سرش رو با تأسف به دو طرف تکون داد.
– چه نمکنشناسی تربیت کردی معصومه! این چه گربهصفتیه!
مانتوم رو توی کف دستم مشت کردم و ساکت موندم.
کاش قلبش رو داشتم ولشون کنم و برای همیشه برم…
عمو بعد از مرگ بابا سکته کرده بود و وضعیت خوبی نداشت، اما شاید الان میتونست مواظبم باشه!
همینکه ماشین رو توی حیاط پارک کرد پباده شدم و بهسمت خونه دویدم. با قدمهای کشیده دنبالم جاده افتاد.
اینهمه پیگیری و تعصبش رو درک نمیکردم! دیگه داشت حالم رو بههم میزد.
– معصومه بیا بیرون!
مولین با تعجب از اتاق بیرون اومد. با قدمهای قد بلند بهسمت اتاقم راه افتادم.
– هی گربه، صبر کن. حرفایی که به من زدی به مولینتم بگو تا بفهمه چه نمکنشناسی هستی!
دندونهام رویهم فشار دادم و در اتاق رو محکم بههم کوبیدم.
از شدت خجالت، حرص و حقارت داشتم دیوونه میشدم.
همیشه همینجوری بود، جلوی دوستام خوردم میکرد. با حرفهاش روحم رو آزار میداد و جوری حرکت کردار میکرد انگار حق با اونه و من چیزی نمیفهمم!
مامان معصومه هم همواره طرف اون رو میگراهی شد و دربرابر همهی اعتراضات و دعواهام میبیان کرد: «افسار دختر سرکش باید کف دست یه مرد باشه تا آروم بگیره!»
دلم میخواست روی طرزفکرشون عق بزنم.
دوتا از قرصهام رو از کشو بیرون کشیدم و بعد از خوردنشون چهارزانو روی تخت جای گرفتم و شروع به شمردن نفسهای عمیقم کردم.
می دونستن اگه بهم فشار بیارن حالم بد میشه، اما همیشه این کار رو تکرار میکردن، هر بار بدتر از قبل!
اما من نمیمیل داشتم شکست بخورم. اجازه نمیدادم از نقطهضعفم برای کنترل کردنم استفاده کنن.
با شنیدن صدای زنگ گوشیم ازجا پریدم و از توی کیف بیرون کشیدمش.
حدس میزدم یکی از بچهها باشه، اما با متوجه شدن اسم عمو روی صفحه جا خوردم.
معمولاً این وقت روزگار سر کار بود.
– الو، سلام عمو جانم.
– سلام دخترم. حالت خوبه؟
روی تخت دراز کشیدم و لبخند زدم.
– ممنون عمو جان. شما خوبید؟ مهدی خوبه؟
شنیدن صوتی گرمش که بیشباهت به صدای بابا نبود باعث شد تبسمم عمیقتر بشه.
– خوبه، اونم سلام میرسونه. قلبم برات تنگ شده شوکا.
آهی کشیدم. عمو بهجز بابا و پسرش مهدی کسی رو توی این جهان نداشت و بعد از مرگ بابا پشتش حسابی خالی شده بود.
– قربونت برم عمو جون، منم دلم تنگ شده. نمیتونی بیای پیشم؟
کمی مکث کرد.
– میدونی که باید برم سر شیفت. مرخصی امسال رو هم دفعهی پیش که اومدم استفاده کردم.
هومی کشیدم.
– شاید من… بتونم مولین و دایی رو راضی کنم بیام دیدنت.
آروم اضافه کرد:
– میدونی که ماه بعد سالگرد فوت باباته!
لبهام رو بههم فشار دادم تا جلوی بغضم رو بگیرم.
– دایی و مامان اجازه نمیدن. میدونی که، قضیهی اون گروهکه هنوز تموم نشده. بابا بد زخمی بهشون زد، قسم خوردهن همهمون رو میکشن!
آواش سرد شد.
– احمقای بیعرضه! دلواپس نباش عمو جان، همهچیز درست میشه. میآرمت پیش خودم… به اون دایی وحشیتم بگو حواسش به رفتارش باشه، خوشم نمیاد بهت امر و نهی میکنه!
لبخند کمرنگی زدم، عمو هیچوقت از دایی بهرام خوشش نمیاومد.
– چشم عمو جان. مهدی خونه نیست؟
– نه دخترم، راهی شده دانشگاه. اومد میگم بهت زنگ بزنه.
– باشه پس من دیگه مزاحمتون نمیشم.
– مراحمی دخترم. این چه حرفیه؟ مواظب خودت باش.
نگاهم به سقف اتاق خیره موند.
– شما هم همینطور، خداحافظ.
تماس که قطع شد انگار مجدداً به خفقان برگشتم.
بعد از مرگ بابا، عمو میمیل داشت من رو پیش خودش ببره، اما زیرا پسر مجرد داشت دایی و آقاجون مخالفت کردن.
عمو میتونست با شکایت و حکم دادگاه سرپرستی من رو بهعهده بگیره، اما نمیتمایل داشت مشکل و ناراحتی پیش بیاد و معتقد بود باید یه مادر بالای سرم باشه.
ازطرفی خودش هم موقعیتش رو نداشت. همیشه مشغول سفر کاری بود و جایز نبود من اینهمه مدت با مهدی تنها زیستن کنم.
ده سالی میشد از زنش جدا شده بود و تنهایی مهدی رو بزرگ کرده بود.
به نظرش بیمادری بدترین درد جهان بود!
نفس عمیقی کشیدم. این روزگارها زیادی درد داشتم. هروقت به سالگرد فوت بابا نزدیک میشدیم احساس خفگی میکردم، میدونستم بالاخره این نفس بریده میشه.
حس میکردم بعد از فوت بابا دیگه هیچ ضربهای نمیتونه من رو بشکونه!
یـاکـان (امیرعلی)
«سوداد» کلمهای در واژگان پرتغالی بهمعنی حسی که وقتی بهت کف دست میدهد که چیزی را در گذشته گم کردهای و پیدایش نکردی… و میفهمی هیچگاه هم پیدایش نخواهی کرد و امیدی به بازیافتن آن در آینده وجود ندارد…
شاید توی عمیقترین حالت سوداد بهسر میبرم… شاید هم امیدوارترین حالت ممکن!
آدمای خوشامگاهین همواره امیدوارن. من آدم بدبینیام، اما بازهم امید دارم. نمیدونم، شاید عشق همهی محاسبات انسانی رو بههم میزنه… یا شاید هم انسان رو بهمعنای واقعی کلمه سر عقل میآره!
تشخیص این مسئله از قوهی ادراکم خارجه، من بیشتر توی مسائلی که با خون و خشونت و قتل سر و کار داره تبحر دارم…
احتمالاً دیگه نباید کتابی دربارهی احساسات بخونم، توی روحیهی مردی مثل من تأثیر منفی میذاره!
با آوای تقهای که به در خورد کتاب توی کف دستم رو روی میز گذاشتم و از روی صنقلبی گهوارهای وسط سالن کشیده شدم.
نگاهی به قهوهی روی میز انداختم و عینک مطالعهم رو درآوردم و کنارش پرت کردم.
این فضا اصلاً با روحیهی من سازگار نبود، اما بهترین روش برای دور کردن فکرهای خسته کنندهای که توی سرم میپیچید بود.
– یاک، خونهای؟
با متوجه شدن صدای نوید به خودم اومدم و بهسمت در راه افتادم.
همینکه در رو باز کردم با مشاهده کردن سینی غذا توی کف دستش نگاههام برق زد.
– کی درست کرده؟
شونهای بالا انداخت.
– کار کی میتونه باشه جز نیما؟
سینی رو از دستش گراهی شدم.
– بگو یکی طلبش!
نچی کرد.
– خب خدمتکار بگیر. خسته نشدی انقدر غذای بیرون خوردی؟
سری تکون دادم.
– کار دیگهای نداری؟
سعی کرد وارد خونه بشه.
– بذار بیام تو. داری غذا میخوری حرفم رو میزنم.
کنار کشیدم و اجازه دادم وارد بشه. ظرف غذا رو روی میز گذاشتم و قرار گرفتم.
– خب بگو ببینم باز اون پیری چیزی نطق کرده؟
روی صنقلبی جای گرفت و شروع به تکون دادن خودش کرد.
– کتاب میخوندی؟ اینا چیه دیگه؟
– کف دست نزن، ححرکت کرد رو بگو و برو پی کارت!
صاف سر جاش نشست.
– امشب تولد پیریه، میریم خونهش!
مکث کردم.
– این حرومزاده سالی چند بار بهجهان میآد مگه؟ همین چند ماه پیش تولدش بود.
فنجون قهوه رو از روی میز برداشت.
– میدونی که ظاهرسازیه. واسه جمع کردن گروه نیاز به بهونهس. این روزگارا بدجوری زیر نظرن!
خیره نگاهش کردم.
– قهوه دهنی من بود!
سریع همهش رو ریخت بیرون.
– اه اه، پس چرا پر بود؟ حالم بد شد. زودتر بگو لعنتی!
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
– دروغ گفتم، اما خوب نیست مرد انقدر وسواسی باشه.
نگاه پر از تهدیدی بهم انداخت.
– چه آدم مزخرفی هستی تو؟ اینهمه وقت چهجوری تحملت کردم؟
خونسرد نگاهش کردم.
– نمیدونی قضیهی امشامگاه چیه؟
– راشد تو این حرکت کرد و رسیداشون یه چیزایی متوجه شده. میگه انگار مأموریت جدیدی داریم، یه محمولهی کوچیکه که بهشدت خواهان داره. اطلاعات داخلش سریه، باید یهراست برسه کف دست مرید و استاد.
لبم رو تر کردم.
– یعنی چهقدر سری؟ میشه پیچراکهدش؟
زیرنگاهی نگاهم کرد.
– واسهش مهمه که من و تو رو گذاشته بالاسرش، ولی همونقدرم بهمون اعتماد نداره. حتماً بپا میذاره!
بقیهی غذام رو خوردم.
– تو برو. من یهکمی کار دارم، نمیتونم بیام.
پوفی کشید.
– کارت چیه، ها؟ منو میخوای بفرستی وسط اون بیشرفا، خودت بشینی آهنگ گوش کنی، عکس نگاه کنی، مشروب بخوری و حال کنی؟ یا میآی یا منم نمیرم. حوصلهی لجنبازیاشون رو ندارم.
– باشه، پس کتشلوارم رو بده اتوشویی.
چشمهاش رو به هم فشار داد.
– صد بار گفتم به من دستور نده یاک. من زیرکف دستت نیستم، شریکتم.
بیتفاوت سینی غذا رو به عقب هل دادم.
– داری میری ظرفها رو هم با خودت ببر.
زیرلب بیشرفی اضافه کرد و ازجا بلند شد.
بهسمت اتاق حرکت کرد تا به سلیقهی خودش یه کتشلوار انتخاب کنه.
چرخوندن احتیاجات ااماهی حیات من بیشتر کف دست نوید و ندا بود. عملاً حوصلهی انجام هیچ کاری رو نداشتم و تنهایی و بیحرکت بودن رو ترجیح میدادم.
– من دارم میرم.
نگاهش کردم.
– از ندا تشکر کن.
اخمی کرد.
– بهش نگو ندا. به پشتیبانی شماها بل گحرکت کرده هی زبوندرازی میکنه دیگه… این روزگارا صوتش میکنم نیما، جوابم رو نمیده. چه گناهی کردم این بیشعور اینجوری شده، خدا میدونه.
نچی کردم.
– باهاش درست راهی شدار کن نوید. بچه همینجوریش تحت فشار هست، تو دیگه نمک رو زخمش نپاش.
کف دستش رو تکون داد و بهسمت در حرکت کرد.
– برو بابا… فاز روشنفکری میگیرین واسه ما. آبرو نمونده دیگه واسهمون.
در رو محکم بههم کوبید و از خونه خارج شد.
سری به تأسف تکون دادم و با گراهی شدن سیگار بهسمت بالکن حرکت کردم. روی صنقلبی نشستم و به منظرهی زیر پام خیره شدم.
سیگار بدون روشن شدن بین لبهام تکون میخورد و قصدی برای کشیدنش نداشتم.
گاهی قلبم برای ندا میسوخت. هرکدوم از ما یهجور تابو بودیم.
اون پروانهای بود که توی پیله گحرکت کردار شده بود، با این تفاوت که اطرافیانش اجازه نمیدادن از پیله بیرون بیاد و پروانه شه…
و من… نمیدونم، شاید یه تابوی ناشناخته بودم، یه پرورشگاهی که هروقت دشمناش میخواستن روش فشار بیارن بهش میاظهار کردن حرومزاده یا یه مرد منزوی و احمق و عاشق که پنج ساله دنبال کسی که ولش کرده میگرده.
از هر زاویهای به خودم نگاه میکردم زیستنم برای همه هضمنشده بود!
نگاهی به گوشی قدیمی توی دستم انداختم. صفحهش شکسته بود و شمارهها بهسختی تشخیص داده میشدن.
صفحه رو خاموش کردم و برگشتم تا ساعت توی هال را ببینم.
هوا داشت تاریک میشد و اون تازه صلاح دیده بود که بهمون اطلاع بده.
نفس سختی کشیدم و ازجا کشیده شدم.
از این دورهمیا متنفر بودم، ولی مجبور بودم حضور داشته باشم تا اطلاعات کسب کنم. امیدوار بودم امشب مرید رو هم توی مراسم ببینم.
زیر دوش آب سرد توقف کردم و چشمهام رو بستم. این سرما مغزم رو منقبض میکرد و حواسم پرت میشد. اجازه نمیداد به چیزی فکر کنم.
معمولاً چیز زیادی برای فکر کردن نداشتم. همهی کارم همانی بود که استاد میمیل داشت و همهی ذهنم درگیر گذشته بود.
حوله رو که دور تنم پیچیدم از توی آینه دیدهم به خالکوبی بزرگ روی شونهم افتاد.
لعنتی به نوید فرستادم و سرم رو به دو طرف تکون دادم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن