخالهشم؟!
خندان و پر از شبیان کردی جواب داد:
_بیشتر از این، بیان کرده نشون کردمه. انگار وحید اولش قلدری کرده گفته پسر خالهشی که هستی قرار نیست بهت جواب پس بدم، مدت هم زده تخت سینهش بیان کرده نامزدمه و فلان و بهمان اگه مثل آدم نگی جریان چیه یه بلایی سرت میارم، وحید بدبخت هم باور کرده گرخیده گفته بابا ما ربطی به هم نداریم، دوست پسر یکی از دوستاش، دوست منه، اومده بود از اون خبر بگیره، دلنشین همه چیو گذاشته کف کف دستش.
#پ_۴۹۰
نمیاطلاع داشتم بخندم یا از بیاحتیاطیاش عصبی شوم.
تمام این دوازده روزگار یک گوشهی ذهنم این سؤال بود که چطور از وحید حرف کشیده ولی هرگز به فکرم نمیرسید چنین نمایشی جاده انداخته باشد.
نگاهم کرد و خرسند گفت:
_بسیار دوسِت داره لیلی.
ولی نمیبیان کرد، لعنتی حتی به زبان نمیآورد که دوستم دارد، چه برسد به کم و زیادش.
فاطی توی جاده از آزردهی وحید گحرکت کرده تا آیندهی خودش و بهادر و هزار موضوع دیگر حرف زد و حرف زد و حرف زد و نگذاشت یک لحظه به حال خودم باشم.
به نزدیکیهای کوچه که رسیدیم کلافه شدم.
_وای فاطی دو دقیقه به این زبون استراحت بده تو رو خدا، سرمو خوردی.
با لبخند بدجنسی نگاهم کرد و بیان کرد:
_چیه؟ میخوای به شاهکار وقت جونت فکر کنی آره؟
واقعا راست میگفت تیز و بز بود.
لبخند زدم و نیشگونی از بازویش گرفتم.
درست رسیده بودیم سر کوچه که در خونهی گلستان خانم باز شد و خودش بیرون آمد.
هر دو خوشحال جلو راهی شدم و سلام بلند بالایی عرض کردیم.
گلستان خانم مثل همواره خوشرو و مهربان جوابمان را داد و بعد گلایه کرد:
_دیگه سر نزدین به من گُل دخترا، فرشته هی میاظهار کرد پس این دوستات کجان.
فاطی ذوقزده از این که گلستان خانم ما را دوست خطاب کرده گفت:
_آخه اضافه کردیم مزاحمتون نشیم، وگرنه بهشدت قلبمون میتمایل داشت بیاییم سر بزنیم، بهشدت دوست داشتیم بیاییم با ساغر وقت بگذرونیم ولی رومون نمیشد.
اخم کمرنگی بین ابروان نازک گلستان خانم افتاد و گفت:
_مزاحم چیه دختر، در خونه من همیشگی واسه شما دو تا بازه، هر وقت قلبتون میل داشت بیایین، هم من هم فرشته و ساغر مسرور میشیم.
هر دو با هم گفتیم:
_دیده حتما.
و من سؤال کردم:
_دارین میرین مغازه؟
در را روی هم گذاشت و چند قدم جلو آمد تا به مغازهی ولی خان نزدیک شود.
_آره عزیزم اومدم یه نوشابه بخرم.
_بذارید من میخرم براتون.
_نه قشنگ خانم خسته نباشید برید خونه، ولی همین روزا یه سر به من بزنید.
فاطی اظهار کرد:
_نگاه، همین فردا پس فردا میاییم.
هر دو خداحافظی کردیم و رسیدیم از پیچ کوچه بگذریم که پژوی سیاه رنگی توی خیابان پیچید و نگاه مرا به آن طرف کشاند.
گلستان خانم وارد مغازهی ولی خان شده بود که پژوی وقت، جلوی در خونه متوقف شد.
پیاده شد و ماشین را دور زد تا در منزل را باز کند و من بی هیچ قلبیلی دلم سریعتر تپید.
تیشرت سیاه رنگ ساده و شلوار جین آبی تیره پوشیده بود. توی قلبم قربان صدقهی قامت کشیدهش حرکت کردم که در سادهترین لباسها هم خوشتیپ بود.
و دلواپس شدم که نکند سرما بخورد؛ هنوز برای تیشرت پوشیدن زود بود.
در حالی که لنگهی در را هل میداد سرش را به سویم چرخاند و چند لحظه نگاهش را در دیدهانم نگه داشت و بعد یکی از آن دیدهکهای خواستنی کوتاهش را به رویم زد.
قلبم مثل برف آب شد ولی کوچه نسبتا شلوغ بود و جای هیچ حرکتی نداشتم.
لبخند نامحسوسی برایش زدم و با فاطی به سمت خانه رفتیم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن