با چشم هایی تبدار و نیمه باز نگاهش کردم.
_حالم بده علی!
موهایی که به پیشونیم چسبیده بود رو کنار زد و روی
صورتم خم شد.
_ببرمت تا سرویس بهداشتی؟
نچی کردم و دوباره دیده بستم.
_نه حال ندارم… پس ندا کی میاد؟
خم شد تا پیشونیم رو ببوسه که خودم رو عقب کشیدم.
_نزدیکم نشو امیرعلی مریض میشی… بداخلاق
میشی!
نگاهاش گرد شد.
_من بداخلاق می شم؟
هومی کشیدم.
_دفعه ی پیش رو یادت نیست؟
پشت سرش رو خاروند.
_احتمالا داری هذیون میگی.
_باهام بحث نکن نمی بینی مریضم؟
حس کردم خنده ش گرفت.
_ببین کی به کی میگه بداخلاق.
بهت گفتم توی آب نمون سرده.
زیر لبی بیان کردم: انقدر سرم غر نزن. اصلا نمی ذارم
بالاسرم بشینیا.
صوتی خنده ش قد بلند شد.
_نمی گی از این افتخار منعم می کنی قلبم می شکنه؟
بینی کیپ شده م رو بین انگشتاش فشرد که باعث شد
نفسم بگیره.
_زودباش از اتاق بیرونم کن زرطلا… آخه من
دماغت رو بگیرم جونت در میره که.
حرصی زیر کف دستش زدم و نفس عمیقی کشیدم.
_بعضی وقتها بهشدت حرص درار میشی امیر علی
اما الان وقتش نیست خب؟
به طرف گردنم خم شد و بوسه ی محکمی روی
پوست گردنم نشوند.
_چرا اتفاقا الان وقت اذیت کردنته آرومی جون حمله
کردن نداری.
انگار یه لحظه بی حالیم یادم راهی شد با مشت به سینه ش
کوبیدم.
_بهشدت ظالمی علی چطور قلبت می…
جفت کف دست هام رو بین کف دستهاش قفل کرد و توی
فاصله ی چند سانتی از صورتم بهم خیره شد.
لب هام آروم از هم فاصله گرفت.
_می دونی الان ویروسام واسه بدن رشیدت کمین
کردن؟
_می دونی الان لب هام واسه گرمی پوست تنت کمین
کردن؟
چند لحظه گیج نگاهش گردم که لب هاش روی پوست
صورتم جای گرفت و به آرومی سانت به سانتش رو غرق
بوسه کرد.
با کرختی چشم بستم و نفس آرومی کشیدم که با شنیدن
صدای تک سرفه ای سریع به عقب هلش دادم.
برگشت و به ندا که با بستهی سرم جلوی در از حرکت ایستاده
بود نگاه کرد.
_گندت بزنن خب؟
ندا بلند ریز خندید.
_یاکانم از این کارا بلده؟ تا به نگاه نمی متوجه شدم باورم
نمی شد.
دیده غره ای به ندا رفت و از روی تخت کشیده شد.
ندا کنارم جای گرفت و سرم رو بیرون کشید.
_یکی دوتا آمپوله می ریزم توی همین سرم.
نفس راحتی کشیدم.
_خوبه که لازم نیست دوباره سوراخ بشم.
به امیر علی نگاه کردم تا ندا سوزن رو توی دستم فرو
کنه.
_قبل از این که برم بیهوش و بی حال بودی می بینم با
مشاهده کردن شوهر جونت خوب سرحال اومدی.
زیر دیدهی نگاهش کردم.
_از قلبخوشی نیست که… گاهی یه جوری میره رو
مخم تو قبرم باشم قلبم می خواد پاشم یه لگد مهمونش
کنم!
ندا ریز خندید و امیر علی اخم کرد.
_خدا نکنه زرطلا.
با حس سوزشی که توی کف دستم پیچید چهره م درهم شد.
امیر علی ندا رو کنار زد و روی تخت قرار گرفت.
_شوکا مطمئنی نمی خوای بری بیمارستان حالت
بهتره؟
آروم سر تکون دادم.
_یه کم بی حالم اما زود خوب می شم نترس من
پوستم کلفته مثل تو نیستم.
دیدهاش رو واسم ریز کرد.
_یادت نمیره که این وسط یه طعنه ای هم به من بزنی
نه؟
نچی کردم که ندا یهو گفت: راستی شامگاهنم کارت داشت
چرا گوشی رو روش قطع کردی؟
امیر علی سری بالا انداخت.
_متوجه نشدم بعدا زنگ میزنم بهش.
ندا نگاه و ابرویی اومد.
_ضروری به نظر می رسید.
امیر علی چند لحظه مکث کرد و از جا قد بلند شد.
_میرم بهش زنگ بزنم.
به محض بیرون راهی شدنش از اتاق نگاهی به ندا انداختم.
_قضیه چیه ندا؟
_راجع به گاوصندوقه فکر کنم یه چیزایی متوجه شده.
نفس عمیقی کشیدم.
_انشالله که خیره.
تاثیر ساکت بخشی که توی سرم بود باعث شد سرم گیج
بشه و چشمام سنگین.
منتظر بودم امیر علی برگرده تا ازش بپرسم چه اتفاقی
افتاده.
ولی چند دقیقه بیشتر نتونستم مقاومت کنم و پلک هام
با سنگینی روی هم افتادن.
یاکان
گوشی رو دم گوشم گذاشتم و منتظر موندم تا بوق
بخوره.
به محض خوردن اامان بوق صداش توی گوشی
پیچید.
_الو یاکان؟
_چیشده شبنم؟ ندا می اضافه کرد اتفاقی افتاده.
تند اظهار کرد: نمی تونم زیاد حرف بزنم… فقط بدون
رمز گاوصندوق الان پیشمه به گوشیت پیامک می کنم
جمعه شامگاه منتظرتونم!
چند لحظه مکث کردم تا متوجه بشم چی میگه.
_چی؟ جدی میگی شامگاهنم؟ مطمئنی رمزش همینه؟ شاید
دارن امتحانت می کنن.
صوتش رو پایین آورد.
_دلواپس نباش به صابر اظهار کردم دوربینا رو دو دقیقه
خاموش کنه تا خودم برم و رمز رو چک کنم همه
چیز روی رواله.
فقط نمی تونم مدارک رو بردارم و بیام بیرون عمارت
تحت حفاظت شمتوجه شده تنها امیدمون شامگاه نامزدیه.
نفس تندی کشیدم و کلافه شروع به جاده حرکت کردن کردم.
_باشه شبنم غمت نباشه اون شب همه مون اونجاییم
تورو با مدارک سالم از اون خراب شده بیرون می
کشیم… فقط بعد از این که رمز رو فرستادی پیام رو
پاک کن.
_باشه حواسم هست… مواظب نوید باش تا اون موقع
گندی بالا نیاره، فعلا.
با قطع کردن گوشی روی مبل نشستم و نفس عمیقی
کشیدم.
تا جمعه فقط چهار روز دیگه وقت داشتیم. تا اون
موقع باید همه رو آماده می کردم.
با روشن شدن صفحه ی گوشی نگاهی به پیامک رمز
گاوصندوق انداختم.
شیشه ی مشروبی که روی میز افتاده بود برداشتم و
لیوان رو تا نصفه پر کردم.
نیاز داشتم کمی ذهنم رو آروم نگه دارم.
فقط یک اشتباه جون تمام اعضای تیم از جمله شوکا
رو به خطر مینداخت.
اون ها برای فرار کردن از این مرداب به من اعتماد
کرده بودن و نباید ناامیدشون می کردم!
لیوان مشروب رو به لب هام رسوندم. بعد از چند
لحظه مکث گوشی رو از روی میز برداشتم و با
فرامرز تماس گراهی شدم.
به محض خوردن اامان بوق جواب داد.
_جانم رئیس؟
لبم رو تر کردم.
_یادمه یه روز یه حرفی از دهنت شنیدم می خوام
بدونم سر ححرکت کرد هستی یا نه.
کمی مکث کرد.
_کدوم حرف؟ اتفاقی افتاده یاک؟
پریدم بین حرفش.
_گفتی برای نابودی مرید هروقت به کمکت نیاز
داشتم دریغ نمی کنی!
نفس سنگینی کشید.
_اون حرومزاده کاری کرده؟
دیده بستم.
_کرده… جونم رو آتیش زده اما مسئله چیز دیگه ایه.
_چی؟
لیوان مشروب رو مجدداً به لب هام نزدیک کردم.
_لازمه قبلش استاد رو دور بزنیم!
چند لحظه خاموشی کرد.
می دونستم هیچوقت قلبش نمی خواد با استاد در بیفته.
به آرومی ادامه دادم: پاداش بزرگی توی مسیره،
مهمونی آخر سال…
پرید تو حرفم.
_مگه تو هم بینشون هستی؟
لبخند کمرنگی روی لبم نشست، معامله ها و پولی که
توی مهمونی آخر سال رد و بقلب میشه می تونه
هرکسی رو وسوسه کنه.
_می بینی فرامرز؟ حتی قدرتمند ترین آدما هم گاهی
می تونن احمق باشن و توی مهمونی شغالها یه گرگ
رو دعوت کنن… اون ها آماده ی دریده شدن هستن
این طور نیست؟
بعد از چند لحظه صدای خنده ی کشیدهش به گوشم
رسید.
_انگار اَج ِل این حکومت سررسیده یاکان خوشحال
می شم توی این افتخار سهیم باشم!
با رضایت سر تکون دادم.
_جمعه شامگاه نامزدی دختر استاده یه ماموریت
کوچیک داریم می خوام لوازم مورد نیاز رو تامین
کنی یه سری سند و مدارک جعلی و دست کاری شده
هم می خوایم.
از طرفی هم نیاز دارم چند نفر از افرادت رو جای
نگهبانای عمارت جا بزنی تا اگه لو حرکت کردیم امنیتمون
تضمین باشه.
_خیالت راحت هرچی که می خوای بهم بگو… فقط
برای امنیت عمارت باید با صابر هماهنگ کنم؟ اون
هم توی تیمه؟
نفس عمیقی کشیدم.
_آره تنها کسیه که توی ساوقت میشه بهش اعتماد
کرد… منتظر خبرم بمون فرامرز.
_نگاه رئیس… عزت زیاد!
گوشی رو قطع کردم و روی میز گذاشتم.
باقی مونده ی مشروب توی لیوان رو سر کشیدم و با
صورتی درهم از جا کشیده شدم و به طرف اتاق خواب
به جاده افتادم.
با دیدن شوکایی که به خواب عمیقی فرو راهی شده بود و
ندا که بالای سرش جای گرفته بود کمی مکث کردم.
_حالش بهتره؟
ندا نگاهی بهم انداخت.
_به خاطر آهسته بخش توی سرم خوابش برده… شبنم
چی می بیان کرد؟
وارد اتاق شدم و به طرف شوکا به مسیر افتادم.
_رمز رو به دست آورده وقتشه عملیات رو شروع
کنیم.
فکش منقبض شد و نفسش تنگ.
_یعنی میشه یه روزگاری نابودی این بی شرف ها رو به
نگاه ببینم؟
جدی به عمق نفرت توی نگاهاش خیره شدم.
_میشه ندا… حتی اگه در حال سقوط هم باشم اون ها
رو با خودم پایین می کشم. نمیذارم یه لحظه بیشتر
وجود نحسشون دنیا رو آلوده کنه!
دستی به صورتش کشید.
_با نوید حرف زدی؟
زیر دیدهی نگاهش کردم.
_تا منفجر شدن راهی نداره سعی کن تا نامزدی
آرومش کنی.
نچی کرد.
_تا اون موقع هم آرومش کنم همین که شامگاهنم رو کنار
اون عوضی ببینه سکته می کنه.
نگاهی به صورت آروم شوکا انداختم.
_بد تنبیهی واسه ش در نظر گحرکت کردی دونه انار… این
حق هیچکس نیست.
ندا تبسمی زد.
_خوبش شد لازم بود یه نفر باهاش این جوری تا کنه
فقط ته دلم کمی واسه ش می سوزه.
هومی کشیدم.
_جاش بودم یه لحظه هم نمی تونستم تحمل کنم بهشدت
مقاومه.
ندا از جا بلند شد.
_تا وقتی اسم شامگاهنم نره تو شناسنامه ش تعقیب و گریز
نوید و استاد با هم ادامه داره.
مجدداً نگاهم به سمت شوکا چرخید.
_نوید چوب حماقتش رو می خوره باید زودتر از اینا
باهاش ازدواج می کرد.
ندا نگاهی به جفتمون انداخت و تبسم مرموزی روی
صورتش نقش بست.
_البته که ازدواج فقط ثبت اسم توی شناسنامه نیست
یاکان!
گیج شده نگاهش کردم.
_چی؟
خندید و سرش رو به دوطرف تکون داد.
_میرم پایین غذا درست کنم… سوپ شوکا رو می
فرستم بالا. فعلا.
تا وقتی از در خارج بشه نگاه متعجبم رو از روش
برنداشتم.
منظورش از این حرف که ازدواج فقط تو شناسنامه
نیست…
با جرقه ای که توی ذهنم خورد برگشتم و جا خورده
به شوکا خیره شدم.
نکنه منظورش…!
پلک هام رو به هم فشار دادم و نفس سنگینی کشیدم.
یعنی شوکا بهش اظهار کرده بود ما با هم رابطه ای نداشتیم؟
بلند شدم و کلافه وسط اتاق شروع به قدم زدن کردم.
من هرکاری که می کردم برای راحتی اون بود
حاضر بودم خودم تحت فشار باشم اما اون ذره ای
احساس معذب بودن و ناراحتی نکنه.
اون وقت حتی ندا هم از این که ما هنوز با هم رابطه
نداشتیم خبر داشت.
برگشتم و کلافه به صورت غرق خوابش نگاه کردم.
این به خاطر خودش بود که همواره از من فاصله می
گراهی شد وگرنه کدوم مردی حاضره از زن عقدیش
بگذره؟
سرم رو به دوطرف تکون دادم و مجدداً روی تخت
نشستم.
این دختر آخر با حرکت کردارهای عجیبش منو دیوونه می
کرد.
دستم رو جلو بردم و روی پیشونیش گذاشتم.
تبش پایین اومده بود و آخرهای سرمش بود.
بعد از چند دقیقه سرم رو از کف دستش بیرون کشیدم که
باعث شد صورتش درهم بشه و کمی سرجاش تکون
بخوره.
آهی کشیدم… گاهی واقعا نباید اجازه بدم همه چیز
جوری که قلب بخواهشه پیش بره. ممکنه به خودش
آسیب بزنه!
خم شدم و به نرمی پیشونیش رو بوسیدم.
می دونستم حالا حالاها بیدار نمی شه.
از جا قد بلند شدم لباس ها رو توی لباسشویی ریختم و
خونه رو مرتب کردم.
بعد از در آوردن لباس ها شروع به جمع کردن وسایل
کردم.
وقتش بود از این خونه قلب بکنیم.
اول لباس های خودم رو جمع کردم بعدش هم وسایل
شوکا رو… میمیل داشتم قبل از مراسم نامزدی همه چیز
رو به عمارت خودم انتقال بدم.
اینجا بیشتر اوقات تحت نظر آدمای استاد بود ولی
امنیت عمارت خودم رو فرامرز تامین می کرد.
می دونستم بعد از نامزدی و بردن شامگاهنم با خودمون
استاد و سرکان بیگ راحتمون نمی ذارن برای همین
باید همه رو به یه جای امن انتفال می دادم.
هوا داشت تاریک می شد و شوکا هنوز خواب بود.
همین که روی کاناپه جای گرفتم آوای در باعث شد با
کلافگی از جا بلند شم.
همین که در رو باز کردم با دیدن ندا و نوید و راشد
پوفی کشیدم.
_اینجا چیکار می کنید؟
ندا اشاره ای به سینی توی دستش زد.
_من واسه تون غذا آوردم این دوتا هم اومدن عیادت
مریض.
کف دستم رو برداشتم و اجازه دادم ندا وارد بشه.
نوید میل داشت جلو بیاد که دوباره کف دستم رو لبه ی در
گذاشتم.
_شما کجا؟ اوممشاهده کرد عیادت کمپوت و آبمیوه کو؟
راشد نچی کرد و سعی کرد از زیر دستم وارد بشه.
_قبلا این جوری نبودی که تقصیر اون دخترهستها
برو کنار بذار بیایم تو.
نوید هم به عقب هلم داد و با اخم گفت: با نسخه ی
جدیش راحت تر میشه کنار اومد تا این مسخره
بازیاش.
ضربه ای به پشتش کوبیدم.
_حالا متوجه شدی این همه سال از دست خنک
بازیات چی کشیدیم؟
راشد ریز خندید و خودش رو روی مبل پرت کرد.
_یه دونه از اون ویسکی تاریخ دارا بیار حال کنیم.
_وقت این کارا رو نداریم کارتون دارم.
آهی کشید.
_باز چیشده؟
روی مبل نشستم و لیوان مشروبم رو پر کردم.
_باید وسایلتون رو جمع کنید یه مدت از اینجا میریم.
راشد همون طور که نگاهش به لیوان مشروب توی
دستم بود بی حواس گفت: کجا؟ چرا خودت می
خوری به ما نمیدی؟
پوفی کشیدم و شیشه مشروب رو روی میز به سمتش
هل دادم که قبل از اون نوید بهسرعت خم شد و برداشت.
_اینو یادت باشه تک خوری یعنی سگ خوری!
راشد نچی کرد.
_بده من اون بی صاحابو یه ساعته دارم باهاش سر و
کله میزنم.
چند بار روی کف دسته ی مبل کوبیدم.
_اصلا متوجه شدید چی گفتم؟ باید از اینجا بریم!
ندا که تازه از آشپزخونه بیرون اومده بود با تعجب
جویا شد: کجا؟
به سمتش برگشتم.
_چه عجب یه عاقل این وسط پیدا شد… می ریم
عمارت من!
راشد و نوید جفتشون شیشه ی مشروب رو ببخیال
شدن و به سمتم برگشتن.
_عمارت شخصیت؟
_واقعا ما رو هم می خوای ببری؟ آخه چرا؟
سری تکون دادم.
_این بار رو مجبورم مسیرتون بدم فقط امیدوارم به
چیزی گند نزنید… به قلبایل امنیتی!
تمایل داشتن چیزی بگن که آوای ضعیفی که از توی
اتاق قد بلند شد باعث شد کشیده شم و به سمتش برم.
با مشاهده کردن شوکا که روی تخت نیم خیز شده بود سریع
کف دستم رو دور شونه هاش حلقه کردم و کمک کردم به
بالشت تکیه بده.
_چیشده دونه انارم؟ حالت بده؟
دیدهای تب دارش رو به صورتم دوخت و لب هاش
از هم فاصله گحرکت کرد.
_می خوام یه آبی به دست و صورتم بزنم سرحال شم
کمکم می کنی؟
کف دستم رو دور کمرش پیچیدم و کمک کردم از روی
تخت کشیده بشه.
_بغلت کنم؟
سرش رو به دو طرف تکون داد.
_نه می تونم جاده برم… بچه ها اینجان؟ سرو وضعم
داغونه!
با تبسم نگاهی به موهای درهم و لباسای چروک شده
ش انداختم.
_همه جوره زیبای بیا بریم زرطلا.
به آرومی باهام به سمت بیرون اتاق به راه افتاد.
ندا با دیدنش با مضطربی اضافه کرد: بهتر نشدی شوکا؟
شوکا سری واسه ش تکون داد.
_همین که می تونم روی پاهام وایسم کافیه.
نوید زیر چشمی نگاهش کرد.
_انقدر نازک نارنجی نبودی که… چرا انقدر هپلی
شدی حالا؟
شوکا اخمی بهش کرد.
_چراکه به لطف شما مریضم!
نوید لیوان مشروب رو به لب هاش نزدیک کرد و
خندید.
_بیا یه پیک بزن روشن شی.
شوکا چپ چپی نگاهش کرد و به سمت سرویس به
راه افتاد تا آبی به صورتش بزنه.
_نوید می بینی مریضه سر به سرش نذار.
آهی کشید و سرش رو به پشتی مبل زد.
_بخدا این زن تو اسلحه هم روی سر من بذاره می گی
اذیتش نکن بذار بزنه رو قلبش می مونه، شد یه بار
طرف منو بگیری؟
ابرویی بالا انداختم.
_بالاخره زنمه…
نیشخندی تحویلم داد.
_درست میگی هرشامگاه پیش اون می خوابی نه من که!
کوسن مبل رو به سمتش پرت کردم.
_ببند دهنت رو… ببین اگه خودت شروع نکنی کسی
کارت نداره.
چپ چپی نگاهم کرد.
_کاری که این دختره با من کرد آدم با دشمن خودش
هم نمی کنه.
اخمی کردم.
_چیکارت کرده مگه؟
لیوان بعدی مشروب رو پر کرد.
_زنم رو شوهر داد! دور روزگار دیگه باید با حال خوش
برم کنار یه مرد دیگه ببینمش.
نچی کردم.
_تو هم گنده ش نکن مرد اصلا کار به اونجاها نمی
رسه قبلش فراریش می دیم!
با تمسخر سرش رو تکون داد.
_این حرف رو آدمی میزنه که هربار دوستای زنش
بهش زنگ میزنن فشاری میشه؟
با بیرون اومدن شوکا از سرویس تک سرفهای کردم
و بهش چشم غره رفتم تا ساکت بمونه.
شوکا نگاهی به بچه ها انداخت.
_بوی غذا از کجاست؟ قلبم ضعف حرکت کرد.
ندا بهسرعت از جا قد بلند شد و دستش رو کشید.
_بیا بریم آشپرخونه واسهت سوپ پختم یه کمی هم
حرف می زنیم نشستن پیش این سه تا خستهم میکنه.
زیر چشمی نگاهشون کردم.
_به شرطی که فقط خودت حرف بزنی… لطف کن از
زیر زبون زن من حرف بیرون نکش.
شوکا با تعجب نگاهم کرد اما ندا با پررویی ریز خندید و
توی آشپرخونه هلش داد.
_یاکان راجع به عمارت جدی هستی؟
چه جوری این همه آدم اون جا با هم زیستن کنیم؟
بعدش هم آخرش که چی؟ تا کی می تونیم اونجا قایم
بشیم؟
روی مبل قرار گرفتم و متفکرانه نگاهش کردم.
الان زمان این نبود که راجع به سرهنگ چیزی بفهمن
ممکن بود بترسن و بزنن زیر همه چیز.
_به اندازه ی کافی اتاق داره… یه مدت که بگذره آب
ها از آسیاب میفته استاد که با مرید در بیفته دیگه وقت
درگیری با ما رو نداره و بیخیالمون راحت میشه. اون
هیچوقت توی دوجبهه نمی جنگه مضطرب نباش.
نفس عمیقی کشید.
_امیدوارم همه چیز جوری که تو میگی باشه یاکان
نمی تونم تصور کنم با یه اشتباه کوچیک چه آینده ای
در انتظارمونه.
به پشتی مبل تکیه دادم و خاموشی کردم.
من نمی دونستم آخر این داستان به کجا میرسه اما
نمی میل داشتم مثل یه مرداب گوشه ای ساکن بمونم و
بوی تعفن بگیرم.
باید همه رو مجبور به حرکت می کردم با همه ی
سختی های مسیر شاید ته این رودخونه دریا بود!
شوکا و ندا که از آشپرخونه بیرون اومدن ببخیال ادامه
ی بحث شدم.
شوکا روی مبل کنارم قرار گرفت و به بچه ها نگاه کرد.
صورتش هنوز رنگ پریده بود و معلوم بود بیحاله.
بدون این که مستقیم بهم نگاه کنه جویا شد:
_امیر علی شامگاهنم چی میاظهار کرد؟ تاریخ نامزدی مشخص
نشده؟
سری واسهش تکون دادم.
_رمز گاوصندوق رو واسه م فرستاده… نامزدی هم
جمعه شبه. شوکا سعی کن تا اون موقع خوب شی.
هومی کشید.
_مضطرب نباش من زیاد بد مریض نیستم به اونجا نمی
کشه… ببینم همه ی تجهیزات آمادهست؟
راشد کمی جا به جا شد.
_راست میگه یاک ما که چیزی توی دست و بالمون
نداریم!
سری واسهشون تکون دادم.
_زنگ زدم به فرامرز تجهیزات رو تامین می کنه.
نوید ابرویی بالا انداخت.
_بهش اعتماد داری؟ فرامرز خیلی وقته با استاد کار
می کنه و هرجا که به نفعش باشه قدم می ذاره نمی
فهمم چرا انقدر بهش بها میدی!
مستقیم نگاهش کردم.
_کس دیگه ای رو سراغ داری که کمکمون کنه
جلوی ساوقت بایستیم نوید؟
شونه ای بالا انداخت.
_حتی خودم رو هم با نامردی راضی کرمتوجه شد.
بعد نگاه بدی به شوکا انداخت.
شوکا پشت نگاهی واسه ش نازک کرد.
_حقت بود!
نوید شاکی نگاهم کرد.
_می بینی چه قدر رو داره؟ یه ذره هم از کارش
پشیمون نیست.
چند لحظه بعد یهو ادامه داد: اصلا پات رو از این
خونه بذاری بیرون میرم واسه یاکان زن می گیرم.
چشمام گرد شد.
_مزخرف نگو نوید دو دقیقه نمی تونی دهنت رو
ببندی؟
شوکا تبسمی بهش زد.
_یک من هیچوقت شوهرم رو با تو تنها نمی ذارم…
دو اگه عرضه ش رو داشتی این پنج سالی که نبودم
کف دست به کار می شدی!
هردو کف دستم رو بالا بردم.
_لطفا تمومش کنید بچه ها ما این جا کارهای مهم تری
داریم.
شوکا نگاهکی بهم زد.
_چی مثلا؟ دعوا کردن سر شیشه ی مشروب؟
گلوم رو صاف کردم.
_نه دونه انار… غیبت کردن پشت شوهرت اونم
جلوی دوستش!
توی صدم ثانیه صورتش سرخ شد و نگاهش رو ازم
دزمتوجه شد.
ضربه ای به شونه ی ندا که می لبخند زد کوبید و غر
زد: بسیار دهن لقی.
با رضایت به خجالتش چشم دوختم… حالا حالاها با هم
کار داشتیم.
نوید همون طور که شیشهی مشروب رو از روی میز
بر میداشت از جا قد بلند شد.
_خب مریض رو که دیدیم ماشالله سر و مور و گنده
خوش زبون تر از قبل جلومون نشسته با اجازه ما رفع
زحمت کنیم این مشروبم با خودم می برم شیشهای هام
تموم شده.
سری تکون دادم و نفس عمیقی کشیدم.
_چیزی که نیاوردی تازه یه چیزم دست گرفتی داری
می بری؟
همون که به سمت در می حرکت کرد کف دستی روی سر
مجسمه ی میمون کشید.
_اینو یادتون نره بیارید عمارت برامون خوش شانسی
میاره!
شوکا سوالی نگاهم کرد.
_کدوم عمارت؟
سرم رو بالا انداختم.
_بذار برن واسهت می گم.
ابرویی بالا انداخت و باشهای اضافه کرد.
ندا بعد از این که چندبار به شوکا سفارش کرد
داروهاش رو سروقت بخوره از خونه بیرون زد.
به محض بسته شدن در شوکا نفس راحتی کشید.
_یعنی روی یه چیزی کلید می کنه ول کن نیستا.
یه کف دسته از موهاش رو از پشت به آرومی کشیدم.
_دلواپسته زرطلا.
به سمتم برگشت و با چشمهای ریز شده پشت کف دستم
کوبید.
_کف دست روی من کشیده می کنی؟
کف دستم رو دور شونه هاش حلقه کردم و همون طور که
به خودم فشارش می دادم به سمت اتاق خواب به جاده
افتادم.
_الان داری حواس منو پرت می کنی که دعوات
نکنم؟
طلبکارانه نگاهم کرد.
_چرا دعوام کنی؟ مگه چیکار کردم؟
کنار تخت از حرکت ایستادم و جدی و مستقیم نگاهش کردم.
_می دونی چه قدر از این که روابط خصوصیمون
زبونزد دیگرون بشه بدم میاد؟
نگاهش رو ازم دزمشاهده کرد.
_من که چیزی نگفتم خودش متوجه شد.
نگاهی به در اتاق انداختم.
_نکنه شامگاه به شب میاد دم اتاق خوابمون کشیک
میکشه؟
تک سرفه ای کرد، توی صداش ناز و مظلومیت موج
می زد.
_حالم بده امیر علی باید استراحت کنم.
قبل از این که به تخت پناه ببره شونه هاش رو گحرکت کردم و
با تبسمی فرو خورده به چشمهاش خیره شدم.
_از این به بعد اگه چیزی خواستی مستقیم از خودم
تقاضا کن من که بهت نه نمی گم بالاخره زنم…
قبل از تموم شدن حرفم لگد محکمی به ساق پام کوبید
که آوای خنده م قد بلند شد.
_بی حیا، برو اونطرف. می گم من چیزی بهش
نبیان کردم نمی بینی مریضم؟ انقدر اذیتم نکن!
با خنده قدمی به عقب برداشتم و اجازه دادم روی تخت
دراز بکشه.
_باشه اما من فقط تا وقتی خوب بشی دندون رو
جیگر می ذارم بالاخره زنمی من راضی تو راضی
گور بابای ناراضی.
با حرص بالشت رو به سمتم پرت کرد.
_من اون جیگرت رو در میارم علی.
آوای خنده م بلند تر شد.
_میرم داروهات رو بیارم بخوری زودتر خوب بشی.
جواب نداد و سرش رو توی بالشت فرو برد.
به طرف یخچال به راه افتادم و داروهاش رو بیرون
کشیدم.
یه لیوان آب برداشتم و به اتاق برگشتم.
_کشیده شو قرص و شربتت رو بخور زرطلا تا شامگاه
نامزدی باید کامل خوب شده باشی ها من روی کمکت
حساب کردم.
تکیه ش رو به بالشت داد و لیوان و قرص رو از کف دستم
گراهی شد.
_حالا نه که حضورم بسیار مفیده.
موهاش رو پشت گوشش زدم و با لذت نگاهش کردم.
_بودنت کنارم انگیزه ست دونه انارم!
قرصش رو خورد و روی تخت دراز کشید.
_بخواب علی از صبح که رانندگی می کردی بعدش
هم که اصلا استراحت نکردی بسیار به خودت فشار
میاری.
بلوزم رو از تنم بیرون کشیدم و کنارش روی تخت
دراز کشیدم.
کمی ازم فاصله گراهی شد. با تعجب نگاهش کردم.
_چرا ازم فاصله گراهی شدی؟
نفس عمیقی کشید.
_نمی خوام مریض بشی امیر علی این روزگارها برای
تو…
با اخم بازوش رو گحرکت کردم و به سمت خودم کشیدمش.
بی توجه به ادامه ی حرفش جواب دادم: هرچی هم
بشه… هیچوقت حق نداری ازم فاصله بگیری.
سرش رو روی بازوم گذاشت و نگاهاش رو بست.
_آتیش پنج ساله ی تو که با این چیزا سرد نمی شه
یاکان خان.
به صورت مظلومش خیره شدم.
خم شدم و نرم روی پلکهاش رو بوسیدم.
_آتیش من با هیچی سرد نمی شه شوکا… نشین به امید
این که یه روزگاری از این آغوش قلب بکنی.
با اخم ملایمی سرش رو جلو آورد و لب هاش رو به
سینه م چسبوند.
_من نشستم به امید این که همه ی روزگارهای زیستنم رو
با تو بگذرونم. تا به الان هرچی بوده باطل بوده، درد
بوده، پوچ بوده… باید میومدی تا بفهمم دلبسته شدن
و دوست داشته شدن یعنی چی وگرنه بقیه ی حیاتم
هم تباه شده بود!
از سنگینی حرفهاش نفسم بند اومد و دلم محکم
کوبید.
وقتی وقت و بی وقت به هرروشی سعی می کرد ثابت
کنه که دوسم داره کنترل این روح و کالب ِد تشنه از کفم
می رفت.
_دوست داشتن و دلبسته شده شدن؟
تو مجدداً امیر علی رو دوست داری شوکا؟
به چشمام خیره شد، نگاهش برق داشت انقدر که تنم
خشک شد.
_من امیر علی رو همیشگی توی دلم دلبسته شدم فقط
این قلب مرده بود نیاز به وقت داشتم تا زنده بشه و
مجدداً به دلبسته شدنت ادامه بدم ولی الان…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن