رمان یادم تو را هم‌ آغوش

رمان یادم تو را هم‌ آغوش از RYA یک رمان در ژانرهای رمان آسیب اجتماعی|رمان درام|رمان عاشقانه می باشد که سال ۱۳۹۷ در اپلیکیشن رمان کلوب منتشر شده است.

مقداری از متن رمان:

بیاید نگاهی بندازیم به شروع جمتوجه شدترین اثر rya، رمان یادم تو را هم‌ آغوش :

کوهیار و ساناز کنار هم قرار گرفته بودند و منتظر رسیدن فرهاد خان تا شروع کنند،آفتاب بالا آمده بود و اشعه های طلایی رنگش را روی میز پخش کرده بود.

صدای عصای فرهاد خان که آمد ایستادند.

و خدمتکارها با هم سلام کردند.

آغوش متعجب و گیج کنار اپن ایستاده بود و به پیرمرد نه چندان سن دار ولی لنگان و با اقتدار روبه رویش زل زده بود.

فرهاد خان جواب سلام داد و روی صنقلبی بالای میز قرار گرفت.

دختری به سرعت جلو راهی شد و کنار کف دست فرهاد خان از حرکت ایستاد.ساره جلو راهی شد و با کمی فاصله کنار دخترک ایستاد.

خدمتکاران به سراغ کارهایشان راهی شدند و آغوش همچنان کنار اپن ایستاده بود.

راحله پوفی کرد و بازویش را کشید.

فرهاد خان فنجان چایش را برداشت و به کوهیار و ساناز که با ولع می خوردند چشم دوخت.

لبخند محوی زد.

_سامیار کجاست؟

ساره کاسه سوپ قارچ و شیر مورد علاقه اش را روی بشقاب جلوی کف دستش گذاشت

_دیشب نیومدن آقا.

فرهاد خان اخمی کرد و قاشقی به دهان برد.

آغوش کنجکاو به آشپزخانه حرکت کرد میز را دور زد و کنار راحله که مشغول درست کردن مخلوط کیک بود از حرکت ایستاد

_این واسه چیه؟

راحله نیم نگاهی به آغوش کرد و پچ پچ کرد.

_آقا عادت دارن قبل راهی شدن با چای،کیک بخورن،نه زیاد گرم نه سرد و سفت شده،پس الان درستش می کنیم دو ساعت دیگه قبل حرکت کردن میخورن.

آغوش آهانی گفت و نگاهی به دخترک باریک‌اندام اندامی که مشغول تمیز کاری آشپزخونه بود انداخت

_سامیار کیه؟

راحله لحظه ای مکث کرد و بعد ملایم تر به حرف آمد

_سومین پسر فرهاد خان،زیاد نمیاد عمارت،بیشتر وقتش و تو بیمارستان میگذرونه

همینکه میل داشت سوال بعدی را بپرسد کف دستی روی شانه اش نشست.

هینی کشید و با ترس برگشت

ساره اخم کرده دست به سینه شد.

_برو کمک فاطمه و سارا میز و جمع کن و ظرفارو بشورید

آغوش لبش را از داخل گاز گراهی شد،به خود قول داده بود دوام بیاورد و محکم باشد

_دیده خانوم

برشی از کیک را روی بشقاب فرهاد خان گذاشت و قوری سفید را از روی سینی برداشت و با نوک انگشت سبابه در قوری را لمس کرد.درست مانند تعلیمهای ساره،و فنجان را پر کرد و با ملایمت و ظرافت قوری را روی سینی گذاشت و عقب حرکت کرد و انگشتانش را در هم پیچید.

فرهاد خان عینک مطالعه اش را برداشت و روی میز کنار سینی گذاشت و کتاب باز روی پاهایش را برداشت و بست.

نفس عمیقی کشید و کتاب را به طرف آغوش گحرکت کرد

_بزارش اونجا

و به قفسه کتاب سرتاسری پر از کتاب دیوار روبه روی خود اشاره کرد

آغوش با دستانی لرزان کتاب را گرفت و برگشت و به قفسه های پر از کتاب زل زد.

می هراسید سوالی کند و فرهاد خان خشمگین شود،قدمی جلو گذاشت و سرس را به سمت فرهاد خان چرخاند،پیرمرد ولی مشغول خوردن کیک و چای خود بود.

نگاه از این مرد ساکت و قابل احترام برداشت و جلو حرکت کرد،روبه روی قفسه ها توقف کرد و گیج و گنگ به کتاب های رنگارنگ دوخت.

_قفسه دوم و نگاه کن همون جای خالی بزارش دخترجان

آغوش تند برگشت و به فرهاد خان نگاهی انداخت.

فرهاد خان ابروهای پرپشتش را در هم کشید

_خوابت برده؟

آغوش ناخودآگاه ببخشیدی بیان کرد و قفسه دوم را نگاه کرد،جای خالی را که دید سریع به آن سمت رفت و کتاب را سرجایش گذاشت.

فرهاد خان سری تکان داد و فنجان چای اش را برداشت

_میتونی بری

آغوش که انگار از قفس آزاد شده باشد به سمت د پرواز کرد.

در را که بست به در تکیه زد و پوفی کرد،با این مرد حرف زدن سخت ترین کار جهان بود انگار.

بغض کرد،قلبش برای پدر مهربانش تنگ شد،کاش با مادرش رفته بود به دیدارش.

مچ دستش را بالا آورد و به ساعت چشم دوخت

۹:۳۰دقیقه بود و وقت تمیز کردن اتاق ها بود.

دختری از کنارش گذشت و از پله ها پایین رفت.

پله ها به دو طرف ختم می شدند،یک طرف به سالن و در خروجی

از طرفی هم به پذیرایی.

در عمارت باز شد و مردی وارد شد.

آغوش کنجکاو کف دستانش را به نرده چوبی که نقش و نگار بوته های گل روی آنها حکاکی شده بود گذاشت و سرک کشید.

ساره با عجله به سمت مرد راهی شد و سلام کرد.

متعجب بود از وارد شدن این موقع این مرد و سرووضعی که خستگی از آن میبارید.

_چیزی میل دارید؟

مرد جوان چشمان خسته و خمار از بی خوابی اش را ماساژ داد

_نه خاله،گرسنه نیستم یه دوش بگیرم و بخوابم سرحال میام.

ساره لبخند زد و از جلوی جاده مرد کنار رفت.

خدمتکاران مودبانه سلام می کردند و می گذششتاب‌زده،مرد جوان متواضعانه پاسخ می داد و می گذشت.

آغوش کنجکاو به موهای ژاماده اش زل زد،مرد جوان از پله ها بالا وارد شد و به سمت آغوش حرکت کرد.

ضربان دل آغوش بالا راهی شد و قدمی عقب گذاشت

مرد بی توجه به آغوش از کنارش گذشت و وارد اتاقی با در مشکی شد.

آغوش لب اش را به دندان گراهی شد و نفسی کشید،خنده اش گحرکت کرده بود.

چه خیالی کرده بود آخر.

با انگشت اشاره ضربه ای به پیشانی خود زد و تبسم به لب و درونی پر از سوال از این خانواده به سراغ کارش رفت.

در اتاق را که باز کرد،دهانش از تعجب باز ماند،اتاقی به بزرگی خانه شان و به هم ریختگی دوشنبه بازار،سری تکان داد و وارد اتاق شد.

ترکیب بنفش و سفید وسیله ها و رنگ سفید دیوار ها حس خوبی به آغوش داد.تخت بزرگی که انواع لباس و وسیله ای که رنگ روتختی را پنهان کرده بودند.

اخم را میمهان صورت سفیدش کرد،نور آفتاب از پنجره باز کنار تخت اتاق را روشن کرده بود،آغوش کف دستش را به عسلی خوش نقش کنار تخت تکیه داد”خدایا اینا دیگه کی ان؟”

خم شد و لباسهای افتاده روی زمین را برداشت

در کمد را باز کرد و لباس ها را روی رخت آویز ها گذاشت.

به پنجره نگاهی انداخت و دعا کرد زودتر از این وضعیت خفت بار خلاص شود

اتاق را که گردگیری کرد به ساعت نگاه کرد،یک ساعتی بود که مشغول تمیز کردن اتاق بود.

کف دستش را روی پیشانی اش گذاشت و کش و قوسی به کمرش داد و آوای ناله مهره های کمرش قد بلند شد،قلبش اندوهگین گوشه سینه اش کز کرده بود و آغوش حس می کرد درد هم دارد.

در اتاق بعدی را که باز کرد لبخند روی لبش نشست،برخلاف اتاق نامرتب ساناز اینجا تمیز بود و فقط گردگیری لازم داشت.

فضای خاکستری اتاق قلبش را گرفته تر از آنچه که بود کرد.سامیار که بعد از خواب ۴۵دقیقه ای دوش آب سردش سرحال شده بود،از اتاق خارج شد،بالای پله ها که رسید مکث کرد،نگاهش را به در اتاق کار پدرش دوخت.

می دانست این موقع خانه نیست و به کارمنزل رفته،ته قلبش برای مشاهده کردن پدر بی قرار شده بود.نفس عمیقی کشید و کف دستی میان موهای مرطوب و پرپشت خرمایی رنگش کشید،فکر کرد کشیده شده اند و باید کوتاه شان کند.

صدای قاروقور شکم اش اجازه ای فکر بیشتر نداد.خندید و دوتا یکی پله ها را پایین رفت.

با احتیاط از کنار مجسمه مورد علاقه مادرش که روی سکوی مربعی شکل کنار پله ها بود گذشت.

قلب اش سنگین شد از یادآوری مادری که چند سال بود نه حرف زده بود و نه محبت.

قلب تنگ مادر خاموش شده این روزگارهایش شد.می دانست هنوز خواب است.تصمیم گرفت چیزی بخورد و داروهای مادرش خودش بدهد.

حواس اش به مادر بود و سمیه را ندید و به سینی در دستش خورد.صوتی برخورد سینی با سرامیک ها در سالن پیچید و سامیار با خنده دیدهانش را بست.

خدمتکاران با تعجب و مضطربی توقف کردند و به سمیه بغ کرده چشم دوخسریع.سامیار تبسم زد و خم شد و سینی را به دست سمیه داد

و نمتوجه شد با این رفتارهای مهربانانه چه با دل این دخترک محبت ندیده می کرد،کار اش از سر قلبسوزی بود و دل سمیه این را نمی متوجه شد.

از کنار خدمتکاران گذشت و روی صنقلبی اپن نشست.همه می خبر داشتند سامیار ذاتا مهربان است و محترمانه رفتار می کند و همین راهی شداراش او را پسر محبوب فرهاد خان کرده بود.

_ساره جون یه چیزی بده بخورم که قلب و رودم به جون هم افتادن

ساره ریز خندید و رو به راحله کرد

_برای آقا…

سامیار میان حرف اش پرید و رو به راحله کرد.

_واسم از اون نیمرو های معروفت درست کن.

راحله لپهایش سرخ شد و با تبسم چشمی گفت.

آغوش خسته و کوفته از پله ها پایین آمد و کمرش را به عقب متمایل کرد و با ناله ماساژ داد.

سارا با خنده به کمر اش زد

_انگار حامله ای

آغوش به زحمت تبسمی زد و چیزی نبیان کرد.

به طرف آشپزخونه رفت و سامیار را دید که مشغول خوردن بود.

صاف از حرکت ایستاد و وارد آشپزمنزل شد.ساره با چشم و ابرو فهماند که باید سلام کند

کلافه از ساره نگاه برداشت و سلام آهستهی کرد

سامیار نگاهش را بالا کشید و به دخترک ریزاندام دیده دوخت

سرش را تکانی داد و جواب داد.

چشمان دو رنگ و تاحدودی ترسناک دخترک متعجب اش کرد.در اولین نگاه اندیشیده بود یکی از چشمانش کور است.حالا فهمیده بود که سبز آبی ست و احتمالا مادرزادی.

اخم آغوش به او فهماند زیادی به چشمانش زل زده.نگاه گرفت و مشغول خوردن شد. راحله سقلمه ای به آغوش زد و تمام دندان هایش را به نمایش گذاشت.

آغوش با درد کف دستش را روی پهلویش گذاشت و آخ آرامی اضافه کرد.به راحله خیره شد و ملایم و عصبی زمزمه کرد

_چته روانی

راحله ریز خندید و با اشاره ای به سامیار دیدهکی زد.

آغوش دیدهانش را در کاسه چرخاند و به سمت سینک رفت و لیوانی برداشت.از داخل یخچال بزرگ برایش شربت پرتقال دراورد و لیوان را پر کرد.قرص ها را از داخل سبد قرص ها برداشت و از کنار ساره گذشت.

سامیار شتاب‌زده بلند شد و جلوی آغوش ایستاد

لیوان را گرفت

_خودم میبرم براش

آغوش بی حرف و از خدا میل داشته کیسه قرصها را در دستش گذاشت وبرگشت و به سمت پذیرایی رفت،کاش می توانست سری به مادرش بزند و احوال پدرش را بپرسد.

چانه اش از بغض لرزید و حس کرد دل اش مچاله شد.نگاهان اش پر از اشک شد نگاهش را بالا کشید و به لوستر شیک و طلایی رنگ آویزان دوخت.برخلاف تلاشش قطره ای اشک از گوشه چشم اش جاده گحرکت کرد و از روسری گذشت ومیان موهای شقیقه اش گم شد.

کف دستان اش را روی بازوهایش گذاشت و سعی کرد به سر و آوای ناشی از تکاپوی دخترهای بیچاره بی توجه باشد.

مبل های طلایی رنگ جلوی پنجره چیده شده خیره کننده بودند،آغوش ولی به پدر باریک‌اندام شده اش فکر می کرد و تخت سفت زندان.

نفس عمیقی کشید و شروع به گردگیری و تمیز کردن تابلو های گران قیمت و بزرگ روی دیوار و مبل ها کرد.

کارش که تمام شد ظهر شده بود و بوی قورمه سبزی و ماهیچه و ماهی با هم قاطی شده بود و به دخترک بی‌قرار و بغض کرده تهوع هدیه داد.

دامنش را در مشت مچاله کرد و به سمت پنجره رفت.در باز شد و بنز سیاه رنگ فرهاد خان داخل شد.راننده پیاده شد و در را با احترام باز کرد.

پیرمرد شیک پوش و جذاب پیاده شد و آهسته آهسته قدم برداشت.دیده اش به آغوش توقف کرده جلوی پنجره افتاد.مکثی کرد آغوش حس کرد میان ابروهایش خطی افتاد.

از کنار پنجره کنار رفت.

سامیار به مادرش داروهایش را داده بود و چند ساعتی کنارش بود و برایش کتاب خواند و تعریف کرد.از بیمارستان و سختی های کارش.

مادرش با نگاهی پر حرف و پر اشک فقط خیره شد و خوابید.

سامیار بیرون رسید و لباسهایش را عوض کرد.وقت رفتن بود.

همین که به پایین پله ها رسید فرهاد خان هم وارد شد.نگاه پدر و پسر در هم تلاقی کرد،فرهاد خان قلب اش برای پسر کوچک و عاقل اش پر زد،اما اخم کرد و بی توجه از کنارش گذشت.

سامیار که لجبازی اش به پدرش حرکت کرده بود هم اخم کرد.ولی تربیت کرده تهمینه مذهبی بودند و احترام به پدر و مادر برایشان اولویت همه چیز بود.

سلام کرد و جلو رفت.کف دست فرهاد خان را گرفت و ب*و*سید.

فرهاد خان با دیدهانی پر از ستاره به پسر دکتر شده اش چشم دوخت و چیزی نبیان کرد.

قلب اش می میل داشت مهندس شود و اداره کارخانه را به این پسر باهوش و صبورش بدهد،اما افسوس که لجباز بود.

ولی قلبخوری اصلی از رشته تحصیلی سامیار نبود…

_همگی خسته نباشید.

و این یعنی از بند آزاد شدند تا صبح،آغوش که مشغول صاف کردن آستین پیچ خورده اش بود با متوجه شدن این حرف انگار که جهان را به او دادند با شادی کف دستانش را به هم کوبید.

به همه با ذوق خسته نباشید اضافه کرد و به سمت در پا تند کرد.قلب اش برای مادر تنها و افسرده شده اش لک زده بود.در را که باز کرد و هوای آزاد و خنک با مهربانی در آغوش اش کشید.

نگاهانش را بست و لبخند زد،نفس کشید هوای تازه را،مهتاب با لبخند دختر مرد شده توقف کرده روی اولین پله ورودی عمارت را که نسیم دامن پرچین کوتاه اش را به این سو و آن سو می رقصاند به نظاره نشسته بود.

آغوش نگاه باز کرد و به سمت منزل کوچک ته باغ دوید.فضای باغ را غنچه های مروارید در قلب روشن کرده بودند.

در را به ساکتی باز کرد،داخل که شد منزل در تاریکی فرو راهی شده بود و نور مهتاب محیط خونه را کمی روشن کرده بود.به اتاق اش راهی شد و روی تخت تک نفره با رو تختی صورتی گلدارش نشست.

به پشت دراز کشید و کف دستانش را باز کرد و به سقف زل زد،دلش کمی نوازش های پدرانه و چای با طعم عشق مادر که روی تخت سه نفری میخوردند را می خواست.پلک هایش سنگین که شد،سریع بلند شد مبادا با همین لباس ها بخوابد و چروک شوند.

لباس هایش را عوض کرد و موهایش را شانه زد.

تار تار موهای مواجش با مشتاق دیداری شانه های آغوش را لمس می کردند و سر میخوردند و گردن و سینه اش را می پوشاندند.

کاش که تمام شد شانه چوبی اش را روی عسلی گذاشت و قد بلند شد،از اتاق خارج شد.

آغوش متعجب از زود خوابیدن فاطمه خانوم به سمت اتاق مادر راهی شد،در را به آرامی باز کرد و قیژ در سکوت وهم برانگیز خانه را بر هم زد.

آغوش لب اش را میان دندانهایش فشرد و مضطرب به مادرش خیره شد.

پوفی کشید،خواب بود و خیال اش راحت شد.

ته دل اش غمگین شد،می میل داشت از پدرش سوال کند.

ناامید جلو راهی شد و به ساکتی فاطمه خانوم را ب*و*سید و صاف ایستاد.نفسی گحرکت کرد و عطر خوش همیشه یاس مادر را به روح خسته اش هدیه داد.

برگشت که از اتاق خارج شود آوای آهسته و گرفته فاطمه خانوم ترساندش،هینی کشید و کف دست اش را روی دل اش گذاشت و سریع برگشت.

دیدهان باز فاطمه خانوم را که دید تبسم زد و خداراشکر کرد فضای اتاق را تاریکی پر کرده و مادر نگاهان سرخ از خستگی اش را نمی بیند.

ولی مادر نشده بود که بداند از ریتم نفس هایش هم میفهمد حال دخترش را،فاطمه خانوم نیم خیز شد و با مهربانی کف دست آغوش را در کف دست گحرکت کرد

و به سمت خود کشید.

و چند لحظه بعد نسیم از لابه لای پنجره نیمه باز اتاق به داخل خزید و بنای رقصیدن نهاد.

_پاشو دیرت شد

آغوش غلتی زد و بالش را روی سرش گذاشت.

فاطمه خانوم کلافه به اتاق حرکت کرد و بالش را از روی سرش برداشت،خشمگین بود از این اجبار لعنتی و کسی جز آغوش بیچاره دم دست اش نبود که سرش خالی کند.بالش را به گوشه ای پرتاب کرد و با غرولند به سمت آشپزمنزل راهی شد

_۵دقیقه دیگه سر میز باش

آغوش خواب آلود بلند شد و به سمت سرویس حرکت کرد

“خدا امروزمون و به خیر بگذرونه”

تا وقتی به سمت عمارت رفت مادر افسرده و خشمگین اش که از قضا از دنده چپ قد بلند شده بود،سر دخترک بیچاره غر زد و آغوش بغض کرده به جاده افتاد.

از پدرش نجویا شده بود آخر.

صوتی جیرجیرکهای لابه لای گل و گیاهان باغ و گرگ و میش هوا،هوای قلبش را غبارآلودتر کرده بود.

بی حوصله وارد عمارت شد و به همه سلام زیر لبی گفت.

راحله با تعجب به دوست بی حوصله اش که چشمانش را غبار غم گحرکت کرده بود چشم دوخت و وقتی ساره دور شد با عجله به سمتش راهی شد.

بازویش را گرفت و برگرداندش

_چی شده؟

آغوش بی میل هیچی زیر لبی اضافه کرد و مجدداً مشغول پر کردن ظرف از توت فرنگی شد.

همینکه میل داشت دوباره اصرار کند صوتی کوهیار آنها را به خود آورد

_راحله یه چای بده من

آغوش نیم نگاهی به این مرد از خودراضی و مغرور انداخت و چشمانش را در کاسه چرخاند.

راحله با گونه هایی سرخ و با عجله چای را حاضر کرد و روی اپن جلوی کوهیار گذاشت.

صنقلبی را عقب کشید و از صدای کشیده شدن پایه های صنقلبی با کف سرامیکی اخم های راحله در هم شد و راحله چینی به بینی اش داد.

ساره که تازه کوهیار را متوجه شده بود ایراد گحرکت کردن از سارا را به وقت دیگری موکول کرد و به سمت آشپزخانه قدم سریع کرد.

_چقد زود بیدار شدی آقا کوچیک

کوهیار شانه ای بالا انداخت و تکه ای از کیک شکلاتی کف دستپخت راحله را در دهان گذاشت.

تبسم محوی روی لبهای همیشه صاف اش نشست و برای پنهان کردنش با انگشت سبابه گوشه لبش را خاراند

_منتظر اومدن آقا نمی شید؟

از گوشه دیده به ساره چشم دوخت و سنگینی نگاه راحله و آغوش کنجکاو را هم حس.

_نه

_آزرده می شن..

نوچ کلافه ای کرد و برش کیک گاز زده اش را روی بشقاب پرت کرد.

همه به رفتارهای این مرد تخس و مغرور عادت کرده بودند،ولی آغوش متعجب این رفتار ناپسند گردنش را کج کرده بود و نگاه می کرد،رنگ نگاهش تحقیر آمیز شد از تکبر لانه کرده در عمق دیدهان سیاه این مرد از خودراضی.

کوهیار حرف ساره را قطع کرد

_چطور سامیار خان به زور سلامم میکنه آزاده،واس ما بد میشه یه صبونه زودتر از بقیه بخوریم؟

فنجان چای اش را برداشت و نزدیک لبهایش نگه داشت

_سربه سرم نزار اول صبی ساره بانو،یه چی میگم جفتمون دلخور میشیما

ساره که غرورش شکسته بود از راهی شدار بد کوهیار جلوی بقیه بی حرف به سمت پذیرایی رفت،حق هم داشت!کم مادری نکرده بود برای این سه بچه قد بلند کرده و لجباز،احترامش واجب بود نبود؟

تمام دوران جوانی اش را اینجا و کنار این آدم ها گذرانده بود

اگر رمان یادم تو را هم‌ آغوش رو توی اپلیکیشن مطالعه کرمشاهده کرد، خوشحال میشیم که نظرتونو درمورد آثار خانم rya برای بقیه رمان خوان‌ها پایین همین مطلب بنویسید.

رمان یادم تو را هم‌ آغوش