نوید با ترس کف دستی به گردنش کشید.
– بدبخت شدیم علی. هر کی رو میخواد سلاخی کنه میبره اونجا. لعنتی چرا قانع نمیشه؟
بیحرف نگاهش کردم. من به فکر شوکا بودم و اون به فکر زنده موندن. دغدغهی هرکدوم، مهمترین چیز زیستنمون بود.
کمکم بدن یخزدهم داشت گرم میشد که ماشین متوقف شد.
همینکه از ماشین بیرون کشیده شدیم نگاهم رو به اطراف دوختم.
تا چشم کار میکرد بیابون بود. تنها چیزی که نشون از حضور آدمیزاد میداد یه انباری و چندتا ماشین دورش بودن.
ضربهای به کمرم کوبیده شد.
– به چی نگاه میکنی؟ جاده بیفت!
با قدمهایی نامتعادل بهسمت انبار مسیر افتادیم.
با دیدن استاد که روی صنقلبی جای گرفته بود و بادیگاردای دورش، به نگاههاش خیره موندم.
تنها چیزی که ترس رو از آدم میگیره از کف دست دادن امیده!
برعکس نوید که مثل بید میلرزید من هیچ حسی توی تنم جریان نداشت.
– خوبه… خوبه، خوشم اومد. وسط مأموریت فرار میکنی، جاسوسی منو میکنی و جرئت داری اینجوری توی دیدههام خیره بمونی! هر بار منو متعجب میکنی پسر!
خاموشی کردم. فکری که توی سرم میچرخید باعث شد تنم بلرزه. یعنی ممکنه شوکا هم توی اون انفجار آسیب مشاهده کرده باشه؟
– جوابی نداری، نه؟ پس داری حرفهام رو تأیید میکنی؟
آوای نوید بلند شد.
– نه به والله استاد. این بدبخت راهی شده بود پی دختری که دوسش داره. اصلاً قضیهی جاسوسی و این حرفها نیست! د حرف بزن دیگه علی… علی با توام!
با صدای دادش صورتم بهسمتش چرخید.
– چی بگم؟
استاد سرش رو به دو طرف تکون داد.
– مثل اینکه قرار نیست از دهن این چیزی جز اراجیف بیرون بیاد. انگار زبونش هم مثل تنش یخ زده… گرمش کنید بچهها…
قبلاز اینکه نوید چیزی بگه دوتا از بادیگاردای دورش بهطرفم اومدن، گیج و بیحال نگاهشون کردم.
نمیدونستم داره چه اتفاقی میافته. ذهنم توانایی تجزیه و تحلیل نداشت و به تنها چیزی که میتونستم فکر کنم شوکا بود.
با اولین مشتی که توی شکمم خورد به خودم اومدم. همهی تنم از درد تیر کشید.
قبل از اینکه به خودم بیام دو نفرشون شونههام رو محکم نگه داشتن و یکیشون تیکهی چوبی از روی زمین برداشت.
– ولش کنید آقا. به خدا جوری که فکر میکنید نیست. این بچه بیگناهه، حتی جون نداره رو پاهاش بایسته. ولش کنید نامردا، ولش…
بقیهی حرفش تو هجوم دردی که در تنم پیچید گم شد!
ضربهی محکمی به شونهم کوبیده شد، به صورت و قفسهی سینهم…
نفسم یکیدرمیون بالا میاومد و خون از دهنم سرازیر شده بود.
یعنی من میتونستم قبل از مرگ فقط یه بار دیگه شوکا رو ببینم؟
ضربهی بعد به کمرم خورد و روی زمین افتادم.
هر دردی که به تنم مینشست یه یاد توی سرم زنده میشد.
«اگه یه بار دیگه بهم بگی تپلی زنت نمیشم علی. اصلاً به بابا سرهنگم میگم با ماشین از روت رد بشه.»
نگاههام رو بستم و یه قطره اشک از گوشهی نگاهم سر خورد. با سوزشی که کنار نگاهم حس کردم متوجه شدم پاره شده.
سرم تیر میکشید و تنم از درد و سرما سر شده بود.
«امیرعلی! بیا این شالگردن رو خودم واسهت بافتهم. میری سر ساختمون ببند دور گردنت سردت نشه.»
نفسم تو سینه حبس شد. میگن… میگن چند دقیقه قبل از مرگ همهی خاطرات آدم از جلوی دیدههاش رد میشه، همهی خاطرات من شوکا بود!
نمیدونم چهقدر گذشت، هیچکدوم از علائم حیاتیم رو حس نمیکردم.
در انبار باز شد و نور شدیدی توی نگاهم زد.
چشمهام رو بستم و اجازه دادم دردی که به تنم نشسته آروم بگیره.
وَ اِن اَخذَنی الموت ولَم نَلتقی فَلا تَنسی اِنّی تَمنیت لِقائک کَثیراً.
اگر مرگ به سراغم وارد شد و هنوز همدیگر را ندیده بودیم، فراموش نکن که من بسیار مشاهده کردنت را آرزو می کردم.
……………….
میون خواب و بیداری دستوپا میزدم که سرم از درد تیر کشید.
نگاههام رو بهسختی باز کردم و به اطراف خیره شدم.
توی یه اتاق دوازدهمتری نمور و خالی روی یه تخت قدیمی دراز کشیده بودم و توی کف دستم سرم بود.
– به هوش اومدی؟
سر قد بلند کردم، با دیدن نوید و پسری که کنارش وارد اتاق شد با گیجی نگاهشون کردم.
– اینجا کجاست؟ چهجوری از اون انبار اومدیم بیرون؟
سرش رو به دو طرف تکون داد.
– شامگاهنم و نیما بهموقع سر رسیدن. یهجورایی شهادت دادن تو از وقتی برگشتی، از دم خونهی اون دختره تکون نخوردی و قصدت جاسوسی نبوده! درواقع باور که نکردن، این دختره شامگاهنم با التماس باباش رو راضی کرد بهمون رحم کنه… یه جون بهشون بدهکاریم!
سرم رو به بالش فشار دادم.
– واسه چی بهخاطر ما باید به باباش التماس کنه؟ میتونی گوشیم رو گیر بیاری؟
دیدهکی زد.
– بهخاطر ما نه و بهخاطر من!
بالاخره دلپذیریتم یه جا به درد خورد…
نیما! نمیدونی گوشیش کجاست؟
گوش دادن صدای نازکی باعث شد با تعجب سرم رو بالا بگیرم.
– صد بار گفتم نیما نه و ندا… چه میدونم، باید از راشد بپرسیم. مردک وحشی… من میترسم باهاش حرف بزنم.
به ریشهای تازه جوونه زده، ابروهای گرفته و آرایش محو صورتش خیره شدم.
تازه کمکم داشت دوزاریم جا میافتاد. اون صوتی نازک و دخترونهی پشت گوشی درواقع مال نیما بود، برادر نوید!
سعی کردم به راهی شدار عجیبش خیره نمونم.
– یکی اون گوشی منو برداره بیاره. میخوام زنگ بزنم.
نوید گوشیش رو از جیبش بیرون کشید.
– بیا با این زنگ بزن.
سرم رو به دو طرف تکون دادم.
– گوشی خودم رو میخوام نوید. همهی پیامهامون توی اونه. بیارش شاید برام پیام فرستاده باشه یا آدرسی، چیزی گذاشته باشه.
سرش رو تکون داد.
– این یعنی پیداش نکردی؟
بهسختی روی تخت جای گرفتم و تکیهم رو به بالش دادم. همهی تنم از درد تیر میکشید.
– نه، پیداش نکردم، همسایهشون میبیان کرد نصفشامگاه بیسروآوا جمع کردن و رفتن. هیچکس آدرس و شمارهای ازشون نداره. تنها امیدم اون شمارهس.
نچی کرد و بهسمت در اتاق راه افتاد.
– من برم ببینم این راشد آدم هست بشه باهاش حرف زد!
سرم رو به بالش چسبوندم و نگاههام رو بستم.
فقط یه نشونی ازش میمیل داشتم که تا ته جهان دنبالش برم.
من هرطور شده پیداش میکردم. اون نمیتونست اینجوری منو بذاره و بره!
– اون دختری که از صبح دم خونهش قندیل بستی، خیلی دوسش داری؟
چشمهام رو باز کردم و به نیما خیره شدم.
– یه چیزی فراتر از عاشق شدن. انگار توی تقدیرم نوشته شده باید برای اون حیات کنم!
دیدههاش گرد شد. کمی نزدیکتر اومد و اضافه کرد:
– اون دختر سرهنگه و تو توی این باند گیر کردی. ناامید نیستی؟
تبسم دلگیری زدم. من آدم کمحرفی بودم، اما کافی بود کسی از شوکا بپرسه و اونوقت حتی هویت خودم رو هم فراموش میکردم.
– هستم نیما، بهشدت… اونقدری که توی اون انبار یهذره هم به نجات خودم فکر نمیکردم! من بیکسوکار رو چه به دختر شاه پریون! مگه نه؟
آروم بیان کرد:
– میشه دیگه بهم نگی نیما؟ اذیت میشم. لطفاً صوتم کن ندا…
سرم رو بهش چرخید، به صورت پر از غم و نگاه آرومش خیره شدم.
– تو… نمیخوام غمگینت کنم، اما تو…
نمیدونستم باید چهجوری ازش بپرسم و چی بگم.
هومی کشید و سر تکون داد.
– آره، اونی که تو ذهنته درسته. من ترنسم!
کف دستی به گردنم کشیدم.
– پس چرا نوید بهت میگه…
تو حرفم پرید.
– چراکه نمیخواد قبول کنه که من مایهی آبروریزیشم.
لبهام رو بههم فشار دادم و چیزی نگفتم. چهقدر زیستن توی این جامعه براش سخت بود.
– از آشنایی باهات خوشوقتم ندا.
تبسمی بهم زد.
– موفق شدم حواست رو پرت کنم؟
به سقف اتاق خیره شدم.
– ذهنم لحظهای فکر کردن به اون رو از یاد ببره، با دلم چیکار کنم؟ مگه اون قلب میکنه؟
هومی کشید.
– نمیدونم، من تا حالا عاشق نشدهم. مضطرب نباش، نوید موبایلت رو پس میگیره. مطمئنم یه نشونی واسهت گذاشته.
نگاهی بهش انداختم، قیافه و صداش باهم همخونی نداشت و ارتباط گراهی شدن باهاش کمی برام سخت بود، ولی بهنظر میرسید آدم خونگرمی باشه.
– زیاد امیدوار نیستم. جونش به باباش وصل بود. میدونم انقدر داغون شده که اسمی از من یادش نیست، فقط کاش حالش خوب باشه.
– انرژی منفی نده، جذب میشه سمتت. سعی کن به چیزای خوب فکر کنی.
نفس عمیقی کشیدم. قلبش زیادی خوش بود، من دیگه چیز خوبی توی زندگیم نداشتم که بخوام بهش فکر کنم.
بعد از چند دقیقه بالاخره نوید با گوشی تو کف دستش وارد اتاق شد.
– بیا بگیر. تند باید ببرم تحویل بدم، دهنم رو سرویس کرد…
فوری خیز برداشتم و گوشی رو از کف دستش کشیدم.
ققسهی سینهم درد گرفت، اما اهمیتی ندادم.
گوشی رو روشن کردم و به صفحه چشم دوختم. دریغ از یه پیام یا زنگ، هیچ خبری نبود!
شمارهش رو گحرکت کردم تا ببینم گوشیش روشنه یا نه، اما هر بار جواب قبلی رو دریافت کردم.
– به نظرت میشه خطش رو ردیابی کرد؟
سر تکون داد.
– اگه پول و تجهیزات باشه آره.
پوفی کشیدم.
– پول و تجهیزاتم کجا بود آخه…
سرش رو جلو آورد.
– شاید تو مقر استاد پیدا بشه… بههرحال که نمیتونیم از کف دستش فرار کنیم، حداقل کنارش یه چیزی بهمون بماسه!
آهی کشیدم و خاموشی کردم. وارد صندوق پیامها شدم و به آخرین پیامکهامون خیره شدم.
کاش آخرین شب بیشتر باهاش حرف میزدم.
کاش بهش میبیان کردم چهقدر دوسش دارم.
کاش بهم زنگ بزنه و یه خبر از خودش بده… اگه همینجوری میگذشت معلوم نبود بین این آدما چه بلایی سرم میاومد.
دستش رو جلو آورد.
– گوشی رو بده من ببرم تحویل بدم.
– کی میتونیم از اینجا بریم؟
اخمی بهم کرد.
– تو اول بذار استخونهات جوش بخوره بعد به فکر رفتن باش.
– ممکنه کسی بره تو خونه. باید برم حواسم باشه.
سرش رو با تأسف به دو طرف تکون داد.
– میخوای چند نفر رو بفرستم تو خونه ببینن آدرسی، نشونیای، چیزی جا گذاشتن یا نه؟
آروم سؤال کردم:
– میتونی؟
سر تکون داد.
– آره، اما خرج داره…
لبهام رو به هم فشار دادم و خاموشی کردم. الآن تنها اولویت زیستن من پیدا کردن شوکا بود…
فکرم مشغول بود که ضربهای به در خورد.
با باز شدن در و وارد شدن شامگاهنم به اتاق نگاهی به هم انداختیم.
– تو اینجا چیکار میکنی؟
نچی کرد.
– جای تشکرتونه؟ من نبودم تا الان بابام زندهتون نمیذاشت.
نگاهم رو ازش گرفتم و به سقف اتاق خیره شدم.
نمیدونستم دارم چیکار میکنم، اما تنها راه بود.
– ازطرف من یه پیغام به پدرت برسون.
– چی؟
نفس عمیقی کشیدم.
– بگو واسهش کار میکنم. میتونه روم ردیاب و شنود کار بذاره. هر کاری که اون بخواد انجام میدم و هرچی رو بخواد امضا میکنم!
همهشون توی خاموشی بهم چشم دوختن.
– در ازاش چی میخوای؟
چشمهام رو بههم فشار دادم و کف دستی به سرم کشیدم. هرچیزی که بتونه منو به شوکا برسونه.
– پول و تجهیزات… همهی گندکاریاش رو لاپوشونی میکنم، فقط نمیخوام واسه پروانهی وکالتم مشکلی پیش بیاد. اون هوای منو داره و من هوای اونو، بعد یه مدت جادهمون از هم جدا میشه!
منظور من از یه مدت تا وقتی بود که شوکا رو پیدا کنم. بیپشت و پناهتر از هر موقعی بودم و جادهی برای پیدا کردن شوکا نداشتم.
شاید فقط چند هفته طول میکشید یا چند ماه، ولی بالاخره یه خبری ازش به کف دست میآوردم. شاید هم خودش بهم زنگ میزد. تا اون موقع باید تحمل میکردم.
– شرایطت رو بهش میگم.
نوید آروم بیان کرد:
– مطمئنی علی؟ مثل ما واسهت قرارداد مینویسه و اسیرت میکنه.
نگاهش کردم.
– بهجاش میتونم شوکا رو پیدا کنم. من آس و پاس با این سر و وضع بدون هیچ کمکی کجای این جهان رو دنبالش بگردم، ها؟ پیداش که کنم یه مسیری هم برای فرار پیدا میکنم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن