بهسرعت ازجا پرید و کف کف دستش رو به پیشونیم چسبوند.
– وای تب نکنی بار دیگر، علی…
اجازه ندادم ازم فاصله بگیره، محکم بین بازوهام حبسش کردم.
– استراحت کنم خوب میشم. همینجوری بمون!
خاموشی کرد و بیحرکت موند. این روزها برای من قشنگترین احساس همین بود… بدون اینکه خودش متوجه باشه تنش به نوازش دستهام… به آغوش و حتی بوسههای یواشکیم عادت کرده بود.
کلی کار برای انجام دادن داشتم و توی بحرانیترین شرایط حیاتم بهسر میبردم، ولی همین آرامش و خلسهی آغوشش باعث شد بیخیال همهچیز غرق عالم خواب بشم.
………………
– امیرعلی! قد بلند شو دیگه. همهی تنم درد میکنه، تازه گشنهمم هست.
با متوجه شدن صدای آروم و آشنای او کنار گوشم بهسختی پلکهام ازهم فاصله گحرکت کرد.
شوکا بود… توی کمترین فاصله داشت به من با نگاههایی خمار و سرخ نگاه میکرد.
– خواب نیستم!
ابروهاش بالا پرید.
– تو با نگاه باز میخوابی؟
تبسم کمرنگی روی لبم نشست. بیهوا و پر از شوق خم شدم و لبم رو به صورتش چسبوندم.
آروم غر زد: نکن دیگه، امیرعلی. گشنمه، بریم غذا بخوریم. بوی قرمهی ندا تا اینجا میآد.
بیاعتنا به غر زدنهاش لبهام رو با بیقراری روی صورتش پایین کشیدم، بناگوشش رو بوسیدم و توی گوشش فوت کردم.
در صدم ثانیه بدنش منقبض شد. میدونستم روی گوشش حساسه! بیشاز حد توانم بیتابش بودم!
لالهی گوشش رو بین لبهام اسیر کردم و آروم بوسیدمش. کف دستش رو روی سینهم گذاشت تا کمی ازم فاصله بگیره.
– چیکار میکنی، امیرعلی؟
نفس سنگینی کشیدم. صداش خجالتزده بود، نمیخواستم زیاد معذبش کنم.
بیخیال طعمش شدم و دوباره به لبهام اجازهی حرکت دادم.
فروراهی شدگی بین لب و چراکههش رو چند بار بوسیدم.
تن گرمش به سینهی لختم چسبیده بود و بالا و پایین شدن تند قفسهی سینهش رو بهوضوح حس میکردم. من حتی از اونهم بیتابتر بودم.
– دارم طعم انارم رو میدیده.
روی سیبک گلوش رو بارها با وسوسه بوسیدم.
– شیرینه، مثل دونههای سرخِ اامان شب زمستون!
نفسش شتابزده شد و دل من بدتر از قبل، بیقرار.
با حسرت کف دست روی بدنش کشیدم و آروم نوازشش کردم.
– میدونی چهقدر حسرت چنین روزگاری رو کشیدم؟ همینجوری بدون ترس و تشویش ببوسمت… بدون حس گناه بغلت کنم و بدون اینکه ازم فرار کنی باهات عشقبازی کنم؟
سرم رو از توی گردنش عقب کشیدم و با تنی داغ به نگاههای خمارش خیره شدم.
– این روزگارا یه کم ساکتش حقم نیست، دونه انارم؟
خجالتزده توی خودش جمع شد. میفهمیدم داره سعی میکنه باهام مسیر بیاد…
دلش با من بود و بهروی خودش نمیآورد! این بچه زیادی کلهشق و مغرور بود.
هنوز زود بود برای گیر انداختنش توی تله! آزردن معشوق شیرین بود و طمع من رو برای داشتنش بیشتر و بیشتر میکرد، ولی شرط، رضایت اون بود!
سرش رو توی سینهم قایم کرد و آروم گفت: حق داری بعداز اینهمه سختی تمام آهستهش جهان رو طلب کنی، امیرعلی… اما یهکم خودخواه بشم و بگم از نزدیکی بهت شرمم میآد؟
لبهام رو بههم فشردم… یاکان هیچوقت پشت پلکهاش داغ نمیشد. این امیرعلی فقط مال شوکا بود.
– ملایمش جهان رو نمیخوام، زرطلا… فقط یه کلوم جواب میخوام! تو امیرعلی رو بیشتر از خودش بلدی، حالا هم همهچیز رو راجعبه یاکان میدونی! یاکان احیا شده تا برای تو زندگی کنه… میتونی دوسش داشته باشی؟
از همون فاصلهی چندسانتی نگاهم کرد.
جادوی چشمهاش انکارنشدنی بود.
– وقتی اولین بار مشاهده کردمت از یاکان ترسیدم… اون، امیرعلیای نبود که من یه روزی عاشقش بودم! سرد بود، بیرحم بود و پر از درد!
نفس آرومی کشید.
– هنوز هم گاهی ازش میترسم…
پیشونیم رو به پیشونیش تکیه دادم و دیده بستم.
– اینکه یاکان رو دلبسته شده باشی اجبار نیست، شوکا…
انگشت اشارهش رو روی لبم گذاشت و اجازه نداد ادامه بدم.
– اینجوری که حرف میزنی از خودم بیزار میشم… چرا فکر میکنی یاکان دوستداشتنی نیست؟
روی انگشتی که به لبهام چسبیده بود بوسه زدم.
– چراکه هیچکس واقعاً دوسش نداشته، حتی خود تو!
لبهاش رو بههم فشار داد و آهی کشید.
– دل من بسیار وقته یخ زده، امیرعلی. باید بهم وقت بدی تا با این حجم حرارت کنار بیاد… این سرما داره توی تنم ذوب میشه و من این وسط بیپناه موندهم… کمکم کن، علی!
نفسهاش به صورتم میخورد و به تنم زیستن میبخشید. دخترک من هنوز آمادهی پذیرفتن کامل این رابطه نبود.
– میدونی شوکا، عشق یه تجربهایه نزدیک به مرگ… بند اومدن نفس، کاهش ضربان دل، کتمان و ناباوری و بوووم… یههو وارد یه عالم دیگه میشی! بهش میگن عالم برزخ، باید اونجا منتظر و بلاتکلیف بشینی… حالا یا بهسمت نور میری و یا اسیر ظلمت میشی!
با انگشتهاش موهای شقیقهم رو نوازش کرد.
فکرش هنوز درگیر سفیدی موهام بود.
– پس بهتره بیخیال زندگی بشیم، بیا باهم بمیریم!
خم شدم و بوسهای روی نگاههاش زدم، انار من نباید انقدر ناامید باشه.
– من و تو قبلاً یه بار مرگ رو تجربه کردیم، همهش زجر و درده. بیا این دفعه زندگی رو انتخاب کنیم!
چشمهاش رو بست.
– اگه زندگی بهمون روی خوش نشون نداد چی؟
کف دستم رو پشت کمرش انداختم تا ازجا قد بلند بشه.
– این دفعه دیگه هیچی دست اون نیست، زیستن جدید رو من میسازم؛ زورم به ناخوشیهاش میچربه!
رنگ لبخند از لبهاش به دیدههاش رسید.
– ما که این مسیر رو بیپشتوپناه شروع کردیم، بریم ببینیم به کجا میرسیم.
بازوش رو گحرکت کردم تا از روی تخت قد بلند بشه.
– فعلاً بریم زنگ بزنم از بیرون غذا بیارن که حسابی گشنهمون شد.
– با نوید و ندا قهری؟
نفس عمیقی کشیدم.
– بچه نیستیم، ولی باید با عاقبت کارشون روبهرو بشن. من زیادی لیلی به لالاشون گذاشتم.
دستش روی بازوم قرار گرفت.
– اگه دور کردن شما ازهمدیگه نقشهی استاد باشه چی؟ اون هر کاری میکنه تا تیم تو رو ازهم جدا کنه و قدرتت رو کم.
کمی مکث کردم و سر تکون دادم.
– آخرین چیزی که ممکنه توی این ساوقت اتفاق بیفته جدا شدن ما از همه… درسته اعتمادی بینمون نیست، اما وقتش که برسه پشت همدیگهایم.
لبش رو تر کرد.
– بقیه از قضیهی… سرهنگ افخمی خبر دارن؟
همونطورکه بلوزم رو میپوشیدم از توی آینه بهش خیره شدم.
– نه، هیچکس چیزی نمیدونه.
آهی کشید و سرش رو به دو طرف تکون داد.
– نوید بفهمه دیوونه میشه.
شونهای بالا انداختم.
– نوید دیوونه هست… نترس، واسه اونا هم نقشهی جدا دارم، نمیذارم بسوزن.
با نگاهی عجیب بهم خیره شد.
– واسه نجات همه نقشه داری بهجز خودت، نه؟
خاموشی کردم.
– بعداز تو قراره چی سر من بیاد، امیرعلی؟
بهسمتش راهی شدم و بازوهاش رو گراهی شدم.
– هر اتفاقی هم که بیفته تو باید جای هردومون خوشامگاهخت بشی، شوکا… انقدری واسهت پشتوانه میذارم که محتاج هیچ بنیبشری نباشی! فقط ازت می…
بازوهاش رو از زیر کف دستام بیرون کشید و به عقب هلم داد.
– نمیخوام این مزخرفات رو بشنوم.
نفسنفس میزد و صورتش سرخ شده بود.
– من پشتوانه نمیخوام، من خوشامگاهختی نمیخوام. من… فقط قلبم نمیخواد یکی دیگه از عزیزای حیاتم رو ازکف دست بدم. مگه چند نفر دیگه واسهم باقی موندن، امیرعلی؟ چهجوری قلبت میآد چنین حرفهایی رو بهزبون بیاری؟ مگه نمیدونی واسه من ازکف دست دادن دردناکتر از مرگه؟
کف دستهام رو بهنشونهی تسلیم بالا بردم و بهسختی تبسم زدم.
– باشه عزیز من، باشه… من قرار نیست جایی برم، بیا این بحث رو تمومش کنیم. لطفاً واسه اتفاقی که نیفتاده غصه نخور.
بینیش رو بالا کشید و با همون اعصاب بههمریخته بهطرف در راهی شد.
– پایین که بودیم شامگاهنم رو نمشاهده کردم. باید راجعبه قرصهای جمتوجه شدم باهاش حرف بزنم.
با متوجه شدن حرفش ابروهام بالا پرید.
– شامگاهنم؟
برگشت و از وسط هال چند لحظه سؤالی نگاهم کرد.
– نگو که شبنم رو اونجا پیش اون حیوونا جا گذاشتین.
دستی به پشت سرم کشیدم.
– نوید که پیش تو بود، منم وقتی قضیه رو درک کردم تند از مهمونی زدم بیرون. ندا و راشد هم که زورشون به استاد نمیرسه! پس…
پوفی کشید و بهسمت در بهجاده افتاد.
– باید بریم دنبالش. اون بچه اونجا تنهاست، علی. نمیفهمم نوید چهطور میتونه انقدر بیخیال باشه؟
– صبر کن، شوکا.
کلافه بهسمتم برگشت.
– اگه قراره راجعبه نحرکت کردن دنبال شامگاهنم حرف بزنیم من گوشی برای شنیدنش ندارم.
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
– یه نقشه دار…
– همهی حیاتت شده نقشه ریختن، امیرعلی. از هر اتفاقی میخوای چیزی که بهنفعته رو بیرون بکشی. همینکه من میگم، میریم دنبال شامگاهنم!
بار دیگر زده بود به در کلهشقی. اهمیتی ندادم و روی مبل نشستم. همونطورکه تلویزیون رو روشن میکردم با سر اشاره زدم.
– خب برو دنبالش… برو دست نوید رو بگیر باهم برید، حتماً کمکت میکنه.
واراهی شده سر جاش از حرکت ایستاد و شاکی نگاهم کرد.
– یعنی واقعاً نمیآی؟ بسیار سنگدلی، علی.
بازهم اهمیتی ندادم و کانال رو عوض کردم.
– باشه، خودم تنها میرم.
با عصبیت بهسمت در راهی شد. نفس سنگینی کشیدم و سرم رو بالا گرفتم.
– یا ایوب نبی، صبرت رو بهم عطا کن!
تنها چیزی که دربرابر شوکای کلهشق جواب میداد صبوری و ساکتش بود.
چند لحظه منتظر موندم. یههو با خشمگینت وارد خونه شد و در رو محکم بههم کوبید.
– خب میشنوم، نقشهت چیه؟
بهسختی جلوی تبسم زدنم رو گراهی شدم و
انگشت اشارهم رو بهطرفش گرفتم.
– اول اینکه شما تو نقشهی من هیچ جایی نداری، چون خطرناکه!
انگشتم رو روی هوا گراهی شد و نگاههاش رو کمی ریز کرد.
– اول اینکه انگشتت رو غلاف کن، یاکان خان. یا منم بازی یا بازی خراب! تمام این نقشهها و تشکیلات برای گیر انداختن قاتل بابای منه، پس فکر پیچوندنم رو از سرت بیرون کن، زیرا دیده ازت برنمیدارم.
دیگه نتونستم جلوی خندهای رو که از گلوم خارج شد بگیرم.
– دونه انار من قدرتطلب شده، به مبارزه دعوتم میکنه؟
کمی مکث کردم و نگاهم گرم شد.
– همینجوری میخوامت، آهوی وحشی! هیچوقت نگاهت رو از من برندار، باشه؟
انگشتم رو ول کرد و کنارم روی مبل جای گرفت.
– جملهای که اظهار کردم عاشقانه نبود، امیرعلی!
تبسم کمرنگی روی لبم نشست.
– کف دست خودم نیست، شروعبه حرف زدن که میکنی همهی جملههات از یه فیلتر رد میشه و واسهم عاشقانه بهنظر میرسه.
لبهاش رو بههم فشار داد.
– داری مسخرهم میکنی؟
دستم رو به حالت تسلیم بالا بردم.
– نه، زرطلا… بریم سراغ نقشهمون یا نه؟
خودش رو جلوتر کشید و تند اضافه کرد: بگو دیگه، جونم رفت.
اخمی بهش کردم.
– بهتره چند روزی بیخیال شامگاهنم بشیم.
سرش رو عقب کشید.
– حرفش رو هم نزن، علی. نمیدونی دیشامگاه که داشت میرفت وسایلش رو جمع کنه چهقدر وحشت کرده بود! میمیل داشت هرطور شده با ما بیاد. همهش تقصیر منه.
جدی نگاهش کردم.
– بپری تو حرفم خودم تنها میرم پی نقشه.
تند اظهار کرد: خب باشه، بقیهش رو بگو.
بادقت ادامه دادم: منتظر میمونیم تا استاد بیخیال بشه و گوشیش رو بهش برگردونه، بعد باهاش ارتباط میگیریم.
خودش رو بهم نزدیکتر کرد.
– که چی بشه؟
لبم رو تر کردم و بعداز کمی مکث گفتم: ما به وجود شبنم توی اون عمارت نیاز داریم، شوکا… ازطرفی هم با این تأخیر نوید حسابی مضطرب میشه و ممکنه تکونی به خودش بده.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن